Α ΡΕ ΕΛΛΗΝΑ...ΡΑΤΣΙΣΤΗ...

Να τί σημαίνει ρατσισμός:
1)Ρατσισμός είναι να είσαι στη σειρά του ΟΑΕΔ και να περιμένεις 360 ευρώ την ώρα που ο μπροστινός σου Πακιστανός θα πάρει 580.
2)Ρατσισμός είναι να πληρώνεις στα νοσοκομεία για εισαγωγή και εξέτασεις, μιας και διελυσαν τη δημόσια υγεια ενώ ο λαθρομετανάστης νοσηλεύεται δωρεάν.
3)Ρατσισμός είναι να βάζει ο μεταναστης το παιδί του δωρεάν σε παιδικό σταθμό και το δικό σου να μην το δέχονται.
4)Ρατσισμός είναι να βγάζει ο άλλος 50 ή και παραπανω ευρώ ημερησίως κάνοντας λαθρεμπόριο κι εμένα να μου κρατάει το 43% από το 20άρικο.
5)Ρατσισμός είναι να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν οι Έλληνες στους δρόμους μετά τις 11:00 το βράδυ.
6)Ρατσισμός είναι να έχουν γεμίσει τα σπίτια τους οι Έλληνες με κάγκελα & σιδεριές λες κι είναι σε φυλακές υψιστης ασφαλείας.
7)Ρατσισμός είναι να σε βιαζουν ή να σε δολοφονούν οι λαθρομετανάστες για 10 ευρώ.
8)Ρατσισμός είναι σε μια μικρή χώρα να έχει 2.500.000 άνεργους, 600.000 παιδιά που φύγανε στην ξενιτια και 4.000.000 λαθροεποίκους.
9)Ρατσισμός είναι ο ελεύθερος επαγγελματίας να πληρώνει 12 μήνες ΤΕΒΕ για να έχει βιβλιάριο υγείας και ο λαθροέποικος με 2 μήνες ένσημα να έχει βιβλιάριο υγείας για όλη του την οικογένεια και τους υπόλοιπους 10 μήνες να δουλεύει μαύρα κλέβοντας την εφορία.
10)Ρατσισμός είναι να πληρώνει ο Έλληνας μαγαζάτορας ενοίκιο, φως, νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, ΦΠΑ, φόρους, ΤΕΒΕ και ο λαθρομετανάστης με την κουρελού έξω από το μαγαζί του, τίποτα!
13)Ρατσισμός είναι να μην πρέπει να διαμαρτύρεσαι για την ανεξέλεγκτη εισβολή χιλιάδων λαθρομεταναστών καθημερινά στη χώρα σου, οι οποίοι νομιμοποιούνται, τους παρέχεται στέγη και τροφή, σου παίρνουν τις δουλειές την ώρα που εσύ είσαι πεινασμένος, άνεργος στο δρόμο χωρίς καμία βοήθεια από πουθενά.
14)Ρατσισμός είναι να αποκαλείς τον άλλο ρατσιστή και φασίστα επειδή δεν μπόρεσες ποτέ να βρεις μια λέξη που να περιγράφει την αγάπη για τη πατρίδα σου που ποτέ δεν ένιωσες εσύ…
15)Ρατσισμός είναι να σε συλλαμβάνουν γιατί δεν πλήρωσες εισιτήριο στα μέσα μεταφοράς ενώ ο Πακιστανός είναι δωρεάν εδώ και χρόνια.
Και άλλα πολλά …
Α ρε Έλληνα … Ρατσιστή!! …

ΠΗΓΗ

10 χαρακτηριστικά του Ιαπωνικού εκπαιδευτικού συστήματος που το κάνουν κορυφαίο στον κόσμο.

Οι Ιάπωνες είναι γνωστοί για την ευφυΐα τους , την δυνατή τους υγεία, την ευγένεια και την ευεξία τους. Τι είναι, όμως, αυτό που ξεχωρίζει αυτό το έθνος και το κάνει να διαφέρει από τα υπόλοιπα; Δείτε παρακάτω 10 χαρακτηριστικά του Ιαπωνικού εκπαιδευτικού συστήματος, που κάνουν όλες τις υπόλοιπες χώρες να το ζηλεύουν. 

Καλοί τρόποι πριν από την γνώση 

 Οι μαθητές στην Ιαπωνία δεν γράφουν διαγωνίσματα μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Γράφουν απλά μερικά μικρά τεστ. Ο στόχος του σχολείου τα τρία πρώτα χρόνια δεν είναι η γνώση, αλλά η εκμάθηση καλών τρόπων και η ανάπτυξη του χαρακτήρα τους. Τα παιδιά μαθαίνουν να σέβονται τους άλλους ανθρώπους και να είναι ευγενικοί με τα ζώα και την φύση. Επίσης, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωροι, συμπονετικοί και γεμάτοι κατανόηση. Εκτός από αυτά, τα παιδιά διδάσκονται τις έννοιες της δικαιοσύνης και του αυτο-ελέγχου. 

Το ακαδημαϊκό έτος ξεκινάει την 1η Απριλίου 

 Στα περισσότερα σχολεία του κόσμου το ακαδημαϊκό έτος ξεκινάει τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο. Αντίθετα, στην Ιαπωνία ο Απρίλιος σηματοδοτεί την έναρξη του ακαδημαϊκού και επιχειρηματικού έτους. Η πρώτη μέρα του σχολείου, συνήθως, συμπίπτει με τα πιο όμορφα φυσικά φαινόμενα, όπως η άνθιση των κερασιών. Το ακαδημαϊκό έτος χωρίζεται σε 3 τρίμηνα: 1 Απριλίου- 20 Ιουλίου, 1 Σεπτεμβρίου- 26 Δεκεμβρίου, 7 Ιανουαρίου- 25 Μαρτίου. Οι μαθητές στην Ιαπωνία έχουν 6 βδομάδες διακοπές κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Τα περισσότερα σχολεία στην Ιαπωνία δεν προσλαμβάνουν καθαριστές. 

Οι ίδιοι οι μαθητές καθαρίζουν το σχολείο τους.  

Στα σχολεία της Ιαπωνίας, οι μαθητές πρέπει να καθαρίζουν τις τάξεις τους, το κυλικείο και τις τουαλέτες μόνοι τους. Το Ιαπωνικό εκπαιδευτικό σύστημα πιστεύει, ότι καθαρίζοντας οι μαθητές μόνοι τους το σχολείο μαθαίνουν να συνεργάζονται μεταξύ τους και να βοηθούν ο ένας τον άλλον. Πέρα από αυτό, όταν έχουν κουραστεί οι ίδιοι για να σκουπίσουν και να σφουγγαρίσουν, σέβονται περισσότερο την δουλειά των άλλων. 

Στα σχολεία της Ιαπωνίας υπάρχει συγκεκριμένο μενού για το μεσημεριανό, το οποίο τρώγεται μέσα στην τάξη. 
 
Τα σχολεία στην Ιαπωνία παρέχουν υγιεινά και ισορροπημένα γεύματα. Το μενού επιμελείται από διαιτολόγους και μαγειρεύεται από σεφ. Όλοι οι μαθητές τρώνε μέσα στην τάξη μαζί με τον καθηγητή. Αυτό βοηθάει στην ανάπτυξη μιας υγιούς σχέση ανάμεσα σε μαθητές και καθηγητές. 

Τα εργαστήρια μετά το σχολείο είναι πολύ δημοφιλή στην Ιαπωνία.

 Για να καταφέρουν να μπουν σε ένα καλό γυμνάσιο, οι μαθητές στην Ιαπωνία πάνε σε προπαρασκευαστικά σχολεία ή ιδιωτικά εργαστήρια μετά το σχολείο. Οι μαθητές πάνε στο σχολείο 8 ώρες την ημέρα, αλλά εκτός από αυτό μελετούν και κατά την διάρκεια των διακοπών και τα Σαββατοκύριακα. 

Εκτός από τα παραδοσιακά θέματα, οι μαθητές στην Ιαπωνία μαθαίνουν ιαπωνική καλλιγραφία και ποίηση. 

 Η ιαπωνική καλλιγραφία ή αλλιώς Shodo περιλαμβάνει την βύθιση ενός πινέλου από μπαμπού μέσα σε μελάνι και μετά γράφουν ιερογλυφικά πάνω σε ριζόχαρτο. Το Haiku από την άλλη είναι μια μορφή ποίησης, που χρησιμοποιεί απλές εκφράσεις για να εκφράσουν βαθιά συναισθήματα. Και τα δυο αυτά μαθήματα διδάσκουν τους μαθητές να σέβονται τον πολιτισμό τους και μια παράδοση πολλών αιώνων. 

Σχεδόν, όλοι οι μαθητές πρέπει να φορούν σχολικές στολές.

 Σχεδόν, όλοι οι μαθητές γυμνασίου πρέπει να φοράνε σχολικές στολές. Κάποια σχολεία έχουν τις δικές τους στολές, ενώ η παραδοσιακή ιαπωνική σχολική στολή αποτελείται από ένα στρατιωτικό στυλ για αγόρια και κορίτσια. Η πολιτική της σχολικής στολής έχει ως στόχο να απομακρύνει τις κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στους μαθητές και να τους δημιουργήσει μια θετική αίσθηση συνεργασίας. 

Το ποσοστό φοίτησης στα σχολεία της Ιαπωνίας ανέρχεται στο 99,99%. 

 Οι μαθητές στην Ιαπωνία δεν κάνουν κοπάνες από το σχολείου, ούτε αργούν να πάνε στα μαθήματα. Επιπλέον, το 91% των μαθητών στην Ιαπωνία ανέφεραν, ότι δεν αγνοούν ποτέ όσα τους διδάσκει ο καθηγητής τους την ώρα του μαθήματος. 

Ένα και μόνο διαγώνισμα καθορίζει το μέλλον των μαθητών 

Στο τέλος του λυκείου, οι μαθητές στην Ιαπωνία πρέπει να δώσουν ένα πολύ σημαντικό διαγώνισμα, που θα καθορίσει το μέλλον τους. Ο φοιτητής μπορεί να επιλέξει το κολέγιο που θέλει να πάει και αυτό το κολέγιο έχει μια συγκεκριμένη απαίτηση στην βαθμολογία. Αν ο φοιτητής δεν έχει την απαιτούμενη βαθμολογία, δεν θα πάει στο κολέγιο. Ο ανταγωνισμός είναι πολύ υψηλός. Μόνο το 76% των μαθητών συνεχίζουν την εκπαίδευσή τους μετά το λύκειο. Η περίοδος προετοιμασίας για την μετάβαση από το λύκειο στην ανώτερη εκπαίδευση ονομάζεται “εξετάσεις βγαλμένες από την κόλαση.” 

Τα φοιτητικά χρόνια είναι οι καλύτερες διακοπές στην ζωή ενός ανθρώπου. 

Έχοντας περάσει από την κόλαση των εξετάσεων για την μετάβαση από το λύκειο στο πανεπιστήμιο, οι φοιτητές στην Ιαπωνία συνήθως κάνουν ένα διάλειμμα. Στην Ιαπωνία, τα φοιτητικά χρόνια θεωρούνται τα καλύτερα χρόνια στην ζωή ενός ανθρώπου. Μερικές φορές, οι Ιάπωνες αποκαλούν την περίοδο αυτή διακοπές πριν από την δουλειά.

ΠΗΓΗ  ΠΗΓΗ

Ο διάσημος «Πήλινος Στρατός» στην Κίνα δημιούργημα Ελλήνων γλυπτών !!!ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΉ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους 1.500 χρόνια πριν τον Μάρκο Πόλο

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ταξιδέψει την Κίνα πολύ πριν πατήσει εκεί το πόδι του ο Μάρκο Πόλο. Αρχαιολόγοι σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC ισχυρίζονται ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους πάνω από 1.500 χρόνια προτού ο Ευρωπαίος εξερευνητής Μάρκο Πόλο φτάσει στην Κίνα.
Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η έμπνευση για τους διάσημους Πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν στον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα κοντά στο σημερινό Xian, μπορεί να προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Λένε επίσης πως οι αρχαίοι Έλληνες τεχνίτες θα μπορούσαν να είχαν εκπαιδεύσει τους ντόπιους τον 3ο αιώνα π.Χ.
Αυτό που γνωρίζαμε μέχρι τώρα είναι ότι το ταξίδι του Μάρκο Πόλο τον 13ο αιώνα στην Κίνα, ήταν το πρώτο από Ευρωπαίο.



Ο επικεφαλής των αρχαιολόγων Li Xiuzhen εξηγεί σχετικά: «Έχουμε πλέον αποδείξεις πως υπήρξε στενή επαφή μεταξύ του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας Qin Shi Huang και της Δύσης πριν από την επίσημη έναρξη του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτό συνέβη πολύ νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε στο παρελθόν».

Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας Qin Shi Huang

Οι Δυτικοί στην Κίνα και ο πήλινος στρατός

Στο μεταξύ μια άλλη μελέτη δείχνει ευρωπαϊκό μιτοχονδριακό DNA σε τοποθεσίες στη δυτική επαρχία Xinjiang της Κίνας, που αφήνει να εννοηθεί πως οι Δυτικοί μπορεί να εγκαταστάθηκαν, να έζησαν και να πέθαναν εκεί κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του πρώτου αυτοκράτορα.

Αγρότες ανακάλυψαν για πρώτη φορά τους 8.000 πολεμιστές από τερακότα θαμμένους σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από τον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας, Qin Shi Huang, το 1974.

Ωστόσο, δεν υπήρχε παράδοση στην κατασκευή αγαλμάτων σε πραγματικές διαστάσεις στην Κίνα, προτού δημιουργηθεί ο τάφος. Τα πρώιμα αγάλματα ήταν απλά ειδώλια περίπου 20 εκατοστών σε ύψος.

«Πιστεύουμε πλέον πως ο Πήλινος Στρατός, οι Ακροβάτες και τα χάλκινα αγάλματα που βρέθηκαν στο σώρο της ταφής, έχουν εμπνευστεί από τα αρχαία ελληνικά αγάλματα και την τέχνη» λέει ο Δρ. Xiuzhen εξηγώντας πώς μια τέτοια τεράστια αλλαγή στις ικανότητες και το στυλ, θα μπορούσε να έχει συμβεί από επιρροές που προήλθαν από χώρες εκτός της Κίνας.

Έλληνας γλύπτης θα μπορούσε να εκπαιδεύει τους ντόπιους

Ο καθηγητής Lukas Nickel, από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, δηλώνει πως τα αγάλματα ακροβατών τσίρκου που βρέθηκαν πρόσφατα στον τάφο του αυτοκράτορα ενισχύουν αυτή τη θεωρία. Πιστεύει πως ο πρώτος αυτοκράτορας είχε επηρεαστεί από την άφιξη των ελληνικών αγαλμάτων στην Κεντρική Ασία, μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο που πέθανε το 323 π.Χ.

«Φαντάζομαι πως ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να ήταν σε θέση να εκπαιδεύσει τους ντόπιους» δήλωσε.

Άλλες ανακαλύψεις περιλαμβάνουν νέα στοιχεία που αποδεικνύουν πως το ταφικό συγκρότημα του πρώτου αυτοκράτορα είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι πίστευαν μέχρι σήμερα και 200 φοράς μεγαλύτερο από την Κοιλάδα των Βασιλέων στην Αίγυπτο.

Περιλαμβάνουν επίσης ακρωτηριασμένα μέλη γυναικών, που πιστεύεται ότι ήταν υψηλόβαθμες παλλακίδες του πρώτου αυτοκράτορα και το κρανίο ενός άνδρα με το βέλος καρφωμένο πάνω του.

Το κρανίο πιστεύεται ότι ανήκε στον μεγαλύτερο γιο του πρώτου αυτοκράτορα, που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε μαζί με άλλους στη διάρκεια ενός αγώνα για την εξουσία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα.

«Πήλινος Στρατός»

Ο Στρατός από τερακότα (ή πήλινος στρατός) βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang), στα ανατολικά της πόλης Σιάν, στην Κίνα. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού καταφέρε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα.

Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.

Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποίηθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700,000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.

ΠΗΓΗ

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥΣ Ή ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΟΠΩΣ ΤΟ «ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ»;;;

Το ξέρετε ότι οι συμβολαιογράφοι που διορίζονται σε πλειστηριασμούς του Δημοσίου ή ορίζονται από τα δικαστήρια με δικαστικές αποφάσεις, είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τον πλειστηριασμό και δεν μπορούν να αρνηθούν;

Υπάρχουν όμως συμβολαιογράφοι που δεν επιθυμούν να
αναμιχθούν με την ιστορία των πλειστηριασμών. Όμως ο σύλλογός τους δεν κάνει κάτι για να τους απαλλάξει.

Θα έπρεπε λοιπόν να γίνει μια κατάσταση με τους «πρόθυμους» για τους πλειστηριασμούς συμβολαιογράφους και από εκεί να διορίζονται.

Τώρα έτσι όπως είναι τα πράγματα, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά και λοιδορούνται συμβολαιογράφοι, οι οποίοι ουδόλως θέλουν να αναλάβουν πλειστηριασμούς και κανείς δεν θα μάθει ποτέ, ποιος ήθελε και ποιος όχι.

Είναι δηλαδή κάτι σαν το «εκτελεστικό απόσπασμα» όπου υποχρεωτικά συμμετέχουν οι εκτελεστές στρατιώτες και κανείς δεν γνωρίζει ποιος πυροβόλησε πάνω στον εκτελεσθέντα ή ποιος ήθελε να πυροβολήσει και ποιος όχι.

ΥΓ. Επαναλαμβάνουμε ότι αυτό ισχύει μόνο για τους πλειστηριασμούς του Δημοσίου, καθόσον για τους πλειστηριασμούς των τραπεζών, εκεί οι συμβολαιογράφοι συμμετέχουν με τη θέλησή τους, έπειτα από συμφωνία με την τράπεζα.

ΠΗΓΗ

Στρατηγός Παττακός νεκρός! Στρατηγός Παττακός ελεύθερος!...

Ο μεγάλος επαναστάτης, ο αντιπρόεδρος της Επαναστατικής Εθνικής Κυβερνήσεως της 21ης Απριλίου, ο Στρατηγός Στυλιανός Παττακός πέρασε στην αιωνιότητα. Πλήρης ημερών σε ηλικία 104 ετών, «έφυγε» σήμερα το απόγευμα στην ταπεινή του οικεία στα Πατήσια.
 Λίγες ημέρες πρίν κάποιο αδίστακτοι είχαν διαρρήξει την οικεία του. Ο μεγάλος Έλληνας γεννήθηκε  στις 8 Νοεμβρίου 1912 στην Αγία Παρασκευή Αμαρίου  στο Ρέθυμνο. 
Η απώτερη καταγωγή του ήταν από την παλία βυζαντινή οικογένεια  των Σκορδίλιδων. Φοίτησε αρχικά στις Σχολές Υπαξιωματικών και εισήλθε στην Σχολή Ευελπίδων το 1934, απ’ όπου αποφοίτησε το 1937 με το βαθμό του ανθυπιλάρχου Συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως διοικητής ίλης της 11ης Ομάδος Αναγνωρίσεως της 11ης Μεραρχίας Πεζικού, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν μέλος της εθνικής αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». 
Έλαβε μέρος στην καταστολή της κομμουνιστικής θηριωδίας στα Δεκεμβριανά, και  πολέμησε στον Συμμοριτοπόλεμο ως διοικητής της ίλης αρμάτων μάχης Κένταυρος  και παρασημοφορήθηκε με τρία αριστεία ανδρείας, επτά πολεμικούς σταυρούς, δύο μετάλλια εξαίρετων πράξεων.
 Στη συνέχεια σπούδασε στη Ανωτάτη Σχολή Πολέμου φτάνοντας στον βαθμό του Ταξιάρχου, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του ΚΕΤΘ. 
Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Νικολαΐδη, κόρη του Νικόλαου Γεωργίου Νικολαΐδη, συμβούλου του Ελεγκτικού Συνεδρίου και απέκτησαν δύο κόρες. Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967 όντας Διοικητής του ΚΕΤΘ στο Γουδί, έχοντας επιτελικό ρόλο στην κατάληψη των σημείων των Αθηνών. Στην Επαναστατική Κυβέρνηση ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών, μέχρι το 1971, οπότε και ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ως το 1973.  
Έμεινε στην ιστορία ως ο «άνθρωπος με το μυστρί» καθώς ήταν εκείνος ο οποίος εγκαινίαζε τα εκατοντάδες δημόσια έργα της Επαναστατικής Κυβέρνησης. Με την έλευση του καραμανλισμού, συνελήφθη στις 23 Οκτωβρίου 1974 μαζί με τους συνεπαναστάτες του, με το βάση τον νομικό έκτρωμα του «Δ’ Ψηφίσματος» και φυλακίστηκε στην Κέα. 
Στη παράνομη και αντισυνταγματική δίκη – παρωδία που ακολούθησε το Πενταμελές Εφετείο  τον έκρινε ένοχο στάσης και εσχάτης προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από τον κουφό για μετριάσει τις αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1990 αποφυλακίστηκε λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του, όπως φημολογείται με προσωπική εντολή του Γεωργίου Παπαδοπούλου, με την υποχρέωση να δίνει το παρόν ανά 15 ημέρες στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και ανά 5 μήνες στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων!!
 Το άθλιο μεταπολιτευτικό καθεστώς τον καθαίρεσε από τον βαθμό του Ταξιάρχου, και δεν ελάμβανε ούτε καν σύνταξη! 
Τους βαθμούς και τα αριστεία ανδρείας όμως ο Στυλιανός Παττακός τα είχε κερδίσει στο πεδίο της μάχης, και όχι στα πολιτικά γραφεία… 
Αφοσιώθηκε στο συγγραφικό έργο, και τα βιβλία του ήταν η μοναδική πηγή εσόδων που είχε, παρόλο που τα περισσότερα τα πρόσφερε δωρεάν στους νέους. 
Υπήρξε ένας σεμνός και ταπεινός άνθρωπος, με βαθιά και άδολη πίστη στον Θεό, ενώ μέχρι τα βαθιά γεράματα διατηρούσε μια εντυπωσιακή διαύγεια πνεύματος.
 Υπερασπίστηκε μέχρι τελευταίας στιγμής με πάθος και φανατισμό το έργο της Επανάστασης. Υπήρξε τακτικός αρθρογράφος του «Ελεύθερου Κόσμου» από την επανέκδοσή του το 2003, με πλήθος άρθρων τα οποία είχαν μεγάλη απήχηση ιδίως στην νεολαία. 
Όπως λένε και τα αργυρώνητα φερέφωνα «πέθανε αμετανόητος»! 
Σύμφωνα με την προσωπική του επιθυμία, η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην Κρήτη. 

Στρατηγέ Στυλιανέ Παττακέ η δόξα και η ευγνωμοσύνη της Πατρίδος θα στεφανώνει την μνήμη σου στους αιώνες!   

Συνέγραψε τα έργα:
21η Απριλίου 1967. ΔΙΑΤΙ; ΠΟΙΟΙ; ΠΩΣ;
Οδυσσεύς Μιλτ. Αγγελής Ο στρατηγός των στρατηγών
21 Απριλίου 1967 – 8 Οκτωβρίου 1973 Ημέραι και Έργα
Οδοιπορικόν ενός στρατιώτου 90 ετών
Δυστυχώς ενικήσαμεν. Αυτά διά την Ιστορίαν Α΄ Μέρος
Δυστυχώς ενικήσαμεν. Όσα αληθή όσα δίκαια!… Β΄ Μέρος
Κάιν διατί; Κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος 1941-1949
Διαξιφισμοί. Διά την Τιμήν & την Αλήθειαν
Εις τας επάλξεις! Με τον Σταυρόν, την αρετήν και το σπαθί
Γενναίοι ως Έλληνες.
Το υπέρλαμπρον έπος του 1940
Το τελευταίο σάλπισμα...

ΠΗΓΗ

Την Ελλάδα θα υποστηρίζουν οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στο ματς με την Κύπρο

Στο πλευρό της Εθνικής μας και όχι της Κύπρου θα είναι οι οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στο παιχνίδι των προκριματικών του Μουντιάλ. 

Ενόψει της αυριανής αναμέτρησης στο «Καραϊσκάκης», οι φίλοι των πρωταθλητών της Μεγαλονήσου εξέδωσαν ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο «apoel.net». 

Τονίζουν λοιπόν ότι δεν ξεχνούν τι σημαίνει το Ε στο όνομα της ομάδας τους και σημειώνουν ότι μοναδική τους έγνοια θα είναι να νικήσει η πραγματική τους Εθνική, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. 


Αναλυτικά η ανακοίνωση 

«Η αυριανή ποδοσφαιρική αναμέτρηση ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα έχει αρκετές ιδιαιτερότητες οι οποίες έχουν σχολιαστεί τις τελευταίες μέρες. Μια από αυτές είναι ο κοινός εθνικός ύμνος κάτι που πιθανόν να ξενίσει όσους ξένους δεν γνωρίζουν ότι είμαστε Έλληνες. 

Σε μια εποχή όπου κάποιοι ίσως να αγνοούν ή να ξεχνούν τι αντιπροσωπεύει το Ε του ΑΠΟΕΛ, πρέπει να πούμε χωρίς δισταγμό ότι αύριο μόνο μια Εθνική αγωνίζεται και είναι αυτή που θέλουμε να πετύχει τον στόχο της. 

Ο ΑΠΟΕΛ ιδρύθηκε, υπάρχει και μεγαλουργεί επειδή αποτελεί ένα φάρο του Ελληνισμού και των ιδανικών του. Μπορεί μέσα από τις δεκαετίες να έχουν ξεθωριάσει κάποιες αξίες, γεγονός που έφερε πολλών ειδών προβλήματα στη χώρα μας, αλλά ποτέ δεν πρόκειται να υποβαθμιστεί το Ε των Ελλήνων της Λευκωσίας. 

Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη των ποδοσφαιριστών της Κύπρου να μετρήσουν δυνάμεις απέναντι στους Ελλαδίτες διεθνείς αλλά και τους σκαούτερς που θα βρίσκονται στο Καραϊσκάκη αλλά η δική μας έγνοια είναι να κάνει ακόμα ένα βήμα για πρόκριση η πραγματική Εθνική μας. 

Και υπενθυμίζουμε ότι θα είναι έγκλημα εις βάρος του ΑΠΟΕΛ αν επιστρέψει τραυματίας ο Πιέρος Σωτηρίου».

"ΈΦΥΓΕ" ο Ιωάννης Σχοινάς ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΛΛΗΝΑ.

Ο Ελληνικός Εθνικισμός από σήμερα είναι φτωχός.
Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΜΑΣ,
Ο ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ,
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΕ ΠΟΤΕ...
Ο ΕΚΔΟΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΧΟΙΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ  ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

Ας θυμηθούμε ποιός  ήταν ο Ιωάννης Σχοινάς

Γεννήθηκε το 1951 στα Φίχτια Αργολίδος πλησίον των Μυκηνών.
Περάτωσε την Εγκύκλιο και Μέση εκπαίδευση στον Ασπρόπυργο και σπούδασε στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών, από όπου δεν πήρε το πτυχίο του, διωχθείς για την εθνικιστική του ιδεολογία, από το καθεστώς της μεταπολιτεύσεως του 1974.
Αγωνίζεται επί 45 έτη στις τάξεις του εθνικιστικού κινήματος.
Στην 21η Απριλίου μέχρι το 1973.
Στην 4η Αυγούστου μέχρι το 1975. Στο Κίνημα, στην ΕΝΕΠ και στο ΕΝΕΚ ως μέλος της ηγεσίας τους.

Υπήρξε εκδότης των εθνικιστικών εντύπων «Νέα Θέσις»,  «Συναγερμός», «Ελληνισμός» και «Μαχόμενος Ελληνισμός».
Από το 1987 μέχρι σήμερα είναι διευθυντής και ιδιοκτήτης του εθνικιστικού εκδοτικού οίκου «Νέα Θέσις», τον οποίον του ενεπιστεύθησαν οι συναγωνιστές του και ο οποίος δέχθηκε συνολικώς 23 εμπρηστικές και δυναμικές επιθέσεις από τους «γνωστούς αγνώστους».
Ωργάνωσε δύο συνέδρια στο Άργος με την ιδιότητα του προέδρου της Επιτροπής Αναδείξεως Αρχαιοτήτων με θέματα «Άργος και Ηρακλής» (2012) και «Άργος και Μέγας Αλέξανδρος» (2013).

ΓΙΟΡΤΗ ΙΩΝΟΣ 2016

Αρβελέρ: «Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιός φταίει; Θα το πω, η ΕΚΚΛΗΣΙΑ»

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ έχοντας αφιερώσει τη ζωή της στη μελέτη του Βυζαντίου μιλάει για την ελληνική ιστορική συνέχεια και τη διαλεκτική ανάμεσα στην πολιτική εμβέλεια του Βυζαντίου και τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας.



Θα έχετε παρατηρήσει πως υπάρχει ένας διχασμός στον ψυχισμό των Ελλήνων για το που ανήκουν. Αντί να αγκαλιάσουμε την ιστορία μας φαίνεται ότι μας βαραίνει τόσο πολύ που προσπαθούμε να ξεφύγουμε από αυτή αφήνοντας όμως αναπάντητο το ερώτημα για το που ανήκουμε στο χώρο και στον χρόνο.
Καλά αρχίζουμε (γέλια) γιατί το ανήκειν είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί τους Έλληνες και δεν το λέει κανένας τελικά. Ο Καραμανλής “ανήκομεν εις τη δύσην”, ο Ζουράρις τα ανατολικά του, οι Ελληνες στο μεταίχμιον, μετέωροι. Άρα λοιπόν το ανήκειν είναι το μεγάλο πρόβλημα. Αλλά πριν από το ανήκειν υπάρχει το είναι και στο είναι δεν απαντάει πια κανείς. Γιατί δεν είσαι αυτό που είσαι, δεν είσαι αυτό που κάνεις, είσαι αυτό που έχεις . Απ’ αυτήν τη στιγμή, όταν είσαι αυτό που έχεις, δεν ξέρεις τι είσαι.

Ο Χάιντεγκερ λέει ότι ο Λόγος είναι η σκέπη του Είναι και εμείς αυτή τη στιγμή, νομίζω, ότι έχουμε αγλωσσία.

Όχι, δεν είναι αγλωσσία, είναι πανγλωσία. Ο καθένας λέει ότι να ΄ναι και είναι σύμφωνος με τον εαυτό του. Όλοι μιλάνε και κανείς δεν ακούει. Υπάρχει μια γενική κώφευσις, κουφαμάρα να το πουμε πολύ απλά, η οποία κάνει να είναι αυτός ο κόσμος σε μια αδράνεια νοητική.

Όμως και εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα, η διερεύνηση της ταυτότητας οδηγεί σε σύγκρουση ακόμη και με φίλους. Το Βυζάντιο δεν υπάρχει, εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με την αρχαιότητα και στο ερώτημα τί είμαστε, ποιοί ειμαστε, η απάντηση πλέον που κυριαρχεί είναι “είμαστε άνθρωποι”.

Ναι, διότι σε αυτή τη συζήτηση επιστρατεύεις το παρελθόν που διαλέγεις και τι διαλέγεις; Διαλέγεις αυτό που λέμε στα πολύ καλά ελληνικά self esteem history. Ποτέ την άλλη. Από τη στιγμή που επιλέγεις αυτό το παρελθόν σημαίνει ότι δεν είσαι βέβαιος για το μέλλον, γιατί αν ήσουν βέβαίος για το μέλλον δεν θα έχεις ανάγκη να λες ότι δώσαμε τα φώτα στον κόσμο και να μην αναρωτιέσαι ποιός σου έδωσε τον ηλεκτρισμό.

Ναι και αρκετοί λένε ότι δώσαμε τα φώτα στον κόσμο και δεν καταφέραμε κάτι άλλο γιατί μέσα στην ιστορία χαθήκαμε, υπήρξε ένα Βυζάντιο και μια ορθοδοξία και ένας ανατολικός ασκητισμός που μας καθήλωσε την ώρα που υπήρχε ένας διαφωτισμός και εξέλιξη.

Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιός φταίει; Θα το πω, η εκκλησία. Αφόρισαν σχεδόν τον Βολταίρο και όλους αυτούς, ο μόνος διαφωτιστής στην Ελλάδα ήταν ο Ρήγας Φερραίος. Οταν τον σκότωσαν και αυτόν, ε… να μην τα λέω η εκκλησία δεν θρήνησε τον Ρήγα.

Εντάξει, αλλά υπάρχει και ένας αντίλογος για την εκκλησία. Για παράδειγμα, εάν διασωθήκαν γραπτά της ελληνικής γραμματείας και η γλώσσα ακόμη, διασώθηκαν μέσω της εκκλησίας.

Από ποια εκκλησία; Να τα βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Δύο μεγάλα ψέματα διδάσκουμε, και εδώ και σε όλη τη Ευρώπη. Το πρώτο είναι ότι η αρχαία γραμματεία σώθηκε από τους Άραβες. Αν είναι αλήθεια αυτό. τότε θέτω την εξής ερώτηση. Πού είναι ο αραβικός Όμηρος; Πού είναι ο αραβικός Θουκυδίδης; Πού είναι ο αραβικός Σοφοκλής, ο Ευρυπίδης κτλ; Άρα τι κάναν οι Αραβες; Αυτό που έκαναν οι Άραβες, οι χριστιανοί των αραβικών χωρών, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, μετέφρασαν το Όργανο του Αριστοτέλη, τον Πτολεμαίο, τους γεωγράφους και λοιπά. Και αυτό για διοικητικούς λόγους. Όπως είχαν και αυτοί μία αχανή αυτοκρατορία, με το χαλιφάτο της Βαγδάτης κυρίως, αναγκάστηκαν να έχουν ένα εγχειρίδιο διοικητικό και το έκαναν.

Αλλά και ο Αριστοτέλης ο αραβικός δεν είναι ο Αριστοτέλης ο τελειωτικός με τη μορφή που τον ξέρουμε σήμερα. Και όλα αυτά σωθήκανε μέσα από τα σκριπτόρια, δηλαδή τα αντιγραφικά εργαστήρια των μοναστηριών της Κωνσταντινούπολης. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι αλήθεια ότι τα έσωσε η εκκλησία. Αυτή που τα έσωσε ήταν η Αυτοκρατορία και είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ο Κωσταντίνος ο πορφυρογέννητος στις αρχές του 10ου αιώνα μαζεύει όλα τα έγγραφα από τα ελληνικά κείμενα, από τα μοναστήρια και αλλού για να κάνει την πρώτη εγκυκλοπαίδεια. Και πράγματι καταφέρνει και κάνει την πρώτη εγκυκλοπαίδεια. Όλο το φοιτηταριό της εποχής κάνει τις πρώτες συνόψεις, τα συντάγματα κτλ. Εάν δεν υπήρχαν αυτοί, δεν θα είχαμε τίποτα.

Άλλωστε, διατείνομαι ότι επειδή έχουμε τα φραγμέτα ιστορικών και άλλα, όταν τους μάζεψε ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος έκαναν μια εγκυκλοπαίδεια κατά θέματα, δηλαδή ήταν μια εγκυκλοπαίδεια με 55 θέματα πάνω κάτω περί κυνηγίου, περί ιατρικής και άλλων θεμάτων και αυτοί που την έφτιαχναν είχαν τα θέματα και επιλεκτικά ψαλίδιζαν. Αυτό διατείνομαι, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Όπως και να έχει, ακόμη και αυτά που λέμε αραβικά κείμενα είναι κατά κάποιο τρόπο βυζαντινής προέλευσης.

«ΔΎΟ ΜΕΓΆΛΑ ΨΈΜΑΤΑ ΔΙΔΆΣΚΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΕΔΏ ΚΑΙ ΣΕ ΌΛΗ ΤΗ ΕΥΡΏΠΗ. ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΕΊΝΑΙ ΌΤΙ Η ΑΡΧΑΊΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΊΑ ΣΏΘΗΚΕ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΆΡΑΒΕΣ. ΤΟ ΔΕΎΤΕΡΟ ΨΈΜΑ ΕΊΝΑΙ ΌΤΙ ΧΆΡΗ ΣΤΗ ΤΗ ΦΥΓΉ ΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΛΙΤΏΝ, ΈΠΕΙΤΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΆΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΌΛΗΣ ΤΟ 1453, ΈΓΙΝΕ Η ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ»


Πώς σχολιάζετε το επιχείρημα ότι το βυζάντιο ήταν σκοταδισμός και ευθύνεται για το χαμό του ελληνικού πολιστισμού ή ότι ο Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές;

Προσέξτε να μην περνάμε τους αιώνες σαν είναι καθημερινότητα. Βρισκόμαστε ακόμα στον έκτο αιώνα, περίπου στο 527 όταν ακόμα υπάρχουν ειδωλολάτρες στην αυτοκρατορία. Η τελευταία καταδίωξη. ο διωγμός των ειδωλολατρών, του Δωδεκάθεου, διότι ουδέποτε ήταν ειδολολάτρες οι αρχαίοι. Η μεγάλη επικοινωνιακή επιτυχία των Χριστιανών είναι να κολλήσουν τη ρετσινιά του ειδωλολάτρη στην αρχαία θρησκεία που δεν είχε καμία σχέση με τα είδωλα.

Στη νεαρά ο Ιουστιανός γράφει “οι τα μισαρά των Ελλήνων πρεσβεύοντες”…Ποιοι είναι οι Έλληνες; Η λέξη Έλληνας στα βυζαντινά σημαίνει ειδωλολάτρης, Τέλος πάντων, οι Έλληνες δεν έχουν δικαίωμα ούτε να διδάξουν, είναι, πώς να το πούμε, ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Ο Ιουστινιανός κλείνει την νεοπλατωνίζουσα σχολή των Αθηνών, αλλά ούτε καίει ούτε καταστρέφει και τότε φεύγουν οι καθηγητές και πάνε στην Περσία. Από εκεί αρχίζει ο μεταφραστικός ζήλος, πρώτα στα συριακά και μετά, όπως οι Άραβες φτάνουν τον έβδομο πια αιώνα στη Δαμασκό και έχουν καταλάβει όλη αυτή την περιοχή, τότε αρχίζει και η πρώτη μετάφραση που γίνεται τελική στη Βαγδάτη, δηλαδή έναν αιώνα ακόμη μετά.

Εκείνο που δεν δέχονται πια οι Αραβες είναι όταν ο Ομάρ καταλαμβάνει την Αλεξάνδρεια γύρω στο 647, καίει την βιβλιοθήκη για να ζεστάνουν τα λουτρά. Όταν έγιναν τα εγκαίνια της νέας βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και πήγαν οι Ρωμιοί αυτά τα κείμενα τα βυζαντινά, οι Αραβες τους διώξανε και τελικά επέστρεψαν πίσω χωρίς το συγκεκριμένο ιστορικό κείμενο.

Το δεύτερο ψέμα είναι ότι χάρη στη τη φυγή των Κωνσταντινοπολιτών, έπειτα από την Άλωση της Πόλης το 1453, έγινε η Αναγέννηση. Αυτό λοιπόν να το αφήσουμε λίγο στο βεστιάριο, γιατί αυτοί οι οποίοι φύγανε, βρήκανε Τσιμαμπούε, βρήκανε Φραντζέλικο, βρήκανε Τζιότο βρήκανε Ντάντε. Αυτά λοιπόν είναι τα ψέματα που λέμε. Ότι δηλαδή οι Άραβες έκαναν τη διάσωση της ελληνικής γραμματείας και οι βυζαντινοί έκαναν την αναγγένηση της Δύσης. Αυτά είναι τα δύο μεγάλα ψέματα. Άλλο εάν οι βυζαντινοί φέραν φεύγοντας τη γνώση της αρχαίας γλώσσας. Γραμματική, συντακτικά λεξικά είναι από τους φυγάδες, αλλά εάν δεν ήταν ο Γουτεμβέργιος και η αναννέωση πραγμάτων και γραμμάτων στη Δύση δεν θα έφερναν την αλλαγή οι πέντε που έφυγαν από την Πόλη και οι οποίοι χαθήκαν και για το Γένος και για την Ορθοδοξία. Να μην ξεχνάμε ότι ο Βησαρριώνας κόντεψε να γίνει και Πάπας. Έγινε καρδινάλιος και όλα τα βιβλία του, τα οποία μετέφερε στη Δύση τα άφησε στη βιβλιοθήκη της Βενετιάς. Είναι η πρώτη μαγιά για την Μαρκιανή βιβλιοθήκη της Βενετίας.




«Η ΜΕΓΆΛΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΉ ΕΠΙΤΥΧΊΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΏΝ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΚΟΛΛΉΣΟΥΝ ΤΗ ΡΕΤΣΙΝΙΆ ΤΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΆΤΡΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΊΑ ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΊΧΕ ΚΑΜΊΑ ΣΧΈΣΗ ΜΕ ΤΑ ΕΊΔΩΛΑ»


Πότε αρχίζει να υπάρχει συνείδηση της ελληνικότητας στο Βυζάντιο, αν υπάρχει;

Ουδέποτε το όνομα Έλλην ξαναβρήκε όλη του την αίγλη, αλλά το Ρωμηός, Ρωμαίος, σήμαινε Έλληνας το γένος και τη γλώσσα, η οποία γλώσσα ήταν γραικική και τα ήθη ρωμαϊκά. Όταν πάει να παντρευτεί μία πριγκίπισσα δυτική έναν μέλλοντα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, είμαστε στον ένατο αιώνα, εκεί λέει: “Στέλνουμε έναν Πρωτοσπαθάριο για να της μάθει τη γραικική γλώσσα και ήθη ρωμαϊκά. Αυτά είναι τα βυζαντινά. Πότε όμως οι βυζαντινοί αποκτούν τη συνείδηση της ελληνικής συνέχειας; Έχω μία απόδειξη αδιάψευστη. Αυτό λοιπόν συμβαίνει όταν οι βυζαντινοί αρχίζουν και λένε ότι οι Τούρκοι είναι Πέρσες Αχαιμενίδες. Και ερωτώ τι σχέση έχουν οι Τουρκομάνοι, Αηδίνογλου, Μεντεσέ, Καραμανλήδες, οθωμανοί κτλ με τους Πέρσες. Δεν έχουν καμία σχέση.

Προσπαθούν να αποδείξουν ότι, όπως οι μαραθωνομάχοι και οι σαλαμινομάχοι έδιωξαν και κατάφεραν να απωθήσουν τους Πέρσες, έτσι θα κάνουνε και αυτοί. Οπότε αναγνωρίζουν κατά κάποιο τρόπο τη συνέχεια. Όταν ο Μανουήλ ο Παλαιολόγος, είμαστε αρχές του 15ου αιώνα τώρα, θέλει να ζητήσει κάποια βοήθεια απ΄ έξω ο Γεμιστός ο Πλήθων του λέει: “μη διστάσεις να ζητήσεις ότι θέλεις, γιατί αυτό θα είναι αντίδωρο απ’ όσα έχουμε δώσει”.

Και άλλωστε, για να γυρίσω τώρα πίσω στους αιώνες, ήδη όταν ο Ιουλιανός ο παραβάτης θέλει να επαναφέρει την αρχαία θρησκεία και ονομάζει τους χριστιανούς Γαλιλαίους απαγορεύοντάς τους να χρησιμοποιήσουν ως και την ελληνική γλώσσα, διότι γλώσσα της διανοίας και του άλλου πράγματος, τότε ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός του στέλνει την περίφημη διατριβή «τίνος το ελληνίζειν» και αποδεικνύει ότι τα πάντα, τα πάντα, τα έχουν παραλάβει και οι χριστιανοί από τους αρχαίους, πλην ενός – της παιδεραστίας. Το ότι έχουμε κάποια συνέχεια, η οποία οπωσδήποτε είναι γλωσσική αλλά και διανοητική, εάν θέλετε, φαίνεται και όταν ο Μέγας Βασίλειος λέει στους νέους: “να διαβάζετε τα αρχαία κείμενα”. Τότε οπωσδήποτε γλωσσικά είμαστε μέσα στην εξέλιξη. Και όταν οι βυζαντινοί μιλούν για δημοτική, τα γεωγραφικά κείμενα, η λιτή γλώσσα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η δημοτική. Για να μη μιλήσουμε για τα νοταριακά, για τα έγγραφα των πωλήσεων που είναι γραμμένα στην απλοϊκή δημοτική γλώσσα που μιλούσε ο Μακρυγιάννης και που μιλάμε, που λέει ο λόγος, μέχρι τα σήμερα.

«ΟΥΔΈΠΟΤΕ ΤΟ ΌΝΟΜΑ ΈΛΛΗΝ ΞΑΝΑΒΡΉΚΕ ΌΛΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΊΓΛΗ, ΑΛΛΆ ΤΟ ΡΩΜΗΌΣ, ΡΩΜΑΊΟΣ, ΣΉΜΑΙΝΕ ΈΛΛΗΝΑΣ ΤΟ ΓΈΝΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΓΛΏΣΣΑ, Η ΟΠΟΊΑ ΓΛΏΣΣΑ ΉΤΑΝ ΓΡΑΙΚΙΚΉ ΚΑΙ ΤΑ ΉΘΗ ΡΩΜΑΪΚΆ»


Δηλαδή, πώς αντιλαμβάνονταν την ελληνικότητα τους τότε;

Η ελληνικότητα είναι πρώτα απ΄όλα ελληνόγλωσσία και ελληνοφωνία, έπειτα μια συνείδηση συνέχειας ιστορικής, αλλά αυτοί που το κάνουν λέγονται Ρωμιοί. Μάλιστα υπάρχουν ένα σωρό κείμενα που μιλούν για καθαρούς Ρωμαίους, γιατί αυτοί που ήτανε στα σύνορα και οι οποίοι στα μεν βόρεια έχουνε επαφή με τους σλάβους, στα δε ασιατικά με τους Άραβες, είναι μιξοέλληνες ή μιξοβάρβαροι, ενώ οι καθαροί Έλληνες, οι καθαροί Ρωμαίοι είναι αυτοί της Πόλης. Οπότε ελληνοφωνία από τη μια μεριά και συνείδηση της ιστορικής συνέχειας, αυτά τα δύο κάνουν κατά κάποιο τρόπο μία πτυχή της ταυτότητας της βυζαντινής η οποία όμως πάνω από όλα είναι -και το υπογραμμίζω- η συνείδηση έθνους χριστιανών. Το λέει ο ίδιος ο Λέων ο 6ος στα τακτικά του ότι «αγωνιζόμεθα υπέρ των αλυτρώτων αδελφών ως έθνος χριστιανών» οπότε χριστιανοί ελληνόφωνοι με ρωμαϊκή καταβολή όσον αφορά τα διοικητικά πράγματα.

Αυτή είναι η ρωμιοσύνη την οποία αποποιηθήκαμε μολονότι είναι σύγκαιρη της ιστορίας. Όπως γράφει και ο Μιχαηλίδης ο ποιητής ο Κύπριος την αποποιηθήκαμε, γιατί όπως δεν ελευθερώσαμε την κοιτίδα του γένους, την Πόλη, είπαμε κάνοντας πρωτεύουσα ένα λασποχώρι τότε το 1830, ότι είμαστε απόγονοι του Περικλή και έκτοτε ούτε ένα κείμενο βυζαντινό δεν διδάσκεται στα σχολειά. Όλοι ξέρουν το Έρως ανίκατε μάχας και τα λοιπά αλλά κανένας δεν ξέρει τι εστί Άννα Κομνηνή, τι εστί Ατταλειάτης, τι εστί Προκόπιος και τα λοιπά και τα λοιπά…

Μα και όταν μας ιδρύουν το κράτος προσπάθησαν να εξαλείψουν τα 1000 χρόνια Βυζαντίου και ο Κοραής πήγε να φτιάξει μια άλλη γλώσσα καθαρή. Πίστεψαν πως για να γίνουμε Έλληνες θα πρέπει να γίνουμε πρώτα Δυτικοί.

Αποφεύγω ως ιστορικός να λέω ποιό ήταν το σκεπτικό τους, Δεν ξέρουμε τίποτα. Το μόνο που ξέρουμε από τον Κοραή είναι ότι είπε πως με το να θεωρούν οι Έλληνες τον εαυτό τους απόγονο του Μιλτιάδη και του Λεωνίδα θεωρούν ότι 400 χρόνια ήταν αιχμάλωτοι και όχι δούλοι. Έχουμε αυτή την η ρετσινιά των 400 χρόνων. Aυτά τα 400 χρόνια βάζουν σε παρένθεση και όπως δεν έχουν και την Πόλη, δεν ξέρουν το Βυζάντιο, γιατί Κωσταντίνουπολη ίσον Βυζάντιο. Ή την ξέρεις ή δεν την ξέρεις. Οι Ρουμάνοι έχουν κάνει την αγιοποίηση της Κωσταντίνουπόλης. Eάν πάτε στο Κουμόρο, στο Βορονέτς, θα δείτε ότι έχουν την άλωση της Κωσταντινουπόλεως ως εικόνα. Ο μόνος ο οποίος κάνει ακριβώς την ίδια προσπάθεια είναι ο Μακρυγιάννης. Όταν παραγγέλνει τους 23 πίνακες για τις μάχες της απελευθέρωσης στον Παναγιώτη Ζωγράφο, τί του λέε; Ο πρώτος πίνακας είναι η Άλωση της Πόλης. Άρα από εκεί αρχίζουμε, από την Άλωση της Πόλης γίνομαστε οι νεοέλληνες και ο Μακρυγίαννης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα.

Να ακόμη ένα πρόβλημα: η ίδρυση το ελληνικού κράτους αφήνει πολλούς Έλληνες απ΄έξω. Και έχουμε και μια Μικρά Ασία…

Μια στιγμή, μια στιγμή, εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα. Η αρχαία ιστορία αθηνειάζει, η νεοτάτη ιστορία πελοποννησιάζει, η δε μεσαιωνική ιστορία βυζαντινίζει. Δηλαδή τι θέλω να πω, δεν υπάρχει διασπορά τότε, υπάρχει ρήξη της οργανικής συνέχειας του ελληνισμού. Δηλαδή απελευθερώνεται ένα μικρό κομμάτι του ελληνισμού, τα κατωτικά που λέγαν οι βυζαντινοί. Οπότε ο ελληνισμός δεν ταυτίζεται με τον ελλαδισμό και αυτή η μη ταύτιση του ελληνισμού με τον ελλαδισμό, αν μπορώ να το πω έτσι και κυρίως των πρώτων χρόνων της απελευθέρωσης δημιουργεί δύο πράγματα: πρώτον, τη Μεγάλη Ιδέα και δεύτερον, τον πόλεμο υπέρ αλυτρώτων και τις χαμένες πατρίδες. Και αυτές οι χαμένες πατρίδες… η εμφάνιση του συγκεκριμένου όρου για πρώτη φορά είναι από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, όταν φτάνει στην Πόλη το 1261 ενα χρόνο μετά την απελευθέρωση από τους Φράγκους και την ξαναχτίζει και κάνει τότε τον αετό δικέφαλο. Δεν ήταν ποτέ ο βυζαντινός αετός δικέφαλος, για να βλέπει και Ανατολή και Δύση, τότε λέει “θα ανακτήσουμε τας χαμένα πατρίδας”, όπως έγινε με την Πόλη την οποία άλλωστε είχαμε χάσει, “εξαιτίας των δικών μας αμαρτιών” που λέει και ο Λάσκαρης. Οπότε είχαμε την ίδρυση της Μεγάλης Ιδέας και μετά τη συνεχή συρρίκνωση του βυζαντινού ελληνισμού. Η τελευταία συρρίκνωση βέβαια είναι το 1922, η οποία συρρίκνωση είναι και το τέλος ακριβώς της Μεγάλης Ιδέας.

«Η ΑΡΧΑΊΑ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΘΗΝΕΙΆΖΕΙ, Η ΝΕΟΤΆΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΆΖΕΙ, Η ΔΕ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΊΖΕΙ»


Έχουμε τουλάχιστον δύο ημερομηνίες ορόσημα, 1204 και 1453 και όπως υποστηρίζουν αρκετοί ιστορικοί φαίνεται πως υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ αυτού που ονομάζουμε Δύση και ελληνισμού και πως ο Δυτικός πολιτισμός δημιουργήθηκε contra graecorum.

Ε, δεν τα αφήνουμε αυτά…Πάντα στο επίκεντρο εμείς; (γέλια) Όταν το 476 καταστρέφεται το δυτικό ρωμαϊκό κράτος τί γίνεται; Αρχίζουν Γότθοι, Βησιτγότθοι, Φράγκοι, Σάξονες και άλλοι και κάνουν τις επιδρομές τους. Κάποια στιγμή η μόνη εξουσία η οποία είναι ενωποιός εις τη Δύση είναι ο Πάπας, είναι η θρησκεία. Αυτή η θρησκεία είναι που κάνει και τους μεγάλους πολέμους, όταν κάνει τις σταυροφορίες και φτάνει μέχρι την Αίγυπτο και παρακάτω. Περίμενε και εκείνος ο κακομοίρης ο Αλέξιος ο Κομνηνός να έρθουν οι σταυροφόροι για να απελευθερώσει την Νίκαια και ένα σωρό πόλεις που είχαν πάρει οι Τούρκοι. Ευτυχώς τις ελευθερώσανε και του τις δώσανε. Να τα αφήσουμε αυτά. Το μόνο είναι ότι η Δύση εκμεταλλεύθηκε πάντοτε την Ανατολή, πάντοτε. Και όπως λέω συχνά η Ανατολή της Δύσης είναι η Δύση της Ανατολής.

Πώς όμως μας εκμεταλλεύθηκαν. Είναι λίγο σαν να λέμε μας εκβίασαν. Δηλαδή οι Νορμανδοί έχουν πάρει την Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο,την Κεφαλονιά, το Φισκάρδο, μέχρι το 1185 έχουν πάρει τη Θεσσαλονίκη, έχουν καταστρέψει Θήβες, πράγματα θάματα. Και οι βυζαντινοί κάνουν τις συμμαχίες με τους Βενετούς γιατί οι βενετσιάνοι δεν θέλουν να αποκλειστούν, καθώς οι Νορμανδοί έχοντας το Δυρράχιο και έχοντας και το Μπάρι, ήλεγχαν την κάθοδο των βενετσιάνων στη Μεσόγειο. Όμως, έχουν συμφέρον οι βενετσιάνοι να βοηθήσουν τους βυζαντινούς, προκειμένου να διώξουν τους Νορμανδούς από την ανατολική ακτή. Τότε είναι που αρχίζουν τα περίφημα προνόμια που δίνουν οι βυζαντινοί σε όλη την Ιταλία. Είναι μια εποχή όπου υπάρχει οικονομική και στρατιωτική υποδούλωση. Ξέρετε, το σχίσμα του 1054 δεν το είχε καταλάβει ψυχή και αν δεν υπήρχε ένα κείμενο, ένα μόνο, δηλαδή ο Επιτάφιος του Ψελλού, για τον Μιχαήλ τον Κελουράλιο τον πατριάρχη, δεν θα ξέραμε ότι είχε γίνει σχίσμα. Αργότερα αρχίζουν να τονίζονται οι διαφορές όπως με τους ιερείς, π.χ. εάν έχουν γένια ή δεν έχουν κτλ.



Στην άλωση όμως τι γίνεται; Γιατί υποστηρίζεται πως επιλέχθηκε ο Τούρκος…

Όχι, όχι, όχι! Εδώ τώρα θα κάνουμε μεγάλη δουλειά! Όταν αρχίζουν οι Τούρκοι να καταλαμβάνουν την Μικρά Ασία, είμαστε στον 14ο αιώνα. Έχουμε το 1391 ακόμη τη Φιλαδέλφεια ελεύθερη. Η Φιλαδέλφεια η οποία είναι μεταξύ της Σμύρνης και της Κιουτάχειας, είναι ένα ελεύθερο σχεδόν κρατίδιο με τον Θεόληπτο τον μητροπολίτη της και δίνει κάτι φόρους στους Τούρκους οι οποίοι έχουν κατακλύσει όλη την αυτοκρατορία. Οι Οθωμανοί είναι λιγότερο ισχυροί απ΄όλους και γιατί γίνονται ισχυροί; Γιατί είναι απέναντι από την Πόλη και μπορούν και περνούν απέναντι. Όμως δεν είναι αυτοί που έχουν περάσει πρώτοι απέναντι. Πρώτοι είναι οι Γιαξή.

Το 1321 υπάρχει η μαρτυρία ενός βυζαντινού που πάει από την Πόλη να δει τον πεθερό του στα Γανοχώρια και στη διαδρομή βλέπει κατεστραμμένες εκκλησίες από τους Τούρκους. Όμως ποιοί είναι αυτοί οι Τούρκοι, εφόσον οι Οθωμανοί περάσαν απέναντι το 1355 όταν έγινε ο σεισμός της Καλλίπολης. Είναι οι Γιαξήδες (Γιαξή) οι οποίοι περνούν μαζί με τους Καταλανούς, που έχουν πάρει την Έφεσο, αυτούς δηλαδή που έχουν έχουν φέρει οι βυζαντινοί εναντίον των Τούρκων. Τα κάνουν δηλαδή οι Καταλανοί πλακάκια με τους Τούρκους και έτσι οι Τούρκοι πάνε προς τα πάνω και οι Καταλανοί φτάνουν μέχρι την Αθήνα και κάνουν καταλανικό κράτος. Οπότε η μέριμνα των βυζαντινών εκείνη την εποχή είναι η άμυνα εναντίον των Τούρκων, όμως δεν τα καταφέρνουν. Κάνουν παρά φύσιν συμμαχίες.

Αλλά όταν επί Μανουήλ Παλαιολόγου γίνεται η μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Πόλης, ο Ιωάννης, ο γιος του Μανουήλ, ζητά από τον πατέρα του να κάνουνε αντίσταση εναντίον των Τούρκων. Απαντά α ο Μανουήλ: “ού χρείαν έχομεν αυτοκράτορος αλλά οικονόμου”, δηλαδή μας χρειάζεται οικονόμος και όχι αυτοκράτορας. Έχει έχει γίνει η συρρίκνωση της συρρίκνωσης, τους έχει μείνει μόνο η Πόλη και αυτή πως… Έχουν κατέβει οι Βλάχοι και τα αλβανικά φύλα προς τη Θεσσαλία, ο Μυστράς είναι αποκομμένος, η Τραπεζούντα έχει τη δική της αρχή, η Νίκαια έχει καταστραφεί από τους Τουρκομάνους. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και η μόνη αντίσταση που γίνεται είναι, θα λέγαμε, νοητική.

Ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος καταλαβαίνει ένα πράγμα, ότι αν δεν τον βοηθήσει η Δύση δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Έτσι, για να πετύχει την βοήθεια της Δύσης, κάνει την Ένωση, με αποτέλεσμα ο Γεννάδιος Σχολάριος και οι ανθενωτικοί να προβούν σε ανάθεμα. Τοιχοκολλούν ανάθεμα εναντίον του Κώνσταντίνου, όταν αυτός βρίσκεται στις επάλξεις του Αγίου Ρωμανού. Δίπλα του βρίσκεται ο Τζουστινιάνι ένας Γενοβέζος καθολικός με 800 άντρες και ο Ισίδωρος Μητροπολίτης του Κιέβου, Έλληνας ο οποίος έχει γίνει καθολικός και έχει σταλεί από τον Πάπα. Ο Τζουστινιάνι σκοτώνεται και ο Κωνσταντίνος φωνάζει «δεν θα βρεθεί κανένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;».

Πού είναι η εκκλησία, πού είναι η εκκλησία; Και ο Νοταράς, ο αρχηγός του στόλου, λέει το περίφημο: «προτιμώ καφτάνι Τούρκου πάρα παπική τιάρα». Και όταν ο Μωάμεθ μπαίνει στην πόλη και επί τρεις ημέρες ψάχνει να βρει που είναι κρυμμένοι οι στρατιώτες, γιατί δεν έχει καταλάβει ότι τέτοια αντίσταση γίνεται από τους πέντε που έχουν σκοτωθεί εκεί πάνω στις επάλξεις, αυτό που κάνει είναι να χρίσει τον Σχολάριο αρχηγό του Μιλιέτ! Δηλαδή όλης της ορθοδοξίας, Βούλγαρους, Σέρβους κτλ, και τί κάνει η εκκλησία; Σώζει τα βουκάφια δηλαδή την περιουσία της. Πείτε μου, πού είναι η αυτοκρατορική περιουσία;

«H ΔΎΣΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΎΘΗΚΕ ΠΆΝΤΟΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΉ, ΠΆΝΤΟΤΕ. ΚΑΙ ΌΠΩΣ ΛΈΩ ΣΥΧΝΆ Η ΑΝΑΤΟΛΉ ΤΗΣ ΔΎΣΗΣ ΕΊΝΑΙ Η ΔΎΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΉΣ»

Δηλαδή ο ρόλος της εκκλησίας είναι τόσο αρνητικός;

Να καταλάβουμε γιατί η εκκλησία έχει το δικέφαλο αετό, από πού και ως πού, ποιός κληρονομεί το δικέφαλο αετό, είναι άγιος ο αετός; Όχι, είναι η εξουσία η βυζαντινή και όλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη των Τούρκων. Αλλά κατάφερε η εκκλησία δύο πράγματα: πρώτον να πει αυτό που που σας έλεγα πριν για το Διαφωτισμό και δεύτερον να μιλήσει για κρυφά σχολειά. Ποιά κρυφά σχολειά; Όταν έχουμε τόσες βιβλιοθήκες, τόσους σοφούς, όταν έχουμε έγγραφα της εποχής που λένε για τα σχολειά που υπήρχαν …αν τα βάλουμε κάτω θα δούμε ότι δεν είναι τα σχολεία της Πόλης και της Σμύρνης μονάχα, αλλά είναι και τα ρουμελιώτικα σχολειά και πολλά άλλα. Ποιά κρυφά σχολεία; Ίσως να υπήρχαν περιοχές όπου ο αγάς να αντιδρούσε και να εμπόδιζε τη λειτουργία τους και σε αυτη την περίπτωση πηγαίνανε τα παιδιά τους, όπως και οι βυζαντινοί, στα μοναστήρια για να μάθουν γράμματα. Αλλά να μην μιλάμε για το κρυφό σχολειό και το μοναστήρι που έσωσε την Ελλάδα, όλα αυτά είναι υπερβολές.

Υπάρχει και υποστηρίζεται η άποψη ότι η Δύση δεν βοήθησε, ότι ήταν ανθελληνική.

Τι ανθελληνική, όταν έπεσε η Πόλη μέχρι και ο Πάπας δάκρυσε. Ένας Πολωνός έγραψε πως «έγινε η χριστιανοσύνη μονόφθαλμος». Επίσης έχουνε κάνει τόσες σταυροφορίες εναντίον των Τούρκων (contra turkus) και άλλωστε δεν έχουνε και τα μέσα, μη ξεχνάτε ότι η μια δύναμη μετριέται με την άλλη.

Εξακολουθώ να νομίζω ότι υπάρχει κάποια κάποια κόντρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ακόμη και πριν μερικά χρόνια όταν ξεκίνησαν τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μουσείου δεν συμπεριέλαβαν το Βυζάντιο και, εάν δεν απατώμαι, άλλαξε η στάση τους έπειτα από δική σας παρέμβαση.


Εντάξει, αυτό τελείωσε, έπειτα από το βιβλίο μου έγινε μεγάλος ντόρος και ξέρετε είναι το μοναδικό βιβλίο που έχω γράψει στα εγγλέζικα, «The making of Europe». Το έστειλα τότε σε όλους τους ευρωβουλευτές. Υπεύθυνος της επιστημονικής επιτροπής του Μουσείου της Ευρώπης στις Βρυξέλλες ήταν ο Ελί Μπαρναβί, ο οποίος είναι πολύ καλός επιστήμονας εβραϊκής καταγωγής και ο όποιος, τέλος πάντων, έβγαλε έξω και τους Άραβες και ήθελε να ξεκινά η Ευρώπη από τον Καρλομάγνο. Όμως μετά το βιβλίο μου και την κινητοποίηση που υπήρξε, αυτά τελείωσαν.



«ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΉΡΧΕ Η ΕΥΡΏΠΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΉΡΧΑΝ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΎΜΕΝΟΙ ΟΙ ΟΠΟΊΟΙ ΚΆΝΑΝΕ ΤΗ ΦΙΛΙΚΉ ΕΤΑΙΡΕΊΑ ΚΑΙ ΌΛΟΙ ΑΥΤΟΊ ΠΟΥ ΚΑΤΆΦΕΡΑΝ ΣΤΗ ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΉΣΕΙ Ο ΤΌΠΟΣ. ΕΊΜΑΣΤΕ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΦΈΡΕΙ. ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΝΤΉΣΕΙ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΜΕ ΛΈΞΕΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΦΈΡΟΥΝ»


Γιατί υπάρχει αυτός ο φόβος και η αντιπαλότητα του Έλληνα με τον Ευρωπαίο, γιατί αυτή η καχυποψία. Θέλουμε να είμαστε στην ΕΕ και από την άλλη αντιδρούμε…

Είναι το αντιλατινικόν μίσος. Δηλαδή από το 1204 και μετά αρχίζει η Πόλις να μη λέγεται πια νέα Ρώμη, είμαστε ανθενωτικοί αν θέλετε ορθόδοξοι, η ορθοδοξία διατηρεί όλο το αντί λατινικό, αντιδυτικό, αντί προτεσταντικό μίσος. Έρχεται ο Πάπας εδώ και δεν τον αφήνουν να πάει στον Άθω, άγρια πράγματα δηλαδή. Το μεγάλο διαζύγιο λοιπόν είναι το 1204. Αλλά να ξέρετε ότι αν δεν υπήρχε η Ευρώπη, δεν θα υπήρχαν οι διανοούμενοι οι οποίοι κάνανε τη Φιλική Εταιρεία και όλοι αυτοί που κατάφεραν στη συνέχεια να ορθοποδήσει ο τόπος. Είμαστε αυτό που μας συμφέρει. Έχουμε καταντήσει να κάνουμε την ιστορία με λέξεις που μας συμφέρουν. Δεν μας βοηθάνε οι Ευρωπαίοι, μας εκμεταλλεύονται, δεν είναι η τρόικα, είναι οι θεσμοί, δεν είναι το μνημόνιο, είναι το πρόγραμμα, δεν είναι φόροι, είναι τα ισοδύναμα. Αυτά είναι πράγματα που μας βάζουν πάντα εναντίον του φταίχτη και ποιός είναι για εμάς ο φταίχτης; Είναι πάντα η μεγαλύτερη δύναμη, πάντοτε αυτοί από τους οποίους εξαρτώμαστε και ξεχάσαμε ότι, εάν δεν ήταν οι φιλέλληνες, οι μεγάλες δυνάμεις, δεν θα υπήρχε από το 1830 η Αθήνα αλλά ίσως να ήταν ο Ιμπραήμ ακόμη εδώ…

Σήμερα υπάρχει πρόταση που να μας βοηθά να ξεφύγουμε από αυτή τη μειονεξία που έχουμε; Επαναφέρω και πάλι το ερώτημα: πώς μπορούμε να βρούμε την ταυτότητά μας;

Απλώς να γίνουμε αυτό που είμαστε.

Τι είμαστε;

Είμαστε η δουλειά μας, τι κάνουμε, όχι τι κάναν οι άλλοι για μας, ούτε τι κάνει ο διπλανός μας. «καθείς εφ’ ω ετάχθη».

Το γεγονός ότι είσαστε Ελληνίδα σας βοήθησε στη σταδιοδρομία σας;

Για να γίνω καθηγήτρια στη Σορβόννη πριν το 1967, έπρεπε να κάνω 123 επισκέψεις σε όλους καθηγητάδες. Ο τότε κοσμήτορας της Σορβόννης μου λέει:«κυρία Αρβελέρ πείτε τους ότι είσαστε Ελληνίδα» και τον ρωτάω για ποιο λόγο. Αυτό που μου απάντησε ήταν: «για να μη σας πάρουνε για Ρουμάνα ή κάποια άλλη εθνικότητα». Άρα ήταν ένα πλεονέκτημα. Άλλο ζήτημα τι έγινε μετά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν ότι ήμουν γυναίκα. Όπως και να έχει, περνούν τα χρόνια και γίνομαι πρύτανης και καγκελάριος των Παρισίων, δηλαδή όλων των πανεπιστημίων και με ρωτάει ο Πάπας, ο οποίος ήταν Πολωνός, πόσοι Πολωνοί φοιτούν στη Γαλλία,τι κάνουν κτλ. Οπότε λέω εγώ στα παιδιά, άντε βρε παιδιά βρείτε πόσοι ξένοι είναι, τι κάνουν και πάει λέγοντας. Και αρχίζουν και φτάνουμε και στους Έλληνες και μου λένε ότι είναι τελευταίοι και μην ακούσω το άλλο ψέμα ότι είμαστε οι καλύτεροι της παρέας.

«Βρε παιδιά, τελευταίοι; Ξεχάσατε ότι είμαι Ελληνίδα; »«Το μόνο κοπλιμέντο που μπορούσαμε να σας κάνουμε μου είπαν». Τριάντα χρόνια μετά σ΄ένα ταξί μέσα ο οδηγός, ο ταξάτορας λέει πως πρέπει να βοηθήσουμε τους Ισπανούς που έχουν πρόβλημα ,όχι σαν τους Έλληνες. «Βρε συ του λέω και εγώ Ελληνίδα είμαι…» «Α, μα εσείς είσαστε η εξαίρεση».

Πώς θα ξεφύγουμε από αυτό;


Ακούστε, εγώ κράτησα την προφορά μου στα γαλλικά, ούτε να κάνω τη Γαλλίδα ούτε τίποτα…Είμαι πρύτανης όλων των πανεπιστημιών και μου τηλεφωνούν ένα βράδυ Κυριακής από το Παρίσι έξι, το μεγαλύτερο τεχνολογικό Πανεπιστήμιο, ότι είναι αναρχικοί σε μια αίθουσα και σπάνε τα πάντα. Τους λέω «πέστε μου πού ακριβώς» και τηλέφωνω στον αρχηγό της γαλλικής αστυνομίας, όχι του Παρισιού αλλά στον επικεφαλής όλης της γαλλικής αστυνομίας και του λέω: «Θα πάτε στο τάδε μέρος και δεν θα τους διώξετε, θα τους συλλάβετε, θα τους περάσετε από αυτόφωρο και θα τους κλείσετε μέσα» και μου λέει «κυρία Αρβελέρ ευτυχώς που κρατήσετε την προφορά σας γιατί έτσι ξέρουμε οτι είστε εσείς που τηλεφωνείτε και είμαστε σίγουροι ότι αύριο θα μας δώσετε και τη διαταγή γραπτώς». Πήγαν τους πιάσανε και δεν κουνάει ψυχή πλέον. Φυλακή, όχι σαχλαμάρες.

«ΕΊΜΑΣΤΕ Η ΔΟΥΛΕΙΆ ΜΑΣ, ΤΙ ΚΆΝΟΥΜΕ, ΌΧΙ ΤΙ ΚΆΝΑΝ ΟΙ ΆΛΛΟΙ ΓΙΑ ΜΑΣ, ΟΎΤΕ ΤΙ ΚΆΝΕΙ Ο ΔΙΠΛΑΝΌΣ ΜΑΣ. «ΚΑΘΕΊΣ ΕΦ’ Ω ΕΤΆΧΘΗ».»


Έχετε ελπίδα για τον τόπο;

Μεγάλη…Θα σας πω γιατί (γελάει) θα το πω… Υπάρχουν τα νέα παιδιά, αυτά τα νέα παιδιά, ούτε ιστορία ξέρουν, ούτε θέλουν να ξέρουν, οπότε αυτοί θα αρχίσουν από την αρχή, γιατί αυτός ο τόπος πρέπει τώρα να αρχίσει από την αρχή. Και όπως υπάρχει μια γενιά ολόκληρη, που δεν έχει καμία σχέση με τα προηγούμενα για πολλούς λόγους, είτε επειδή είναι εναντίον των γονιών τους, είτε επειδή είναι υπέρ της τεχνολογίας, είτε επειδή δεν ξέρουν τίποτα και λένε ότι τα ξέρουν όλα, ε αυτοί δεν μπορεί να πάνε χαμένοι. Στην καινούργια εποχή κάτι θα κάνουνε.

Η γαλλίδα εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος, η Νατάσα Πολονύ μιλάει για αυτά τα παιδιά που μπορεί να έχουν πτυχία, να μιλάνε γλώσσες και να μην ξέρουν ιστορία και άλλα βασικά πράγματα και τους αποκαλεί μορφωμένους βάρβαρους.

Ναι, αλλά δείτε όταν ανακαλύφθηκε η τυπογραφία, είχαν πει το ίδιο και για αυτούς που τύπωναν βιβλία και δεν τα έκαναν χειρόγραφα. Αυτό δεν με νοιάζει. Μια μέρα μου λένε οι Σαρακατσαναίοι εδώ, «Εμείς έχουμε την αρχαία γλώσσα ακόμη» και τους απαντώ «Απόδειξη ότι δεν έχετε προοδεύσει».

Κάπου έχετε πει ότι οι φοιτητές σας κάθε 29η Μαΐου σας έστελναν συλλυπητήρια μηνύματα για την πτώση της Πόλης…

Ναι! Ναι! Και εδώ όταν ρωτώ παιδιά τι έγινε στις 29 Μαΐου… Ξέρετε τι άκουσα κάποτε; «Γιορτάζουμε την πτώση της Πόλης». Μου είπε «Γιορτάζουμε την πτώση της Πόλης». Ο μόνος που ήξερε και μου είπε «Γιορτάζουμε».

Μα αυτό που μου λέτε τώρα δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτά που μου λέγατε πριν για τα νέα παιδιά για τη νεολαία; Δεν σας πληγώνει αυτό;

Εμένα με πληγώνει, αλλά αυτόν όχι (γελάει)! Ήταν περήφανος που ήξερε τι έγινε.

Θα μας πάνε μπροστά αυτοί;

Δεν είναι το θέμα να μας πάνε μπροστά, αλλά να μας πάνε αλλού. Γιατί μπροστά; Μπροστά από πού; Την έννοια της προόδου να τη σταματήσουμε είναι αντιιστορική. Αλλού, αλλά ζωντανοί και όρθιοι και όπως λέω καμιά φορά: «Παιδιά κοιτάξτε να είστε ορθοί και όρθιοι με τα πόδια στη γη και τα μάτια στον ουρανό και είμαστε Ρωμιοί γιατί είμαστε η μόνη αυτοκρατορία που έκανε ο ελληνισμός και την απαρνήθηκε για ένα μικρό ελλαδισμό».


            Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ (γενν. 29 Αυγούστου 1926) είναι Ελληνίδα βυζαντινολόγος ιστορικός. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και η πρώτη γυναίκα πρύτανις του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην 700 χρόνων ιστορία του, το 1976. Στη συνέχεια ανακηρύχθηκε πρύτανης του πανεπιστημίου της Ευρώπης. Επίσης Πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Παρισίων, Πρύτανις των Πανεπιστημίων των Παρισίων, και Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou-Beaubourg.

ΠΗΓΗ

Για μια νέα ηθική γαστρονομίας των σεφ

(Σκέψεις με αφορμή μια συζήτηση για την ηθική γαστρονομίας στο Salone del Gusto τoυ Slow Food στις 22-26/9/2016 στο Τορίνο)

Την στιγμή, που η Ελλάδα, παρ’ όλη την κρίση συνεχίζει να κατακλύζεται από τα ξένα ντελικατέσεν, οι διεθνείς κουζίνες κυριαρχούν και το γαστρονομικό life-style υποστηριζόμενο από τα δεκάδες περιοδικά καλά κρατεί.

Η Ελλάδα της κρίσης όταν δεν τρώει αστακομακαρονάδες και σούσι, παρακολουθεί την τηλεόραση που έγινε ένα απέραντο μαγειρείο. Τα 15 λεπτά διασημότητας του Andy Warhol είναι το όνειρο του κάθε μάγειρα προκειμένου να προβληθεί και να κάνει γνωστό το εστιατόριο του ή τη μαγειρική του. Εστιατόρια ανοίγουν και κλείνουν, μάγειροι μεσουρανούν και σβήνουν.


Μέσα σε όλον τούτο το χαμό, τι να συμβαίνει άραγε με την ελληνική κουζίνα;

«Το ελληνικό φαΐ δεν είχε ποτέ αλαζονεία. Ο θείος μου ήταν χομπίστας ψαράς. Ψάρευε κι έφερνε στο σπίτι μας κάτι αστακούς και κωλοχτύπες, που η μάνα μου μαγείρευε με μακαρόνια για να φτουρήσουν, και δεν μας έκανε και ιδιαίτερη αίσθηση, δεν είχαμε ιδέα ότι τρώμε αστακομακαρονάδα. Σιγά την γκλαμουριά. Το ότι έχουμε ονομάσει τα πράγματα και τα αξιολογούμε ανάλογα με την οικονομική τους αξία και όχι τη γευστική μάς έχει καταβαραθρώσει ως ανθρώπους», σχολίαζε εύστοχα η αείμνηστη Εύη Βουτσινά.

Γιατί το σύγχρονο φαγητό μπορεί να αναβαθμίστηκε ως κοινωνικό status και ως γαστριμαργική απόλαυση – στην καλύτερη περίπτωση – ή να υποβαθμίστηκε σε άψυχα προϊόντα διατροφής με την παγκοσμιοποίηση της γεύσης και της επικράτειας των γιγαντιαίων αλυσίδων φαγητού που προσφέρουν άνοστες τροφές χωρίς ταυτότητα, και στις δυο περιπτώσεις όμως έχασε το κοινωνικό και πολιτιστικό του χαρακτήρα.

Η γεύση έχασε την πρωτογενή δύναμή της κι αυτό είναι ολέθριο για τους ανθρώπους και τη γη.



«Χάνουμε τη χαρά του φαγητού και μαζί μ’ αυτή τις παραδόσεις μας, τις τεχνικές παρασκευής των φαγητών κάθε τόπου. Ακόμα χειρότερα, χάνουμε σταδιακά τις γεύσεις που γνωρίζουμε…», σχολιάζει ο πρόεδρος του κινήματος Slow Food Carlo Petrini, ο οραματιστής της τοπικής τροφής που με κάθε ευκαιρία μας προτρέπει να τρώμε σε κάθε τόπο τα φαγητά του τόπου προωθώντας έτσι τις παραδόσεις και το πολιτισμό τους και φυσικά την γαστρονομική βιοποικιλότητα και συνεχίζει:

«Θα συνεχίσουμε να μην ζητάμε έκπτωση από τους μικρούς παραγωγούς στις αγορές, αλλά να τιμάμε τη δουλειά τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε ένα περιβάλλον τόσο εχθρικό προς τη ποιότητα του καλού φαγητού, τη γεύση και τους ανθρώπους που δουλεύουν τη γη…».



Και ήταν o Carlo, στο πλευρό των Γάλλων παραγωγών του τυριού Camembert το 2007, όταν έδιναν τη μάχη τους για να επιτρέπεται το απαστερίωτο νωπό γάλα – που χρειαζόταν για τη παραγωγή του τυριού – και πάλευαν με το σύνθημα «όπου ανοίγει ένα φαστφουντάδικο, πεθαίνει το ροκφόρ».

Για μια νέα ηθική γαστρονομίας των σεφ!

To θέμα λοιπόν της συζήτησης στο θέατρο Carignano αφορούσε τους σύγχρονους σεφ-διασημότητες και μη, τους πρωταγωνιστές της τηλεόρασης με την τεράστια επίδραση στο τηλεοπτικό κοινό χαρις τις δεκάδες εκπομπές και διαγωνισμούς – μ’ αυτήν την ασφυκτική και overdose προβολή των μαγειρεμάτων ή προϊόντων και εμπορικών εταιριών. Αυτοί οι πρεσβευτές της γαστρονομίας αντί να υποστηρίζουν και να διαφημίζουν πολυεθνικές και παγκόσμια προϊόντα θα μπορούσαν να ταχθούν υπέρ της βιοποικιλότητας, της ποιότητας και να ενισχύσουν τους μικρούς παραγωγούς υιοθετώντας τους.


Και έτσι τέθηκε το ρητορικό αλλά και ουσιαστικό ερώτημα:

Se i grandi Chef si alleano con i contadini?

(Kι αν οι μεγάλοι σεφ πηγαίναν με τους αγρότες;)
Συμμετείχαν οι Michel Bras, Olivier Roellinger, Altin Prenga, Cristina Bowerman.

Ο πρώτος Michel Bras με τρία αστέρια Guide Michelin από το 1999 στο Laguiole Aveyron, Relais & Chateaux, στη Νότια Γαλλία, o δεύτερος Olivier Roellinger επίσης με τρία αστέρια κι ο τρίτος σεφ Altin Prenga από την Αλβανία που με το εστιατόριό του στηρίζει πολλούς παραγωγούς να εργάζονται για να του προμηθεύουν τροφές.

Και οι τρεις τόνισαν ότι οι σύγχρονοι σεφ και οι μάγειροι μπορούν να παίξουν πλέον ένα κοινωνικό ρόλο όταν επιλέγουν προϊόντα μικρών παραγωγών και μαγειρεύουν φαγητά που απορρέουν από την ιστορία και το πολιτισμό κάθε τόπου. Οι δε αγρότες που καλλιεργούν με τους παραδοσιακούς σπόρους διαφυλάσσουν έτσι τη ζωή της υπαίθρου αλλά και τη γεύση (ειρήσθω εν παρόδω 80% των σπόρων παγκοσμίως μονοπωλούνται από 5 πολυεθνικές εταιρίες).

«Υιοθετήστε παραγωγούς» ήταν το πρώτο σύνθημα και ακολούθησε το δεύτερο: «Μαγειρεύετε και παρασύρετε τον κόσμο να μαγειρεύει. Δεν θα αφήσουμε να μαγειρεύουν οι πολυεθνικές για μας».



Kαι αν μιλάμε για μια νέα ηθική γαστρονομίας, αυτή δεν πρόκειται να επικρατήσει παρά μόνο αν δεν την υιοθετήσουν και εμείς οι καταναλωτές, που με τον τρόπο μας να πιέσουμε προς αυτήν την γραμμή τους μαγείρους και σεφ.

Ας ρίξουμε μια ματιά στον τόπο μας και ας υποστηρίξουμε τους σεφ μας (ευτυχώς υπάρχει μια νέα γενιά που ερωτοτροπεί μ’ αυτά τα όμορφα αλλά δεν παντρεύεται ακόμα).

Για μια νέα ηθική γαστρονομίας!

ΠΗΓΗ

Περί αρχαιολατρίας και άλλων δαιμονίων

του ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κ​​​​αι βέβαια, να διδάσκονται αρχαία τα παιδιά, αλλά μην τους κάνουμε και αρχαιολάτρες», είπε ο πονηρούτσικος κ. Φίλης σε έναν από τους μονολόγους του στον ρόλο του υπουργού Παιδείας. Θα ήθελα πολύ να κάνει τον κόπο να εξηγήσει τη σημασία της λέξης «αρχαιολάτρης». Φαντάζομαι στο μυαλό του είναι κάποιος που φοράει χιτώνα, σανδάλια, βάζει και κάνα στεφάνι πού και πού για τις γιορτές και όταν μιλάει επαναλαμβάνει συνέχεια: «Πάνυ μεν ουν, ω Σώκρατες». Οταν δε του λέει ο συνομιλητής του ότι δεν τον λένε Σωκράτη, εκείνος τον κοιτάζει απαξιωτικά και του απαντά: «Αδιάφορο. Εγώ αυτό έμαθα». Διότι στο δικό μου μυαλό πάντως «αρχαιολάτρης» είναι όποιος είναι τόσο προσκολλημένος στον αρχαίο κόσμο που δεν μπορεί να δει τον σημερινό. Και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους στη ζωή μου, ούτε έναν για την ακρίβεια. Αντιθέτως έχω γνωρίσει αρκετούς αρχαιογνώστες, όπως και πολλούς οι οποίοι είναι τόσο αστοιχείωτοι που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα.

Τσούκου τσούκου πάντως η καθεστωτική αντίληψη προχωράει και στην κατάκτηση της εκπαίδευσης. Αθόρυβα με μικρές καθημερινές αλλαγές, όπως στη Δικαιοσύνη, ή και με ωραία πατατράκ όπως ο καρνάβαλος που έστησε ο κ. Παππάς για τις τηλεοπτικές άδειες. Πέρυσι ο ποιητής κ. Κουράκης, ο λυρικός υμνητής του προσωπικού φαλλού του, αποφάσισε να καταργηθεί η διδασκαλία του «Επιταφίου» του Θουκυδίδη στην Γ΄ Λυκείου. Αν δεν κάνω λάθος το κενό εκαλύφθη από διδασκαλία σύγχρονης κοινωνιολογίας ή πολιτικής επιστήμης. Τι το προοδευτικότερον. Αυτή είναι η ημετέρα παιδεία: προτιμάς να διδάσκεις το παιδί από ένα κακογραμμένο εγχειρίδιο κοινωνιολογίας από το να το ταλαιπωρείς με τον Θουκυδίδη, τον Περικλή και τη δημοκρατία του που ήταν και δουλοκτητική, και σεξιστική και φιλοπόλεμη. Να θυμίσω ότι το 2005 στο Δουβλίνο, το κονκλάβιο των Υπουργών Εξωτερικών της πολυπολιτισμένης Ευρώπης είχε αφαιρέσει με αυτά τα επιχειρήματα από το σχέδιο του ευρωπαϊκού συντάγματος το προοίμιο που ήταν η περίφημη φράση του Επιταφίου «το πολίτευμά μας καλείται δημοκρατία διότι σ’ αυτό αποφασίζουν οι πολλοί». Θα μου πείτε το δεκαεπτάχρονο παιδί πλέον πρέπει να ψηφίσει. Και για να ψηφίσει πρέπει να διαβάσει τα προγράμματα των κομμάτων και να ακούσει τον κ. Φίλη στην τηλεόραση. Είναι δυνατόν να χάνει τον χρόνο του με Θουκυδίδη; Τσούκου τσούκου, φέτος κατήργησαν μια ώρα από τη διδασκαλία των αρχαίων στο Γυμνάσιο και τα έκοψαν εξ ολοκλήρου από τις «ανακεφαλαιωτικές εξετάσεις» – αυτή η έκφραση με τρελαίνει. Η πρόοδος προχωράει αργά αλλά σταθερά. Και μπράβο της.

Διάβασα την επιστολή του κ. Φράνκο Μοντανάρι, προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων Κλασσικών Σπουδών. Λέει μεταξύ άλλων ότι η μείωση της διδασκαλίας των αρχαίων: «εξασθενίζει την ικανότητα των νεότερων γενεών στην προφορική και γραπτή επικοινωνία, στην καθαρότητα της έκφρασης και στην κριτική σκέψη». Ασ’ τον να λέει. Πρόεδρος «κάτι» των «κάτι» κλασσικών σπουδών είναι, τι περίμενες να σου πει; Εδώ έχουμε έκθεση του κ. Συμβούλου τάδε, ο οποίος είναι και συνδικαλιστής και έχει αγωνιστεί για τη δημοκρατία που αποδεικνύει πως τα αρχαία είναι άχρηστα, διότι είναι συντηρητικά, ίνα μη είπω αντιδραστικά. Διότι δεν νομίζω ότι για τέτοια θέματα αποφασίζει ο κ. Φίλης που δεν ξέρει καν τι θα πει η λέξη «αρχαιολάτρης». Αποφασίζει κατόπιν εισηγήσεων του βαθέος κράτους της εκπαίδευσης.

Πριν από μερικά χρόνια σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη γλωσσική επάρκεια, ανάμεσα στα άλλα ευρήματα υπήρχε και το εξής: «Οσο περισσότερες αρχαίες γλώσσες διδάσκονται οι μαθητές τόσο καλύτερες επιδόσεις επιτυγχάνουν όταν εξετάζονται στις σύγχρονες γλώσσες». Ευρωπαϊκή Επιτροπή είπατε; Εδώ δεν την ακούν οι Γάλλοι, γιατί να την ακούσει η καθ’ ημάς Ανατολή.

Επειδή έχω γράψει επανειλημμένως για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών, και των Λατινικών, απλώς θα σημειώσω εδώ τα κυριότερα σημεία. Οπως λέει η Ζακλίν ντε Ρομιγί, οι δύο αυτές γλώσσες σε μαθαίνουν να συνθέτεις τις προτάσεις, αφού η λειτουργία της λέξης δεν εξαρτάται από τη θέση της, αλλά από την πτώση της. Αρα σε εκπαιδεύουν στην ενεργητική ανάγνωση, αργή ανάγνωση. Και σε μια εποχή που μαθαίνεις να σκανάρεις τα κείμενα αυτή έχει τεράστια σημασία. Το νόημα δεν σου δίνεται. Το κατακτάς και αποκτάς έτσι κριτική σκέψη. Τέλος ας επισημάνω τη μεγάλη σημασία της έννοιας του πρωτοτύπου στη διαμόρφωση της έννοιας του κλασσικού, χωρίς την οποία ο πολιτισμός μας δεν αντέχει ούτε μια μέρα. Ας προσθέσω τέλος και την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα αρχαία στο γλωσσικό αίσθημα των Ελλήνων.

Και τώρα για μας εδώ να πούμε. Πώς θα ήταν η Ανώτατη Εκπαίδευση αν, λέω αν, αντί για όλες αυτές τις πανεπιστημιακές και ανθυποπανεπιστημιακές σχολές που λειτουργούν σαν γυμναστήρια ανά την επικράτεια, κάποιοι είχαν φροντίσει να οργανώσουν Μία, έστω Μία, σχολή κλασσικών σπουδών με έμφαση στα αρχαία ελληνικά; Μία σχολή διεθνούς κύρους και ακτινοβολίας; Ποιος Αμερικανός και ποιος Κινέζος φοιτητής κλασσικών σπουδών δεν θα ήθελε να έρθει να σπουδάσει, ή έστω να περάσει ένα εξάμηνο, στα αμφιθέατρά της; Για φαντασθείτε μια μεγάλη σχολή πανεπιστημιακού επιπέδου με έδρα τους Δελφούς, και παραρτήματα στην Αθήνα και την Ολυμπία; Κι αν παραχωρούσαμε εκτάσεις στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου για τις έδρες των κλασσικών τους σπουδών; Επιστημονική φαντασία θα μου πείτε. Αντ’ αυτού γεμίσαμε τη χώρα με ΤΕΙ για να δίνουν διπλώματα για το ταμείο ανεργίας. Και βγάζουμε δεν ξέρω πόσους δικηγόρους τον χρόνο για να καλύψουν τη δικομανία μας και να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε απέναντι στον Τυραννόσαυρο του ελληνικού Δημοσίου.

ΠΗΓΗ

Αλληλέγγυος όπως Ανθέλληνας ;

Δεν είναι κρίση ανθρωπισμού. 
Δεν είναι η ανάγκη να διαφέρεις ή να διαφοροποιηθείς. 
Δεν είναι καν μόδα... 
Μοιάζει με υιό. 
Έχει τα συμπτώματα μεταδιδόμενης ασθένειας. 
Έχει αρχικά ενδείξεις, κατόπιν προσβάλλει και τελικά σκοτώνει. Αφανίζει ότι αναγνώριζες μέχρι σήμερα ως παραδοσιακό, πατροπαράδοτο, ως γνώριμο και οικείο βρε αδελφέ! 
Έχει ετερόκλητα συμπτώματα.
Όπως κάθε «εισαγώμενο είδος». 
Ξεκινά ήπια, όταν κάποιος με μουσική παιδεία βγάζει εξάνθημα επειδή η «απαίδευτη» Βαγγελίτσα απ΄το Λιανοκλάδι έπιασε στο στόμα της τον Παπάζογλου με τον «Αύγουστό» του και τον βεβήλωσε με την «αμάθειά» της. 
Συνεχίζει ίσως, με κάποιο φιλόζωο που του προκαλεί ναυτία όποιος δεν φιλοξενεί στο δυάρι του τουλάχιστον τρία χαριτωμένα τετράποδα. 
Επιδεινώνεται, με κάποιον υπέρμαχο της διαφορετικότητας που παθαίνει παράκρουση επειδή τα ζευγάρια των ομοφιλόφυλων δεν μπορούν α κ ό μ α να υιοθετήσουν παιδί, ενώ «υπάρχουν αναρίθμητοι ετεροφιλόφυλοι γονείς τέρατα». 
Ενώ κορυφώνεται, με τον αλληλέγγυο που μελανιάζει απ΄την αγωνία του να προστατέψει ότι φοράει «μαντηλομπούργκα» και πιθανόν ζώνει με εκρηκτικά το παιδί του στο όνομα ενός «μεγάλου» Αλλάχ... 
Ενδείξεις, συμπτώματα, απαξιωτικά παραληρρήματα, ρατσισμός, αλληλεγγύη, ομοφοβία, ορθολογισμός, διεθνισμός, παγκοσμιοποίηση... 
Σαν ένα καζάνι που κάποτε έστησε η γιαγιά, για να φτιάξει «το αγαπημένο φαγητό», με αγνά παραδοσιακά υλικά, τα οποία όμως οι ύπουλες γειτόνισες της τ΄άλλαξαν με άλλα. 
Τη μοναδική στιγμή που η γιαγιά κοίταξε αλλού, της πήραν ότι καλοπροαίρετο, αγαθό, συμπονετικό, αυθεντικό, αξιοπρεπές και περήφανο και τ΄αντικατέστησαν με ύποπτα σποράκια διανόησης, με κουτόχορτα επίπλαστου ανθρωπισμού και καρυκεύματα μιας ιδιόμορφης ισότητας που θέλει τα δικαιώματα των λίγων να ισοπεδώνουν τα δικαιώματα των περισσοτέρων. 
Συνταγή φτιαγμένη για τον «νεοσύστατο» Έλληνα. 
Καλορίζικος λοιπόν, νέε Έλληνα της διανόησης, της αλληλεγγύης, του διεθνισμού και της ισότητας. 
Αποχαιρέτα τον παλιό, αμόρφωτο, απάνθρωπο, οπισθοδρομικό Έλληνα, που επιμένει παρωπιδικά να διατηρήσει τις απαρχιωμένες αρχές κι αξίες μιας χώρας που ούτως ή άλλως ασθενεί βαριά και οσονούπω πεθαίνει... 
Μια νέα Ελλάδα χτίζεται από υστερόβουλους «αρχιτέκτονες» και αξίζει μόνο σε σένα νέε Έλληνα. 
Γιατί μόνο εσύ κουβαλάς στην «διανοούμενη» πλάτη σου όλα τα εισαγώμενα λιθαράκια που σου φόρτωσαν οι επίδοξοι ιδιοκτήτες της πρώην χώρας σου. 
Μόνο εσένα έκριναν κατάλληλο να εφαρμόσεις αποτελεσματικά κάθε νεοτεριστικό στοιχείο που επιδιώκουν να επιβάλλουν. 
Ζήσε νέε Έλληνα στην ολοκαίνουργια χώρα σου. 
Σου αξίζει και της αξίζεις !

ΠΗΓΗ

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
22.05.2016 - 07:00



Η εκλογική εκτίναξη της δημοτικότητας της αριστεράς από το 1981 δημιούργησε σκληρό Κατεστημένο: η λαϊκιστική μεταρρύθμιση της παιδείας και ο αριστερός ρεβανσισμός κατασκεύασαν τον φασίστα του σήμερα – αυτό το μείγμα εθνικιστή, δυσδιοίκητου και αμαθούς πλάσματος που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρόκληση εισόδου στη νεωτερικότητα. Η ηγεμονική ιδεολογία έγινε ένα υβρίδιο: σοσιαλιστικός και αναρχικός λόγος μαζί με βία, ανορθολογισμό, ηθικολογικό κήρυγμα, απόρριψη των κανόνων καλής συμπεριφοράς – στην ουσία, απόρριψη του πολιτισμού, αντιστροφή των αξιών του ωραίου και του αγαθού.

Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με τις καθημερινές εκδηλώσεις φασιστικής συμπεριφοράς: με το γεγονός, για παράδειγμα, ότι ένα ανέκδοτο περί μουσουλμανικής παρουσίας στο σχολείο καταλήγει σε υβρεολόγιο εναντίον της δημοσιογράφου Άννας Παναγιωταρέα, με το ότι μια εκδρομή στη Μακρόνησο παίρνει διαστάσεις ιεροσυλίας – καθώς και με το επαναλαμβανόμενο γεγονός ότι πολλοί δήθεν «αντισυστημικοί» (όχι απαραιτήτως «φρικιά») φτύνουν τους αντιπάλους τους όταν τους συναντούν στον δρόμο. Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ανόητους και άρρωστους ανθρώπους που ευημερούν, με τον καταθλιπτικό τρόπο τους, μέσα στο κοινωνικό μίσος. Αξίζει όμως να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα: τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος σχετίζεται μέσω ποικίλων διαύλων με τον εκφασισμό του κόσμου.

Η αριστερά είναι χρήσιμη, σε πολύ μικρές δόσεις, όταν επαγρυπνεί για την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όταν προτείνει, πού και πού, μια ρηξικέλευθη ιδέα. Γενικά μιλώντας, αποτελεί δύναμη αντιρεαλιστική, συχνά φαντασματική, συντηρητική και «μη προοδευτική» μολονότι πιστεύει ότι κατέχει το μονοπώλιο της προόδου. Όπου επικράτησε, είτε στα θεμέλια της κοινωνίας, είτε στην οικονομία, είτε στον πολιτισμό, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: εξάλλου, δεν κρύβει το σχέδιό της, το ολοκληρωτικό της όραμα το οποίο εφαρμόζει σε μικρογραφίες στο εσωτερικό καπιταλιστικών κοινωνιών (στη δομή και λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων, στην οργάνωση των ΑΕΙ, σε πολλά σχολεία που έχουν αλωθεί από αριστερούς καθηγητές κτλ.) Οι περισσότεροι άνθρωποι που ακολουθούν την αριστερά μοιράζονται αυτό το σχέδιο που δεν προϋποθέτει καμιά πολιτική αρετή – εφόσον ο σκοπός καθαγιάζει τα μέσα.

Τα 35 χρόνια της αριστερής κυριαρχίας καθήλωσαν την Ελλάδα από ηθική και πολιτιστική άποψη. Δημιούργησαν τον περιβόητο Ελληνάρα ο οποίος, εκτός από νεόπλουτο λιγούρι, φοροφυγάς και συνδικαλιστής, μισεί την επάρατο δεξιά, στερείται μόρφωσης και κοινωνικής παιδείας: έχει τελειώσει το πασοκικό σχολείο, έχει πιθανώς μπει και κουτσοβγάλει το πασοκικό πανεπιστήμιο και έχει περάσει τη θλιβερή ζωή του μέσα στις φασιστοειδείς ιδέες που φυτρώνουν στο έδαφος του ανορθολογισμού. Εξού και για πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των Ελλήνων έβλεπε με συμπάθεια την αριστερή τρομοκρατία – και συνεχίζει να τη βλέπει εφόσον το σύστημα της δικαιοσύνης, οι θεσμοί και τα πρόσωπα που κατοικούν στους θεσμούς δείχνουν επιείκεια, αν όχι στοργή, στους τρομοκράτες.

Το τοπίο μοιάζει μ’ εκείνο που περιγράφει ο Μπρεχτ στο θεατρικό του έργο «Ταμπούρλα στη νύχτα»: τον τελευταίο καιρό το θυμάμαι ξανά και ξανά – συμμορίες λούμπεν προλεταρίων στο ζοφερό Βερολίνο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου· ανομία· τρομοκρατία· μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που τρίζει και μια ακροαριστερή ομάδα, ο Σπάρτακος, που τρέφει όνειρα σοσιαλιστικής επανάστασης χωρίς να έχει εξασφαλίσει την παραμικρή συναίνεση. Στους δρόμους περιφέρονται δολοφόνοι· κατουρούν στις γωνίες· βρίζουν... Όπως στα Εξάρχεια του 2016...

Διανύουμε τα μολυβένια χρόνια: την εξουσία σφετερίστηκαν, με όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, οι συμμορίες των λούμπεν προλεταρίων και των εξίσου λούμπεν μικροαστών. Κι επειδή οι αριστεροί πολιτικοί δεν έχουν, εκ των πραγμάτων, κανένα χάρισμα, ούτε καν τη στοιχειώδη εξυπνάδα, ενθαρρύνουν τον όχλο να εκδηλώνει τα ένστικτά του. Οι διανοούμενοι –λιγοστοί– εμπίπτουν σ’ εκείνον τον συνδυασμό που περιγράφει ο Richard Wolin: μεταμοντέρνοι αναθεωρητές του Διαφωτισμού, ανοιχτοί σε ανορθολογικές, αντιδημοκρατικές και φιλοϊσλαμοφασιστικές θέσεις. Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντισημιτισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους. Ο αντιφασισμός, επειδή είναι σήμερα κενός περιεχομένου, ταυτίζεται με μια αριστερά που δεν έχει θέση, έχει όμως αντί-θέση· δεν έχει λόγο, έχει αντί-λόγο. Ακριβώς όπως οι παλιοί αντικομμουνιστές: άνθρωποι ενός παλιού κόσμου, ανάξιοι να χτίσουν τον καινούργιο.

Όπως δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής» ως δήθεν ταλαιπωρημένα ανθρωπάκια, δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων αριστερών και αριστερίστικων οργανώσεων. Οι τυραννικές συνήθειες της αριστεράς έχουν μονιμοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και διαποτίζουν την πνευματική της ζωή: στήριξη δικτατορικών καθεστώτων μόνο και μόνο επειδή είναι αντιδυτικά, απόρριψη της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι (κάθε αντιαριστερή έκφραση και συνάθροιση απειλείται με διακοπή, επίθεση, βιαιότητες, εκφοβισμό), θεωρίες αμερικανικών και εβραϊκών συνωμοσιών, δικαιολογία και στήριξη της μουσουλμανικής μισαλλοδοξίας. Κι αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις των αριστερών έναντι των φιλελεύθερων ιδεών, δεν είναι λίγοι όσοι, εκτός από τα παραπάνω, ασπάζονται τον σεξισμό και τον μισογυνισμό – αν και όχι εναντίον των «δικών τους» γυναικών∙ εναντίον των «κακών» φιλελευθέρων που είναι είτε πουτάνες, είτε αγάμητες, είτε και τα δύο (το αποκορύφωμα της αποτυχίας!)

Τι μας συμβαίνει λοιπόν; Η χώρα βρίσκεται στα χέρια του όχλου που καθρεφτίζεται σε μια κυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί την προπαγάνδα όπως έχει μάθει μέσα στα κομμουνιστικά κόμματα από όπου έχει προκύψει. Έχει ξανασυμβεί στην ιστορία: στη σημερινή εκδοχή, η οχλοκρατία συνδυάζεται με κλεπτοκρατία και θεοκρατία· με την προοπτική διαφοροποιημένων πολιτών («οι δικοί μας» και «οι εχθροί μας»), με διείσδυση της κεντρικής εξουσίας σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης και δημιουργίας.

ΠΗΓΗ

Βλαμμένοι Ελληνες κυνηγάνε Pokemon στο Σύνταγμα

Πρόκειται για τα τέλεια πελατάκια του συστήματος.
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί: Ότι το 2016 θα υπήρχαν ηλίθιοι Έλληνες οι οποίοι κυνηγάνε Pokemon στο Σύνταγμα. Μιλάμε ότι αυτή η φυλή των ανοήτων νεοελλήνων δεν παίζεται. Από Αγανακτισμένοι στην πλατεία Συντάγματος έγιναν κυνηγοί Pokemon μέσα από την οθόνη του κινητού τους. Από την Γενιά του Πολυτεχνείου που ανέδειξε τελικά τα μεγαλύτερα λαμόγια τα οποία οικοδόμησαν το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος φτάσαμε-δια μέσω των Αγανακτισμένων-στα βλαμμένα που παίζουν Pokemon go.

Είναι φυσικό μια και τα καλύτερα μυαλά έχουν φύγει στο εξωτερικό. Εντός έχουν μείνει τα χαζά στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ τάζει ψήφο στα 16, δίπλωμα οδήγησης στα 14 και ένα ειδικό γάντι στα χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ για να τον παίζουν και να φωνάζουν ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητά έχει αποφασίσει να τσακίσει τα γερόντια τα οποία δεν θεωρεί ψηφοφόρους του και να κολακέψει αυτά τα βλαμμένα που παίζουν Pokemon. Γύρευε πόσο βαρεμένος είναι ο άλλος για να ξεκινάει από τα Πατήσια να πάει στο Φάληρο για να εντοπίσει το Pokemon. Aυτά τα βλαμμένα ζούνε σε μια εικονική πραγματικότητα γιατί δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματική πραγματικότητα. Πρόκειται για τα τέλεια πελατάκια του συστήματος. Στο μεταξύ και η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί ώστε να τα αποχαυνώσει. Οσα βλαμμένα καταφέρουν και τη γλιτώσουν από την εικονική πραγματικότητα του Pokemon έχουν μια δεύτερη ευκαιρία ολοκληρωτικής καταστροφής από τα σκληρά ναρκωτικά την διακίνηση των οποίων σχεδόν νομιμοποίησε πρόσφατα η χώρα μας.

Πιο αυστηρές είναι οι ποινές εάν περάσεις με κόκκινο παρά αν φέρεις 2 τόνους ηρωίνης. Ολα δουλεύουν στην εντέλεια με απώτερο στόχο όσοι απομείνουν στην Ελλάδα να μην μπορούν να την σκαπουλάρουν με τίποτε μια και θα έχουν να αντιμετωπίσουν: Tα Pokemon, τα σκληρά ναρκωτικά, τα τηλεοπτικά προγράμματα και αν την σκαπουλάρουν απ΄όλα αυτά έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να τους υποσχεθεί ψήφο στα 16, διπλώματα, εισαγωγή στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, δημοψηφίσματα, πιόματα, διορισμό στο Δημόσιο και γεννετήσια οξύνοια εφάμιλλη με εκείνη του διευθυντή της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Ζαχαριάδη.

Pokemon go, ζώα, ε ζώα…

Γράφει ο Μπακούνιν

ΠΗΓΗ