ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

Γ.ΛΑΓΟΣ:Αγκαζέ λοιπόν οι «μνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί» «δημοκράτες», όλο μαζί το σκυλολόι, απέναντί μας. Όλοι οι σιχαμένοι και μεις μόνοι.

Με αφορμή την άρση της ασυλίας των 9 μη υπόδικων βουλευτών
Σκληρή επίθεση εναντίον… όλων εξαπέλυσε ο προφυλακισμένος βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Γιάννης Λαγός.
Με άρθρο του μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού, ο Γιάννης Λαγός κάνει λόγο για «σκυλολόι» και «σκουλήκια» που επιτίθενται εναντίον της Χρυσής Αυγής.

Ολόκληρη το άρθρο του προφυλακισμένου βουλευτή:
Μόλις ενημερωθήκαμε, με τον Αρχηγό μας και τους Συναγωνιστές μας, για τις νέες πολιτικές και ιδεολογικές διώξεις που ετοιμάζονται εις βάρος μας. Για τις διώξεις των υπολοίπων συναγωνιστών βουλευτών μας. Για τις διώξεις κατ’ ουσίαν του οποιουδήποτε τολμάει να αντισταθεί στην σημερινή «δημοκρατική» Ελλάδα.
Στην Ελλάδα των κλεφτών, των μιζαδόρων, των απατεώνων, των ξεπουλημένων. Στην Ελλάδα που όλο και περισσότερο θυμίζει το βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ, όπου όλοι και όλα παρακολουθούνται και ό,τι δεν αρέσει στην άρχουσα τάξη, διώκεται. Στην Ελλάδα που όλοι έχουν δημοκρατικές ευαισθησίες, φτάνει αυτοί οι «όλοι» να μην είναι ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ. Οι ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ λοιπόν. Το απόλυτο «κακό». Τα φαντάσματα από το παρελθόν. Αυτοί που ήρθαν για να στοιχειώσουν την συνείδηση των παλιανθρώπων που εξευτέλισαν την Πατρίδα μας.
Αυτοί που τάραξαν τα νερά. Αυτοί που αφύπνισαν εκατομμύρια συμπατριωτών μας. Αυτοί που δεν λύγισαν μπροστά σε τίποτα και κανένα. Αυτοί που έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια, διεφθαρμένους πολιτικούς και εξευτελισμένους δημοσιογράφους. Όλο το αλήτικο και δουλοπρεπές σκυλολόι τους.
Αδέλφια, δεν λυγίζουμε. Πάρτε το χαμπάρι. Και όσο με αφορά, δεν αναγνωρίζω καμιά διεφθαρμένη ανακρίτρια, κανέναν αλήτη εισαγγελέα, καμία δικαιοσύνη που άγεται και φέρεται πίσω από μεγαλοσυμφέροντα.
Αγκαζέ λοιπόν οι «μνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί» «δημοκράτες», όλο μαζί το σκυλολόι, απέναντί μας. Όλοι οι σιχαμένοι και μεις μόνοι. Άντε λοιπόν. Για να σας δούμε. Δεν σας φοβόμαστε και ούτε σας υπολογίζουμε. Και αυτά σας τα λέμε μέσα από την φυλακή. Μέσα από τα κελιά της τιμής μας.
Χαίρομαι τους συναγωνιστές μου, απευθύνω ένα μεγάλο χαιρετισμό σε όλους εσάς και συνεχίζω πιστά και αφοσιωμένα δίπλα στον Αρχηγό.
Και μία τελευταία κουβέντα σε σας, βρωμερά σκουλήκια. Σας υπόσχομαι να σας πολεμήσω μέχρι την τελευταία μου ανάσα. Σας υπόσχομαι ότι θα είμαι μέλος της «εγκληματικής» οργάνωσης μέχρι να πεθάνω. Σας υπόσχομαι πολλές εκπλήξεις.
Γιάννης Λαγός
(Ένας από τους πολλούς πολιτικούς κρατούμενους)

Δήλωση Η.ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ για στημένες τηλεδίκες και κατάλυση του Συντάγματος

Ο Τσαουσέσκου και ο Στάλιν ζουν!: Παραδοχή πολιτικών διώξεων και εφαρμογής συλλογικής ευθύνης σε επίσημο δικαστικό έγγραφο Διαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/paradochh-politikwn-diwjewn-se-epishmo-dikastiko-eggrafo-oi-anakritries-mas#ixzz2u4XYMLUP

Ο Τσαουσέσκου και ο Στάλιν ζουν!: Παραδοχή πολιτικών διώξεων και εφαρμογής συλλογικής ευθύνης σε επίσημο δικαστικό έγγραφο
Αν οι δημοσιογραφίσκοι του καθεστώτος αγωνίζονται σκληρά για να αποκρύψουν τον πολιτικό χαρακτήρα της δίωξης εναντίον της Χρυσής Αυγής, οι δύο ανακρίτριες σεβόμενες τον προπάτορα του ΚΚΕ εσ., Τσαουσέσκου, δεν έχουν τέτοιες ανησυχίες, ώστε να αποκρύψουν τις απολυταρχικές ιδεολογικές τους καταβολές.
Ομολογούν ευθαρσώς την εφαρμογή της συλλογικής ευθύνης και επιχειρούν να σπείρουν τον ερυθρό τρόμο. Σε αντίθεση με τους δημοσιογραφίσκους που λειτουργούν ως εγκληματική οργάνωση με σκοπό την κατάλυση του πολιτεύματος, καλυμμένοι κάτω από τον μανδύα δημοκρατικής πληροφόρησης, οι ανακρίτριες δρουν απροκάλυπτα και φανερά.
Ας δούμε ένα μικρό απόσπασμα από το έγγραφο - ντροπή για την δημοκρατία που απέστειλαν μέσω του Αρείου Πάγου στην Βουλή, προκειμένου να γίνει η άρση ασυλίας των υπολοίπων βουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή: «Μέλος της οργάνωσης αυτής είναι εκείνος, που υποτάσσει την βούληση του στη βούληση αυτής, χωρίς να είναι αναγκαία και η προσωπική συμμετοχή του στις κατ' ιδίαν πράξεις της οργάνωσης. Η ένταξη του μέλους εκδηλώνεται με την ενεργητική συμμετοχή του στις εκδηλώσεις και στις δραστηριότητες της εγκληματικής ομάδας, με την αποδοχή των σκοπών της, ενώ μπορεί να εκδηλώνεται με τη συμμετοχή σε στρατιωτική εκπαίδευση, εορταστικές συναθροίσεις, σε ομιλίες κλπ., με τη διάπραξη αξιόποινων πράξεων, με την προπαγάνδα υπέρ της οργάνωσης, με τη χρηματοδότηση ή με άλλες παροχές προς αυτή, με την προσέλκυση νέων μελών ή με άλλου είδους στήριξη της οργάνωσης».
Αν αφήσει κανείς στην άκρη τις ανοησίες του Ψαρρά, φτάνει και στο ζουμί της εφαρμογής της συλλογικής ευθύνης και της πολιτικής δίωξης εναντίον της Χρυσής Αυγής. Αρκεί κάποιος να διακηρύττει τις θέσεις της Χρυσής Αυγής για να θεωρηθεί ένοχος για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Δεν απαιτείται η διάπραξη αξιόποινων πράξεων, αφού αυτό είναι μία εκ των εκδηλώσεων του «μέλους εγκληματικής οργάνωσης», ενώ άλλες εκδηλώσεις της «παραβατικότητας» ενός ανθρώπου είναι η συμμετοχή σε ομιλίες, συγκεντρώσεις και πορείες. Αρκεί η απλή αποδοχή της αναγκαιότητας για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Δικαιοσύνη για να κριθεί κάποιος ΕΝΟΧΟΣ από τις ανακρίτριες.
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη απόδειξη του γεγονότος ότι η δίωξη εναντίον της Χρυσής Αυγής είναι καθαρά πολιτική και δεύτερον απόρροια του τρόμου της κλεπτοκρατίας. Τα λαμόγια και οι κλέφτες αντιλήφθησαν ότι κάποιοι θα τους αφαιρέσουν το «ελεύθερο» να κλέβουν τον Ελληνικό Λαό και εφήρμοσαν τις τακτικές του... Τσαουσέσκου για να αποσοβήσουν αυτό το ενδεχόμενο. Αν νομίζουν ότι με αυτό το αίσχος θα κάνουν τους Έλληνες Εθνικιστές να δειλιάσουν είναι γελασμένοι!
Ως επίλογο ας αφιερώσουμε έναν - δύο στίχους από τον  Ρίτσο που το συγκεκριμένο έγγραφο κατέστησαν επίκαιρους: 
"Όχι, δεν είναι αλήθεια... Δεν είναι αλήθεια... Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες... Σταματήστε τις!
Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε!"

“Δεν μπορεί κανένας να θέσει τη Χ.Α εκτός νόμου. Ο μόνος κυρίαρχος για τέτοια απόφαση είναι ο λαός”-Συνέντευξη του συνταγματολόγου Κ.Χρυσόγονου

«Δεν υπάρχει συνταγματική πρόβλεψη για απαγόρευση πολιτικού κόμματος. Αρμόδιο για να θέσει τη “Χρυσή Αυγή” οριστικά και συνολικά εκτός Βουλής είναι μόνο το εκλογικό σώμα» δηλώνει
σε συνέντευξή του , ο καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ Κώστας Χρυσόγονος, ενώ σε ερώτηση πως μια εγκληματική οργάνωση μπορεί να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές απαντά: «Την εγκληματική οργάνωση τη συγκροτούν τα πρόσωπα και όχι το κόμμα καθ’ αυτό». Ο Κ. Χρυσόγονος επιμένει πως έπρεπε να έχει ζητηθεί η άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής από τη Βουλή: «Δημιουργείται ένα επικίνδυνο νομικό προηγούμενο με τη διαστολή στο άπειρο της έννοιας του “αυτόφωρου”. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι προφανώς η Βουλή θα παρείχε με μεγάλη πλειοψηφία την άδεια για δίωξη της νεοναζιστικής συμμορίας και θα σηματοδοτούσε έτσι και έναν ισχυρό πολιτικό συμβολισμό. Το γεγονός ότι η επιλεγμένη από τη μνημονιακή συγκυβέρνηση Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου επέλεξε να την παρακάμψει ίσως να περιέχει κάποιο μήνυμα».

Εμφανίζεται μάλιστα ανήσυχος από το ενδεχόμενο η περίπτωση της Χρυσής Αυγής να αποτελέσει προηγούμενο και για την Αριστερά, όπως σημειώνουν κάποιοι: « H defacto κατάργηση του ακαταδίωκτου του βουλευτή μπορεί να έχει άδηλες συνέπειες στο μέλλον, ενόψει μάλιστα και των γνωστών υποβολιμαίων θεωριών περί «δύο άκρων», «Ζωής Κασιδιάρη» κλπ. Είναι γνωστό άλλωστε στον νομικό κόσμο της χώρας μας ότι οι περισσότερες από τις ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος εδώ και μερικά χρόνια συνοδεύονται από την προσθήκη και κατηγορίας με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, πέρα από την κατά περίπτωση εφαρμοστέα άλλη διάταξη του ίδιου Κώδικα. Η ποινικοποίηση είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και επιβεβλημένη, εφόσον πρόκειται για την εγκληματική δράση νεοναζιστικής συμμορίας. Αν όμως επιχειρηθεί σε βάρος των αγώνων δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια για τους εμπνευστές των παραπάνω θεωριών».

Σε ερώτηση, τέλος, γιατί η δικαιοσύνη ασχολήθηκε τώρα με τη Χρυσή Αυγή, απαντά με νόημα: «φαίνεται πως στην Ελλάδα τίποτε ρηξικέλευθο δεν συμβαίνει αν δεν υπάρξει η πολιτική (δηλαδή κυβερνητική) βούληση προς τούτο. Αναδεικνύεται έτσι το πραγματικό έλλειμμα δικαστικής ανεξαρτησίας, που συνιστά μία μόνο από τις διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού δημόσιου βίου. Ακριβώς αυτές οι παθογένειες άλλωστε εξέθρεψαν το νεοναζιστικό έρεβος».

Η συνέντευξη του Κώστα Χρυσόγονου στο Real.gr έχει ως ακολούθως:

Η κυβέρνηση προαναγγέλλει ουσιαστικά μέσω του αντιπροέδρου της Ευάγγελου Βενιζέλου νομική ρύθμιση ώστε να απαγορευτούν οι επαναληπτικές εκλογές, εφόσον παραιτηθούν βουλευτές της Χρυσής Αυγής και μάλιστα χωρίς να απαιτούνται τα 2/3 των βουλευτών. Υπάρχουν οι νομικές δυνατότητες;



Φαίνεται πως η κυβέρνηση διακατέχεται από κάποια φοβία απέναντι στο ενδεχόμενο εκλογών, έστω και αναπληρωματικών. Από συνταγματική άποψη, αν και δεν υπάρχουν νομολογιακά δεδομένα αφού το ενδεχόμενο μαζικών παραιτήσεων παρουσιάζεται για πρώτη φορά, η ύπαρξη κενών εδρών στη Βουλή για μεγάλο διάστημα δύσκολα μπορεί να γίνει ανεκτή. Μια κολοβή Βουλή θα θύμιζε το RumpParliament του Cromwell το 1649 (!). Θα μπορούσε πάντως να προβλεφθεί η δυνατότητα προκήρυξης της αναπληρωματικής εκλογής με κάποια χρονική άνεση, ώστε να αποφευχθούν διαρκείς εκλογικές αναμετρήσεις.

Επιμένετε ότι ασκήθηκαν και διενεργήθηκαν συλλήψεις χωρίς την άδεια της Βουλής. Γιατί είστε αρνητικός και τι σας φοβίζει;

Δημιουργείται ένα επικίνδυνο νομικό προηγούμενο με τη διαστολή στο άπειρο της έννοιας του “αυτόφωρου”. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι προφανώς η Βουλή θα παρείχε με μεγάλη πλειοψηφία την άδεια για δίωξη της νεοναζιστικής συμμορίας και θα σηματοδοτούσε έτσι και έναν ισχυρό πολιτικό συμβολισμό. Το γεγονός ότι η επιλεγμένη από τη μνημονιακή συγκυβέρνηση Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου επέλεξε να την παρακάμψει ίσως να περιέχει κάποιο μήνυμα.

Μπορεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο η Χρυσή Αυγή να τεθεί εκτός νόμου;

Δεν υπάρχει συνταγματική πρόβλεψη για απαγόρευση πολιτικού κόμματος. Αρμόδιο για να θέσει τη “Χρυσή Αυγή” οριστικά και συνολικά εκτός Βουλής είναι μόνο το εκλογικό σώμα

Μια εγκληματική οργάνωση, όμως πώς θα συμμετάσχει στο ευρωκοινοβούλιο ή θα ζητά ψήφο στις ευρωεκλογές;

Την εγκληματική οργάνωση τη συγκροτούν τα πρόσωπα και όχι το κόμμα καθ’ αυτό.

Η περίπτωση της Χρυσής Αυγής μπορεί να αποτελέσει προηγούμενο και για την Αριστερά; Όπως σημειώνουν κάποιοι;

H defacto κατάργηση του ακαταδίωκτου του βουλευτή μπορεί να έχει άδηλες συνέπειες στο μέλλον, ενόψει μάλιστα και των γνωστών υποβολιμαίων θεωριών περί «δύο άκρων», «Ζωής Κασιδιάρη» κλπ. Είναι γνωστό άλλωστε στον νομικό κόσμο της χώρας μας ότι οι περισσότερες από τις ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος εδώ και μερικά χρόνια συνοδεύονται από την προσθήκη και κατηγορίας με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, πέρα από την κατά περίπτωση εφαρμοστέα άλλη διάταξη του ίδιου Κώδικα. Η ποινικοποίηση είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και επιβεβλημένη, εφόσον πρόκειται για την εγκληματική δράση νεοναζιστικής συμμορίας. Αν όμως επιχειρηθεί σε βάρος των αγώνων δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων, τα αποτελέσματα θα είναι ολέθρια για τους εμπνευστές των παραπάνω θεωριών.

Ένα από τα βασικά ερωτήματα είναι γιατί η δικαιοσύνη ασχολήθηκε τώρα με τη Χρυσή Αυγή. Γιατί κ. καθηγητά;

Η εγκληματική οργάνωση και δράση των νεοναζιστών στην Ελλάδα χρονολογείται από αρκετές δεκαετίες, όπως προκύπτει από το πόρισμα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου της 28.9.2013, που οδήγησε στη σύλληψη του Führer και άλλων βουλευτών και στελεχών της «Χρυσής Αυγής» την ίδια ημερομηνία. Ακόμη πιο διαφωτιστικό είναι το προγενέστερο σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη, στο οποίο καταγράφονται πολλές εκατοντάδες περιστατικά ναζιστικής βίας στο παρελθόν και έως τον Απρίλιο του 2013. Ωστόσο οι αρμόδιες δικαστικές και εισαγγελικές αρχές αντιμετώπιζαν όλο αυτό το διάστημα το ναζιστικό φαινόμενο με χαρακτηριστική διστακτικότητα.

Η αιφνίδια αλλαγή στάσης των εισαγγελικών αρχών και η «ανακάλυψη» του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα (συγκρότηση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση) σχετίζεται προφανώς με την υποβολή στις 19.9.2013 σχετικής μηνυτήριας αναφοράς από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης προς την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την οποία είχε επιλέξει δύο μήνες νωρίτερα η ίδια αυτή κυβέρνηση. Με άλλες λέξεις, φαίνεται πως στην Ελλάδα τίποτε ρηξικέλευθο δεν συμβαίνει αν δεν υπάρξει η πολιτική (δηλαδή κυβερνητική) βούληση προς τούτο. Αναδεικνύεται έτσι το πραγματικό έλλειμμα δικαστικής ανεξαρτησίας, που συνιστά μία μόνο από τις διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού δημόσιου βίου. Ακριβώς αυτές οι παθογένειες άλλωστε εξέθρεψαν το νεοναζιστικό έρεβος.

 ΠΗΓΗ

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗ...

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ: Η Ελληνική Γιορτή των Νεκρών

Αρχικός Τίτλος: Ανθεστήρια- η εορτή των νεκρών, όταν πνεύματα συνυπάρχουν με τους ανθρώπους.

Μια κραυγή, λες και την κρατούσα μήνες μέσα μου, βγήκε από τα χείλη μου τινάζοντας με από τον βαθύ ύπνο στον οποίο είχα βυθιστεί. Λιγοστές ακτίνες του ηλίου φώτιζαν με γραμμές τους τοίχους του δωματίου μου. Θυμήθηκα.. ήταν ξημερώματα της 11ης ημέρας του μήνα Ανθεστηριώνα(*1.1), αρχής της άνοιξης. Σήμερα, σε όλη την έκταση της Αθήνας, θα σήμανε η έναρξη του τριημέρου τελετουργιών και εορτών των Ανθεστηρίων, μία εορτή που, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γέμιζε με τρόμο τη ψυχή μου.. κάθε χρονιά. Πως δεν θα μπορούσε άλλωστε; Θυμάμαι αυτολεξεί τα λόγια και τις εκφράσεις της μητέρας μου, όταν ένα πρωινό δέχτηκε να μου εξηγήσει τη σημασία της ημέρας.
«Είναι μία εορτή μιαρή υιέ μου, ένα διήμερο όπου οι πόρτες του ’δη ανοίγουν και ψυχές ξεχύνονται γύρω μας. Κατά τη διάρκεια των εορτών ζούμε παράλληλα με τις ψυχές..»

Καθώς τα έτη περνούσαν, έμαθα σταδιακά ότι τα Ανθεστήρια είναι η Εορτή του Κρασιού του θεού Διονύσου, αυτού του εύχαρου και “ζωντανού” θεού. Όμως, όσο η νόηση μου γινόταν όλο και πιο ικανή να συνειδητοποιήσει κάποια βαθύτερα νοήματα, κατανόησα σταδιακά τη ουσιαστική σημασία του τριημέρου. Τα Ανθεστήρια είναι κάτι περισσότερο από μία απλή τελετουργία για το θεό Διόνυσο, είναι η εορτή «Όλων των Ψυχών».. μία προσπάθεια εξευμενισμού των νεκρών. Αυτή τη χρονιά όμως έμελλε να μάθω ότι ήταν κάτι ακόμα περισσότερο, στο τέλος του τριημέρου θα συνειδητοποιούσα ότι ήμουν έτοιμος πνευματικά να κατανοήσω τη βαθύτερη, και τόσο ουσιαστική, σημασία των εορταστικών τελετουργιών.

Οι ονομασίες και η ουσία των τριών ημερών των Ανθεστηρίων. 
Καθώς έπλενα το σώμα μου ώστε να προετοιμαστώ για την ημέρα αυτή, σκέψεις με επισκέπτονταν. Μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες θα ζούσα ξανά έναν «μυστικιστικό κύκλο», μία αλληλουχία ημερών..
Η πρώτη ημέρα των εορταστικών τελετουργιών έχει την ονομασία «Πιθοιγία», δηλαδή το άνοιγμα των Πιθαριών, και είναι μία σπονδή προς τον Αγαθό Δαίμονα(μία έννοια που προυπήρχε κάθε θεότητας). Η δεύτερη ημέρα ονομάζεται «Χόες», υπό την έννοια «κούπες πόσης», και είναι η έναρξη του γλεντιού για όλους τους πιστούς.
Κατά τη διάρκεια της γίνονται αγώνες οινοποσίας και κάθε άνδρας στεφανώνει το ποτήρι του με μία γιρλάντα και το προσφέρει στην ιέρεια του ναού Διονύσου του «εν Λίμναις». Η τρίτη, και σημαντικότερη, ημέρα αποκαλείται «Χύτρες»(*1.2)

Στην πραγματικότητα τα Ανθεστήρια είναι ένα μεγάλο, πολυήμερο, συμπόσιο μιας και κατά τη « Πιθοιγία» τα δοχεία κρασιού ανοίγουν, κατά τις «Χόες» οι πιστοί πίνουν το κρασί με κάθε επισημότητα και κατά την τελευταία ημέρα, «Χύτροις», μία πανσπερμία, ένα μεγάλο καλάθι με κάθε λογής σπόρους και καρπούς, προετοιμάζεται και προσφέρεται στους νεκρούς λίγο πριν την αναχώρηση τους.

Η παραπάνω σκέψη με βρήκε να περπατάω στους δρόμους μιας αγουροξυπνημένης Αθήνας, ο ήλιος έπαιζε με την Ακρόπολη στέλνοντας τις ακτίνες του διαμέσου των κιόνων. Κοίταξα γύρω μου, αρκετοί πολίτες είχαν ήδη προετοιμαστεί για το τριήμερο και είχαν βγει στους δρόμους. Όλοι με το φόβο ζωγραφισμένο στα άλλοτε σίγουρα μάτια τους, έναν φόβο άρρηκτα συνδεδεμένο με την 2η ημέρα των εορτών, αυτή των «Χοών». Αν και ημέρα γλεντιού, ήταν ημέρα μιαρή(*1), κατά την οποία οι περισσότεροι Αθηναίοι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πιστεύουν ότι τα πνεύματα των νεκρών ανέρχονται στη γη.
Αυτός είναι και ο λόγος που το αυριανό πρωινό οι προετοιμασίες θα είναι πολύ περισσότερες από ό,τι σήμερα..

Η έλευση των νεκρών ψυχών και οι άμυνες των ζωντανών. 
Και σήμερα το ξύπνημα έμελλε να είναι εξίσου δυσάρεστο, μία κραυγή με τίναξε από το βαθύ μου ύπνο. Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να ετοιμαστώ και να προλάβω να προετοιμάσω την οικία της οικογενείας μου. Πλύθηκα βιαστικά και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο όπου φυλάσσουμε το ράμνο, το ξακουστό φυτό με τις εξαγνιστικές ιδιότητες. Κάθισα και αφού ακολούθησα το μικρό τελετουργικό άρχισα να το μασάω.. αυτή είναι η άμυνα μας απέναντι στις ψυχές, τις Κήρες, που ήδη έχουν ξεχυθεί στους δρόμους της Αθήνας.
Βγήκα έξω από το σπίτι. Ήδη κάποιες φιγούρες με είχαν προλάβει και είχαν αρχίσει να αλείφουν τις πόρτες τους με πίσσα. Στο ημίφως των πρώτων λεπτών από την στιγμή που ο ήλιος εμφανίστηκε στον ορίζοντα της πόλης, φιγούρες με σκυφτό το κεφάλι και με σπασμωδικές νευρικές κινήσεις προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την άμυνα της οικίας τους.. να αλείψουν την πόρτα με πίσσα. Παντού διέκρινες έναν απροσδιόριστο και άμορφο φόβο που έμοιαζε να βαραίνει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια των Αθηναίων. Οι ψυχές ήταν δίπλα μας και σχεδόν όλοι μπορούσαμε να τις νιώσουμε.. ρίγος τρόμου, πρέπει να βιαστώ..
Είχαν περάσει περίπου δύο χρόνια από τότε που είχα ακούσει για τις Κήρες, τις τρομερές ψυχές των νεκρών που μας επισκέπτονταν αυτές τις ημέρες. Κανένας δεν μιλούσε για έναν συγκεκριμένο πρόγονο μας, κάποιον ήρωα ίσως, αλλά για ένα πλήθος αυτών. Ένα πλήθος δίχως πρόσωπο, ίσως αυτό να μας φόβιζε περισσότερο μιας και όλοι επιθυμούσαμε βαθιά να επισκεφτούμε κάποιο νεκρομαντείο ώστε να συναντήσουμε κάποιον από τους νεκρούς συγγενείς μας και να συνομιλήσουμε μαζί του.
Αν και οι Κήρες(*2) προκαλούσαν τον τρόμο στους πολίτες της Αθήνας εντούτοις έχαιραν και του απόλυτου σεβασμού μας. ’λλωστε, σύμφωνα με έναν γέροντα, που συνήθιζε να επισκέπτεται τον πατέρα μου, στους Αθηναίους ο φόβος για τους νεκρούς προηγείται της λατρείας τους.

«Ο φόβος των αοράτων είναι, εν μέρει, ο φυσικός σπόρος της Θρησκείας» (*3)

Ο πραγματικός και σημαντικότατος πυρήνας των Ανθεστηρίων. 
Ο ίδιος γέροντας ονόματι Σόλων, ένας από τους πολλούς αφανείς στοχαστές που σήμερα ζουν στην Αθήνα, μας επισκέφτηκε το μεσημέρι. Από αυτόν είχα μάθει όλα όσα ήξερα για τα Ανθεστήρια. Συνήθιζε να μου λέει ότι κάποια μέρα ίσως είμαι έτοιμος να καταλάβω την πραγματική φύση των τελετουργιών αυτών. «Σήμερα είναι η μέρα αυτή» , με σύνεση με ενημέρωσε και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Μέσα από τα λόγια του, κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, έμαθα όλα όσα ήμουν πλέον έτοιμος να κατανοήσω..

«Νεαρέ μου ακόλουθε, σήμερα θα καταλάβεις ότι δεν είναι οι νεκροί αυτοί που τιμούνται, μήτε ο ίδιος ο θάνατος.. αλλά ο θυμός, η ζωή διαμέσου του θανάτου» ήταν τα πρώτα του, δίχως ίχνος κατανόησης λόγια του. Συνέχισε «κάτι τέτοιο μπορείς να το καταλάβεις από τη κεντρική τελετή των Χυτρών, το βράσιμο δηλαδή, πρόσεχε και όχι τη βρώση, της πανσπερμίας. Από την χύτρα της πανσπερμίας κανένας δεν επιτρέπεται να γευτεί, μήτε ιερέας μήτε κάποιος πολίτης» (*4)

«Τι εννοείς ως πανσπερμία γέροντα, διότι μάλλον δεν κατανοώ πλήρως την έννοια που έχεις κατά νου» του απηύθυνα την ερώτηση ώστε να λάβω.. «Η πανσπερμία δεν αποτελεί απλώς ένα δείπνο για τις ψυχές, μήτε η ουσία είναι να τις εξευμενίσουμε με αυτό. Μην αποπροσανατολίζεται με την προσαρμογή των εννοιών στα Ολύμπια πλέον πρότυπα. Οι νεκροί δεν τρώνε απλά τη βρώση και αναχωρούν προς τον Κάτω Κόσμο, αλλά παίρνουν το δείπνο μαζί τους. Παίρνουν την πανσπερμία στο τέλος των Ανθεστηρίων και φέρνουν πίσω, το Φθινόπωρο, την παγκαρπία» (*5)

Οι παραπάνω φράσεις του γέροντα ήταν ικανές να με ταράξουν, όλα όσα ήξερα για τα Ανθεστήρια έμοιαζαν να ταράσσονται εκ των θεμελίων τους, κάτι που ανέφερα αμέσως.. «Μα αυτός δεν είναι ο τρόπος για να αποκτήσεις την πραγματική γνώση, μία διαρκή απαλλοτρίωση των όσων θεωρείς σίγουρων;» και συνέχισε λέγοντας «Δεν υφίσταται αυτό το τριήμερο απόδοση τιμών στους νεκρούς, αλλά πραγματοποιείται μία συνεργασία μεταξύ νεκρών και ζωντανών, μία συνεργασία που υπάρχει από τις απαρχές των χρόνων. Οι ζωντανοί χρειάζονται τους καρπούς για να τους φάνε, για να ζήσουν, ενώ οι νεκροί για να τους πάρουν μαζί τους, να τους φροντίσουν και να τους επιστρέψουν ως καρπούς.» (*6)

Ο ήλιος είχε ήδη χαμηλώσει στον ουράνιο θόλο και σε λίγο θα χανόταν πίσω από την άκρη του επίπεδου κόσμου μας, όταν ο γέροντας με καληνύχτισε, στο τέλος της 2ης ημέρας, με τα εξής λόγια.. «Η σημαντική εποχή για τον άνθρωπο είναι το φθινόπωρο, όπου τότε συλλέγει τους καρπούς, τους τρώει και τους αποθηκεύει. Ακόμα και τότε όμως δεν ξεχνάει τους νεκρούς, μιας και κρατάει μέρος των σπόρων που συνέλλεξε ώστε αυτοί να ωριμάσουν και να ευημερήσουν. Η άνοιξη, και ειδικότερα το τριήμερο των Ανθεστηρίων, είναι η εποχή των νεκρών μιας και οι σπόροι ανήκουν σε αυτούς. Δεν πρόκειται για τιμές των ζωντανών προς τους νεκρούς, αλλά για συνεργασία.. ο σκοπός είναι άκρως πιο ουσιαστικός» (*7).

Η αναχώρηση των νεκρών από την πόλη. 
Όλο το βράδυ ο ύπνος μου βιάζονταν από τα τελευταία λόγια του γέροντα, που σαν τα φίδια που τύλιγαν το κηρύκειο του θεού Ερμή έζωναν και εμένα.. «δεν πρόκειται για τιμές, αλλά για συνεργασία» .
Ξύπνησα.. ετοιμάστηκα γοργά και περίμενα υπομονετικά το γέροντα Σόλων ώστε να περάσω κοντά του την τελευταία ημέρα των Ανθεστηρίων, να δω μέσα από τα δικά του μάτια τη ληκτήρια τελετή. Δεν άργησε να έρθει. Αφού με χαιρέτησε με ένα νεύμα, δίχως να βγει λέξη από τα χείλη του, βρεθήκαμε να περπατάμε στους δρόμους της Αθήνας.
Η ατμόσφαιρα παρέμενε υποτονική και νευρική κατά τη διάρκεια της 3ης ημέρας, αυτής των Χύτρων, στην οποία γινόταν ξεκάθαρη πλέον η παρουσία των νεκρών στην πόλη.
Κατά την 1η ημέρα των Ανθεστηρίων, την Πιθοιγία, φαντάσματα αφήνονταν ελεύθερα στην πόλη. Επί τρεις ημέρες τριγυρνούσαν και συνυπήρχαν με τους ανθρώπους γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με έναν ανείπωτο τρόμο, κάνοντας τους να μασούν ράμνο, να αλείφουν τις πόρτες τους με πίσσα και να κλείνουν τα ιερά τους. Την τρίτη ημέρα, μέσω της ληκτήριας τελετής, καλούνταν με σεπτό διάταγμα να αναχωρήσουν. Αυτά ήξερα για τα Ανθεστήρια, έως σήμερα όμως, μιας και ο γέροντας μου είχε δείξει την πραγματική ουσία των τελετών.
Δεν άργησε να μου μιλήσει.. «Η πανσπερμία λοιπόν ετοιμάζεται από εμάς κατά την 3η ημέρα των Ανθεστηρίων και προσφέρεται στους νεκρούς. Σήμερα μπορούμε να δούμε κάτι τέτοιο. Οι ψυχές αναχωρώντας για τον Κάτω Κόσμο την παίρνουν μαζί τους, φροντίζουν τους σπόρους ώστε να γίνου καρποί και επιστρέφουν την προσφορά πίσω σε εμάς ως παγκαρπία»
«Με λίγα λόγια, σπέρνεται πανσπερμία, θερίζεται παγκαρπία» είπα απευθυνόμενος στο γέροντα. Χαμογέλασε και κούνησε καταφατικά το βλέμμα του.. «κάπως έτσι νεαρέ μου, η σημερινή μέρα είναι η γιορτή του παλιγγενισιακού κύκλου του ανθρώπου και της φύσης, το επιστέγασμα μιας αιώνιας συνεργασίας μεταξύ ζωής και θανάτου, ζωντανών και νεκρών».
Φωνές από όλη την πόλη διέκοψαν την τελευταία του φράση.. Ήταν το τέλος της ληκτήριας τελετής των Ανθεστηρίων και όλοι οι πολίτες βγήκαν χαρούμενοι στους δρόμους της Αθήνας φωνάζοντας.. «Έξω από εδώ, Κήρες. Δεν είναι πλέον Ανθεστήρια» (*8) διώχνοντας με θορύβους την ηρεμία που επικρατούσε τις τρεις αυτές μέρες στην πόλη.. «χαρούμενοι μέσα στην άγνοια τους» σκέφτηκα.

Ο θόρυβος κόπασε τις επόμενες ώρες και η Αθήνα βυθίστηκε για ακόμα ένα βράδυ στο σκοτάδι και τη σιωπή. Ο γέροντας με είχε αφήσει εδώ και ώρα, λέγοντας μου ότι το σώμα του ζητάει επίμονα ανάπαυση. Μόνος μου ανέβηκα σε έναν λόφο βυθισμένος μέσα στις σκέψεις μου, απέναντι μου η Ακρόπολη φαινόταν αδρά μέσα στο ελάχιστο φως μιας έναστρης νύχτας. Το τριήμερο αυτό των Ανθεστηρίων αποδείχθηκε πολύ πιο ουσιαστικό από κάθε προηγούμενο έτος, μιας και κατά τη διάρκεια του αναγκάστηκα να ρίξω τα θεμέλια των γνώσεων μου και να χτίσω τα νέα, τα πραγματικά.. έως την επόμενη φορά που θα αναγκαστώ να κάνω κάτι τέτοιο. «Μία διαρκή απαλλοτρίωση των όσων θεωρείς σίγουρων» σκέφτηκα.
Τα Ανθεστήρια αποτελούν την εορτή Όλων των Ψυχών, των νεκρών, της άνοιξης, της άνθησης των λουλουδιών.. τη γιορτή του παλιγγενισιακού κύκλου του ανθρώπου και της φύσης.
«Πόσοι όμως το γνωρίζουν αυτό», σκέφτηκα, «’ραγε, πως θα μείνει στην ιστορία αυτή η γιορτή, τα Ανθεστήρια; Θα διασωθεί το τόσο ουσιαστικό νόημα της, εκ των απαρχών του χρόνου, παλιγγενεσίας και της συνεργασίας μας με τους νεκρούς ή θα μείνει απλά ως μία χαρούμενη εορτή Κρασιού για το θεό Διόνυσο;».
Έχοντας απέναντι μου την Ακρόπολη, λουσμένη από το φως των αστεριών, της απηύθυνα ασυνείδητα, μέσα στις σκέψεις μου, το ερώτημα που με βασάνιζε.. «θα διασωθεί το νόημα ή θα καταλήξει και αυτή μία απλή γιορτή οινοποσίας;» Δεν έλαβα καμιά απάντηση.. Μόνο μία φράση δημιουργήθηκε στο θόλο της συνείδησης μου «ο χρόνος θα δείξει..» .

* Το παραπάνω άρθρο αποτελεί λογοτεχνικό κείμενο στηριγμένο σε ιστορικά στοιχεία. Κάθε στοιχείο που δίνεται μέσα στο κείμενο είναι άκρως τεκμηριωμένο και αποδεκτό από την κοινότητα των ενασχολούμενων με την Αρχαία Ελληνική.

[Παραπομπές:]
(*1.1) Τέλη Φεβρουαρίου.
(*1.2) Σημαίνει «τσουκάλια».
(*1) Ο Φώτιος εξηγεί ότι ήταν «μέρα μιαρή», κατά τη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες πίστευαν ότι ανέρχονταν στη γη τα πνεύματα των νεκρών.
(*2) Το όνομα Κήρες δεν μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμο με την έννοια ψυχές, μιας και το πρώτο εμπεριέχει και την έννοια του φόβου. Για το λόγο αυτό είναι πιο κοντά στην έννοια που έχει η λέξη φάντασμα, μιας και η τελευταία εμπεριέχει την αίσθηση του φόβου. Η προέλευση της λέξης είναι άγνωστη, ενώ τείνει να υποδηλώνει πάντα τον θάνατο και το κακό.
(*3) Χωρίο από το εξαίρετο βιβλίο της Jane Ellen Harrison(Λέκτωρ των αρχαίων Ελληνικών στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, 1850- 1928)., «Δαίμων και Ήρως», που στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θέμις.
(*4) Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του σχολιαστή στους Βατράχους «Και κανένας ιερέας δε γεύεται από τη χύτρα όπου μαγειρεύουν όλοι οι πολίτες», όπως επίσης και στους Αχαρνής, «μαγειρεύουν χύτρες πανσπερμίας από όπου πήρε το όνομα της η γιορτή, από τη χύτρα όμως κανένας δε δοκίμαζε».
(*5) Οι νεκροί εδώ λαμβάνουν τις ευθύνες των Χθόνιων, των Δημήτρειων, τελούν δηλαδή το έργο της Θεάς Δήμητρας και της Κόρης με την Κάθοδο και την ’νοδο της.
(*6) Αν και στα σημερινά λεξικά οι όροι πανσπερμία και παγκαρπία είναι συνώνυμες εντούτοις στην αρχαιοελληνική λατρεία ήταν σαφώς διαχωρισμένες, σύμφωνα με την J.E.Harrison.
(*7) Ο Αισχύλος παρουσιάζει αυτόν τον κύκλο, την παληγγενεσία, κάπως πιο αφηρημένο και τοποθετεί στη θέση των νεκρών ψυχών τη μάνα Γη.. «Και ας κληθεί η Γη που γεννά τα πάντα, τα θρέφει και τα παίρνει πάλι πίσω στη μήτρα της»
(*8) Σύμφωνα με το Ζηνόδοτο.

ΠΗΓΗ

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ

του Δημήτρη Κιτσίκη

Ὁ Μεταξᾶς, τὸ 1940, βλέποντας τὸν περίγυρο νὰ φλέγεται ἤλπιζε ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀπέφευγε τὴν σύρραξη. Ἔγραφε στὸ τετράδιό του, στὶς 18 Ἀπριλίου 1940 (βλέπε στὴν σελίδα 107 τοῦ βιβλίου μου, Ἡ Ἑλλὰς τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, Ἐλεύθερη Σκέψις): "Ὁ πόλεμος θὰ βαστάξῃ πολὺ πολὺ καιρό... Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἰσορροπία [εἰς τὴν ἀναμέτρησι] καὶ ἡ βαθμιαία φθορά,  ἀπὸ τὶς δύο μεριές, εἶναι ποὺ θὰ γεννήσῃ τὸ νέο πολιτισμό. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, συγκεντρωμένοι, πειθαρχημένοι, μὲ ψηλὰ ἰδανικά, εἴμαστε πιὸ κοντὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους σ'αὐτὴ τὴ νέα φάσι πολιτισμοῦ... Οἱ Ἄγγλοι θέλουν νὰ καταστρέψουν, λένε, τὸ ναζισμό. Ἀλλὰ μὲ αὐτὸ κατὰ βάθος ἐννοοῦνε τὸν ἀντικοινοβουλευτισμό. Θέλουν λοιπὸν νὰ ἐπιβάλουν παντοῦ τὸ παλαιωμένο λιμπεραλιστικὸ πολίτευμα. Ὥστε περπατοῦνε μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ πίσω".

Δυστυχῶς, στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους, ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθε στὸ καζάνι τοῦ γενικευμένου πολέμου. Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ σήμερα, ἀλλὰ χωρὶς τὸν Μεταξᾶ, δηλαδὴ χωρὶς τὴν πειθαρχία καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐπέτρεψαν στὴν ΕΟΝ νὰ μετουσιωθῇ στὴν ΕΠΟΝ, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς. Θὰ εἰσέλθουμε στὴν πολεμικὴ σύρραξη μὲ τὰ ὑπολείμματα τοῦ βρωμεροῦ καθεστῶτος τῶν Βενιζελοσαμαρικῶν δωσιλόγων. Ἡ προσπάθεια ἐξοντώσεως τῆς λαϊκῆς θελήσεως ἐνσωματωμένης στὴν Χρυσῆ Αὐγὴ θὰ ἔχῃ καταστρεπτικὲς ἐπιπτώσεις. Μία κοινὴ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸν στρατὸ καὶ τὴν ἀστυνομία, ἐὰν ἐξεδηλώνετο καὶ ἀπετύγχανε, θὰ ἔφερνε τὴν χώρα στὴν τραγικὴ κατάσταση τῆς Οὐκρανίας. Ὁ πλανητικὸς πόλεμος καλὰ κρατεῖ καὶ θὰ βουλιάξῃ τὴν Ἑλλάδα, ἐνῷ ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ μὴν καταλαβαίνουμε, γράφοντας ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ξεσπάσῃ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ὅπως τὸ ἔχω ἐξηγήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1999, στὰ πολλὰ γραπτά μου, ἡ ἀνθρωπότης, ἀπὸ τῆς 24ης Μαρτίου 1999, ἔχει εἰσέλθει σὲ κάτι παραπάνω ἀπὸ παγκόσμιο πόλεμο. Ἔχει εἰσέλθει σὲ 30χρονο (1999-2030) πλανητικὸ πόλεμο καὶ ἡ Γιουγκοσλαυΐα, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, ἡ Λιβύη, ἡ Συρία, ἡ Οὐκρανία, εἶναι ἁπλῶς διαδοχικὰ πολεμικὰ μέτωπα τοῦ ἰδίου πλανητικοῦ πολέμου. Τὸ ΚΚΕ, ἀπὸ φόβο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τείνει νὰ εὐθυγραμμισθῇ μὲ τὸν κοινοβουλευτισμό. Ὁ Λένιν θὰ ἔφριττε βλέποντας αὐτὴν τὴν ἀναποφασιστικότητα ἐκ μέρους τοῦ ΚΚΕ.

Ὁμαλὴ λύση πουθενὰ δὲν διαφαίνεται. Ἡ Ἑλλὰς κυριολεκτικὰ βουλιάζει μέσα στὸ χάος. Ὁ Ὀμπάμα ἔχει χάσει τὸν ἔλεγχο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Τὸ Ἰσραήλ, τρομοκρατημένο ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ χάσῃ σταδιακὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ πρὸς χάριν τῶν Ἀράβων καὶ τῶν Ἰρανῶν, ὑποστηρίζει τοὺς ἐξεγερμένους Ναζὶ στὴν Οὐκρανία. Μόνη ἐλπὶς παραμένει ἡ καταπληκτικὴ διπλωματικὴ ἱκανότητα τοῦ Πούτιν νὰ φθάσῃ μὲ τὴν Ἀμερικὴ σὲ μία νέα Γιάλτα. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται ἡ Ῥωσία νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα ἐὰν αὐτὴ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ πάρῃ τὴν τύχη της στὰ χέρια της.
Γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἡ στιγμὴ ἔφθασε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἡ ὀργάνωσή της δὲν εἶναι μόνον στὰ χαρτιά. Ὅτι ξέρει νὰ ἀγωνίζεται.

Πολιτική σκευωρία, πολιτική δίωξη και επικίνδυνη εκτροπή…το χτύπημα κατά της Χρυσής Αυγής με φαιδρά «τεκμήρια» και γελοίες υποθέσεις


Το πολιτικό σύστημα θα πρέπει να προστατεύσει την Δημοκρατία και να μην εγκλωβιστεί σε σταλινικές μεθόδους
Μόνο ως δικαστική και πολιτική εκτροπή μπορεί να θεωρηθεί η απόφαση δύο δικαστικών λειτουργών να άρουν τις βουλευτικές ασυλίες σε όλη την κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής με στόχο τον εγκλεισμό στις φυλακές Κορυδαλλού.
Τα επιχειρήματα της δικαιοσύνης και των δύο δικαστικών λειτουργών είναι φαιδρά.
Ένα όπλο που βρέθηκε, ένα βιβλίο, μια εικόνα και άλλες τέτοιες γελοιότητες αποτελούν το κατηγορητήριο που θα «αποδείξει» ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση.
Είναι προφανές ότι η δομή ενός κόμματος, ο χαιρετισμός ακόμη και ναζιστικά δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ποινικής δίωξης.
Με την ίδια λογική θα πρέπει να απαγορευτεί στα μέλη του ΚΚΕ να έχουν φωτογραφίες ή βιβλία του Στάλιν που ήταν ιστορικά αποδεδειγμένα όπως και ο Χίλτερ εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας.
Όμως μια δημοκρατία, δεν μπορεί να υποκαθίσταται από 2 δικαστικές λειτουργούς που ανεύθυνα, χωρίς τεκμήρια στέλνουν στην φυλακή όλη την κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής.
Μια Δημοκρατία δεν μπορεί να φοβάται την εικόνα του Χίτλερ ή του Στάλιν, επίσης μια δημοκρατία δεν μπορεί να φοβάται το όπλο...
Στις ΗΠΑ την χώρα με την μεγαλύτερη οπλοκατοχή....η δημοκρατία λειτουργεί μια χαρά...
Αν η δημοκρατία φοβάται τις εικόνες και την σημειολογία….τότε είναι δημοκρατία για κλάματα.
Αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο, δεν υπάρχει άλλο προηγούμενο ένα πολιτικό κόμμα να καταλήγει στην φυλακή.
Η κοινωνία αισθάνεται, κατανοεί ότι οι διώξεις κατά της Χρυσής Αυγής έχουν αποκλειστικά πολιτικό κίνητρο.
Η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα, εμφανίζει αυξανόμενα ποσοστά, κονταροχτυπιέται ο Κασιδιάρης στον Δήμο Αθηναίων με τους άλλους υποψηφίους.
Στις ευρωεκλογές σίγουρα τις εντυπώσεις και θα διαπιστωθεί και την ουσία, θα τις κερδίσει η Χρυσή Αυγή.
Οι δύο δικαστικές λειτουργοί άπαξ και έχουν κατηγορηθεί ότι συσχετίζονται με την Δημοκρατική Αριστερά έπρεπε να εξαιρεθούν της έρευνας.
Είναι προφανές ότι η κοινωνία δεν πιστεύει ότι η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση τουλάχιστον 1 στους 3 έλληνες δεν το πιστεύει.
Η στάση της ΝΔ στην συγκεκριμένη υπόθεση είναι ιστορικά απαράδεκτη.
Το ΠΑΣΟΚ το απόκομμα του προχθές δεν υπάρχει και η άποψη του δεν μετράει.
Δυστυχώς επιλέγει ο λάθος δρόμος από την κυβέρνηση.
Αντί να προσπαθήσουν να προσελκύσουν και να συγκυβερνήσουν με την Χρυσή Αυγή τους στέλνουν στην φυλακή.
Δυστυχώς όμως θα στείλουν στον καιάδα και τις ελπίδες τους ότι οι δεξιοί που έφυγαν από την ΝΔ θα επιστρέψουν στην ΝΔ.
Δυστυχώς ο Σαμαράς μπορεί να διασωθεί πολιτικά μόνο αν επιλέξει τον δρόμο των τριπλών εκλογών δηλαδή βουλευτικών μαζί με τις ευρωεκλογές.
Ποντάρει ότι αποδεκατίζοντας την Χρυσή Αυγή θα κερδίσει πολιτικούς πόντους.
Δυστυχώς κερδίζει οργή και μίσος κατά μιας εκφυλισμένης ΝΔ που δεν είναι η Δεξιά του παρελθόντος αλλά ένας ιδεολογικός αχταρμάς του αύριο.
Ο Σαμαράς έκανε ένα μεγάλο λάθος.
Προφανώς και στην πολιτική όπως και στην ζωή όλα πληρώνονται.
Θα τον στιγματίζει σε όλο τον πολιτικό του βίο το ιστορικό λάθος του να χτυπήσει τόσο ύπουλα ένα πολιτικό κόμμα.
Η ΝΔ μόνο έχει να χάσει από τους παραδοσιακούς δεξιούς που δείχνουν την αποστροφή τους.
Ας μείνει με το ΠΑΣΟΚ το απολίθωμα του χθες το ένοχο κόμμα που οδήγησε στην χρεοκοπία την Ελλάδα.
Στο τέλος θα ταυτιστούν και η κοινωνία θα τους δακτυλοδείχνει ως τα δύο κόμματα που χρεοκόπησαν την Ελλάδα.
ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2014

ΕΚΤΑΚΤΟ TΩΡΑ… ΘΕΤΟΥΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ


Μόλις τώρα μεταδόθηκε απο τον ραδιοφωνικό δίαυλο του Χατζηνικολάου.

Οι ανακρίτριες εισαγγελείς που ασχολούνται με τις κατηγορίες κατά της ΧΑ, ζητούν άρση της ασυλίας για το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΧΑ ενώ απαγγέλουν συμπληρωματικές κατηγορίες για τους Μιχαλολιάκο και Κασιδιάρη για κατοχή όπλων και πυρομαχικών.

Είναι σίγουρο λοιπόν  ότι η επερχόμενη εκλογική ήττα των  δυναστών του λαού και του έθνους τους οδηγεί σε αυταρχικού τύπου αντιδράσεις…

Νομοτελειακά εντός των επόμενων 24ώρων αναμένεται και η θέση της ΧΑ εκτός νόμου η σε θέση αδυναμίας συμμετοχής στις εκλογές

Καταλαβαίνουμε πλέον και τον ρόλο της Δικαιοσύνης.

Η ΧΩΡΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΩΣ ΛΕΞΗ….ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ
ΠΗΓΗ

ΑΥΓΗ: Ο Μίκης Μάντακας ως επικαιρότητα; !!!!!

Ένα άρθρο στην ΑΥΓΗ που μας εξέπληξε. Φυσικά υπάρχουν αρκετές ανακρίβειες και ονοματικά λάθη αλλά η ουσία του κειμένου και η κατακλείδα είναι κάτι το οποίο ουδέποτε το περιμέναμε. Μην ξεχνάμε πως το ήθος και ο πολιτισμός μας είναι αυτά που θα κερδίσουν τον εχθρό. Και αυτά φαίνονται στο σεβασμό μας, προς τους νεκρούς της Ιδέας.


Στην Ιταλία, όπου έζησα δύο χρόνια, το σημειολογικό φορτίο του Έλληνα αριστερού, ανάμεσα σε ομοϊδεάτες του, έχει παράδοξες συχνά αναφορές. Οι περισσότερες είναι από την περίοδο της επταετίας - η χούντα υπήρξε σημειολογική κορυφή για την Ιταλία, κυρίως μέσα από το πηγαινέλα ανθρώπων ανάμεσα στην Αδριατική, στη ζέση και τη ζύμωση των ιταλικών Πανεπιστημίων κι όχι μόνο. Οι ιταλοί αριστεροί φροντίζουν να υπενθυμίζουν στον επισκέπτη τέτοιες μικροϊστορίες. Η κορυφαία αναφορά είναι βέβαια ο (πάντως όχι αριστερός) Αλέκος Παναγούλης - εθνικός ήρωας στην Ιταλία σχεδόν όσο και στην Ελλάδα, μέσα από το λατρεμένο και στις δύο χώρες βιβλίο Un Uomo (Ένας Άντρας) της σπουδαίας Oriana Fallaci, τον ριζοσπαστικό φεμινισμό της οποίας η αριστερά ένθεν κακείθεν δεν μπόρεσε να σώσει από όψιμες αντι-ισλαμικές κορώνες. Μία άλλη σημειολογική αναφορά είναι ο Κώστας Γεωργάκης, ο Κερκυραίος φοιτητής που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το '68, ως άλλος Jan Palach (Γιαν Πάλαχ), στη δραματικότερη και αποτελεσματικότερη (αλλ' ίσως κι άγνωστη σήμερα) διαμαρτυρία κατά της χούντας στην Ελλάδα. Μία ακόμη είναι ο Κύπριος Γιώργος Τσικουρής κι η φίλη του Maria Angeloni, τραγικά θύματα κι εκείνοι, της ίδιας της βόμβας που τοποθέτησαν στην αμερικάνικη πρεσβεία της Αθήνας το 1970.

Ο κατάλογος, για ιταλούς φιλίστορες, δεν έχει τέλος από τέτοιες μικροϊστορίες της περιόδου, σχετικά άγνωστες στο ελληνικό κοινό. Μία που ξεχωρίζει είναι, από την αντίστροφη, εκείνη ενός αφανούς "ήρωα" για την ελληνική και -κυρίως- την ιταλική ακροδεξιά: του Μίκη Μάντακα. Αξίζει να την θυμηθούμε, γιατί προσφέρει ένα πρίσμα ανάλυσης ιστορικών αντιθέσεων, όπως εκφράζονται μέσα στη συγκυρία του ριζοσπαστισμού.
Τοίχοι στα περίχωρα της Ρώμης, τοίχοι σε δεξιές πόλεις όπως οι Lucca, η Verona, η Latina κοσμούνται με στένσιλ, γκραφίτι και συνθήματα που αναφέρονται στον Μίκη Μάντακα, και φυσικά τοίχοι στις Case Pound ανά τη χώρα κοσμούνται με την αφίσα του. Το κείμενο που συνοδεύει την φωτογραφία του Μάντακα, ή απλά το όνομά του με λατινικούς χαρακτήρες, είναι είτε, λακωνικά, μία λέξη (PRESENTE, τουτέστιν: "παρών") είτε μικρές υμνητικές αναφορές. Το PRESENTE ή όποια άλλη κειμενική συνοδεία στη μυθική (κι απόλυτα αναγνωρίσιμη από αριστερούς αλλά κυρίως από νεοφασίστες Ιταλούς) μορφή του Μάντακα είναι πάντα στη χαρακτηριστικά φασιστική γραμματοσειρά Mostra Nuova (που γεννήθηκε με την ιταλική art deco της δεκαετίας του '30 κι έχει μια απέριττη επιβλητική φινέτσα) που μαστόρικα μιμούνται οι «αυτόνομοι» της Forza Nuova, της Fiamma, της La Destra ή απλά οι θαμώνες των Case Pound. Μιλάμε εξάλλου για τη χώρα της εκλέπτυνσης και της γραφιστικής τελειότητας.

Για το μη εξασκημένο μάτι, η αναφορά "Mikis Mantakas (1952-1975) - Presente" μπορεί να ξεγελάσει και να παρεξηγηθεί για αναφορά του αυτόνομου χώρου. Στην ουσία ο νεαρός Μάντακας, γόνος στρατιωτικών από του Παπάγου και φοιτητής στο Μιλάνο, υπήρξε, μία ατυχής στιγμή, το σταυροδρόμι όπου διασταυρώθηκαν χιαστί δύο φαινομενικά παράλληλες ατραποί: η ελληνική μεταπολίτευση και η ιταλική στρατηγική της έντασης. Ο φοιτητής Μάντακας οργανώθηκε, σαν καλός ακροδεξιός, στο MSI (Movimento Sociale Italiano). Η έννοια της Κοινωνικής Δημοκρατίας και της Τρίτης Θέσης (ας την πούμε, για την οικονομία του κειμένου: στρασσερισμό ή εθνικό σοσιαλισμό ή ρεπλίκα της Repubblica του Σαλό) ήταν ο οδηγός του Μάντακα, που εντάχθηκε -πιο συγκεκριμένα- στην FUAN, την φοιτητιώσα νεολαία του Τριτοθεσικού, νεοφασιστικού MSI. (Ιταλοί φασίστες μού εξήγησαν πως, στο πρόσωπο του Μάντακα, βλέπουν το πραγματικό MSI - την Ιδεολογία, συγκρίνοντας το ήθος του νεαρού θύματος με την ακηδία και ρεμούλα του Gianfranco Fini, που από νεοφασίστας ταγός του κόμματος "κατήντησε" πρόεδρος της Ιταλικής βουλής και κεντρώος...)

Την εποχή που ακουγόταν στις αριστερίστικες πορείες το σύνθημα "Chiave 36 / Fascista dove sei?" ("Κρατάμε κλειδί-κάβουρα/ πού κρύβεσαι, φασίστα;") από κομουνιστές νεαρούς εργάτες της Autonomia, ο Μάντακας ήταν "ακτιβιστής της Δεξιάς" (φράση που χρησιμοποίησε πολλάκις ο Μάκης Βορίδης για να περιγράψει το παρελθόν του). Σε μια σύγκρουση, στις 24 Φεβρουαρίου 1975 (από τις πολλές, δυστυχώς πάντα βίαιες, αντεγκλήσεις ανάμεσα στους "μαύρους" και τους "κόκκινους"), ο Μίκης Μάντακας σκοτώθηκε από σφαίρα: το πιστόλι κρατούσε ο Alvaro Lojacono, νεαρός κομουνιστής κι έπειτα κοντά στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, που καταδικάστηκε σε 16ετή φυλάκιση.
Ο Μάντακας υπήρξε σημαντική περίπτωση για την σύγχρονη ιταλική πολιτική ιστορία, διότι η δολοφονία του υπήρξε κομβική στιγμή στην ιταλική «στρατηγική της έντασης». Θεωρήθηκε άδικη κι άνανδρη από τους Ιταλούς φασίστες και όρισε την καμπή προς την ακόμη πιο έντονη και ολοένα κλιμακούμενη φασιστική βία, ως τις αρχές του 1980 (με κορυφαία κι αποτρόπαιη πράξη τους 85 νεκρούς και 200 τραυματίες του σταθμού της Bologna, εκείνη τη χρονιά).
Οι αναφορές του ιταλικού φασισμού στον "Πολιτισμό" και στην "Ευρώπη" (κεντρική έννοια στο μουσολινικό όραμα η εξιδανίκευση της Europa, βλ. εξάλλου το εντυπωσιακό, φασιστικά κτισμένο προάστιο της Ρώμης ονόματι EUR), έδωσαν τελικά στον θρύλο Μάντακα τον τίτλο "ο μαχητής της Ευρώπης". Στη Ρώμη, στους φασιστικούς κύκλους, η Piazza Risorgimento άτυπα έχει μετονομαστεί σε Piazza Mantakas. Κάθε 28η Φεβρουαρίου, φασίστες συγκεντρώνονται μπροστά στο σημείο της δολοφονίας του, στην εν λόγω πλατεία: στις 7 το απόγευμα, κι ενώ χαιρετούν με τον γνωστό "ρωμαϊκό τρόπο", ένας ταγός δίνει το σήμα: ακούγεται η κραυγή "Mikis Mantakas", στην οποία εκατοντάδες απαντούν "Presente, Presente, Presente"!". Λίγες μέρες μετά τη δολοφονία τού Μάντακα στην Ρώμη, πολλοί (ίσως και χιλιάδες) ιταλοί φασίστες συγκεντρώθηκαν για το πρώτο πολιτικό μνημόσυνο αφιερωμένο σε αυτόν και φώναξαν το σύνθημα: "Σκοτώσατε τον άνθρωπο, όχι την Ιδέα" - σύνθημα που έχει ανεγείρει ο ελληνικός νεοφασισμός, που έχει ξανά αναφορά και στην περίπτωση Μάντακα: τόσο η Χρυσή Αυγή όσο και, κυρίως, οι Εθνικοσοσιαλιστές Αυτόνομοι κύκλοι, όπως η ομάδα Μαύρος Κρίνος.
Κάποια στιγμή, το 2009, περνώντας έξω από το Ιταλικό Ινστιτούτο, στη Θεσσαλονίκη, είδα νεαρούς να αναρτούν πανώ με αναφορές στον Μάντακα - μου έκανε εντύπωση η οργάνωση "αυτόνομων" νεοφασιστών στην πόλη. Μέσα στο γενικευμένο κλίμα ηθικής απαξίωσης του πολιτικού αντιπάλου και συχνά απόδοσής του χαρακτηριστικών μη σκεπτόμενου ανθρώπου (και συχνά: οιονεί μη-ανθρώπου), ξεχνάμε συχνά πως υπάρχουν (και) φασίστες που αξιώνουν ιστορικές αφηγήσεις και διεκδικήσεις - με ηρωολόγια και ιστολόγια. Υπάρχει ένας χώρος, με περιορισμένη ποσοτικά απήχηση αλλά με αυξημένη ποιοτικά αποτίμηση, στους ακροδεξιούς κύκλους, που ομνύει σε τέτοιες αναφορές και περιπτώσεις. Η γνώση του αντιπάλου ξεκινά με την κατανόηση αυτών των ιστορικών αναφορών - αλλά και με την κατανόηση των προσλήψεών τους, στη συγχρονία.

*Ο Θοδωρής Ρακόπουλος είναι κοινωνικός ανθρωπολόγος
ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΒΟΜΒΑ Ο Η.ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟΝ 2ο ΓΥΡΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη δεκάδες ηλεκτρονικές δημοσκοπήσεις σε sites, blogs και κοινωνικά δίκτυα για την πρόθεση ψήφου στον Δήμο της Αθήνας.

O Lykavitos.gr ξεκινά από σήμερα μια διαφορετική δημοσκόπηση, που την θεωρεί  πιο σημαντική από την πρόθεση ψήφου.
dimo
Γι αυτό και σας ζητάμε να επιλέξετε ποιο κατά την γνώμη σας θα είναι το «δίδυμο» των υποψηφίων που θα περάσει στον δεύτερο γύρο για τον Δήμο Αθηναίων.

Πρόκειται επί της ουσίας για την «παράσταση νίκης» στην Αθήνα, αφού η σύνθεση του «διδύμου» της Β΄Κυριακής νομίζουμε πως θα κρίνει και το εκλογικό αποτέλεσμα.

Όπως σε όλες τις δημοσκοπήσεις του Lykavitos.gr , θα υπάρχει η δυνατότητα ψήφου ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ (μοναδική ip address) προσπαθώντας να διασφαλίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την «καθαρότητα» της ψηφοφορίας.

Επίσης σε αυτή την ψηφοφορία, έχετε την δυνατότητα να επιλέξετε έως τρία «δίδυμα» υποψηφίων, μια και μοναδική φορά όμως.

Τέλος επιλέξαμε τους (10) πιθανούς συνδυασμούς «διδύμων» ανάμεσα σε Καμίνη, Σπηλιωτόπουλο, Σακελλαρίδη, Κακλαμάνη και Κασιδιάρη γιατί οι άλλοι τρεις υποψήφιοι, λογικά δεν θα βρίσκονται στον δεύτερο γύρο.

Η ψηφοφορία θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Τετάρτη 26-2-2014 στις 18.00 το απόγευμα.



Ποιο θα είναι το «δίδυμο» της Β΄Κυριακής στην Αθήνα;

Σακελλαρίδης – Κασιδιάρης (38%)
Καμίνης – Σπηλιωτόπουλος (22%)
Καμίνης – Κασιδιάρης (13%)
Καμίνης – Σακελλαρίδης (13%)
Κακλαμάνης - Κασιδιάρης (9%)
Σπηλιωτόπουλος - Σακελλαρίδης (8%)
Σακελλαρίδης – Κακλαμάνης (7%)
Σπηλιωτόπουλος – Κασιδιάρης (7%)
Καμίνης – Κακλαμάνης (7%)
Σπηλιωτόπουλος – Κακλαμάνης (1%)
*Μπορείτε να επιλέξετε έως τρεις συνδυασμούς

@Επειδή ο κάθε επισκέπτης του site μπορεί να ψηφίσει έως τρεις επιλογές, το άθροισμα των ποσοστών υπερβαίνει όπως είναι λογικό το 100%.
ΠΗΓΗ

ΔΑΙΜΩΝ. Πώς η ιερότερη λέξη των αρχαίων έγινε συνώνυμο του διαβόλου

Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων. Θυμίζει, θυμίζει… αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.



Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρ. δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη Θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη.

Επίσης, στη λ. Δαίμονα απέδιδαν την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ' εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος)

Όμως, στου χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται η νέα θρησκεία: ο Χριστιανισμός. Η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ο καλός άγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα,( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος). Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Μ΄ αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon. Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Dämon)

Φαίνεται ότι η λέξη δε στέριωσε ούτε και στην ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα, 1ο αιων. π.Χ. οι Ρωμαίοι θα την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, είναι το λιμάνι Aden (Υεμένη).

Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: ευδαιμονία, όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού. Έτσι, για να θυμίζει ότι εκεί που τώρα φτύνουμε εμείς (π.χ. “φτου σου δαιμονισμένε”), κάποιοι είχαν εναποθέσει τη σωτηρία της ψυχής τους.
Τι τραβάνε και αυτές οι λέξεις…

Παραπομπές
α) Ηράκλειτος “ήθος ανθρώπω δαίμων” (: Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του), β) Δημόκριτος (είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία), γ) Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια (η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής), δ) Λυσίας, επιτάφιος, 78, «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος», ε) Ξενοφών, απομνημονεύματα, Α,1, «ως φαίη ο Σωκράτης το δαιμόνιον εαυτω σημαίνειν»

ΠΗΓΗ