ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Διανομή Συλλυπητηρίων σε Ευρωπαίους και Έλληνες Πληγέντες του Πολιτικού Σεισμού στις ΗΠA

Αποτέλεσμα εικόνας για donald trump

Λοιπόν, ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ.

Συλλυπητήρια κατ’ αρχήν στους Ελλαδίτες «ενημερωτές της κοινής γνώμης», παρουσιαστές και παρουσιάστριες της T V, ανταποκριτές, αρθρογράφους, σχολιαστές και αναλυτές του συνόλου των ΜΜΕ, που ποντάρισαν και τα ρέστα τους (σε μόρφωση, κρίση, επαγγελματική δεοντολογία και εθνική αξιοπρέπεια), λειτουργώντας ως εκλογικοί ατζέντηδες της Χίλλαρυ Κλίντον, και  περιλούοντας με χλευασμό τον αντίπαλό της. Και αυτό σ’ όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, χωρίς ενδοιασμούς και επιφύλαξη, με ακατανόητο προσωπικό πάθος και προφανώς ανυποψίαστοι για την γελοιότητα να πιθηκίζουν –στη λάθος χώρα- την  αυτοκαταστροφική εξωνημένη δημοσιογραφία, και τον άσεμνο προπαγανδιστικό λόγο και γραφή των Αμερικανών σύντεχνών τους.
Μα κανέναν δεν ξένισε το φαινόμενο πανστρατιάς των γνωστών αμερικανικών εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών δικτύων, διακομιστών ΄Ιντερνετ και δημοσκοπικών οργανισμών, για την εξόντωση των αντιπάλων της Κλίντον, πρώτα του «αριστερού» δημοκρατικού αναμορφωτή Μπέρνι Σάντερς και στη συνέχεια του «ξενοφοβικού και μισογύνη φασίστα» Ντόναλντ Τραμπ;
 Καμιά σκιά  δυσπιστίας και καμιά έφεση προς δημοσιογραφική διερεύνηση και αναζήτηση απαντήσεων στον πλούτο των αμερικανικών μέσων αδέσμευτης ενημέρωσης και στον θησαυρό πληροφοριών που άνοιξε η WikiLeaks με τα 55.000 e-mail της Χίλλαρυ και επιτελών της, που ξεσκέπαζαν άβυσσο εγκλημάτων και πλημμελημάτων.
 ΄Ολοι τους, οπλισμένοι με «μαρκούτσι» και κάμερα, λειτούργησαν ως  διώκτες του Τραμπ και προπαγανδιστές της Χίλλαρυ Κλίντον. 

Αποτέλεσμα εικόνας για hillary clinton
Ξέχασαν, ή δεν είχαν διαβάσει πουθενά πως: ως προεδρική σύζυγος, υποκίνησε στον βομβαρδισμό των Σέρβων διανοουμένων, σε γέφυρα του Βελιγραδίου, όπου συγκεντρώνονταν κάθε μέρα για να την σώσουν από τους βομβαρδισμούς, πως ως αντιπολιτευόμενη γερουσιαστής στήριξε τον πόλεμο του Μπους στο Ιράκ, και ως υπουργός Εξωτερικών επιμελήθηκε της εκστρατείας ισοπέδωσης της Λιβύης και της φρικώδους δολοφονίας του Καντάφι. 
Το «σούβλισμα» του Καντάφι με ξιφολόγχη, η Χίλλαρυ κινηματογραφήθηκε να πανηγυρίζει  στη Τρίπολη με συντροφιά γυναικών, θριαμβολογώντας με την κραυγή του Σκιπίωνα στην Καρχηδόνα, στη  διεστραμμένη παραλλαγή :«We Came, We Saw, He Died», συνοδευόμενη από τρελό χάχανο. Στο μητρώο της έχει καταγραφεί συνενοχή και στον πόλεμο της Συρίας, όπου –ως έχει παραδεχτεί- «εμείς εξοπλίσαμε τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους» (εναντίον της κυβέρνησης ΄Ασαντ). 
Και τυφλός, λοιπόν, (ή αδαής;) ο δημοσιογραφικός έρωτας για την Κλίντον στην Ελλάδα, στο βυθιζόμενο αυτό σωσίβιο φυγάδων από επτά αμερικανικούς πολέμους σε Μέση Ανατολή και Αφρική, και χώρα που θα κινδύνευε από τις συνέπειες, την επέκταση ή και την εμπλοκή της σε πολεμική σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας, που κινδύνευαν να πυροδοτήσουν οι  αναπόδεικτες κατηγορίες, απειλές και ύβρεις της Χίλλαρυ κατά της πυρηνικής αυτής δύναμης και του ηγέτη της. 
 Το οικτρό αυτό φαινόμενο ανεύθυνης και ανεγκέφαλης δημοσιογραφίας απεικονίζει τον σκοτεινό πάτο αναξιότητας όπου κατέρρευσε σ’ αυτή τη χώρα και η λεγόμενη «Τέταρτη Εξουσία». Και εξηγεί πώς ο -κάποτε σεβαστός και περίβλεπτος- δημοσιογραφικός κόσμος κατάντησε επαίτης και κλωτσοσκούφι κάθε κυβέρνησης κλητήρων του ξένου κατακτητή.
Συλλυπητήρια, λοιπόν, κύριοι αλλά ο γράφων αδυνατεί να συμμεριστεί την συντριβή των ατυχησάντων και των αφεντικών τους, που έχασαν και τα ρέστα τους με την σαρωτική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες. 
* * * * *
Συλλυπητήρια όμως επίσης και  στην ελλαδική πολιτική τάξη, το «κοινοβουλευτικό» κατεστημένο των οικογενειακών ονομάτων, των κληρονομημένων εδρών, των δεξιοτεχνών της «αρπαχτής» (ψήφου) και των πάσης προέλευσης και «ιδεολογίας» παιδιών του κομματικού σωλήνα, προθύμων-υπηρετών κάθε ξένου «προστάτη» και ιθαγενούς διαπλεκομένου. 
Εδώ ο χορός των θρηνούντων για την  πανωλεθρία της Κλίντον     ενώνει, με τους ιερούς και ακατάλυτους δεσμούς του κοινού προσωπικού συμφέροντος, τον Αλέξη με τον Κυριάκο, την Φώφη με τον Μπένυ, τον Σταύρο με το ΓΑΠ και όσους στοιχίζονται πίσω τους στα έδρανα της Βουλής.
 ΄Ολοι τους με τρόμο αναλογίζονται σήμερα τις καραμπόλες επιπτώσεων που θα έχει, για τους υπερατλαντικούς και Ευρωπαίους «προστάτες» τους, η κεραμίδα των αμερικανικών εκλογών, των ίσως πιο δραματικών στην ιστορία της χώρας. Στη διάρκειά τους ταρακουνήθηκε βίαια το Αμερικανικό Σύστημα Εξουσίας και κατέρρευσε το  θεατρικό σκηνικό και αφήγημα της Δημοκρατίας του «Αμερικανικού Ονείρου» και του « Ασύγκριτου ΄Εθνους». Και πίσω ξεπρόβαλε γυμνή η επιβεβαίωση πρόσφατης ετυμηγορίας του πρώην προέδρου Τζίμη Κάρτερ, ότι οι ΗΠΑ έπαψαν να είναι Δημοκρατία, είναι πλέον Ολιγαρχία, με δημοκρατική πρόσοψη…
Το σκηνικό αυτό έχει αντιγραφεί πιστά και σε τούτη τη χώρα, εδώ και δεκαετίες, φραντίδαις των υπερατλαντικών «ιδρυμάτων» και των εδώ «αντιπροσώπων» τους. Και υπό τη φιλόστοργη στέγη του μελετήθηκε και μεθοδεύτηκε η «αναπροσαρμοσμένη» σύνθεση  του πληθυσμού της χώρας, η «νεωτερική» εκπαίδευση των κατοίκων της, οι «ορθολογικές» σχέσεις κράτους και εκκλησίας, οι «λύσεις» εθνικών προβλημάτων (Κυπριακού, Υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ , χωρικών υδάτων και εναέριου χώρου, του μειονοτικού και άλλων ίσως «ελληνο-τουρκικών διαφορών»,  όπως και προβλήματα  οικονομικής εξειδίκευσης αλλά και η επισήμανση νέων ταλέντων, άξιων προώθησης σε θέσεις κοινωνικής και πολιτικής επιρροής, στην στελέχωση και ηγεσία κομμάτων.
 Και τα αντίστοιχα σχέδια εφαρμόζονται από την  εκάστοτε κυβέρνηση υπηρεσίας,  με την καθοδήγηση ξένων επιτρόπων και τη σύμπραξη των εγκατεστημένων Μ.Κ.Ο. ή «δεξαμενών σκέψης» τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ, ξένης πάντοτε σύλληψης, εισαγωγής και χρηματοδότησης. 
Με την προσθήκη της εξ ίσου εξαρτημένης, με αθέατους χαλινούς, κρατικοδίαιτης οικονομικής ολιγαρχίας, που ελέγχει με τη σειρά της τα Μέσα Μαζικού Εξανδραποδισμού, έχουμε το πλήρες αποικιακό αντίγραφο του αμερικανικού συστήματος (υπηρετικής εδώ) εξουσίας.
Αυτό το ελλαδικό  κακέκτυπο ειδώλου Δημοκρατίας ήταν χθες πανικόβλητο για την ανατροπή υπολογισμών και προπαγανδιστικών «ελπίδων» αλλά και για τις ειδικότερες συνέπειες της ανατροπής. Επειδή αυτή η μοιραία εξέλιξη απειλεί να διαγράψει τις ΗΠΑ ακόμη και ως καταφύγιο των μελλοντικών καταζητούμενων στην Ελλάδα για εγκλήματα κατά του ΄Εθνους…
* * * * *
Συλλυπητήρια (ασυγκράτητου σαρκασμού) και στις επάλξεις (Βερολίνο, Βρυξέλλες, Παρίσι, Χάγη) της Ευρωπαϊκής Ενότητας, της Δημοκρατίας, της Ισότητας και της Αδελφότητας  και των λοιπών «αξιών του ευρωπαϊκού πολιτισμού». κατά την προσφιλή καραμέλα του κ. Παυλόπουλου. Και πιο συγκεκριμένα συλλυπητήρια στον -οδυρόμενο από χθες για την ανατροπή στην Ουάσιγκτων- γνωστό μας θεματοφύλακα της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, εξοχότατο Σούλτς, πρόεδρο του χρυσοφόρου κουκλοθεάτρου της Ευρωβουλής, στην –επί ώρες αθέατη και σιωπηλή στη συντριβή της- Φράου Μέρκελ, στον εξαγριωμένο και εισηγούμενο έκτακτη ευρωδιάσκεψη συναγερμού, υπουργό εξωτερικών Στάϊνμάγιερ, στον Γάλλο πρόεδρο Ολάντ, που με διάγγελμα επεσήμαινε την κρισιμότητα της «νέας κατάστασης» και ζητούσε την σύγκληση ευρωπαϊκής διάσκεψης και σε άλλους σημαίνοντες, στην κορυφή της ετοιμόρροπης πυραμίδας.
Οι άνθρωποι, δηλαδή αυτοί οι πραίτορες της «ενωμένης» Ευρώπης, φάνηκαν χτες να «τα έχουν χαμένα», να τους «έχει έρθει ταμπλάς», και να «έχουν χάσει τον μπούσουλα».. Η αμερικανική επανάληψη του «Brexit», σε νέα μάλιστα έκδοση επιδεινωμένης και επαυξημένης μάλιστα απειλής, τους έκανε νάχουν χάσει και την ισορροπία τους και το όποιο φλέγμα διέθεταν: ΄Ηταν ολοφάνερα έντρομοι. ΄Εντρομοι ενώπιον πολυπρόσωπου εφιάλτη. Τι φοβούνται;
-- Ότι το συναρπαστικό θέαμα της κατάρρευσης των σχεδίων, στρατηγημάτων και μεθοδεύσεων του αμερικανικού Υπερκράτους, υπό την συντριπτική πίεση της συσσωρευμένης λαϊκής οργής, θα λειτουργήσει ως καταλύτης για σειρά παρόμοιων δονήσεων σε χώρες-μέλη της Ε Ε , με την ίδια συσσώρευση εκρηκτικής ψυχικής γόμωσης, στις μεγάλες πλειοψηφίες των πληθυσμών τους. 
Βραχυπρόθεσμα ο εφιάλτης έχει τα χαρακτηριστικά πολιτικών ανατροπών κατά τις προσεχείς εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία, γεγονός που εξηγεί την ιδιαίτερη ταραχή στις ηγεσίες αυτών των δύο χωρών.
Μεσοπρόθεσμα όμως, μια αλληλουχία τέτοιων εκρήξεων, θα οδηγούσε όχι απλώς στην αλλαγή κυβερνητικής φρουράς σε δοκιμαζόμενες  χώρες, αλλά και στην κατεδάφιση του όλου σαθρού και φαύλου ευρωσυστήματος των Βρυξελλών. Αυτό για τις   ανθηρές χώρες του βορρά, θα αποτελούσε βαρύτατο πλήγμα, στερώντας της από πολύτιμο ζωτικό χώρο και δύναμη επιρροής. Ειδικά για την Γερμανία θα αποτελούσε καταστροφή η περικοπή ή και στέρηση της προνομιακής θέσης της στην ευρωπαϊκή αγορά και η απώλεια των εργαλείων για την αποικιακή λεηλασία της Ελλάδος και άλλων υποτελών της στο ευρωπαϊκό στρατόπεδο συγκεντρώσεως.
--Ότι οι προεκλογικές θέσεις του Τραμπ προανήγγειλαν την ανατροπή αρχών, κανόνων και κριτηρίων στις σχέσεις Αμερικής και ευρωπαϊκών χωρών και τοποθέτησή τους σε νέα βάση ισότητας δούναι και λαβείν, στην νέα πολιτική αμερικανικής εσωστρέφειας. 
Ο Τραμπ ξεκαθάρισε ότι για την αμυντική προστασία τους, οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει του λοιπού να πληρώνουν το μερίδιο που τους αναλογεί στις δαπάνες του ΝΑΤΟ. Είχε μάλιστα φθάσει να πει ότι θεωρεί την χρησιμότητα  του ΝΑΤΟ ξεπερασμένη και ότι για την ασφάλεια των συμφερόντων των ΗΠΑ νομίζει ότι μπορεί «να τα βρει» σε μια, πρόσωπο με πρόσωπο, εξήγηση με τον Πούτιν. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, του έστειλε και το θερμότερο συγχαρητήριο μήνυμα.
Πολύ κακά αυτά τα μαντάτα για τους Γερμανούς, Βρετανούς, Γάλλους και άλλους πιστούς και ανιδιοτελείς συμμάχους της Αμερικής. Υπό το προκάλυμμα των πολέμων της οποίας μπορούσαν να αυξάνουν τις εξαγωγές τους σε οπλικά συστήματα στις εμπλεκόμενες χώρες και με τη στρατιωτική συμμετοχή τους σε «ειρηνευτικές εκστρατείες» να προωθούν την νέο-αποικιακή πολιτική τους στην Μέση Ανατολή και κυρίως στην Αφρική. Από γερμανικής καθαρά πλευράς, η επέκταση του ΝΑΤΟ ως τα σύνορα της Ρωσίας εξασφάλισε στους Γερμανούς το προκάλυμμα της αθόρυβης επιστροφής στον παραδοσιακό εθνικό τους προσανατολισμό: της επέκτασης στην Ανατολή, προς τα εύφορα και πλούσια σε πολύτιμα ορυκτά εδάφη της Ουκρανίας και των χωρών της τέως ΕΣΣΔ -το περιβόητο Drang nach Osten.
Με τον απροσδόκητο μετεωρίτη που έσκασε χτες το πρωί στον Ατλαντικό, πολλά όνειρα, σχέδια και βεβαιότητες απειλούνται από το τσουνάμι των αντικτύπων.

ΠΗΓΗ

Η νίκη του Ντόναλντ Τράμπ και το τέλος της πολιτικής ορθότητας

Ο Τράμπ απέρριψε το δόγμα της «ενοχής του λευκού ανθρώπου», το οποίο τα τελευταία χρόνια στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη κυριαρχεί, με αποτέλεσμα οι λευκοί να θεωρούνται τα κακοποιά όντα της κοινωνίας, αν και είναι γνωστό ότι και μέλη άλλων φυλών έχουν διαπράξει παρόμοιες αν όχι και μεγαλύτερες ωμότητες και κτηνωδίες.

Αποτέλεσμα εικόνας για trump president

Είναι μυστήριο το πώς ορισμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, αρνούνται να αντικρίσουν τα γεγονότα και συνεχίζουν να πιστεύουν τα επικρατούντα ΜΜΕ, ως αυτά να κατέχουν τη θέση του θεματοφύλακα της απόλυτης αλήθειας και ερμηνείας των γεγονότων. Αναμφίβολα το διαδίκτυο έχει καταφέρει να προσφέρει μια εναλλακτική οδό στην  ενημέρωση των πολιτών αλλά λόγω της χαοτικής του φύσης και της ανωνυμίας των περισσότερων αρθογράφων δεν μπορεί να κατακτήσει το κύρος, το οποίο συνεχίζουν να διατηρούν τα υπόλοιπα ΜΜΕ, κυρίως ορισμένα τηλεοπτικά κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά.

Έχουμε καταστεί μάρτυρες μιας συνεχούς διάψευσης των προβλέψεων των δημοσκόπων και των καναλιών. Είναι γεγονός πλέον ότι τα ΜΜΕ δεν ερμηνεύουν καν τις ειδήσεις αλλά εκφράζουν συγκεκριμένη πολιτική θέση, η οποία ταυτίζεται με το εκάστοτε κατεστημένο, παρόλα αυτά τα ίδια αυτά ΜΜΕ υποστηρίζουν πως εκφέρουν αντικειμενικές αναλύσεις, καλώντας συνεχώς τα ίδια πρόσωπα, που μοιράζονται όμοιες ιδέες. Συχνά μάλιστα τα δήθεν αντικειμενικά αυτά ΜΜΕ επιδίδονται σε στυγνή προπαγάνδα, αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας όσους δεν πρόσκεινται στη πολιτική γραμμή τους και έπειτα απορούν και εξίστανται όταν διαψεύδονται οι προσδοκίες τους.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ στη θέση του προέδρου των Η.Π.Α. Προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον Ντόναλντ Τράμπ ως έναν τηλεοπτικό αστέρα, ανόητο, παρλαπίπα και λαϊκιστή, ενώ αντιθέτως η Χίλαρι Κλίντον πρέσβευε γι’  αυτούς την εμπειρία και το δημοκρατικό ιδεώδες. Σε κανένα ΜΜΕ δεν δόθηκε διαφορετική ανάλυση των γεγονότων. Πουθενά δεν παρουσιάστηκε ο Ντόναλτ Τράμπ ως επιτυχημένος επιχειρηματίας, συγγραφέας και εξαίρετος οικογενειάρχης. 

Αποτέλεσμα εικόνας για hillary clinton
Ούτε σ’ ένα κανάλι δεν υπήρξε η άλλη άποψη για την Χίλαρι ως υπηρέτρια και παραδουλεύτρα ενός σάπιου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. 

Είναι φανερό ότι ο Ντόναλντ Τράμπ δεν κατάφερε να νικήσει τις εκλογές μόνο και μόνο επειδή κατέχει εξαιρετικές ικανότητες στο δημόσιο λόγο, επειδή είναι ένας άνθρωπος χαρισματικός και με δυνατή θέληση. Αυτό που τον οδήγησε στη νίκη ήταν ότι άγγιξε ζητήματα ταμπού, ζητήματα τα οποία απασχολούν τον μέσο αμερικανό πολίτη και τα οποία τα είχαν αγνοήσει οι υπόλοιποι υποψήφιοι. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ANTI POLITICALLY CORRECT
Πιο συγκεκριμένα, ο Τράμπ απέρριψε το δόγμα της «ενοχής του λευκού ανθρώπου», το οποίο τα  τελευταία χρόνια στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη κυριαρχεί, με αποτέλεσμα οι λευκοί να θεωρούνται τα κακοποιά όντα της κοινωνίας, αν και είναι γνωστό ότι και μέλη άλλων φυλών έχουν διαπράξει παρόμοιες αν όχι και μεγαλύτερες ωμότητες και κτηνωδίες. Πράγματι οι λευκοί ήταν οι πρώτοι που απαγόρευσαν το θεσμό της δουλείας, ο οποίος συνεχίζει να υπάρχει ακόμα σε χώρες όπως η Ινδία, το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία, και σε πολλά ακόμη μέρη της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. 

Επιπλέον ο Τράμπ δεν απολογείται για το γεγονός ότι είναι άντρας. Ειδικότερα, μια κοινωνία για να λειτουργήσει σωστά, χρειάζεται μια ισορροπία μεταξύ του θηλυκού και του αρσενικού στοιχείου. Αυτό σημαίνει ότι ούτε οι άντρες είναι ανώτεροι των γυναικών, ούτε οι γυναίκες των αντρών. Άντρες και γυναίκες είναι ισάξιοι, έχοντας διαφορετικές δυνατότητες και δυνάμεις. Οι γυναίκες φέρνουν ζωή στον κόσμο, οι άντρες την υποστηρίζουν. Κρίνοντας από τις πολιτικές των τελευταίων χρόνων στη Δύση, καθίσταται αντιληπτό ότι οι άντρες προκαλούν μόνο προβλήματα, πολέμους και βιασμούς. Ο Τράμπ απέρριψε αυτό το αφήγημα της αντρικής ενοχής.

Τέλος, ο Τράμπ επιτέθηκε στην υποκριτική κουλτούρα της πολιτικής ορθότητας, μια κουλτούρα, την οποία έχουν προωθήσει τα ΜΜΕ, οι λιμπεραλιστές πολιτικοί και το μεγαλύτερο μέρος της αριστερής διανόησης. 

Ασφαλώς δεν υπάρχει καθαρή λογοκρισία, αλλά έχει επικρατήσει μια κουλτούρα αυτό-λογοκρισίας. Ουσιαστικά μας έχουν σιγήσει. Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα για τα οποία δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε, αν θέλουμε ακόμα να λειτουργούμε εντός της κοινωνίας και να εργαζόμαστε.  Δεν επιτρέπεται να καταφερθούμε εναντίον του Ισλάμ, γιατί θα θεωρηθούμε ρατσιστές και μισαλλόδοξοι αλλά είναι επιτρεπτό να λοιδορούμε τον Χριστιανισμό λόγω της ιερής εξέτασης και των σκανδάλων διαφόρων κληρικών της Εκκλησίας. Απαγορεύεται να σατιριστεί ο Μωάμεθ, επειδή είναι ιδρυτής του Ισλάμ αλλά είναι επιτρεπτό και θεωρείται μάλιστα προοδευτικό να προσβάλλεται ο Ιησούς Χριστός ή να απεικονίζεται με αισχρούς τρόπους. Δεν είναι σωστό να εκφραστούμε εναντίον των μεταναστών, ενώ είναι πασιφανές ότι ένα μεγάλο μέρος αυτών των ανθρώπων αδυνατούν να ενστερνιστούν τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, όχι επειδή δεν τις γνωρίζουν αλλά επειδή απλούστατα δεν τις θέλουν, επειδή αποτελούν μέρος ενός άλλου πολιτισμού με διαφορετικά ήθη, έθιμα και αξίες, οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση όχι μόνο με τις αξίες του Διαφωτισμού αλλά και του Χριστιανισμού ακόμα και του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. 

Είναι γνωστό ότι οι λευκοί καταδυνάστευσαν πολλές μειονότητες και μάλιστα αναδείχθηκαν σε αμείλικτους αποικιοκράτες. Αλλά το ίδιο ισχύει για οποιαδήποτε άλλη φυλή. Μαύροι στην Αφρική πωλούσαν μαύρους σκλάβους, σε Εβραίους δουλέμπορους, οι οποίοι τους μεταπωλούσαν στους λευκούς των Η.Π.Α. Παρόλα αυτά αυτή η δήλωση, αν και ιστορικά ακριβής δεν είναι πολιτικά ορθή, οπότε πρέπει την αποσιωπήσουμε. Αυτή η μονόπλευρη αποσιώπηση της αλήθειας λόγω του ιδεολογήματος της πολιτικής ορθότητας και η επακόλουθη επιβολή σιγής οδήγησε ένα μεγάλο μέρος των Αμερικανών να υποστηρίξουν τον Τράμπ. Αυτή ακριβώς η σιωπηλή πλειοψηφία είναι που τον εξέλεξε πρόεδρο, ενώ ο Τράμπ γνωρίζοντας την ύπαρξη αυτών των ζητημάτων πόνταρε ακριβώς πάνω σ’ αυτά. Οι Αμερικανοί πολίτες βαρέθηκαν τα ΜΜΕ που έκαναν το άσπρο μαύρο και πίστεψαν έναν άνθρωπο, ο οποίος τα είπε έξω από τα δόντια, παρόλο που το κατεστημένο τον παρουσιάζε ως αποφώλιον τέρας. Ο Τράμπ τόλμησε να εκφραστεί για ζητήματα, τα οποία αντίκεινται στο δόγμα της πολιτικής ορθότητας. Αποκήρυξε το μισθολογικό χάσμα μεταξύ αντρών και γυναικών ως απάτη, παραδέχθηκε ότι η πολιτική των «χαλαρών»  συνόρων στη περίπτωση των Η.Π.Α και των ανοιχτών συνόρων στη περίπτωση της Ε.Ε έχει οδηγήσει τον Δυτικό κόσμο σε μια διαρκή ανασφάλεια και αρνήθηκε να χαρακτηρίσει τους λευκούς ως μισαλλόδοξους και ρατσιστές. 

Επιπροσθέτως, ο Τράμπ έθεσε σε αμφισβήτηση το δόγμα της παγκοσμιοποίησης και έβαλε ξανά στο παιχνίδι το έθνος-κράτος. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα υπάρξει συνεργασία με τις άλλες χώρες, αλλά ότι πρώτιστο είναι το εθνικό συμφέρον, εν προκειμένω των Η.Π.Α. Οι περισσότεροι πολιτικοί έως τώρα βαδίζουν με την πεπατημένη της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή είναι υπέρ των ανοικτών συνόρων, αν και η συνεχής εισχώρηση μεταναστών καταστρέφει οικονομικά αλλά και πολιτισμικά τα έθνη και τους λαούς τους. Ο Τράμπ απέρριψε το δόγμα της παγκοσμιοποίησης, με το να δηλώσει ότι χρειάζεται να χτιστεί τοίχος μεταξύ Η.Π.Α και Μεξικού, δηλαδή κήρυξε ότι πρέπει να πάψει η πολιτική των « χαλαρών» συνόρων, ότι δεν πρέπει οι έμποροι ναρκωτικών και οι ισλαμιστές τρομοκράτες να πηγαινοέρχονται ελεύθερα από χώρα σε χώρα σαν να είναι το κράτος ξέφραγο αμπέλι. ¨Το έθνος δεν μπορεί να υπάρξει δίχως σύνορο¨, διακήρυξε ο Τράμπ. Ένα έθνος ταυτίζεται εν πολλοίς με τα σύνορα του, επειδή το έθνος αποτελείται από ανθρώπους, που μοιράζονται μια συγκεκριμένη κουλτούρα και έναν κοινό πολιτισμό. Όταν επιτρέπεις σε ανθρώπους, οι οποίοι δεν ενστερνίζονται τις δυτικές αξίες της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας του επιχειρείν και της ανεκτικότητας προς τη θρησκεία του άλλου να εισέρχονται στη χώρα σου τότε καταστρέφεις την χώρα σου και τον λαό της. 

Αναντίρρητα ο Τράμπ μίλησε στον αμερικανικό λαό ως εθνικιστής πολιτικός και αυτό προκάλεσε κραδασμούς στο κατεστημένο, γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν έθνη-κράτη πλέον, είναι λάθος το έθνος να έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να καθορίζει ποιος θα περνάει μέσα από τα σύνορα και ποιος όχι, ότι η εσωτερική και εξωτερική πολιτική θα πρέπει να ωφελεί όλους τους πολίτες και όχι μόνο μια ομάδα ειδικών συμφερόντων και πολυεθνικών εταιριών. Ο κοινός άνθρωπος πρέπει να βαστάζει τον σταυρό του μαρτυρίου και όλα αυτά για χάρη της παγκοσμιοποίησης και ενός δήθεν ανθρωπισμού, ο οποίος εκφράζεται από συγκεκριμένες ελίτ, των οποίων τα αυτιά δεν ιδρώνουν. Φαίνεται όμως πως ο απλός αυτός κόσμος δεν τρώει άχυρα πια. Είναι η τρίτη φορά που διαψεύδονται τα προπαγανδιστικά ΜΜΕ (πρώτη εννοώ το δημοψήφισμα στην Ελλάδα και δεύτερο περιστατικό το Μπρέξιτ), οι υπηρέτες της ισοπέδωσης των πολιτισμών και οι πολιτικές μαριονέτες των Βρυξελλών. Λοιπόν, ας χαρούμε αλλά ας προσέξουμε κιόλας, ας αφουγκραστούμε την ιστορία και ας προσέξουμε να μην δίνουμε  σημασία πλέον στα ψέματα και στη προπαγάνδα.

ΠΗΓΗ