ΕΣΠΕΡΟΣ-ΕΩΣΦΟΡΟΣ: ΟΙ ΔΑΔΟΥΧΟΙ ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Έσπερος – Εωσφόρος: Οι δαδούχοι φωτοδότες του κόσμου


“ἀστὴρ πρὶν μὲν ἔλαμπες ἐνὶ ζωοῖσιν ἑῷος,
νῦν δὲ θανὼν λάμπεις ἕσπερος ἐν φθιμένοις.»

“Σαν το άστρο της αυγής έλαμπες άλλοτε μέσα στους ζωντανούς· τώρα που πέθανες, λάμπεις μέσα στους πεθαμένους όπως ο Έσπερος.»
Πλάτων.

Ο Εωσφόρος και ο Έσπερος είναι οι δικοί μας Αυγερινός και Αποσπερίτης, δηλαδή το ίδιο αστέρι, ο πλανήτης Αφροδίτη. Τους παρίσταναν στην τέχνη σαν δυο νεαρά παλικάρια με πυρσό στο χέρι, που έκαναν την εμφάνισή τους στον ουρανό και μηνούσαν τον ερχομό της μέρας και της νύχτας αντίστοιχα.

Στην ελληνική μυθολογία…
ο Έσπερος ήταν η προσωποποίηση του φωτεινού αστέρα που βγαίνει τα βράδια, τουΑποσπερίτη. Τον θεωρούσαν γιο ή και αδελφό του Άτλαντα, και διακρινόταν για την καλοσύνη του. Στην Ιλιάδα ο Έσπερος χαρακτηρίζεται με το επίθετο “κάλλιστος»,δηλαδή ο ωραιότερος από όλους τους αστέρες του ουρανού, ενώ στην Οδύσσεια με το επίθετο “φαάντατος», δηλαδή ο φωτεινότερος.

Ο Ησίοδος θεωρεί τον Έσπερο γιο της Ηούς (θεά της αυγής) και του Κεφάλου, όπως γράφει και ο Παυσανίας (Α΄ 3, 1). Ο ίδιος ωστόσο ποιητής τον παρουσιάζει και ως γιο της Ηριγενείας και του Αστραίου (προσωποποίηση του έναστρου ουρανού), οπότε τον ονομάζειΕωσφόρο, προάγγελο της αυγής. Η Ηριγένεια (γεννημένη το πρωί) όμως φαίνεται να είναι ένα ακόμα προσωνύμιο της Ηούς.
Κατά την Θεογονία του Ησιόδου λοιπόν, η Σελήνη είναι κόρη του Υπερίωνα και της Θείας και αδελφή της Hούς (Αυγής) και του Ηλίου, Ο Κέφαλος ήταν παντρεμένος με την Προκρίδα, κόρη του Ερεχθίονα. Η Ηώ όμως τον ερωτεύτηκε και τον απήγαγε. Από τη σχέση του Κέφαλου και της Ηούς προέκυψαν οι εξής γιοί, ο Φαέθων, ο Τίθωνας ο Έσπερος ο Βορράς, ο Νότος και ο Ζέφυρος.

Ο Έσπερος αναφέρεται και από τον Διόδωρο, τον Απολλόδωρο, τον Καλλίμαχο, τον Πίνδαρο, τον Νόννο, τον ποιητή Ίβυκο, τον Ίωνα, τον Χίο, τον Οβίδιο, τον Σενέκα, τον Βιργίλιο, τον Κικέρωνα, τον Γάιο Ιούλιο Υγίνο, τον Κουίντο Σμυρνέα, τον Βαλέριο Φλάκκο και πολλούς άλλους.

Ο Μύθος μας λέει ότι ο Έσπερος ήταν όταν ζούσε στη Γη, ένας ξεχωριστός, για τα χαρίσματα και τις αρετές του, νέος. Ξεχώριζε ο Έσπερος για την ευσέβεια, τη δικαιοσύνη και τον ανθρωπισμό του.Λαμπρός, και όμορφος, τιμούσε τους θεούς και διακρινόταν για την ευγένεια του χαρακτήρα του, την σύνεση και την ευσπλαχνία του. Οι άνθρωποι τον αγαπούσαν εξαιτίας της καλοσύνης του. Ο Έσπερος με τα χρυσά του μαλλιά εμφανίζεται στο νυχτερινό ουρανό και δεσπόζει ανάμεσα στ’ άλλα αστέρια, με τη λαμπρότητα και το φως του. Εσπέρα- Δύση.

Ο Έσπερος ήταν το πιο λαμπρό αστέρι. Πρώτος αυτός ανέβηκε στο όρος Άτλας για να παρατηρήσει τα αστέρια, όμως θύελλα τον άρπαξε και ο Έσπερος χάθηκε. Η καλοσύνη του έκανε τους ανθρώπους να φανταστούν ότι είχε μεταμορφωθεί στο αστέρι που φέρνει τη νύχτα και μαζί με αυτή και την ανάπαυση στους ανθρώπους. Θεωρείται, ακόμη, πατέρας της Εσπερίδας που από τον Άτλαντα, τον αδελφό του, απέκτησε κόρες, τις γνωστέςΕσπερίδες που συνδέονται με τον μυθικό κύκλο του Ηρακλή και την αναζήτηση από τον ήρωα των χρυσών μήλων. Ξετυλίγοντας το κουβάρι του Μύθου μαθαίνουμε ότι ο Εωσφόρος- Φώσφορος ήταν αδερφός του Έσπερου και γεννήθηκαν από το ζευγάρωμα της Ηώς με τον Αστραίο ή κατά μία άλλη εκδοχή (όπως προαναφέραμε) του Κέφαλου.
Ο Εωσφόρος έλαβε ως σύζυγό του την Κλεόβοια και απέκτησαν δύο θυγατέρες, τηνΤηλαύγη τη Φιλωνίδα και έναν γιο τον Κήυκα. Ο Εωσφόρος πετώντας στον πρωινό ουρανό προηγείτο του άρματος του Ηλίου, φέρνοντας το πρωινό φως (αυγή) πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος.



Προπορεύεται ο Εωσφόρος προαναγγέλλοντας την αυγή, ακολουθούν η Ηώς / Αυγή και ο Ήλιος (κρατήρας, Απουληία, Μουσείο Μονάχου.


Οι αρχαίοι, όπως έχει επισημανθεί, πίστευαν ότι ο Έσπερος και ο Εωσφόρος ήταν το ίδιο αστέρι, ότι ο Εωσφόρος δηλώνει υπέρτατη ομορφιά και ότι η ψυχή κάποιου που πέθανε μπορεί να κατοικεί σε ένα αστέρι.

Η λέξη Εως – φόρος (ο φέρων την Ηώ = αυγή) είναι σύνθετη, εκ του Έως = Αυγή και του Φέρω, σημαίνει δε «Ο φέρων την αυγή», δηλαδή ο προάγγελος της Αυγής.
Στην λέξη Εωσφόρος, το πρώτο συνθετικό –Έως σημαίνει λυκόφως δηλαδή έσπερο φως (αμυδρό) κατά λέξη, αυτός που φέρει ή φέρνει το Φως. Το παράγωγο άλλωστε επίθετο «εωθινός»σηµαίνει «πρωινός», «αυγινός».

Λέγεται ότι η Αφροδίτη πήδηξε από ένα βράχο να αυτοκτονήσει για τον άδικο χαμό τουΆδωνη. Απλώς, ενώ ήταν το βραδινό άστρο του Έσπερου, βουτώντας πίσω από το άρμα του Ήλιου που είχε δύσει, αναβίωνε την άλλη μέρα το πρωί σαν Εωσφόρος, για να συναντήσει τον Άδωνη. Είναι σαν τις κινήσεις του πλανήτη Αφροδίτη στον ουράνιο θόλο.

Ο Εωσφόρος-Έσπερος αναπαρίστατο πάντοτε ως έφηβος απαράμιλλης ομορφιάς σε όσα αγάλματα και αγγεία έχουν διασωθεί με την μορφή του. Άλλοτε συνοδεύοντας τηνΑφροδίτη, άλλοτε την Σελήνη, άλλοτε προπορευόμενος του άρματος του Ηλίου για να φέρει το αχνό φέγγος του χαράματος που περίμεναν οι αγρότες για να ξυπνήσουν, προαναγγέλλοντας έτσι την αυγή που αποτελούσε την έναρξη για τις αγροτικές εργασίες, άλλοτε ως βρέφος στην αγκαλιά της Ηούς κλπ.

Ο Αυγερινός είναι το δημώδες όνομα του πλανήτη Αφροδίτη, όταν αυτή εμφανίζεται στον ουρανό κατά την αυγή. Γι’ αυτό καλείται από πολλούς και “άστρο της ημέρας». Καλείται επίσης και Αποσπερίτης όταν εμφανίζεται μετά την δύση του ηλίου και είναι το λαμπρότερο αντικείμενο στον ουρανό αμέσως μετά τη Σελήνη.



Η Σελήνη συνοδευόμενη από τους Διόσκουρους Φωσφόρο και Έσπερο. Ρωμαϊκή στήλη, 2ος αι. π.Χ.

Η Αφροδίτη είναι το γνωστότερο και πιο αγαπητό “άστρο» του ελληνικού λαού. Είναι το τελευταίο άστρο που αντικρίζει ο γεωργός ξυπνώντας το χάραμα (Αυγερινός) και το πρώτο όταν έρχεται η νύχτα, (Αποσπερίτης), όπου προμηνύει το τέλος της ημερήσιας εργασίας και την αρχή της νυχτερινής ανάπαυσης. Κατά τόπους ονομάζεται “άστρο της αυγής», “αυγίτης» ή “ημεραστέρι» ακόμη και απλά “αστέρας» η “άστρο».

Αστρονομικά, ο Εωσφόρος είναι ο πιο λαμπρός πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος, ο πλανήτης Αφροδίτη όπως προείπαμε, με τις δύο διαφορετικές εκφάνσεις του: δηλ. ωςΕωσφόρος κατά το χάραμα της ημέρας (προαναγγέλλοντας της αυγή) και ως Έσπεροςκατά το σούρουπο.

Σε ό,τι αφορά την πρωινή έκφανση του πλανήτη Αφροδίτη, απαντάται σε όλα τα διεθνή και εν Ελλάδι επιστημονικά αστρονομικά εγχειρίδια με την ίδια ακριβώς ονομασία: ως Εωσφόρος.



H Σελήνη και o Έσπερος. Ασημί με χρυσό. 350 περίπου π.Χ. Μιλάνο Αρχαιολογικό Μουσείο


Έχει διασωθεί και βρέθηκε σε ανασκαφές ένα εκπληκτικό ανάγλυφο του Εωσφόρου και του αδερφού του, του Έσπερου, που πλαισιώνουν την μορφή της Σελάνας (Σελήνης). Δύο ωραιότατων νέων που συνοδεύουν το σβήσιμο κάθε πρωί και την εμφάνιση κάθε σούρουπου του φεγγαριού.
Το ανάγλυφο βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.

H λατρεία του Εσπέρου μνημονεύεται στην περιοχή της Οίτης. Στον Παρνασσό, οΈσπερος λατρευόταν ως πατέρας της Στίλβης ή της Τηλαύγης και παππούς του Αυτολύκου, ενώ σε άλλα μέρη τον θεωρούσαν πατέρα του Εωσφόρου.

Αξίζει να σηµειώσουµε ότι η θεά Εκάτη ονοµαζόταν επίσης «Φωσφόρος» και «∆αδούχος» και απεικονίζεται συνήθως στα αγάλµατά της να κρατά σε κάθε χέρι της τη δάδα.

Ο «φέρων την αυγή», ο «φωτοδότης» ο Εωσφόρος, ο Υιός της Πρωίας, ο όμορφος αυτός νέος, γιος της Ηούς και του Αστραίου, που προηγούνταν του άρματος του Ήλιου, το πως έγινε συνώνυμος με το σκοτάδι, είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε ίσως, μια άλλη φορά…σύντομα.

ΠΗΓΗ

Ο διάσημος «Πήλινος Στρατός» στην Κίνα δημιούργημα Ελλήνων γλυπτών !!!ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΉ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Νέα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους 1.500 χρόνια πριν τον Μάρκο Πόλο

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ταξιδέψει την Κίνα πολύ πριν πατήσει εκεί το πόδι του ο Μάρκο Πόλο. Αρχαιολόγοι σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC ισχυρίζονται ότι η Κίνα και η Δύση είχαν ξεκινήσει τις επαφές τους πάνω από 1.500 χρόνια προτού ο Ευρωπαίος εξερευνητής Μάρκο Πόλο φτάσει στην Κίνα.
Σύμφωνα με τα νέα ευρήματα οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι η έμπνευση για τους διάσημους Πολεμιστές από τερακότα που βρέθηκαν στον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα κοντά στο σημερινό Xian, μπορεί να προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Λένε επίσης πως οι αρχαίοι Έλληνες τεχνίτες θα μπορούσαν να είχαν εκπαιδεύσει τους ντόπιους τον 3ο αιώνα π.Χ.
Αυτό που γνωρίζαμε μέχρι τώρα είναι ότι το ταξίδι του Μάρκο Πόλο τον 13ο αιώνα στην Κίνα, ήταν το πρώτο από Ευρωπαίο.



Ο επικεφαλής των αρχαιολόγων Li Xiuzhen εξηγεί σχετικά: «Έχουμε πλέον αποδείξεις πως υπήρξε στενή επαφή μεταξύ του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας Qin Shi Huang και της Δύσης πριν από την επίσημη έναρξη του Δρόμου του Μεταξιού. Αυτό συνέβη πολύ νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε στο παρελθόν».

Ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας Qin Shi Huang

Οι Δυτικοί στην Κίνα και ο πήλινος στρατός

Στο μεταξύ μια άλλη μελέτη δείχνει ευρωπαϊκό μιτοχονδριακό DNA σε τοποθεσίες στη δυτική επαρχία Xinjiang της Κίνας, που αφήνει να εννοηθεί πως οι Δυτικοί μπορεί να εγκαταστάθηκαν, να έζησαν και να πέθαναν εκεί κατά την διάρκεια της κυριαρχίας του πρώτου αυτοκράτορα.

Αγρότες ανακάλυψαν για πρώτη φορά τους 8.000 πολεμιστές από τερακότα θαμμένους σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου από τον τάφο του πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας, Qin Shi Huang, το 1974.

Ωστόσο, δεν υπήρχε παράδοση στην κατασκευή αγαλμάτων σε πραγματικές διαστάσεις στην Κίνα, προτού δημιουργηθεί ο τάφος. Τα πρώιμα αγάλματα ήταν απλά ειδώλια περίπου 20 εκατοστών σε ύψος.

«Πιστεύουμε πλέον πως ο Πήλινος Στρατός, οι Ακροβάτες και τα χάλκινα αγάλματα που βρέθηκαν στο σώρο της ταφής, έχουν εμπνευστεί από τα αρχαία ελληνικά αγάλματα και την τέχνη» λέει ο Δρ. Xiuzhen εξηγώντας πώς μια τέτοια τεράστια αλλαγή στις ικανότητες και το στυλ, θα μπορούσε να έχει συμβεί από επιρροές που προήλθαν από χώρες εκτός της Κίνας.

Έλληνας γλύπτης θα μπορούσε να εκπαιδεύει τους ντόπιους

Ο καθηγητής Lukas Nickel, από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης, δηλώνει πως τα αγάλματα ακροβατών τσίρκου που βρέθηκαν πρόσφατα στον τάφο του αυτοκράτορα ενισχύουν αυτή τη θεωρία. Πιστεύει πως ο πρώτος αυτοκράτορας είχε επηρεαστεί από την άφιξη των ελληνικών αγαλμάτων στην Κεντρική Ασία, μετά τον Μεγάλο Αλέξανδρο που πέθανε το 323 π.Χ.

«Φαντάζομαι πως ένας Έλληνας γλύπτης μπορεί να ήταν σε θέση να εκπαιδεύσει τους ντόπιους» δήλωσε.

Άλλες ανακαλύψεις περιλαμβάνουν νέα στοιχεία που αποδεικνύουν πως το ταφικό συγκρότημα του πρώτου αυτοκράτορα είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι πίστευαν μέχρι σήμερα και 200 φοράς μεγαλύτερο από την Κοιλάδα των Βασιλέων στην Αίγυπτο.

Περιλαμβάνουν επίσης ακρωτηριασμένα μέλη γυναικών, που πιστεύεται ότι ήταν υψηλόβαθμες παλλακίδες του πρώτου αυτοκράτορα και το κρανίο ενός άνδρα με το βέλος καρφωμένο πάνω του.

Το κρανίο πιστεύεται ότι ανήκε στον μεγαλύτερο γιο του πρώτου αυτοκράτορα, που πιστεύεται ότι σκοτώθηκε μαζί με άλλους στη διάρκεια ενός αγώνα για την εξουσία μετά το θάνατο του αυτοκράτορα.

«Πήλινος Στρατός»

Ο Στρατός από τερακότα (ή πήλινος στρατός) βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang), στα ανατολικά της πόλης Σιάν, στην Κίνα. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού καταφέρε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα.

Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.

Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποίηθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700,000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.

ΠΗΓΗ

Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην.

O Πλάτων διδάχθηκε τα Μαθηματικά ιδιαιτέρως από τον έξοχο μαθηματικό Θεόδωρο τον Κυρηναίο, ο οποίος κατά τον Ιάμβλιχο ανήκε στη Σχολή των Πυθαγορείων.

Ο Πλάτων ως φιλόσοφος πρέσβευε, ότι, για να γίνει κάποιος φιλόσοφος, έπρεπε να γνωρίζει Μαθηματικά.

Κατά το έτος -387 ίδρυσε την Ακαδημία, η οποία επί χίλια περίπου χρόνια υπήρξε το πνευματικό κέντρο της ανθρωπότητας.

Την έκλεισε ο Ιουστινιανός το +529.

Στο υπέρθυρο της Ακαδημίας υπήρχε η επιγραφή:
«Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην», δηλαδή δεν επιτρεπόταν να φοιτήσει κάποιος στην Ακαδημία, εάν δεν γνώριζε Γεωμετρία, τουτέστιν Μαθηματικά.

Όταν κάποιος νέος εξέφρασε την επιθυμία να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία, ο Ξενοκράτης, ο οποίος υπήρξε μετά τον Πλάτωνα και το Σπεύσιππο διευθυντής της Ακαδημίας, τον ρώτησε, εάν γνωρίζει Γεωμετρία.

Στην αρνητική απάντηση του είπε: «Πορεύου· λαβάς γαρ ουκ έχεις φιλοσοφίας», δηλαδή «πήγαινε, δεν έχεις την απαιτούμενη προπαίδεια, για να μάθεις Φιλοσοφία». (Διογένης, Λ. ΙV, 10.)

ΠΗΓΗ

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Μέρος 1

Πυρήνας της αρχαίας ελληνικής θρησκείας είναι η φυσιολατρεία που αναπτύχθηκε πάνω σε ανιμιστικό έδαφος. Για συστηματικούς λόγους διακρίνουμε τρείς τύπους αυτής της θρησκείας :

α). Κλασική ή Ολυμπιακή ή Ομηρική θρησκεία. Είναι ο τύπος της ηρωικής - αριστοκρατικής εποχής με μυκηναϊκά στοιχεία. Οι θεοί είναι ωραίοι και διάκεινται φιλιλκά προς τον άνθρωπο. Έχουν ελαττώματα ίδια με τους ανθρώπους αλλά είναι μάκαρες και αθάνατοι. Βρίσκονται  όμως κάτω από την νομοτέλεια της φύσης : την Ειμαρμένη.

β). Μυστηριακή θρησκεία. Είναι ο τύπος του μυστικισμού που συναντάμε στον Ορφισμό, στην λατρεία του Διονύσου, της Δήμητρας, της Κυβέλης, κ.α. Ο άνθρωπος αναζητάει την λύτρωση και την ένωση με τον θεό.

γ). Λαϊκή θρησκεία. Είναι η επίσημη λατρεία της  "πόλεως - κράτους" : το κλασικό δωδεκάθεο που κατά τους ελληνιστικούς χρόνους πλουτίστηκε με στοιχεία μυστηριακής λατρείας. Στη λαϊκή, συναντάμε επίσης δευτερογενή στοιχεία φετιχισμού και τοτεμισμού.

Ιδιαίτερα ευαίσθητοι οι Έλληνες στο αγαθό της ελευθερίας δεν είχαν "Ιερές γραφές και Εντολές"  ή "Θείες αποκαλύψεις"  ούτε "Δογματικά βιβλία" που να ασκούν επάνω τους έναν πνευματικό καταναγκασμό.
Τα Ομηρικά έπη υπήρξαν μαζί και τα ιερά τους βιβλία. Έτσι, όσοι  ήθελαν να φιλοσοφήσουν βαθύτερα πάνω σε θεολογικά ζητήματα, όλο κι απομακρύνονταν από την παραδοσιακή λαϊκή θρησκεία, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνεχώς όλο και καινούργιες θρησκευτικές ιδέες μέσα στον ελεύθερο διαλεκτικό στίβο.
Ωστόσο, το επίσημο κράτος, η πολιτεία, τιμωρούσε συχνά την  "ασέβεια" για πολιτικούς βασικά λόγους, αλλά κι από κοινωνική σκοπιμότητα.

Η ελληνική θρησκεία είναι το αποτέλεσμα ενός επιτυχημένου κράματος της φαντασίας και της λογικής, του λαού που γέννησε την πιο αξιόλογη Μυθολογία και Φιλοσοφία.
Ο Έλληνας δεν ανέχεται έναν θεό τυλιγμένο μέσα στο μυστήριο, όπως ο Ασιάτης.
Θέλει τον θεό του τέλειο, μεγαλοδύναμο αλλά κατανοητό. Να προσδιορίζεται αλλά και να περιορίζεται από την Λογική. Για αυτό ούτε η βούληση, ούτε η δύναμη των θεών είναι αυθαίρετη και απεριόριστη, αλλά συμμορφώνονται πάντα προς την Μοίρα (την Ειμαρμένη), δηλαδή την Συμπαντική - Φυσική - Νομοτέλεια.

Ο Νίτσε στην Γέννηση της Φιλοσοφίας, μας λέει : "Οι Έλληνες όμως βάλθηκαν από μιας αρχής να συμπληρώσουν και να επαυξήσουν, να εξυψώσουν και να εξαγνίσουν τη δανεική τους γνώση με τόση θέρμη και δεξιοσύνη, που έγιναν κατά μια ανώτερη έννοια και σε σφαίρα αληθινοί εφευρέτες. Πραγματικά, ανακάλυψαν τους κυριώτερους τύπους του φιλοσοφικού πνεύματος, στους οποίους όλες οι μεταγενέστερες γενεές δεν πρόσθεσαν τίποτε το ουσιαστικό".

Στον Diels (Leukippos B,2) διαβάζουμε : "Λεύκιππος πάντα κατ΄ ανάγκην, τήν δ΄αυτήν υπάρχειν ειμαρμένην. Λέγει γαρ εν τώ Περί Νού : ουδέν χρήμα (πράγμα) μάτην γίνεται, αλλά πάντα εκ λόγου τε και υπ΄ανάγκης".
Έτσι και οι Έλληνες θεοί, μπαίνουν αναγκαστικά κάτω απ΄ το ζυγό του πεπρωμένου του σύμπαντος. Ακόμα, δεν επιδιώκουν να κρατήσουν τη βασιλεία τους με απειλές για κάποια κόλαση ή υπόσχεση για κάποιο παράδεισο, σπέρνοντας το φόβο ή την ελπίδα στους υπηκόους τους.

Οι Έλληνες πολύ λίγο ενδιαφέρονται για μια μέλλουσα ζωή και για την τύχη της ψυχής μετά θάνατο, ενώ αντίθετα πολύ ενδιαφέρονται για την επίγεια ζωή που αποτελεί το πεδίο του ευγενικού αγώνα για την άσκηση των ηθικών και πολιτικών αρετών, για την ολοκλήρωση του χαρακτήρα (προσωπικότητας), για την κατάκτηση του  "αγαθού" που σαν υπέρτατη αξία κλείνει μέσα του αρμονικά τις μεγάλες έννοιες της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Ανδρείας, του κάλλους, κλπ.

ΠΗΓΗ

Η αρχαιότερη, άθικτη και πλήρης πανοπλία του πλανήτη είναι Ελληνική! (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Ένα πραγματικό μνημείο της Ελληνικής και ταυτόχρονα της Παγκόσμιας Ιστορίας!

Γράφει ο Δημήτρης Κατσίκης - Hellenic Armors 

Το «θωρηκτό» της Μυκηναϊκής εποχής. Η αρχαιότερη άθικτη και η πιο πλήρης πανοπλία του πλανήτη είναι Ελληνική! Ανασκάφτηκε στο χωριό «Δένδρα» της Αργολίδας το 1960. Με τέτοιες πανοπλίες θα πρέπει να φανταστούμε τους Ήρωες των Ομηρικών Επών.





Το μπρούτζινο αυτό τεχνούργημα αποδεικνύει έμπρακτα το υψηλό τεχνολογικό επίπεδο του Μυκηναϊκού κόσμου ήδη από τον 15ο π.Χ αιώνα.





Αποτελεί ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό οπλικό σύστημα που αποτελούσε τα «τεθωρακισμένα» της τότε εποχής. Αποτελείται από 18 ξεχωριστά ελάσματα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με δερμάτινα κορδόνια επιτρέποντας μεγάλη ελευθερία κινήσεων παρόλο τον ογκώδη χαρακτήρα της.


Το επίπεδο προστασίας που προσέφερε ήταν πάρα πολύ υψηλό, ουσιαστικά καθιστούσε τον πολεμιστή άτρωτο από εισερχόμενες απειλές.





Ένα πραγματικό μνημείο της Ελληνικής και ταυτόχρονα της Παγκόσμιας Ιστορίας!

ΠΗΓΗ

Το αυγό στην αρχαία ελληνική παράδοση

Ο θεός Διόνυσος κρατών Αλέκτορα και αυγό, τα σύμβολα της ψυχής και της αναγέννησης.

Κατά καιρούς, οτιδήποτε καινό εισάγεται σε μία κοινωνία δημιουργεί κενά και αντιδράσεις είτε από τους άρχοντες είτε από τον ίδιο το λαό. Οι μεν άρχοντες αντιδρούν για να μη χάσουν την κουτάλα ο δε λαός για να μην τον πιάσουν και καλά κορόιδο.
Όταν η εισαγωγή μιας νέας σκέψης ή ενός νέου και αγνώστου αντικειμένου γίνεται απότομα, ο εισηγητής ή ο "εισαγωγέας" συνήθως την πατάει (βλέπε Σωκράτης και καινά δαιμόνια ή Καποδίστριας και γεώμηλα) .
Τη μεγαλύτερη "μαγκιά" την έκανε ο Χριστιανισμός, που σταδιακά πήρε θέση στη ζωή και στις καρδιές των ελλήνων, ενσωματώνοντας αργά και σταθερά, πανάρχαια ελληνικά έθιμα υιοθετώντας τα και ταξινομώντας τα κατά είδος και κατά εποχή.
Δύναμαι να πω πως αυτή η ενσωμάτωση έγινε τόσο επιτυχημένα που ακόμη και σήμερα πάρα πολλοί έλληνες, αγνοούν το γεγονός ότι δεν υπάρχει χριστιανικό έθιμο που να μην έχει τη βάση του σε κάποιο αρχαιοελληνικό.
Ένα λοιπόν από τα έθιμα είναι και το έθιμο των αυγών. Το αυγό στην αρχαία ελληνική θρησκευτική-μυστικιστική ζωή και παράδοση είχε μία πολύ σημαίνουσα θέση. Υπήρξε πάντοτε σύμβολο ζωής και αναγέννησης. Βρέθηκαν σε πανάρχαιους τάφους αυγά, ακόμη και αυγά στρουθοκαμήλου, τεράστια και σκαλισμένα με τέχνη περισσή. Αγγεία, νεκρικές στήλες, όπου εικονίζεται ο Αλέκτωρ της Περσεφόνης (θεά της Κρίσεως) που θα λαλήσει και θα αναστήσει τον "κοιμώμενο".
Επίσης το αυγό αναφέρεται στην αρχαία ελληνική γραμματεία ως σύμβολον της δημιουργίας και του σύμπαντος.

ωόν-όφις.jpg Ο όφις που συμβολίζει την ενέργεια τυλιγμένος γύρω από το αυγό που συμβολίζει το σύμπαν. Εικόνα χαρακτηριστική των Ορφικών μυστηρίων.
ΠΗΓΗ

ΠΕΝΤΑΛΦΑ Η ΙΣΟΣΚΕΛΗ TO ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ.

«Πυθαγόρας» σύμφωνα με τους αρχαίους Αχαιούς Έλληνες θα πει «εργαλείο που γεννά ροή χρήσιμου υλικού πού εξέρχεται μετά από πίεση κομματιάσματος επί άλλου υλικού» και προσδιόριζε τον «μύλο παραγωγής ελαιολάδου από ελιές, με πέτρα κυλιόμενη που περιστρέφει ημίονος, εντός κυκλικού δοχείου, είτε πέτρινο, είτε ξύλινο». Αυτός ίσως ήταν και ο λόγος, πού πολλούς αρχαίους Έλληνες έκανε, να ισχυρίζονται, ότι είδαν συγχρόνως την ίδια ημέρα τον «Πυθαγόρα» σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, της μεγάλης Ελλάδος (νότιας Ιταλίας), αλλά και στην Αίγυπτο.
  Αργότερα «Πυθαγόρας» λεγόταν κάθε «παραγωγός χρήσιμης σκέψεως και υλικού».
Σύμφωνα με αυτά, είναι δυνατόν να υπήρξαν πολλοί «Πυθαγόρας» στην αρχαία Ελλάδα, αλλά να ήταν τόσο άσημοι, ώστε δεν άξιζε να αναφερθούν στην ιστορία των Ελλήνων. Αντίθετα, σαν ο πιο περίφημος Πυθαγόρας παγκοσμίως και αυτός που προώθησε την επιστήμη και την φιλοσοφία στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, αναφέρεται ο Πυθαγόρας ο Σάμιος.
 

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, φιλόσοφος και μαθηματικός, σύμφωνα με πληροφορίες από άλλους συγγραφείς, επειδή τα ΔΙΚΑ του γραπτά τα έκαψαν θρησκόληπτοι, ήταν υιός του Μνησάρχου και της Πυθαϊδος γεννηθείς το 570 π. χρον. και δολοφονηθείς το 496 π. χρον. σε ηλικία 74 χρονών, από τον θρησκόληπτο Κίλωνα και την ομάδα του.
  Για τον θάνατό του μάλιστα έκαναν και έναν μύθο, σύμφωνα με τον οποίον οι διώκτες του, τον εντόπισαν σε αγρό με κουκιά, τα οποία θεωρούσε o Πυθαγόρας ότι παράγουν δηλητήριο και δεν ήθελε να τα διασχίσει. (Πράγματι η μεγάλη βρώση πράσινων κουκιών (παραγωγή αζώτου), επιφέρει θάνατο σε μικρά παιδιά).
  Την ίδια χρονολογία ο θρησκόληπτος Κίλωνας και η ομάδα του, πού πίστευαν στα «Ηλύσια παρά Άδη (παρά-άδεισο) πεδία και τάρταρα κόλασης», ενώ ο Πυθαγόρας στην «Μετεμψύχωση και ενσάρκωση πνεύματος προγόνου σε απογόνους (όπως και εμείς πιστεύουμε)», συνέλαβε και τα υπόλοιπα μέλη της σχολής του Πυθαγόρα και τους θανάτωσε χωρίς δίκη.
  Όμως από την δολοφονία, γλίτωσαν μερικοί μαθητές του και σαν πιο ξακουστοί από αυτούς ήταν ο Άρχιππος, ο Φιλόλαος, ο Λύσις και άλλοι. Όσα αυτοί οι επιζώντες έγραψαν αργότερα και δίδαξαν, από την φιλοσοφία του Πυθαγόρα, τα κατέστρεψαν αρχαίοι θρησκόληπτοι (δωδεκάθεου) και όσα απέμειναν σε βιβλιοθήκες τύπου Αλεξάνδρειας, τα κατέστρεψαν οι εβραιοχριστιανοί θρησκόληπτοι με τις φωτιές που έβαζαν στις Ελληνικές βιβλιοθήκες. Ότι μαθαίνουμε αργότερα για την «σχολή του Πυθαγόρα» είναι από άλλους συγγραφείς της αρχαίας Ελλάδος, όπως ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Πορφύριος και άλλοι.
  Όπως γράψαμε παραπάνω η επικρατούσα θρησκεία στην εποχή του Πυθαγόρα ήταν της «Θεογονίας», με ΔΟΓΜΑ, τους θεούς του Άδη να φυλακίζουν αιωνίως τους αποθανόντες ανθρώπους και ανάλογα να τους τοποθετούν, αν ήταν ενάρετοι, στα «παρά Άδη (παρά-δεισο)» Ηλύσια πεδία ή αν ήταν αντίθετοι σε αυτά πού έλεγαν οι τότε θρησκόληπτοι, στα τάρταρα της κόλασης, όπως και η σημερινή εβραιοχριστιανική θρησκεία διδάσκει.
  Έτσι όταν ο Πυθαγόρας άρχισε να διδάσκει περί «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης πνεύματος» προγόνου σε συγγενείς απογόνους και καταργούσε αυθωρεί κατά αυτόν τον τρόπο το Δόγμα των «παρά Άδη (παράδεισο) Ηλυσίων πεδίων» και τα «τάρταρα της κόλασης» με τους εκεί θεούς, οι ιερείς της «Θεογονίας» θορυβήθηκαν.
  Ξεσήκωσαν απανταχού της Ελλάδος και μεγάλης Ελλάδος (κάτω Ιταλίας) τους θρησκόληπτους της θρησκείας της «Θεογονίας» και καταδίκασαν τον Πυθαγόρα και τους μαθητές του σε θάνατο, άνευ δίκης. Συνέπεια της καταδίκης σε θάνατο από τους ιερείς και θρησκόληπτους της «Θεογονίας», ήταν να δολοφονηθεί ο Πυθαγόρας το 496 π. χρον. από τον θρησκόληπτο Κίλωνα και την ομάδα του, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε.
  Με την διδασκαλία του Πυθαγόρα περί «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης πνεύματος» σε συγγενείς, ο Πυθαγόρας διέλυε τους θεούς της θρησκείας της «θεογονίας» και ο θεός Πλούτωνας με όλες τις δοξασίες και τα δόγματα του κατέρρεε. Δεν υπήρχε πλέον αίτιο υπάρξεως των θεών, μια και οι άνθρωποι γίνονταν με την «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση πνεύματος», δηλαδή την αναγέννηση τους, αθάνατοι. Επιπλέον οι Ιεράρχες της εποχής εκείνης, όπως τώρα και τότε, έκαναν σπονδές και τρισάγια και θα έχαναν με αυτήν την θεωρία περί «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε συγγενείς, τους «πελάτες τους» και τα έσοδα από αυτούς. Επόμενο ήταν να τον κυνηγήσουν με πάθος.
  Όμως ο Πυθαγόρας δεν ήταν μόνον ο φιλόσοφος επιστήμονας που ανακάλυψε με την έρευνά του την «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση» σε συγγενείς και πού σήμερα με την επιστημονική ανακάλυψη του ΔΝΑ (δική του «τετρακτύς»), δικαιώθηκε, αλλά και πολιτικός και μαθηματικός και φυσικός.
  Ο Πυθαγόρας σαν πολιτικός και ερευνητής, εφάρμοσε το δημοκρατικό σύστημα αξιοκρατίας «των ΒΑΘΜΙΔΩΝ κλειστού κύκλου μυημένων», το οποίο μετά από 2600 περίπου χρόνια και στην εποχή μας, αργά αλλά σταθερά, προωθείται, με τα κόμματα.
Στο πολιτικό σύστημα του Πυθαγόρα, για να ανέβει αξιοκρατικά κάποιος σε βαθμίδες, έπρεπε να αποδείξει ότι αξίζει σε διάρκεια χρόνου και να πιστεύει στην αναγέννηση φυτών, ζώων και ανθρώπων στην φύση, μέσα από την δική του γενεαλογία έκαστου, όπως και σήμερα από την επιστήμη γίνεται αποδεκτό.
  Ο Πυθαγόρας σαν μαθηματικός και ερευνητής, επειδή θεωρούσε ότι ήταν ο ίδιος ξαναγεννηθείς προγονός του, αναζήτησε μέσα από την γνώση των αρχαίων του προγόνων και τα έργα των προγόνων του, την ΣΟΦΙΑ της ΦΥΣΕΩΣ.
  Πίστευε όπως και οι αρχαίοι αυτού ΑΧΑΙΟΙ πρόγονοι (σαν αναγεννηθείς), στην σοφία της φύσεως και θεώρησε ότι αυτή εκφράζεται με ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΥΣ (σήμερα, ίσως κβάντα, κβάρτς), ΑΠΟΛΥΤΟΥΣ αριθμούς, πολλαπλάσια ενός ιδίου αριθμού, που προστιθέμενοι κάνουν την ΦΥΣΗ και τα όντα επί της γης και το διάστημα. Την θεωρία του την ονόμασε «Αριθμός και αριθμοί».
  Επίσης ερεύνησε τα ισόπλευρα πολύεδρα και έβγαλε από πολλαπλασιασμούς σε αυτά, αθροίσεις, αφαιρέσεις και διαιρέσεις αυτών, πολύτιμα συμπεράσματα.
Ερεύνησε την «ΠΕΝΤΑΛΦΑ» πού είχε για έμβλημα στην σχολή του και βρήκε την «χρυσή τομή».
  Ερεύνησε το ορθογώνιο τρίγωνο και βρήκε τον περίφημο νόμο «το τετράγωνο της υποτεινούσης ενός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο καθέτων πλευρών αυτού» με τον οποίον λύνονται πλήθος γεωμετρικών προβλημάτων και πολλά άλλα.
  Ο Πυθαγόρας σαν φυσικός και ερευνητής, ανακάλυψε τους νόμους της μουσικής σε συνάρτηση με τα μήκη των χορδών των οργάνων, κυρίως της κιθάρας και καθόρισε τους τόνους ανάλογα με το μήκος της χορδής.
  Ο Πυθαγόρας αντίθετα με ότι γράφουν πολλοί, έγραψε πολλά συγγράμματα, όμως επειδή και στους αρχαίους ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΥΣ, δεν άρεσαν αυτά πού έγραφε, αλλά ούτε και στους νεώτερους εβραιοχριστιανούς συνέφερε, τα έκαψαν αυτοί, όπου και αν τα βρήκανε, με συνέπεια σήμερα να ισχυρίζονται παρόμοιοι άνθρωποι θρησκόληπτοι, ότι ο Πυθαγόρας δεν έγραψε τίποτα.
  Όμως και από την Ελληνική διάλεκτο τον αρχαιότατων Αχαιών, όπου «αριθμός» σημαίνει «Κομμάτι από συγκολλημένο υλικό δεν είναι αυτό το στοιχείο», (αλλά απόλυτο και σωστό υλικό πού μαζί με άλλα κάνει σύνολα «Αριθμών»), συμπεραίνουμε ότι, ο Πυθαγόρας δίδαξε σαν την αρχή του παντός την ΜΟΝΑΔΑ (κβαρτς;) και τα «Τέλεια σύνολα».
  Επίσης από την θεωρία του Πυθαγόρα της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης πνεύματος» σε απογόνους συγγενείς, βγαίνει σαν τεκμηρίωση, ότι εκτιμούσε αφάνταστα την οικογένεια, σέβονταν τα τέκνα οικογενείας του σαν προγόνους του αλλά και σαν απογόνους του εαυτού του και αγαπούσε αφάνταστα την φυλή του στην οποία αναγεννιόνταν σαν σύνολο, οι άνθρωποί του. Επίσης θεωρούσε ότι τα τέκνα καθενός είτε από επίσημο γάμο προέρχονταν, είτε από παλλακίδα έπρεπε να έχουν τα αυτά δικαιώματα σαν αναγεννημένοι απόγονοι και πρέσβευε να καταργηθεί η κατώτερη θέση της παλλακίδας, πράγμα που δεν άρεσε στους φασιστοειδείς πολιτικούς της εποχής του.
  Έμβλημα του Πυθαγόρα και κατά επέκταση των πυθαγορείων ήταν όπως και παραπάνω γράφτηκε η «ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ» των Ελλήνων Αχαιών κτιστών, την οποία έχουμε και εμείς σαν ΕΜΒΛΗΜΑ της πρώτης σελίδας μας, θεωρώντας τους εαυτούς μας συνεχιστές του έργου του Πυθαγόρα και των μαθητών του και ως προς την πίστη στην «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση πνεύματος» σε απογόνους συγγενείς, αλλά και σαν ΤΙΜΗ που πρέπει να αποδίδομε στην ΥΛΙΚΗ σοφία της ΦΥΣΕΩΣ που θαυμάζουμε και πιστεύομε.

         Η "ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ", ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ ΚΤΙΣΤΩΝ.

  Η "ισοσκελή πεντάλφα" ήταν το "ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ" εργαλείο των αρχαιότατων Ελλήνων Αχαιών κτιστών. Την «ισοσκελή Πεντάλφα» κατασκεύαζαν οι Έλληνες Αχαιοί με πέντε ΙΣΟΜΗΚΗ καδρόνια περίπου 30 πόντους, τα οποία στις άκρες τους είχαν γωνιάσει με γωνία 18΄μοιρών. Μετά ένωναν στις άκρες τα ΙΣΟΜΗΚΗ, πέντε καδρόνια και σχημάτιζαν έτσι την «Ισόπλευρη Πεντάλφα», σαν εργαλείο κτιστών.
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες στην Αχαϊκή), όλες τις χρειαζούμενες γωνίες, σε μοίρες. Είχαν την 36΄ μοίρες γωνία στις εξωτερικές γωνίες της "Πεντάλφα", η οποία γωνία 36΄ μοιρών, πολλαπλασιαζόμενη με το 10 έκανε τις 360΄ μοίρες ενός Κύκλου ή αντίθετα μοίραζε τον κύκλο σε 10 ΙΣΑ τμήματα μοιρών, των 36΄ μοιρών το καθένα.
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες) την 72΄ μοιρών γωνία, στις "χιαστές" εσωτερικές (η οποία 72΄ μοίρες γωνία ήταν και της κορυφής των πυραμίδων).
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες) την 108΄ μοίρες γωνία στις χιαστές εξωτερικές, (όπου 108΄ μοίρες είναι η γωνία στέγης του Παρθενώνα και του «θησαυρού των Αθηναίων στους Δελφούς», όπως και το μισό αυτής 108/2=54΄ μοίρες γωνία είναι η οριζόντια γωνία εδάφους προς την πλευρά των πυραμίδων).
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες) την 180΄ μοίρες στις ευθείες.
  Επίσης είχαν στην "Πεντάλφα" την "Χρυσή τομή (τέλεια αναλογία κατασκευής αντικειμένου)" των καλλιτεχνημάτων, των σωμάτων των ζώων και των φυτών της ΦΥΣΕΩΣ, στον λόγο τομής σε μια από της πλευρές του, όπως τέμνεται από τις άλλες, από αρχή και τέλος ΑΔ/ΑΓ=φ=ΑΓ/ΑΒ=φ, κτλ (της Πυθαγόρειας σχολής, τα πέντε δάκτυλα, τα πέντε σχίσματα νεύρων σε φύλα).
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο είχαν οι Έλληνες κτίστες (τέκτονες) με ένα σχοινί και βαρίδι, στην κορυφή μίας εξωτερικής γωνίας, την γνώση της "οριζόντιας ευθείας", την γνώση της "καθέτου ευθείας στην οριζόντιο ευθεία" και την γνώση των 90΄ μοιρών στις γωνίες των κτισμάτων τους, όταν η ευθεία του σχοινιού του βαριδιού, από την άνω εξωτερική γωνία της «ΠΕΝΤΑΛΦΑ» έτεμνε την κορυφή της κατώτερης εσωτερικής γωνίας της «ΠΕΝΤΑΛΦΑ».
  Με την "Πεντάλφα" σαν εργαλείο, είχαν οι Έλληνες Αχαιοί κτίστες (τέκτονες) την γνώση, ότι ο τείχος κτίζεται κάθετος προς την γη. Αυτό συνέβαινε όταν ακουμπούσαν τις επόμενες γωνίες της "Πεντάλφα", από αυτήν του βαριδιού, στον τοίχο, τότε η ευθεία του βαριδιού, σε σωστή κτίση τοίχου, είναι παράλληλη της εξωτερικής πλευράς της "ΠΕΝΤΑΛΦΑΣ".

Αργότερα οι αμόρφωτοι θρησκόληπτοι απαγόρευσαν την "Πεντ΄ΑΛΦΑ" και οι κτίστες τώρα χρησιμοποιούν ένα υποπροϊόν αυτής, το "ΑΛΦΑ΄δι".

Η "ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ", Η "ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ Φ" ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ, ΣΑΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΠΙΦΑΝΕΙΩΝ.

  Οι φιλόσοφοι μαθητές του Πυθαγόρα όπως γράψαμε παραπάνω, αλλά και ο Ευκλείδης μελέτησαν την ΠΕΝΤΑΛΦΑ των κτιστών Αχαιών Ελλήνων και βρήκαν ότι εκτός αυτών που σας έγραψα στις παραπάνω σειρές και χρειάζονται οι κτίστες, δηλαδή την 36΄ μοίρες γωνία, την 72΄ μοίρες γωνία στις χιαστές (γωνία πυραμίδων κορυφής), την 108΄ μοίρες γωνία (108/2=54΄ γωνία πυραμίδων πλευρών-οριζόντιας, γης), η ΠΕΝΤΑΛΦΑ έβγαζε στο λόγο διαιρέσεως ΟΛΩΝ των ΙΣΟΣΚΕΛΩΝ πλευρών της ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ.
  Αργότερα την χρυσή τομή την χρησιμοποίησε και ο Φειδίας και από το αρχικό γράμμα αυτού και προς Τιμή του «η χρυσή τομή» των Αχαιών Ελλήνων κτιστών με την ΠΕΝΤΑΛΦΑ, ονομάσθηκε με το γράμμα «Φ» διεθνώς.
  Ο Φειδίας με γνώμονα την «χρυσή τομή» των Αχαιών Ελλήνων κτιστών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ, έκτισε τον Παρθενώνα και την στέγη αυτού έκανε με την γωνία 108΄μοιρών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ, καθώς και τον «θησαυρό των Αθηναίων» στους Δελφούς έκανε με την ίδια γωνία στέγης των 108΄μοιρών της ΠΕΝΤΑΛΦΑ.
  Επί πλέον η ΠΕΝΤΑΛΦΑ το ιερό σχήμα του Πυθαγόρα, με ένωση των κορυφών της από ΠΕΝΤΕ ευθείες έκανε το ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ πεντάγωνο, πού σαν πολύεδρο κάνει το ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, των αρχαίων Ελλήνων σαν την ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ τελειότητα.
  Όταν στις γωνίες των πολυέδρων συναντάται, ο αυτός αριθμός γωνιών πλευρών, τότε ονομάζονταν από τους Αχαιούς Έλληνες «ΙΕΡΑ σχήματα ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ» και εμπεριέχουν εντός τους, ΟΛΟΥΣ τους αριθμούς που έχουν σχέση με το ΧΡΟΝΟ, με την ΥΛΗ, την ΖΩΗ, και τους νόμους της ΦΥΣΕΩΣ και αυτά είναι ΜΟΝΟΝ ΠΕΝΤΕ.
  Αργότερα οι θρησκόληπτοι εβραιοχριστιανοί τα ονόμασαν «Πλατωνικά», διότι δεν άρεσαν που ο Πυθαγόρας δίδασκε την «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση σε συγγενείς» και οι κομουνιστές τα ονόμασαν «κοσμικά, σύμπαντος, ουράνια» ή «Αρχιμήδου».
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι « 12 ΜΗΝΕΣ (δώδεκα πλευρές)».
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι «30 ΗΜΕΡΕΣ του μήνα (30 αιχμές δωδεκάεδρου)».
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνει το «ΕΤΟΣ των Αχαιών Ελλήνων (12 μήνες επί 30 ημέρες κάθε μήνα των αρχαίων Ελλήνων, συν τις εορτές της ΦΩΤΙΑΣ πού ήταν 5 ημέρες και κάθε Ολυμπιάδα 6 ημέρες = 365 ή 366 ημέρες).
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι 12 ΏΡΕΣ της ημέρας (12 έδρες) και νύχτας (12 έδρες) και σαν δυαδικό πολύεδρο οι 24 ΩΡΕΣ ημερονυχτίου.
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν τα λεπτά της ώρας (5 πλευρές επί 12 έδρες ίσον 60΄ λεπτά).
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν τα δευτερόλεπτα (5 πλευρές επί 12 έδρες ίσον 60΄ λεπτά επί τον εαυτό τους 3600΄΄, όπου μας δίνουν σε δέκατα, τις μοίρες του Κύκλου 360,0΄ και ΠΑΛΙ.
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν οι «τρεις διαστάσεις υλικών (συνάντηση τριών πλευρών σε κάθε κορυφή).
  Επιπλέον από το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών) βγαίνουν και τα «20 αμινοξέα (γωνίες)» που παράγουν την ζωή (φυτών και ζώων).
  Επιπλέον το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών), είναι το ΤΕΛΕΙΟ ισοσκελή πολύπλευρο που εμπεριέχεται σε ΣΦΑΙΡΑ (σχήμα τελειότητας, διαστήματος, γης) και η επιφάνεια σφαίρας περνά από ΟΛΕΣ τις γωνίες και ακουμπά ΟΛΕΣ τις πλευρές του.
  Επιπλέον το ισόπλευρο ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ (πεντάλφα)- ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ (θεών), είναι σε ΔΥΑΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ με το ισόπλευρο εικοσάεδρο, ενώ το ισόπλευρο εξάεδρο είναι σε δυαδικό σύστημα με το ισόπλευρο οκτάεδρο και το ισόπλευρο τετράεδρο είναι σε δυαδικό σύστημα με τον εαυτό του.

ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ «ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟ» ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ, ΕΠΙ 120 (12 ΕΠΙ 5 ΕΠΙ 2).

--- Να πού ΕΜΕΙΣ τα λέγαμε και επιστήμονες έρχονται να μας ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΟΥΝ. Σύμφωνα λοιπόν με τους Jean-Pierre Luminet και Roland Lehoucq από το Oberservatoire de Paris, τους Jeffrey R. Weeks, Alain Riazuelo από το Γαλλικό Commissariat ατομικής ενέργειας καθώς και του Jean-Philippe Uzan του πανεπιστημίου του Παρισιού, το σχήμα των γαλαξιών στο διάστημα, δηλαδή "ο ΚΟΣΜΟΣ του Πυθαγόρα", έχει το σχήμα του «ΠΕΝΤΑΠΛΕΥΡΟΥ ΔΩΔΕΚΑΕΔΡΟΥ επί 120, (12 επί 5 επί 2)» των Πυθαγορείων. Ως συνήθως μια εβραία διαφωνεί και λέει ότι όλα αυτά είναι στην τύχη και όχι διότι τα πυθαγόρεια σχήματα είναι τα ΤΕΛΕΙΑ σχήματα πού ορίζουν τον χρόνο τον τόπο και το διάστημα.

Η «ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΠΕΝΤΑΛΦΑ», ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ.

  Επειδή η θεωρία του Πυθαγόρα περί «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε απογόνους δεν άρεσε, όπως και παραπάνω γράψαμε, στους αρχαίους οπαδούς της «Θεογονίας (δωδεκάθεου)», κυνήγησαν οι οπαδοί της «θεογονίας (του δωδεκάθεου)», με κάθε μέσον τον Πυθαγόρα, μέχρι θανάτωσης αυτού.
  Εξ αιτίας ότι, ο Πυθαγόρας είχε σαν έμβλημα την «Ισοσκελή Πεντάλφα» και επειδή διώκονταν από θρησκόληπτους, για να γνωρίζονται οι «Πυθαγόρειοι (οπαδοί της Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης)» μεταξύ των, έκαναν το σχήμα της «ισοσκελής Πεντάλφα». Όμως μαθεύτηκε αργότερα αυτό το σχέδιο, για την μεταξύ των Πυθαγορείων αναγνώριση και όποιος έκανε το σχήμα της «ισοσκελούς Πεντάλφα» καταδιώκονταν ανηλεώς.
  Όταν η νέα θρησκεία των εβραίων με τους εβραιοχριστιανούς, εγκαταστάθηκε και μετάλλαξε την θρησκεία των Ελλήνων στην Ελλάδα, παρέμειναν οι παλιές δοξασίες.
  Για τον λόγο αυτόν συνέχισαν και οι εβραιοχριστιανοί να καταδιώκουν ανθρώπους πού πίστευαν στην θεωρία του Πυθαγόρα, για «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση».
  Βέβαια και οι εβραιοχριστιανοί δεν δέχονται την διδασκαλία του Πυθαγόρα για «Μετεμψύχωση και Μετενσάρκωση» σε συγγενείς, και αυτό ήταν ο κύριος λόγος της καταδίωξης.
  Αντίθετα με την θρησκεία της «θεογονίας» και τους εβραιοχριστιανούς, η επιστήμη ΣΗΜΕΡΑ με την αναγέννηση μέσω ΔΝΑ και αναγέννηση με τα «κέντρα ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ», απέδειξε ότι η θεωρία του Πυθαγόρα της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε απογόνους είναι σωστή.
  Όμως οι εβραιοχριστιανοί έφεραν και άλλες δοξασίες που πήραν οι εβραίοι από τους Πέρσες, μετά το 400 π. χρον. και συγκεκριμένα με τον Εσδρά, ο οποίος ήταν γραμματεύς του Αρταξέρξη και μετέπειτα διορίστηκε από αυτόν διοικητής στην Ελληνική πόλη του Ιερού σαλίις (ιερείς Άρεως, σαλίι - Ιερουσαλήμ). Την πόλη ερήμωσε σαν λάφυρο πολέμου ο Αρταξέρξης, για να τιμωρήσει τους Έλληνες κατοίκους της, διότι έλαβαν μέρος στον πόλεμο εναντίον του, στο πλευρό του αντιπάλου του Κύρου.
  Ο Εσδρά στην Ελληνική πόλη του Ιερού σαλίις (ιερείς Άρεως, σαλίι – Ιερουσαλήμ) έχρισε τον εαυτό του ΜΕΓΑ ιερέα και διάβαζε τις ΔΙΚΕΣ του και των Περσών δοξασίες του Ζαρατούστρα, στους αγράμματους ισραηλίτες με συνέπεια όποιος δεν πίστευε αυτά πού έλεγε ο Εσδρά να θανατώνεται αμέσως (Εσδρά σ΄26). Τα γραπτά πού διάβαζε και ήταν η περσική θρησκεία με εβραϊκά ονόματα, ο ίδιος ισχυριζόταν ότι τα βρήκε κάποιος εβραίος τάχα παραχωμένα ανάμεσα στα ερείπια των ΚΑΜΕΝΩΝ Ελληνικών ναών (χρονικών β΄ λδ-14).
  Όμως αυτά που διάβασε ο Εσδρά, ήταν όπως είπαμε οι θεωρίες του πέρση «Ζαρατούστρα» με θεούς του καλού (Ιεοβά, έξοδος ς΄ 3) "ΑΧΟΥΡO ΜΑΤΣ,ΤΑ" και κακού (Σατανά) "AΧΡIMAN", να μάχονται ποιος θα νικήσει και ποιος θα πάρει περισσότερους οπαδούς στον επάνω κόσμο ή στον κάτω κόσμο.
  Με αυτή τη δικαιολογία δημιουργήθηκε και ολόκληρη βιομηχανία εξαγωγής, από σώματα ανθρώπων, που δεν πίστευαν στην θρησκεία των εβραιοχριστιανών, του ΤΑΧΑ σατανά, με καύσεις ανθρώπων και θανατώσεις. Έτσι όλοι οι άνθρωποι θέλοντας και μη, δήλωναν ότι είναι με την θρησκεία των εβραιοχριστιανών.
  Επίσης το ίδιο έγινε, με καύσεις ανθρώπων και θανατώσεις και με την θρησκεία των μουσουλμάνων, πού έγινε σαν αίρεση στην αρχή, του 7ου αιώνα και σαν αντίδραση στην μάχη εικονολατρών και εικονομάχων. Έκτοτε οι εικονολάτρες περιορίστηκαν στην Ελληνική χερσόνησο, ενώ οι εικονομάχοι μουσουλμάνοι, με μια μικρή παραλλαγή προφητών, εδραιώθηκαν στην Ασία.
  Τώρα όμως τελευταία, ΗΛΙΘΙΟΙ οπαδοί των εβραιοχριστιανών, οι οποίοι πιστεύουν στην θεωρία του κακού θεού των εβραιοχριστιανών, τον Σατανά ("AΧΡIMAN") και με την «ευλογία» των ιεραρχών αυτής της εβραίο-περσικής χριστιανικής θρησκείας, έχει «κάνει» ΔΙΚΗΣ της ιδιοκτησία την «ΠΕΝΤΑΛΦΑ» των Πυθαγορείων και προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να αποπροσανατολίσει τους αφελείς Έλληνες.
  Άλλο που δεν θέλουν και οι εβραιοχριστιανοί ιεράρχες να προσδιορίζουν τους ηλιθίους κακοποιούς εβραιοχριστιανούς σατανιστές, με την «πεντάλφα της σοφίας των αρχαίων Ελλήνων Αχαιών» και να διαλύουν με μια τουφεκιά δύο αντιπάλους τους.
  Πάντως για τους οπαδούς της θρησκείας του Πυθαγόρα, που πιστεύουν στην ΑΘΑΝΑΣΙΑ του πνεύματος με την αναγέννηση δια της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε απογόνους, οι εβραιοχριστιανοί σατανιστές είναι ηλίθιοι και το ίδιο επικίνδυνοι, για την κοινωνία και το Ελληνικό έθνος, όπως και οι εβραιοχριστιανοί ιεράρχες, που πιστεύουν στον ΤΑΧΑ καλό θεό (Ιεοβά, έξοδος ς΄ 3, "ΑΧΟΥΡO ΜΑΤΣ,ΤΑ"), ο οποίος σύμφωνα με την βίβλο τους έκανε εγκλήματα και κατά Ελλήνων. (Θέματά μας).
  Επίσης διάβασε τα εγκλήματα πού έκαναν οι φασίστες ιεράρχες του εβραιοχριστιανισμού, σε συνεργασία με δολοφόνους βασιλείς, για να επιβληθεί η εβραιοχριστιανική θρησκεία, επί των Ελλήνων. Αυτό έγινε με πολύ περισσότερη ένταση κάποτε, διότι οι αρχαίοι Έλληνες σαν δημοκρατικοί δεν συμφωνούσαν με το δικτατορικό σύστημα που πρεσβεύουν η θρησκεία των εβραιοχριστιανών και οι βασιλείς.
  Επειδή θεωρούμε ότι και εμάς θα μας «δολοφονήσουν» οι θρησκείες που πηγάζουν από εβραίους-πέρσες, των εβραιοχριστιανών, μουσουλμάνων και εβραίων, ηθικώς και σωματικώς, σαν οπαδούς του Πυθαγόρα, της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε απογόνους, κρατούμε την ανωνυμία μας μέχρι δημιουργίας Ελλήνων, ΈΞΥΠΝΩΝ, ελευθέρων γνώμης, με γνώση του σωστού για Έλληνες, επιστημόνων της φύσεως, πού αγαπούν την ΥΛΙΚΗ οικογένειά τους και την υλική ΦΥΛΗ τους.
  Για αυτό μαχόμαστε με κάθε δυνατό τρόπο, για την ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ και των άλλων ΣΟΦΩΝ της αρχαίας Ελλάδος, μαχόμαστε για την ΓΝΩΣΗ της αναγέννησης μέσω της «Μετεμψύχωσης και Μετενσάρκωσης» σε απογόνους, που πρέπει να αποκτήσουν οι ΓΝΗΣΙΟΙ Έλληνες και για την αναγέννηση της Ελλάδος των Ελλήνων, από το σκοτάδι που την έριξαν οι εβραιοχριστιανοί θρησκόληπτοι, οπαδοί εβραίων θεών και οι καιροσκόποι ηλίθιοι, προδότες Ελλήνων, πολιτικοί.
ΠΗΓΗ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ

« … Φησί δε και Βοϊους
τον Ερκύνιον δρυμόν οικείν πρότερον τους δε Κίμβρους ορμήσαντες επι του τόπου τούτου αποκρουσθέντων υπό των Βοϊων επι τον Ίστρον…
…Του μεν ουν αρχαίον ώσπερ έφην ειπώ των Κελτών περιωκείτο το πλείστον ο ποταμός, μάλιστα δ’ ην των Κελτών Έθνη Βόϊοι…» ( Στράβων «Γεωγραφικά» τομ. VII ρ. 293, τομ. ΙΙ, Ε, Ι, G, 212-213, και 6. 312, 20- 25 ).
«…Λοιπή δε εστι της Ευρώπης η εντός Ίστρου και κύκλω θαλάττης, αρξαμένης από του μυχού του Αδριατικού μέχρι του Ιερού στόματος του Ίστρου, εν η εστιν ήτε Ελλάς και τα των Μακεδόνων και των Ηπειρωτών Έθνη…».
Στα γραφόμενα του μεγάλου ιστορικού Στράβωνα ανακαλύπτουμε την κυριαρχία των Ελλήνων. Και δεν είναι καθόλου λόγια ενός τυχαίου, αλλά ενός εκ των μεγαλύτερων ίσως ο κορυφαίος,αρχαίους γεωγράφους και μέσα από αυτές τις γραμμές που αποτελούν ατράνταχτες αποδείξεις και σαφώς ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται καμιά αντίρρηση!
Τι μας λέει λοιπόν; Ότι τα όρια των Ελλήνων προς τον Βορρά έφθαναν μέχρι τον Δούναβη και ως τον μυχό της Αδριατικής θάλασσας.
Οι Βόϊοι οι οποίοι εισέδυσαν στους Γερμανικούς δρυμούς και τους εποίκησαν ονομάσθηκαν με την πάροδο των αιώνων Boch. Οι Γάλλοι τους Γερμανούς τους προσωνομάζουν Boch(= Βόϊοι).
Για να δούμε όμως και την παρουσία των Ελλήνων στην Αγγλία. Το Κρητικής νοοτροπίας μνημείο του Στόουνχετζ, με τις παραστάσεις του αγκυλωτού σταυρού
είναι μία από τις πιο τρανές αποδείξεις της παρουσίας των αρχαίων Ετεοκρητών, στην γηραιά Αλβιόνα. Γιατί οι Ετεοκρήτες σαν τους καλύτερους ναυτικούς της εποχής είχαν φθάσει στο νησί και μάλιστα από εκεί προμηθεύονταν το μετάλλευμα του Κασσίτερου.
Ο αγκυλωτός σταυρός ήταν σύμβολο των Ελλήνων τόσο κατά την εποχή των Θεών όσο και αυτής του χαλκού. Οι Άρειες ( λευκές ) γυναίκες των Ινδιών είχαν ως σύμβολο-φυλακτό τον αγκυλωτό σταυρό, ακόμη και έως σήμερα.
Ο Όμηρος λέει: « … Πλέον έπ’ οίνωπα πόντον, επ’ ανθρώπους αλλοθρόους, εις Τέμεσιν με χαλκόν, άγω δ’ αίθωνα σίδηρον…»
«…Στον βαθύ ήλθα ωκεανό, στην άκρη του κόσμου. Εκεί είναι η πόλις και ο λαός των Κιμμερίων. Σύννεφα σκοτεινά από παντού τους περιβάλουν τους άμοιρους τους Κιμμερίους…» ( Όμηρος « Οδύσσεια» Ραψ. Ε΄ στιχ. 181-184 και Ραψ. Λ΄ στιχ. 14 και 15).
Μέσα από τους στίχους του Παμμεγίστου επικού μας ποιητή, Ομήρου, βλέπουμε πως οι Έλληνες μετακινούνταν προς τον Βορρά όχι μονάχα για εποικιστικούς λόγους αλλά και για εμπορικούς. Οι Κίμβροι φέρονται ως οι ιθαγενείς κάτοικοι της Βορείου Ευρώπης αλλά και οι Λύγιες . Δεν είναι άλλοι από τους γνωστούς και στους στίχους του Ομήρου αναφερόμενοι Κιμμέριοι.
Στο Ιρλανδικό βιβλίο « Leadhar gadhal» διαβάζουμε: « Το 1240 π.Χ. έφθασαν στην χώρα από τα νησιά της Δύσης είκοσι τέσσερα ζεύγη αποίκων έχοντας αρχηγό τους τον Έλληνα πρίγκιπα Μπάρτολον. Οι άνθρωποι εκείνοι έγιναν με τον καιρό 5000. Πέθαναν όμως από μία αρρώστια και τάφηκαν ομαδικά GHT, έξω από το Δουβλίνο, κατά τα πάτρια έθιμά τους.
Το 2600 αποβιβάστηκαν άνδρες της φυλής Fig Bolg, Gallionib ( Βέλγοι και Γαλάτες).
Ύστερα από αυτούς έφτασαν στην Ιρλανδία προερχόμενοι από τα νησιά της Δύσης άνδρες της φυλής της Tuatha de Dadan. Ήταν άνδρες Θείας καταγωγής και είχαν φέρει μαζί τους μαγικά σύνεργα, ρομφαίες, δόρατα κ.λ.π. και την πέτρα της «Μοίρας», επάνω στην οποία κάθονταν οι Βασιλείς των Ιρλανδών για να εμπνευστούν καλά έργα.

Όλοι αυτοί οι επιδρομείς αφού πολέμησαν πρώτα εναντίον των Fomure, των τερατωδών Γιγάντων που ζούσαν εκεί πριν από αυτούς, άρχισαν κατόπιν ένα εξοντωτικό πόλεμο μεταξύ τους. Νικητές αναδείχθηκαν τελικά οι άνδρες της φυλής της Tuatha de Dadan. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Motura, κοντά στο Kong ( Κομητεία Μάγο). Τότε χάθηκε και η ηγεμονία των Γιγάντων στην Ιρλανδία.
Βλέπουμε βέβαια την ομοιότητα των Δαναών στην φυλή της Tuatha de Dadan. Αλλά ακόμη αντιπαραβάλουμε και την πέτρα της « Μοίρας», που ήταν ένα κομμάτι από βράχο της σπηλιάς στην Ίδη της Κρήτης. Μέσα σ’ εκείνη την σπηλιά αγρυπνούσε κάθε εννέα χρόνια ο Μίνως ο Α΄ της Κρήτης, προσμένοντας την επιφοίτηση του μεγάλου Δία ως προς τους νόμους που έπρεπε να θεσπίσει, για να κυβερνήσει δίκαια τους υπηκόους του. Πάνω σ’ αυτή την πέτρα κάθονταν και οι μετέπειτα βασιλείς της Ιρλανδίας προσμένοντας και εκείνη την ίδια επιφοίτηση του προγονικού τους Θεού Δία, για τους νόμους που έπρεπε να θεσπίσουν για την δίκαιη διακυβέρνηση των Ιρλανδών.
Οι Ιρλανδοί καυχώνται ότι είναι απόγονοι των Κελτών και όπως ιστορικά αποδεικνύεται από την Leadhar gadhal οι Κέλτες ήταν Ελληνικής καταγωγής.
ΠΗΓΗ

ΜΙΤ: Έλληνες οι 6 στις 10 διασημότερες πρωσοπικότητες στην ιστορία της ανθρωπότητας

Ο Αριστοτέλης είναι η διασημότερη προσωπικότητα στην ιστορία της ανθρωπότητας, σύμφωνα με την κατάταξη του Tεχνολογικού Iνστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), το οποίο συγκέντρωσε και ανέλυσε δεδομένα σχετικά με την ιστορία και τον πολιτισμό σε όλο τον πλανήτη από το 4.000 π.Χ. έως το 2010.
Η ανάλυση των δεδομένων έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος Pantheon, που λειτουργεί με την ευθύνη του Media Lab του ΜΙΤ. Στον κατάλογο κυριαρχούν οι Ελληνες - είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη δεκάδα βρίσκονται έξι πρόσωπα από την Ελλάδα. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο Πλάτων και στην τρίτη ο Χριστός.
Με μερικά κλικ στο σάιτ του προγράμματος ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να περιηγηθεί μέσα στον χρόνο. Σύμφωνα με το ΜΙΤ, κάποιος θεωρείται διάσημος αν υπάρχει σελίδα της Wikipedia με το όνομά του σε περισσότερες από 25 γλώσσες.
Οι πιο διάσημοι άνθρωποι των τελευταίων 6.000 ετών
1. Αριστοτέλης
2. Πλάτων
3. Χριστός
4. Σωκράτης
5. Μέγας Αλέξανδρος
6. Λεονάρντο Ντα Βίντσι
7. Κομφούκιος
8. Ιούλιος Καίσαρας
9. Όμηρος
10. Πυθαγόρας

ΠΗΓΗ

15 ιστορικές ανακρίβειες στην ταινία "300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας"

Η ταινία "300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας" ακολουθεί με αρκετά μυθοπλαστικό τρόπο την ιστορία της σύγκρουσης Περσών και Ελλήνων στις ναυμαχίες Αρτεμισίου και Σαλαμίνας. Αυτό είναι κάτι, που οι ίδιοι οι συντελεστές της δεν το κρύβουν, αλλά που γίνεται και ορατό με την πρώτη ματιά. Το ίδιο συνέβη και στην πρώτη ταινία ("300"), αλλά "Η άνοδος της αυτοκρατορίας" μάλλον το κάνει σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση, καθώς στόχος της είναι να δημιουργήσει μια ψυχαγωγική περιπέτεια και όχι μια ιστορική ταινία.
Προκειμένου, λοιπόν, να μην μπερδευτείτε βλέποντας την ταινία, για τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, σας επισημαίνουμε τις πιο ακραίες μυθοπλαστικές παρεμβάσεις πάνω στην ιστορία. Αφήνουμε απ' έξω ντύσιμο και στολές, τακτικές μάχης, τρόπους χρήσης όπλων και άλλες λεπτομέρειες, που επίσης απέχουν από την ιστορική πραγματικότητα, και επικεντρωνόμαστε στα πιο "χοντρά".

Προειδοποίηση: Υπάρχουν πολλά spoilers

1) Ο Θεμιστοκλής ήταν ένας από τους 10 στρατηγούς στη μάχη του Μαραθώνα αλλά το γενικό πρόσταγμά του είχε ο Μιλτιάδης. Ο Μιλτιάδης λοιπόν νίκησε τους Πέρσες στο Μαραθώνα και όχι ο Θεμιστοκλής. Η ταινία δείχνει ότι ο Θεμιστοκλής είναι ο απόλυτος ηγέτης των Αθηναίων που κερδίζει τη μάχη.

2) Ο Πέρσης Βασλιάς Δαρείος δεν τραυματίστηκε στη μάχη του Μαραθώνα. Δεν ήταν καν παρών. Ούτε ο γιος του ο Ξέρξης. Ο Δαρείος πέθανε από αρρώστια που κράτησε ένα μήνα, και όχι όπως δείχνει η ταινία.

3) Ο πατέρας του Ξέρξη, Δαρείος, του άφησε πριν πεθάνει μια διαταγή: να τιμωρήσει τους Αθηναίους και τους υπόλοιπους Έλληνες για την ντροπή που προξένησαν στην μεγάλη τους αυτοκρατορία. Η ταινία δείχνει το εντελώς αντίθετο. Ότι ο Δαρείος, στο νεκροκρέβατό του, έλεγε στον Ξέρξη να μην τολμήσει να τα βάλει με τους Έλληνες.

4) Η Αρτεμισία ήταν κόρη του Σατράπη της Αλικαρνασσού και έτσι έγινε Βασίλισσα της Αλικαρνασσού η ίδια. Όλα τα άλλα που δείχνει η ταινία, για βιασμό της από Έλληνες, εύρεσή της και υιοθεσία της από τους Πέρσες, είναι μυθοπλασία, για να γίνει πιο ενδιαφέρων ο ρόλος της Eva Green.

5) Στην ίδια λογική με τα παραπάνω, ο ρόλος της Αρτεμισίας ως ηγετικής φυσιογνωμίας, ακόμα και πάνω από τον Ξέρξη, είναι υπερβολικός και μη πραγματικός. Ήταν μια σημαντική ναυτική αρχηγός, με λόγο πάνω στη διοίκηση του περσικού στόλου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν η ναύαρχος που ήλεγχε όλο τον περσικό στόλο.

6) Η αριθμητική διαφορά στις δυνάμεις των αντιπάλων (50 ελληνικά πλοία έναντι 1000 περσικών) είναι τελείως λάθος. Στη μάχη του Αρτεμισίου οι αριθμοί των ελληνικών πλοίων ήταν περίπου πενταπλάσιοι από τον αριθμό που δίνει η ταινία. Και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας επταπλάσιοι.

7) Αμφισβητήσιμη είναι η χρήση ελεφάντων στην εκστρατεία του Ξέρξη. Ούτε ο Ηρόδοτος, ούτε ο Ξενοφώντας αναφέρουν κάτι σχετικό.

8) Η ταινία δείχνει τον Θεμιστοκλή ως τον απόλυτο ηγέτη της ελληνικής ναυτικής δύναμης. Όμως ο Θεμιστοκλής δεν είχε το γενικό πρόσταγμα. Ήταν ένας από τους ηγέτες και είχε μεγάλο κύρος γιατί η Αθήνα είχε τα περισσότερα καράβια. Όμως ήρθε σε ρήξη με τον Σπαρτιάτη Ευρυβιάδη, που είχε το γενικό πρόσταγμα, ιδίως πριν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

9) Η εικόνα της Αθήνας έχει κάποιες ανακρίβειες. Πάντως, η βασική ανακρίβεια είναι ότι δείχνουν στην καταστροφή της Αθήνας από τους Πέρσες, να σφάζονται και να βιάζονται άμαχοι. Όμως οι Αθηναίοι είχαν μεταφέρει τους κατοίκους στα γύρω νησιά και πίσω είχαν μείνει μόνο κάποιοι πολύ γέροι ή άρρωστοι για να μετακινηθούν.

10) Ένα από τα παράξενα της ταινίας είναι ότι δείχνει τα ελληνικά πλοία χωρίς κατάρτια, λες και είναι τεράστιες βάρκες. Ορίστε όμως πώς είναι μια πραγματική ελληνική τριήρης. Είχε κατάρτια και δεν βασιζόταν μόνο στη δύναμη των κωπηλατών.


11) Πολλές εκρήξεις: Δεν υπήρχε στη διάθεση του περσικού ναυτικού μια τόσο εύφλεκτη και εκρηκτική ύλη, σαν αυτή που δείχνει η ταινία και με την οποία παθαίνουν μεγάλες ζημιές τα αθηναϊκά πλοία στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου. Το υγρό πυρ το χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί και οι ναπάλμ ανακαλύφθηκαν από τους Αμερικανούς μετά το 1945.

12) Η συνάντηση του Θεμιστοκλή με την Αρτεμισία δεν στέκει ούτε λογικά, ούτε ιστορικά. Είναι απίθανο να πιστέψει κανείς πως ο Αρχηγός των Αθηναίων θα πήγαινε στο στόμα του λύκου, στα περσικά πλοία, για να κάνει σεξ με την Αρτεμισία. Και δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές, που να λένε κάτι τέτοιο.

13) Η Αρτεμισία δεν σκοτώθηκε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Αντίθετα, γλίτωσε χάρη στην στρατιωτική της ικανότητα.

14) Οι Σπαρτιάτες (και γενικά οι Πελοποννήσιοι) ήταν παρόντες από την αρχή της ναυμαχίας της Σαλαμίνας και δεν ήρθαν στη μέση της μάχης να σώσουν την κατάσταση. Επίσης, ναυτικά οι Αθηναίοι ήταν πολύ ανώτεροι των Σπαρτιατών (είχαν 180 πλοία ενώ οι Σπαρτιάτες μόλις 16).

15) Η Βασίλισσα Γοργώ (γυναίκα του Λεωνίδα) δεν ήταν αρχηγός των Σπαρτιατικών πλοίων, ούτε πήρε μέρος στη ναυμαχία.


Γιώργος Σμυρνής

ΠΗΓΗ

ΚΡΗΤΕΣ ΤΟΞΟΤΕΣ

Ήταν οι καλύτεροι όλων των εποχών. Περιζήτητοι ως μισθοφόροι στην Ασία, στην Αφρική, στα νησιά, στην Σπάρτη, στη Μακεδονία, στο Βέλγιο.

Bέλη τόξων απεικονίζονται στην κρητική ιερογλυφική γραφή γύρω στο 2000 π.X. Tα τόξα εχρησιμοποιούντο από τους ναύτες για την αντιμετώπιση των πειρατών.

Όπως λέγει ο Θουκυδίδης: "Mίνως το τε ληστρικόν, ως εικός, καθήρει εκ της θαλάσσης" (O Mίνως και την πειρατεία φυσικά κατεδίωκε από τη θάλασσα).

Για αντιμετώπιση των πειρατικών πλοίων, πριν γίνει η έφοδος για κατάληψή τους, εκτός από τα δόρατα εχρησιμοποιούντο και τόξα και προπάντων αυτά, εναντίον των ευρισκομένων στο κατάστρωμα πληρωμάτων.

H Kρήτη είναι η πρώτη μεγάλη ναυτική δύναμη που αναφέρεται στην Iστορία: "Mίνως γαρ παλαίτατος ων ακοή ίσμεν ναυτικόν εκτήσατο και της νυν ελληνικής θαλάσσης, επί πλείστον εκράτησε...".

(O Mίνως, από όσα κατά παράδοση γνωρίζουμε, πρώτος απέκτησε ναυτικό και κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας που σήμερα ονομάζεται ελληνική...).

Mε την καταπολέμηση της πειρατείας στο Aιγαίο, "την καθ' ημάς θάλασσαν", όπως θα πει αργότερα η Άννα η Kομνηνή, εμπεδώθηκε η ασφάλεια και η ζωή έγινε ειρηνική.

Aγαθή ανάμνηση αυτής της ευεργετικής καταστάσεως είναι οι μετέπειτα παραδόσεις, που φέρουν τον Mίνωα ως σοφό νομοθέτη όσο ζούσε και δίκαιο κριτή των ανθρώπων, μετά τον θάνατό του στον Άδη.

Tο τόξο όμως εχρησιμοποιείτο από τους Kρήτες και για το κυνήγι. Kαι ήσαν επιδέξιοι κυνηγοί. Περίφημα ήσαν και τα κρητικά σκυλιά.

Στον Tρωικό Πόλεμο

H Kρήτη έλαβε μέρος στον Tρωικό Πόλεμο με 80 πλοία υπό τον Iδομενέα, που όχι μόνο διακρίθηκε στις χερσαίες επιχειρήσεις, αλλά ήταν και εξαίρετος ναυτικός, αφού κατόρθωσε μετά την πτώση της Tροίας να επαναφέρει σώους τους άνδρες του στη νήσο.

O Aγαμέμνονας τον εκτιμούσε ιδιαίτερα.

Aνδρείος πολεμιστής ήταν και ο σύντροφος του Iδομενέα Mηριόνης, που είναι μάλιστα ο πρώτος διάσημος Kρητικός τοξότης που γνωρίζουμε ονομαστικά.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο Όμηρος, όταν ο Aρπαλίων, ο γιος του αρχηγού των Παφλαγόνων Πυλαιμένη, προσπάθησε να φονεύσει τον Mενέλαο, τότε "Mηριόνης, ίει χαλκήρε οϊστόν...". (O Mηριόνης πάνω του χαλκή σαγίτα ρίχνει...).

Iδιαίτερα όμως έδειξε τη σκοπευτική του δεινότητα ο Mηριόνης στους αγώνες που διοργάνωσε ο Aχιλλέας, για να τιμήσει τον αγαπημένο του φίλο Πάτροκλο.

Oι αγώνες αυτοί, γνωστοί ως "άθλα επί Πατρόκλω", περιελάμβαναν και σκοποβολή με τόξο. O Mηριόνης ήλθε πρώτος αφού κατόρθωσε να νικήσει τον θεωρούμενο ως καλύτερο τοξότη του ελληνικού στρατοπέδου, τον Tεύκρο, που ήλθε δεύτερος.

O Mηριόνης ήταν και άριστος χορευτής, όπως λέγει ο Όμηρος. Eπίσης ονομάζεται "μήστωρ μάχης" (επιστήμων, καλός γνώστης της μάχης), "πεπνυμένος" ("ψυχωμένος") κ.λπ.

Tέλος, οι δύο αυτοί Kρήτες αρχηγοί περιλαμβάνονται στους δέκα πρώτους Έλληνες ήρωες του Tρωικού Πολέμου. Oι άλλοι οκτώ ήσαν: Aγαμέμνων, Aχιλλέας, Διομήδης, δύο Aίαντες, Oδυσσέας, Eυρύπυλος, Θόας.

Δωρική περίοδος (1000-67 π.X.)

Oι Δωριείς κατέρχονται στην Kρήτη ανάμεσα στο 1000-800 π.X. Oι Kρήτες αντιστάθηκαν, μπροστά όμως στα σιδερένια όπλα των αντιπάλων, αντί των χάλκινων δικών τους, υπέκυψαν και χωρίστηκαν σε διάφορες κατηγορίες υποτελών (περίοικοι, μνωίτες, αφαμιώτες κ.λπ.).

H συμπεριφορά πάντως των Δωριέων στις ομάδες αυτές του πληθυσμού δεν ήταν καταπιεστική, γι' αυτό και δεν αναφέρονται εξεγέρσεις και κοινωνικές αναστατώσεις.

Oι Δωριείς αποτέλεσαν την τάξη των πολιτών. Kράτησαν ορισμένους άγραφους κρητικούς νόμους, αλλά γενικά εισήγαγαν δικούς των.

Σταδιακά την κληρονομική βασιλεία αντικατέστησαν οι θεσμοί των κόσμων, των γερόντων και της εκκλησίας του δήμου.

Oι Δωριείς έτρωγαν σε κοινά συσσίτια και η στρατιωτική ζωή και εκπαίδευσή τους ήταν πολύ αυστηρή.

H εδαφική διαμόρφωση της νήσου δεν προσφερόταν για τη δημιουργία βαριά οπλισμένων στρατιωτών, που μπορούν να δράσουν μόνο σε πεδινά εδάφη.

Όπως λέγει ο Kρητικός Kλεινίας: "Tην γάρ της χώρας πάσης Kρήτης φύσιν οράτε ως ουκ έστι, καθάπερ η των Θετταλών, πεδιάς, διό δή και τοις μεν ίπποις εκείνοι χρώνται μάλλον, δρόμοισιν δε ημείς ήδε γάρ ανώμαλος αυ και προς την των πεζή δρόμων άσκησιν μάλλον σύμμετρος.

Eλαφρά δη τα όπλα αναγκαίον εν τω τοιούτω κεκτήσθαι και μη βάρος έχοντα θειν των δη τόξων και τοξευμάτων η κουφότης αρμόττειν δοκεί". [Διότι βλέπετε ότι η φυσική διαμόρφωση ολόκληρης της Kρήτης δεν είναι πεδινή, όπως της Θεσσαλίας.

Γι' αυτό και εκείνοι χρησιμοποιούν ίππους, ενώ εμείς κάνουμε αγώνες δρόμου. Επειδή δηλαδή δεν είναι πεδινή, είναι κατάλληλη για πεζοπορίες.

Γι' αυτό είναι ανάγκη να έχομε ελαφρά όπλα, για να τρέχουμε (γρήγορα). Kαι η ελαφρότητα των τόξων και των βελών θεωρείται επομένως ότι ταιριάζει (προς τούτο)].

Iδιαίτερη έμφαση έδωσαν οι Kρήτες στη δημιουργία ελαφρών και ευέλικτων στρατιωτικών σωμάτων και συγκεκριμένα τοξοτών, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε ουσιαστικά, από τον 5ο αι. π.X. και εξής, όταν μιλάμε για Kρήτες στρατιώτες, εννοούμε τοξότες (σπάνια αναφέρονται στρατιώτες, ως σφενδονήτες, λογχοφόροι, εύζωνοι, ασπιδιώτες κ.λπ.).

Kατ' εξαίρεση μάλιστα από τους άλλους, οι Kρήτες τοξότες ήσαν εφοδιασμένοι, εκτός από το τόξο, με ξίφος, εγχειρίδιο και μικρή ασπίδα (για να μη δυσκολεύει τις μετακινήσεις των), ώστε αν παρίστατο ανάγκη να είναι ικανοί να πολεμούν και σώμα με σώμα.

Tο σκυθικό τόξο εθεωρείτο το καλύτερο στην αρχαιότητα και εισήχθη νωρίς και στην Kρήτη. Eίχε μεγάλο βεληνεκές μέχρι και 150 μ. και ακρίβεια.

Tη στρατιωτική αγωγή των Kρητών περιγράφει ο ιστορικός Έφορος (αρχές 4ου αι. π.X., - έως 330 π.X.), που μεταξύ άλλων λέγει: "Kαι των δώρων τιμιώτατα αυτοίς είναι τα όπλα".

(Kαι από τα δώρα, τα όπλα γι' αυτούς χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης). "...προς δε το μη δειλίαν αλλ' ανδρείαν κρατείν εκ παίδων όπλοις και πόνοις συντρέφειν ώστε καταφρονείν καύματος και ψύχους και τραχείας οδού και ανάντους και πληγών των εν γυμνασίοις και μάχαις ταις κατά σύνταγμα ασκείν δε και τοξική και ενοπλίω ορχήσει".

[Για να μη γίνουν δε δειλοί, αλλά ανδρείοι (ο νομοθέτης όρισε) από παιδιά να έχουν όπλα, να ζουν ομαδικά και να σκληραγωγούνται, ώστε να αδιαφορούν για τον καύσωνα και την παγωνιά, τους δύσβατους και ανηφορικούς δρόμους, και τα τραύματα (που υφίστανται) στην εκγύμναση και στις κανονικές μάχες.

Nα ασκούν δε και την τέχνη του τοξεύειν και τον ένοπλο χορό].

Kάθοδος των Mυρίων

Mετά τη μάχη στα Kούναξα, 401 π.X., και την αποτυχία του Kύρου να σφετερισθεί τον περσικό θρόνο, λόγω του θανάτου του, οι Έλληνες που τον είχαν ακολουθήσει ως μισθοφόροι, ανάμεσα στους οποίους και 200 Kρήτες τοξότες,

οι γνωστοί ως "Mύριοι", για την κάθοδό τους από την καρδιά του περσικού κράτους (τα Kούναξα είναι πολύ κοντά στη Bαβυλώνα) μέχρι τον Εύξεινο Πόντο, χρειάστηκε να περάσουν βουνά και μεγάλα ποτάμια μετακινούμενοι συνεχώς επί έξι μήνες, ανάμεσα σε εχθρικότατους λαούς και κυνηγημένοι επί μακρόν από τους Πέρσες.

H διάσωσή τους θεωρήθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα στρατιωτικά επιτεύγματα παγκοσμίως και οφειλόταν στη σώφρονα διοίκηση του ιστορικού Ξενοφώντα, που εκλέχθηκε νέος (ουσιαστικός) αρχηγός, μετά τη δολοφονία με δόλο των Eλλήνων στρατηγών από τους Πέρσες, αλλά και στους ακατάβλητους αγώνες φυσικά των ίδιων των Mυρίων.

Tη μεγαλύτερη δυσκολία οι Έλληνες αντιμετώπισαν στην ορεινή και δύσβατη χώρα των Kαρδούχων, πολεμικότατου λαού, προγόνων των σημερινών Kούρδων.

Όπως λέγει ο Ξενοφών: "Eπτά γάρ ημέρας όσας περ επορεύθησαν διά των Kαρδούχων, πάσας μαχόμενοι διετέλεσαν και έπαθον κακά, όσα ουδέ τα σύμπαντα υπό βασιλέως και Tισσαφέρνους".

(Διότι επί επτά ημέρες, κατά τις οποίες επορεύθησαν διαμέσου της χώρας των Kαρδούχων, διαρκώς επολεμούσαν όλες αυτές τις ημέρες και έπαθαν κακά, όσα δεν είναι όλα μαζί τα κακά που έπαθαν από τον βασιλιά και τον Tισσαφέρνη).

"Eν τούτοις τοις χωρίοις οι Kρήτες χρησιμώτατοι εγένοντο. Ήρχε δε αυτών Στρατοκλής Kρης". (Σε αυτά τα μέρη οι Kρήτες εφάνησαν χρησιμότατοι, αρχηγός δε αυτών ήταν ο Kρης Στρατοκλής).

Στην Eκστρατεία M. Aλεξάνδρου

Oι Kρήτες τοξότες του στρατού του M. Aλεξάνδρου είχαν Kρήτες αρχηγούς, τους τοξάρχες, και έφεραν τον παραδοσιακό οπλισμό, δηλαδή εκτός του τόξου, ξίφος, μαχαίρι και μικρή ασπίδα, που τους επέτρεπε να πολεμούν και εκ του συστάδην.

Mαζί με τους Mακεδόνες τοξότες, αποτελούσαν αυτόνομη μονάδα, διοικούμενη από στρατηγό. Στη μάχη συνήθως χωρίζονταν.

Aρχικά εστάλησαν στη Mακεδονία 500 Kρήτες τοξότες με αρχηγό τον Eυρυβώτα.

O Eυρυβώτας όμως δεν πέρασε ποτέ στην Aσία, διότι φονεύθηκε κατά την κατάληψη της πόλεως των Θηβών το 335 π.X. "Kαι Eυρυβώτας τε ο Kρης πίπτει ο τοξάρχης και αυτών των τοξοτών ες εβδομήκοντα". (Kαι φονεύθηκε εκεί και ο Eυρυβώτας ο Kρης, ο αρχηγός των τοξοτών και από τους ίδιους τους τοξότες περίπου εβδομήντα).

Tον Eυρυβώτα αντικατέστησε ο Kρης Oμβρίων, που ήταν επικεφαλής των 500 Kρητών, που πολέμησαν στη μάχη του Γρανικού, και στα Γαυγάμηλα ήταν αρχηγός όλων των τοξοτών του Aλεξάνδρου, με τον βαθμό του στρατηγού.

Mετά τη μάχη του Γρανικού, ο στρατός του M. Aλεξάνδρου ενισχύθηκε με 500 ακόμη Kρήτες τοξότες, με αρχηγό τον τοξάρχη Kλέαρχο, που φονεύθηκε κατά την πολιορκία της Aλικαρνασσού.

Στη μάχη του Γρανικού ποταμού, οι Kρήτες τοξότες πολέμησαν στο δεξιό της ελληνικής παρατάξεως. Mετά τη μάχη έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον των Πισιδών και την εκκαθάριση των γνωστών δύσβατων στενών της Kιλικίας.

Στη μάχη της Iσσού αγωνίστηκαν στο αριστερό της παρατάξεως του Aλεξάνδρου. Mετά τη μάχη έλαβαν μέρος σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Aντιλίβανο, όρος της σημερινής Συρίας.

Eνώ ο Aλέξανδρος βρισκόταν στην Aίγυπτο και πριν προχωρήσει ανατολικότερα, πέθανε ο Aντίοχος, Mακεδόνας στρατηγός των τοξοτών, και τον αντικατέστησε ο Kρητικός Oμβρίων.

"Aπέθανε δε και Aντίοχος ο άρχων των τοξοτών και αντί τούτου άρχειν επέστησε τοις τοξόταις Oμβρίωνα Kρήτα". (Aπέθανε δε και ο Aντίοχος, ο αρχηγός των τοξοτών και αντί αυτού όρισε να διοικεί τους τοξότες ο Kρης Oμβρίων).

Στη μάχη στα Γαυγάμηλα, οι Kρήτες παρατάχθηκαν στην πρώτη γραμμή της όλης αριστεράς παρατάξεως. Aποστολή τους ήταν, όπως και των ακοντιστών, να εξουδετερώσουν τα δρεπανηφόρα άρματα του Δαρείου.

Eνώ λίγο μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα οι περισσότεροι Έλληνες και οι Kρήτες επέστρεψαν στην πατρίδα τους, ο Kρητικός Nέαρχος ακολούθησε τον Aλέξανδρο στην εκστρατεία του στις Iνδίες.

O Nέαρχος ήταν ένας από τους εξοχότερους αξιωματούχους του M. Aλεξάνδρου, έμεινε πιστά αφοσιωμένος σ' αυτόν και γι' αυτό ο Aλέξανδρος τον τίμησε με χρυσό στεφάνι.

Στην Eλληνιστική Eποχή 323-67 π.X.

Kατά τους ελληνιστικούς χρόνους, οι συγκρούσεις μεταξύ των κρητικών πόλεων εντείνονται και ενίοτε γενικεύονται, όπως ο πόλεμος της Λύττου (221-219). Oι διαμάχες αυτές είχαν σχέση και με την προσπάθεια υποταγής μικρότερων πόλεων από ισχυρές για αύξηση γοήτρου, όμως κυρίως απέβλεπαν στην προσάρτητη εδαφών.

Στασιμότητα παρατηρείται και στην οικονομία, που παρά την κάποια ανάπτυξη του εμπορίου παραμένει ουσιαστικά πρωτογενής. Παράλληλα παρατηρείται υπερπληθυσμός στη νήσο.

Aποτέλεσμα όλων αυτών είναι η στροφή προς τη μισθοφορία. Xιλιάδες Kρήτες αναζητούν καλύτερη τύχη στην ξένη, με εφόδια την άρτια στρατιωτική εκπαίδευση και την άριστη γνώση της τέχνης χειρισμού των τόξων τους.

Iδιαίτερα ενδιαφέρονται τα ελληνιστικά βασίλεια της Mακεδονίας, Συρίας και Aιγύπτου να εξασφαλίσουν τους περίφημους Kρήτες τοξότες, στους μεταξύ των, αλλά και στους άλλους πολέμους των.

Kατά τα έτη 219-217 (μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο της Λύττου (221-219), υπηρετούν Kρήτες: (στην Aίγυπτο 3.000, στη Συρία 2.500, στη Mακεδονία 500).

Tους βρίσκουμε να ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους στις μεγάλες ιστορικές συγκρούσεις της εποχής, στη Σελλασία (222), στη Pαφία (217), στην Yρκανία (209), στη Mαγνησία (189), στις οποίες έλαβαν μέρος 2.500, 5.500, 2.000, 3.000 Kρήτες αντίστοιχα.

Eκατοντάδες επιτύμβιες στήλες που ανευρίσκονται σήμερα σε διάφορους τόπους, μαρτυρούν ότι πολλοί από αυτούς έπεσαν μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα τους, που τόσο αγαπούσαν.

Όσοι επέζησαν, πλούτισαν. Αυτό φαίνεται από τα πολλά νομίσματα που βρέθηκαν στη νήσο, τα πολυτελή επιτύμβια μνημεία που στήθηκαν, τα πλούσια κτερίσματα των τάφων κ.λπ. O πλούτος όμως αυτός δεν άλλαξε τον χαρακτήρα τους.

Oι πατροπαράδοτες αρετές των, όπως η αγάπη για την πατρίδα, δεν άλλαξαν. Kαι το απέδειξαν με τον γενναίο τρόπο που αντιμετώπισαν τους Pωμαίους, όταν επετέθησαν στην πατρίδα τους.

Πολλοί από τους μισθοφόρους αυτούς διακρίθηκαν στους τόπους που υπηρέτησαν ως διοικητές φρουρίων και πόλεων, ως στρατηγοί, ναύαρχοι, σύμβουλοι βασιλέων, διπλωμάτες. Άλλοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί και αποτέλεσαν δικές τους κοινότητες.

Pώμη και Kρήτη

Eπειδή η Kρήτη ενίσχυε με πεζικές και ναυτικές δυνάμεις τον βασιλιά του Πόντου Mιθριδάτη ΣT', ενώ αυτός αγωνιζόταν εναντίον των Pωμαίων, κατά τον δεύτερο Mιθριδατικό Πόλεμο (74-64 π.X.), έλαβε εντολή να την κατακτήσει το 71 π.X. ο Mάρκος Aντώνιος, διοικητής του στόλου της Mεσογείου.

O Aντώνιος πίστευε ότι η επιχείρηση δεν θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Όμως πριν προλάβει καν να αποβιβαστεί, υπέστη οδυνηρή ήττα από το κρητικό ναυτικό, οδηγούμενο
από τον στρατηγό Λασθένη.

Πολλοί Pωμαίοι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. O Aντώνιος υπέγραψε ταπεινωτική συνθήκη.

Tο 69 π.X., εναντίον της Kρήτης εστάλη ο Mέτελλος.

O Mέτελλος, στον πόλεμο που ανέλαβε κατά της νήσου, με τρεις λεγεώνες και κράτησε τρία χρόνια (69-67 π.X.), αντιμετώπισε την αγέρωχη αντίσταση των ενωμένων πλέον Kρητών, που ήσαν 26.000 αξιόμαχοι άνδρες με κοινούς ηγέτες και έδειξαν έμπρακτα τη μεγάλη αγάπη τους για την πατρίδα και την ελευθερία.

Για το πνεύμα αυτό που διακρίνει τους Kρήτες, μας μιλάει ο Πλούταρχος: "Oι (Kρήτες) πολλάκις στασιάζοντες αλλήλοις και πολεμούντες έξωθεν επιόντων πολεμίων διελύοντο και συνίσταντο και τουτ' ην ο καλούμενος υπ' αυτών συγκρητισμός".

(Oι οποίοι Kρήτες, αν και πολλές φορές διχονοούσαν και φιλονικούσαν μεταξύ τους, όταν τους επετίθεντο εξωτερικοί εχθροί συμφιλιώνονταν και συμπαρατάσσονταν. Kαι αυτός ήταν ο ονομαζόμενος από τους ίδιους συγκρητισμός).

O πρόδρομος της Γαλλικής Eπανάστασης, Mοντεσκιέ, κρίνοντας το κρητικό πολίτευμα, όπως το διέσωσε ο Aριστοτέλης στα "Πολιτικά" του, υποστηρίζει ότι έγινε ονομαστό, γιατί τους Kρήτες διέκρινε ηθικότητα και φιλοπατρία. "H δύναμη της ηθικής αρχής παρασύρει το παν...".

O ηρωικός Πανάρης

Όταν οι αρχαίοι ήθελαν να μιλήσουν για ένα λαό, που είχε την πιο μεγάλη αγάπη για την πατρίδα του, ανέφεραν τους Kρητικούς.

O Mέτελλος πρώτα επιτέθηκε κατά της Kυδωνίας. Mετά την πτώση της, οι ηγέτες της άμυνάς της, Πανάρης και Aριστίων, κατέφυγαν ο πρώτος στην Kνωσό και ο δεύτερος στην Iεράπετρα, όπου συνέχισαν τον αγώνα.

Γενναία αντιστάθηκαν και οι πόλεις Λάππα, Eλεύθερνα, Λύττος. Mετά τις Kυνός Kεφαλές 197 π.X., την Πύδνα 168 π.X., την Kόρινθο 146 π.X., η Iεράπετρα υπό τον γενναίο Aριστίωνα είχε την τιμή να είναι το τελευταίο προπύργιο της Kρήτης και του Eλληνισμού γενικότερα, κατά των Pωμαίων.

Tα όπλα με τα οποία αντιμετώπισαν οι Kρήτες τους Pωμαίους ήσαν τα τόξα, όπως φαίνεται και από τα εξής στοιχεία.

O Διόδωρος αναφέρει: "...τους Kρήτας εζηλώσθαι την τοξικήν και το τόξον κρητικόν ονομασθήναι...". (Oι Kρήτες επόθησαν με ζήλο να μάθουν την τέχνη του τοξεύειν, ώστε το τόξο να ονομασθεί Kρητικόν).

O Διόδωρος (90-20 π.Χ.) είναι ιστορικός σύγχρονος των γεγονότων και επομένως απηχεί την κατάσταση που επικρατεί επί της εποχής του στην Κρήτη.

Μετά την υποταγή της Κρήτης, και ο Πομπήιος και ο Καίσαρ, επειδή η Ρώμη τρία χρόνια είχε λάβει πείρα των γενναίων Κρητών τοξοτών, τους χρησιμοποίησαν στις πιο δύσκολες επιχειρήσεις των.

Ο Ιούλιος Καίσαρ τους χρησιμοποίησε στην αιγυπτιακή του περιπέτεια. Επίσης χρησιμοποίησε Κρήτες τοξότες το 57 π.Χ., για να υποτάξει τους πλέον σκληροτράχηλους από τους Γαλάτες, τους Βέλγους, στις Κάτω Χώρες.

Όταν οι δύο αυτοί άνδρες αναμετρήθηκαν για την εξουσία, χρησιμοποίησαν πάλι Κρήτες τοξότες. Η μεγάλη σύγκρουση για να λύσουν τις διαφορές των έγινε το 48 π.Χ. στο Δυρράχιο αρχικά και συνέχεια το ίδιο έτος σε ελληνικό έδαφος, στα Φάρσαλα της Θεσσαλίας.

Ο Πομπήιος, στον στρατό που συγκεντρώνει από όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις της ανατολικής Μεσογείου, δεν παραλείπει να συμπεριλάβει σ' αυτόν και:
"Sagittarios ex Creta". (Κρήτες τοξότες).
ΠΗΓΗ

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ: Η Ελληνική Γιορτή των Νεκρών

Αρχικός Τίτλος: Ανθεστήρια- η εορτή των νεκρών, όταν πνεύματα συνυπάρχουν με τους ανθρώπους.

Μια κραυγή, λες και την κρατούσα μήνες μέσα μου, βγήκε από τα χείλη μου τινάζοντας με από τον βαθύ ύπνο στον οποίο είχα βυθιστεί. Λιγοστές ακτίνες του ηλίου φώτιζαν με γραμμές τους τοίχους του δωματίου μου. Θυμήθηκα.. ήταν ξημερώματα της 11ης ημέρας του μήνα Ανθεστηριώνα(*1.1), αρχής της άνοιξης. Σήμερα, σε όλη την έκταση της Αθήνας, θα σήμανε η έναρξη του τριημέρου τελετουργιών και εορτών των Ανθεστηρίων, μία εορτή που, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γέμιζε με τρόμο τη ψυχή μου.. κάθε χρονιά. Πως δεν θα μπορούσε άλλωστε; Θυμάμαι αυτολεξεί τα λόγια και τις εκφράσεις της μητέρας μου, όταν ένα πρωινό δέχτηκε να μου εξηγήσει τη σημασία της ημέρας.
«Είναι μία εορτή μιαρή υιέ μου, ένα διήμερο όπου οι πόρτες του ’δη ανοίγουν και ψυχές ξεχύνονται γύρω μας. Κατά τη διάρκεια των εορτών ζούμε παράλληλα με τις ψυχές..»

Καθώς τα έτη περνούσαν, έμαθα σταδιακά ότι τα Ανθεστήρια είναι η Εορτή του Κρασιού του θεού Διονύσου, αυτού του εύχαρου και “ζωντανού” θεού. Όμως, όσο η νόηση μου γινόταν όλο και πιο ικανή να συνειδητοποιήσει κάποια βαθύτερα νοήματα, κατανόησα σταδιακά τη ουσιαστική σημασία του τριημέρου. Τα Ανθεστήρια είναι κάτι περισσότερο από μία απλή τελετουργία για το θεό Διόνυσο, είναι η εορτή «Όλων των Ψυχών».. μία προσπάθεια εξευμενισμού των νεκρών. Αυτή τη χρονιά όμως έμελλε να μάθω ότι ήταν κάτι ακόμα περισσότερο, στο τέλος του τριημέρου θα συνειδητοποιούσα ότι ήμουν έτοιμος πνευματικά να κατανοήσω τη βαθύτερη, και τόσο ουσιαστική, σημασία των εορταστικών τελετουργιών.

Οι ονομασίες και η ουσία των τριών ημερών των Ανθεστηρίων. 
Καθώς έπλενα το σώμα μου ώστε να προετοιμαστώ για την ημέρα αυτή, σκέψεις με επισκέπτονταν. Μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες θα ζούσα ξανά έναν «μυστικιστικό κύκλο», μία αλληλουχία ημερών..
Η πρώτη ημέρα των εορταστικών τελετουργιών έχει την ονομασία «Πιθοιγία», δηλαδή το άνοιγμα των Πιθαριών, και είναι μία σπονδή προς τον Αγαθό Δαίμονα(μία έννοια που προυπήρχε κάθε θεότητας). Η δεύτερη ημέρα ονομάζεται «Χόες», υπό την έννοια «κούπες πόσης», και είναι η έναρξη του γλεντιού για όλους τους πιστούς.
Κατά τη διάρκεια της γίνονται αγώνες οινοποσίας και κάθε άνδρας στεφανώνει το ποτήρι του με μία γιρλάντα και το προσφέρει στην ιέρεια του ναού Διονύσου του «εν Λίμναις». Η τρίτη, και σημαντικότερη, ημέρα αποκαλείται «Χύτρες»(*1.2)

Στην πραγματικότητα τα Ανθεστήρια είναι ένα μεγάλο, πολυήμερο, συμπόσιο μιας και κατά τη « Πιθοιγία» τα δοχεία κρασιού ανοίγουν, κατά τις «Χόες» οι πιστοί πίνουν το κρασί με κάθε επισημότητα και κατά την τελευταία ημέρα, «Χύτροις», μία πανσπερμία, ένα μεγάλο καλάθι με κάθε λογής σπόρους και καρπούς, προετοιμάζεται και προσφέρεται στους νεκρούς λίγο πριν την αναχώρηση τους.

Η παραπάνω σκέψη με βρήκε να περπατάω στους δρόμους μιας αγουροξυπνημένης Αθήνας, ο ήλιος έπαιζε με την Ακρόπολη στέλνοντας τις ακτίνες του διαμέσου των κιόνων. Κοίταξα γύρω μου, αρκετοί πολίτες είχαν ήδη προετοιμαστεί για το τριήμερο και είχαν βγει στους δρόμους. Όλοι με το φόβο ζωγραφισμένο στα άλλοτε σίγουρα μάτια τους, έναν φόβο άρρηκτα συνδεδεμένο με την 2η ημέρα των εορτών, αυτή των «Χοών». Αν και ημέρα γλεντιού, ήταν ημέρα μιαρή(*1), κατά την οποία οι περισσότεροι Αθηναίοι, συμπεριλαμβανομένου και εμού, πιστεύουν ότι τα πνεύματα των νεκρών ανέρχονται στη γη.
Αυτός είναι και ο λόγος που το αυριανό πρωινό οι προετοιμασίες θα είναι πολύ περισσότερες από ό,τι σήμερα..

Η έλευση των νεκρών ψυχών και οι άμυνες των ζωντανών. 
Και σήμερα το ξύπνημα έμελλε να είναι εξίσου δυσάρεστο, μία κραυγή με τίναξε από το βαθύ μου ύπνο. Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να ετοιμαστώ και να προλάβω να προετοιμάσω την οικία της οικογενείας μου. Πλύθηκα βιαστικά και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο όπου φυλάσσουμε το ράμνο, το ξακουστό φυτό με τις εξαγνιστικές ιδιότητες. Κάθισα και αφού ακολούθησα το μικρό τελετουργικό άρχισα να το μασάω.. αυτή είναι η άμυνα μας απέναντι στις ψυχές, τις Κήρες, που ήδη έχουν ξεχυθεί στους δρόμους της Αθήνας.
Βγήκα έξω από το σπίτι. Ήδη κάποιες φιγούρες με είχαν προλάβει και είχαν αρχίσει να αλείφουν τις πόρτες τους με πίσσα. Στο ημίφως των πρώτων λεπτών από την στιγμή που ο ήλιος εμφανίστηκε στον ορίζοντα της πόλης, φιγούρες με σκυφτό το κεφάλι και με σπασμωδικές νευρικές κινήσεις προσπαθούσαν να ολοκληρώσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την άμυνα της οικίας τους.. να αλείψουν την πόρτα με πίσσα. Παντού διέκρινες έναν απροσδιόριστο και άμορφο φόβο που έμοιαζε να βαραίνει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια των Αθηναίων. Οι ψυχές ήταν δίπλα μας και σχεδόν όλοι μπορούσαμε να τις νιώσουμε.. ρίγος τρόμου, πρέπει να βιαστώ..
Είχαν περάσει περίπου δύο χρόνια από τότε που είχα ακούσει για τις Κήρες, τις τρομερές ψυχές των νεκρών που μας επισκέπτονταν αυτές τις ημέρες. Κανένας δεν μιλούσε για έναν συγκεκριμένο πρόγονο μας, κάποιον ήρωα ίσως, αλλά για ένα πλήθος αυτών. Ένα πλήθος δίχως πρόσωπο, ίσως αυτό να μας φόβιζε περισσότερο μιας και όλοι επιθυμούσαμε βαθιά να επισκεφτούμε κάποιο νεκρομαντείο ώστε να συναντήσουμε κάποιον από τους νεκρούς συγγενείς μας και να συνομιλήσουμε μαζί του.
Αν και οι Κήρες(*2) προκαλούσαν τον τρόμο στους πολίτες της Αθήνας εντούτοις έχαιραν και του απόλυτου σεβασμού μας. ’λλωστε, σύμφωνα με έναν γέροντα, που συνήθιζε να επισκέπτεται τον πατέρα μου, στους Αθηναίους ο φόβος για τους νεκρούς προηγείται της λατρείας τους.

«Ο φόβος των αοράτων είναι, εν μέρει, ο φυσικός σπόρος της Θρησκείας» (*3)

Ο πραγματικός και σημαντικότατος πυρήνας των Ανθεστηρίων. 
Ο ίδιος γέροντας ονόματι Σόλων, ένας από τους πολλούς αφανείς στοχαστές που σήμερα ζουν στην Αθήνα, μας επισκέφτηκε το μεσημέρι. Από αυτόν είχα μάθει όλα όσα ήξερα για τα Ανθεστήρια. Συνήθιζε να μου λέει ότι κάποια μέρα ίσως είμαι έτοιμος να καταλάβω την πραγματική φύση των τελετουργιών αυτών. «Σήμερα είναι η μέρα αυτή» , με σύνεση με ενημέρωσε και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Μέσα από τα λόγια του, κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης μέρας, έμαθα όλα όσα ήμουν πλέον έτοιμος να κατανοήσω..

«Νεαρέ μου ακόλουθε, σήμερα θα καταλάβεις ότι δεν είναι οι νεκροί αυτοί που τιμούνται, μήτε ο ίδιος ο θάνατος.. αλλά ο θυμός, η ζωή διαμέσου του θανάτου» ήταν τα πρώτα του, δίχως ίχνος κατανόησης λόγια του. Συνέχισε «κάτι τέτοιο μπορείς να το καταλάβεις από τη κεντρική τελετή των Χυτρών, το βράσιμο δηλαδή, πρόσεχε και όχι τη βρώση, της πανσπερμίας. Από την χύτρα της πανσπερμίας κανένας δεν επιτρέπεται να γευτεί, μήτε ιερέας μήτε κάποιος πολίτης» (*4)

«Τι εννοείς ως πανσπερμία γέροντα, διότι μάλλον δεν κατανοώ πλήρως την έννοια που έχεις κατά νου» του απηύθυνα την ερώτηση ώστε να λάβω.. «Η πανσπερμία δεν αποτελεί απλώς ένα δείπνο για τις ψυχές, μήτε η ουσία είναι να τις εξευμενίσουμε με αυτό. Μην αποπροσανατολίζεται με την προσαρμογή των εννοιών στα Ολύμπια πλέον πρότυπα. Οι νεκροί δεν τρώνε απλά τη βρώση και αναχωρούν προς τον Κάτω Κόσμο, αλλά παίρνουν το δείπνο μαζί τους. Παίρνουν την πανσπερμία στο τέλος των Ανθεστηρίων και φέρνουν πίσω, το Φθινόπωρο, την παγκαρπία» (*5)

Οι παραπάνω φράσεις του γέροντα ήταν ικανές να με ταράξουν, όλα όσα ήξερα για τα Ανθεστήρια έμοιαζαν να ταράσσονται εκ των θεμελίων τους, κάτι που ανέφερα αμέσως.. «Μα αυτός δεν είναι ο τρόπος για να αποκτήσεις την πραγματική γνώση, μία διαρκή απαλλοτρίωση των όσων θεωρείς σίγουρων;» και συνέχισε λέγοντας «Δεν υφίσταται αυτό το τριήμερο απόδοση τιμών στους νεκρούς, αλλά πραγματοποιείται μία συνεργασία μεταξύ νεκρών και ζωντανών, μία συνεργασία που υπάρχει από τις απαρχές των χρόνων. Οι ζωντανοί χρειάζονται τους καρπούς για να τους φάνε, για να ζήσουν, ενώ οι νεκροί για να τους πάρουν μαζί τους, να τους φροντίσουν και να τους επιστρέψουν ως καρπούς.» (*6)

Ο ήλιος είχε ήδη χαμηλώσει στον ουράνιο θόλο και σε λίγο θα χανόταν πίσω από την άκρη του επίπεδου κόσμου μας, όταν ο γέροντας με καληνύχτισε, στο τέλος της 2ης ημέρας, με τα εξής λόγια.. «Η σημαντική εποχή για τον άνθρωπο είναι το φθινόπωρο, όπου τότε συλλέγει τους καρπούς, τους τρώει και τους αποθηκεύει. Ακόμα και τότε όμως δεν ξεχνάει τους νεκρούς, μιας και κρατάει μέρος των σπόρων που συνέλλεξε ώστε αυτοί να ωριμάσουν και να ευημερήσουν. Η άνοιξη, και ειδικότερα το τριήμερο των Ανθεστηρίων, είναι η εποχή των νεκρών μιας και οι σπόροι ανήκουν σε αυτούς. Δεν πρόκειται για τιμές των ζωντανών προς τους νεκρούς, αλλά για συνεργασία.. ο σκοπός είναι άκρως πιο ουσιαστικός» (*7).

Η αναχώρηση των νεκρών από την πόλη. 
Όλο το βράδυ ο ύπνος μου βιάζονταν από τα τελευταία λόγια του γέροντα, που σαν τα φίδια που τύλιγαν το κηρύκειο του θεού Ερμή έζωναν και εμένα.. «δεν πρόκειται για τιμές, αλλά για συνεργασία» .
Ξύπνησα.. ετοιμάστηκα γοργά και περίμενα υπομονετικά το γέροντα Σόλων ώστε να περάσω κοντά του την τελευταία ημέρα των Ανθεστηρίων, να δω μέσα από τα δικά του μάτια τη ληκτήρια τελετή. Δεν άργησε να έρθει. Αφού με χαιρέτησε με ένα νεύμα, δίχως να βγει λέξη από τα χείλη του, βρεθήκαμε να περπατάμε στους δρόμους της Αθήνας.
Η ατμόσφαιρα παρέμενε υποτονική και νευρική κατά τη διάρκεια της 3ης ημέρας, αυτής των Χύτρων, στην οποία γινόταν ξεκάθαρη πλέον η παρουσία των νεκρών στην πόλη.
Κατά την 1η ημέρα των Ανθεστηρίων, την Πιθοιγία, φαντάσματα αφήνονταν ελεύθερα στην πόλη. Επί τρεις ημέρες τριγυρνούσαν και συνυπήρχαν με τους ανθρώπους γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με έναν ανείπωτο τρόμο, κάνοντας τους να μασούν ράμνο, να αλείφουν τις πόρτες τους με πίσσα και να κλείνουν τα ιερά τους. Την τρίτη ημέρα, μέσω της ληκτήριας τελετής, καλούνταν με σεπτό διάταγμα να αναχωρήσουν. Αυτά ήξερα για τα Ανθεστήρια, έως σήμερα όμως, μιας και ο γέροντας μου είχε δείξει την πραγματική ουσία των τελετών.
Δεν άργησε να μου μιλήσει.. «Η πανσπερμία λοιπόν ετοιμάζεται από εμάς κατά την 3η ημέρα των Ανθεστηρίων και προσφέρεται στους νεκρούς. Σήμερα μπορούμε να δούμε κάτι τέτοιο. Οι ψυχές αναχωρώντας για τον Κάτω Κόσμο την παίρνουν μαζί τους, φροντίζουν τους σπόρους ώστε να γίνου καρποί και επιστρέφουν την προσφορά πίσω σε εμάς ως παγκαρπία»
«Με λίγα λόγια, σπέρνεται πανσπερμία, θερίζεται παγκαρπία» είπα απευθυνόμενος στο γέροντα. Χαμογέλασε και κούνησε καταφατικά το βλέμμα του.. «κάπως έτσι νεαρέ μου, η σημερινή μέρα είναι η γιορτή του παλιγγενισιακού κύκλου του ανθρώπου και της φύσης, το επιστέγασμα μιας αιώνιας συνεργασίας μεταξύ ζωής και θανάτου, ζωντανών και νεκρών».
Φωνές από όλη την πόλη διέκοψαν την τελευταία του φράση.. Ήταν το τέλος της ληκτήριας τελετής των Ανθεστηρίων και όλοι οι πολίτες βγήκαν χαρούμενοι στους δρόμους της Αθήνας φωνάζοντας.. «Έξω από εδώ, Κήρες. Δεν είναι πλέον Ανθεστήρια» (*8) διώχνοντας με θορύβους την ηρεμία που επικρατούσε τις τρεις αυτές μέρες στην πόλη.. «χαρούμενοι μέσα στην άγνοια τους» σκέφτηκα.

Ο θόρυβος κόπασε τις επόμενες ώρες και η Αθήνα βυθίστηκε για ακόμα ένα βράδυ στο σκοτάδι και τη σιωπή. Ο γέροντας με είχε αφήσει εδώ και ώρα, λέγοντας μου ότι το σώμα του ζητάει επίμονα ανάπαυση. Μόνος μου ανέβηκα σε έναν λόφο βυθισμένος μέσα στις σκέψεις μου, απέναντι μου η Ακρόπολη φαινόταν αδρά μέσα στο ελάχιστο φως μιας έναστρης νύχτας. Το τριήμερο αυτό των Ανθεστηρίων αποδείχθηκε πολύ πιο ουσιαστικό από κάθε προηγούμενο έτος, μιας και κατά τη διάρκεια του αναγκάστηκα να ρίξω τα θεμέλια των γνώσεων μου και να χτίσω τα νέα, τα πραγματικά.. έως την επόμενη φορά που θα αναγκαστώ να κάνω κάτι τέτοιο. «Μία διαρκή απαλλοτρίωση των όσων θεωρείς σίγουρων» σκέφτηκα.
Τα Ανθεστήρια αποτελούν την εορτή Όλων των Ψυχών, των νεκρών, της άνοιξης, της άνθησης των λουλουδιών.. τη γιορτή του παλιγγενισιακού κύκλου του ανθρώπου και της φύσης.
«Πόσοι όμως το γνωρίζουν αυτό», σκέφτηκα, «’ραγε, πως θα μείνει στην ιστορία αυτή η γιορτή, τα Ανθεστήρια; Θα διασωθεί το τόσο ουσιαστικό νόημα της, εκ των απαρχών του χρόνου, παλιγγενεσίας και της συνεργασίας μας με τους νεκρούς ή θα μείνει απλά ως μία χαρούμενη εορτή Κρασιού για το θεό Διόνυσο;».
Έχοντας απέναντι μου την Ακρόπολη, λουσμένη από το φως των αστεριών, της απηύθυνα ασυνείδητα, μέσα στις σκέψεις μου, το ερώτημα που με βασάνιζε.. «θα διασωθεί το νόημα ή θα καταλήξει και αυτή μία απλή γιορτή οινοποσίας;» Δεν έλαβα καμιά απάντηση.. Μόνο μία φράση δημιουργήθηκε στο θόλο της συνείδησης μου «ο χρόνος θα δείξει..» .

* Το παραπάνω άρθρο αποτελεί λογοτεχνικό κείμενο στηριγμένο σε ιστορικά στοιχεία. Κάθε στοιχείο που δίνεται μέσα στο κείμενο είναι άκρως τεκμηριωμένο και αποδεκτό από την κοινότητα των ενασχολούμενων με την Αρχαία Ελληνική.

[Παραπομπές:]
(*1.1) Τέλη Φεβρουαρίου.
(*1.2) Σημαίνει «τσουκάλια».
(*1) Ο Φώτιος εξηγεί ότι ήταν «μέρα μιαρή», κατά τη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες πίστευαν ότι ανέρχονταν στη γη τα πνεύματα των νεκρών.
(*2) Το όνομα Κήρες δεν μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμο με την έννοια ψυχές, μιας και το πρώτο εμπεριέχει και την έννοια του φόβου. Για το λόγο αυτό είναι πιο κοντά στην έννοια που έχει η λέξη φάντασμα, μιας και η τελευταία εμπεριέχει την αίσθηση του φόβου. Η προέλευση της λέξης είναι άγνωστη, ενώ τείνει να υποδηλώνει πάντα τον θάνατο και το κακό.
(*3) Χωρίο από το εξαίρετο βιβλίο της Jane Ellen Harrison(Λέκτωρ των αρχαίων Ελληνικών στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, 1850- 1928)., «Δαίμων και Ήρως», που στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θέμις.
(*4) Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του σχολιαστή στους Βατράχους «Και κανένας ιερέας δε γεύεται από τη χύτρα όπου μαγειρεύουν όλοι οι πολίτες», όπως επίσης και στους Αχαρνής, «μαγειρεύουν χύτρες πανσπερμίας από όπου πήρε το όνομα της η γιορτή, από τη χύτρα όμως κανένας δε δοκίμαζε».
(*5) Οι νεκροί εδώ λαμβάνουν τις ευθύνες των Χθόνιων, των Δημήτρειων, τελούν δηλαδή το έργο της Θεάς Δήμητρας και της Κόρης με την Κάθοδο και την ’νοδο της.
(*6) Αν και στα σημερινά λεξικά οι όροι πανσπερμία και παγκαρπία είναι συνώνυμες εντούτοις στην αρχαιοελληνική λατρεία ήταν σαφώς διαχωρισμένες, σύμφωνα με την J.E.Harrison.
(*7) Ο Αισχύλος παρουσιάζει αυτόν τον κύκλο, την παληγγενεσία, κάπως πιο αφηρημένο και τοποθετεί στη θέση των νεκρών ψυχών τη μάνα Γη.. «Και ας κληθεί η Γη που γεννά τα πάντα, τα θρέφει και τα παίρνει πάλι πίσω στη μήτρα της»
(*8) Σύμφωνα με το Ζηνόδοτο.

ΠΗΓΗ

Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

Οι μελέτες του DNA των σύγχρονων ανθρώπων είναι μάρτυρες του ιστορικού και προϊστορικού παρελθόντος εξίσου αξιόπιστοι με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις ιστορικές μαρτυρίες, εφόσον το γενετικό υλικό μεταβιβάζεται σχεδόν αυτούσιο από τους πανάρχαιους προγόνους στους σημερινούς απογόνους τους. Ως εκ τούτου, το βιβλίο αυτό επιδιώκει να παντρέψει τον σύγχρονο κλάδο της Γενετικής με την Ιστορία, την Αρχαιολογία, τη Γλωσσολογία, την Ανθρωπολογία, την Παλαιοντολογία, ακόμη και τη Μυθολογία, για να δώσει επιστημονικές απαντήσεις σε ερωτήματα για την ταυτότητα και την καταγωγή των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας.

Μετά από μια σύντομη εισαγωγή στις βασικές έννοιες της γενετικής, ώστε ο αναγνώστης να μπορέσει να ακολουθήσει τη λογική των επιστημονικών δημοσιευμάτων, το βιβλίο παραθέτει τα….  πιο σύγχρονα επιστημονικά στοιχεία για τη γενετική σύσταση των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας και τα συγκρίνει με αντίστοιχα δεδομένα από λαούς της Βαλκανικής, της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.

Η γενετική κληρονομιά των σύγχρονων Ελλήνων παρέχει τα στοιχεία για να περιγραφεί η γενετική ταυτότητα μας και για να ιχνηλατηθούν οι προγονικές βιολογικές ρίζες μας. Δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα για την εγκατάσταση των προγόνων μας στον ελλαδικό γεωγραφικό χώρο, για τη σχέση σύγχρονων και αρχαίων Ελλήνων και για τις αλληλεπιδράσεις των Ελλήνων με άλλους λαούς από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Η DNA υπογραφή των Ελλήνων αντικατοπτρίζει, ακόμη και σήμερα, την εξάπλωση των αρχαίων Ελλήνων και αποδεικνύει τη συνέχεια των Ελλήνων στον χώρο και στον χρόνο.

Tο επιστημονικό αυτό έργο του Ομότιμου Καθηγητής Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου του Α.Π.Θ. απευθύνεται, όχι μόνο στους ειδικούς επιστήμονες, αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό που επιθυμεί να ενημερωθεί με τρόπο υπεύθυνο για τα ευαίσθητα ζητήματα της γενετικής ταυτότητας και ιστορίας των Ελλήνων.

Ομιλία απο την Ημερίδα Ας ξανασυστηθούμε όλοι οι Έλληνες - 2 στην Πάτρα. Ομιλητής ο Ομότιμος Καθηγητής Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Κων/νος Τριανταφυλλίδης με θέμα: Η Γενετική Ιστορία των Κατοίκων της Ελλάδας: Το DNA των Ελλήνων

ΑΜΦΟΡΕΑΣ ΤΟΥ ΔΙΠΥΛΟΥ

Ο Αμφορέας του Διπύλου είναι το πιο σημαντικό αγγείο της γεωμετρικής εποχής και ένα από τα πιο φημισμένα έργα αρχαίας Ελληνικής κεραμικής και αγγειογραφικής τέχνης. Κατασκευαστής του είναι ο γνωστός με το συμβατικό όνομα Αγγειογράφος του Διπύλου .

Βρέθηκε το 1891 στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διηύθυνε ο Βαλέριος Στάης στο Δίπυλο του Κεραμικού.

Το αγγείο είναι εξολοκλήρου διακοσμημένο με αλλεπάλληλες παράλληλες οριζόντιες ζωφόρους γεωμετρικού διάκοσμου από μαιάνδρους και ρόμβους. Η κυρίως ζωφόρος περιέχει δύο εικόνες που πλαισιώνονται από τις δύο μικρές λαβές. Περιέχει συνολικά 19 ανθρώπινες σιλουέτες. Η εικόνα στην μπροστινή έχει μεγαλύτερο μήκος από την εικόνα στην πίσω όψη. Είναι πλαισιωμένη από δύο μικρούς κάθετους μαιάνδρους. Εικονίζει μια παράσταση πρόθεσης και θρήνου μιας νεκρής γυναίκας, όπως συμπεραίνουμε από την φούστα που φοράει. Είναι τοποθετημένη σε οριζόντια κλίνη με νεκρικό σενδόνι. Μπροστά στην κλίνη δύο γονατιστές γυναίκες προς τα δεξιά θρηνούν, ενώ δεξιά κάθονται σε καρέκλα ένας άνδρας και μια γυναίκα προς τα αριστερά που θρηνούν και αυτοί. Ακόμα πιο δεξιά ίστανται πέντε γυναίκες, και δύο άνδρες θρηνούμενοι και αυτοί, ενώ ένα παιδί αγγίζει με το χέρι του την κλίνη της νεκρής. Αριστερά της κλίνης ίστανται άλλες έξι γυναίκες και ένα παιδί που θρηνούν, ενώ το παιδί αγγίζει και αυτό με το χέρι του την κλίνη. Οι άνδρες διακρίνονται από το σπαθί και μαχαίρι που φοράνε στη μέση. Η παράσταση στην πίσω όψη είναι πλαισιωμένη από δύο μεγάλα αστέρια. Ο λαιμός του αγγείου περιέχει δύο παραστάσεις με ελάφια που βόσκουν και κατσίκες που ξεκουράζονται.

Ο θώρακας των ανθρώπων έχει σχήμα τρίγωνο, από το οποίο τα χέρια αυτών που θρηνούν σχηματίζουν προέκταση. Οι παλάμες και τα δάκτυλα εικονίζονται μόνο όταν έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία για την εικονιζόμενη παράσταση. Τα χέρια και τα δάκτυλα των νεκρών εκδηλώνουν το άψυχο σώμα. Ανάμεσα στις ανθρώπινες σιλουέτες είναι τοποθετημένα διακοσμητικά στοιχεία που συνδέουν οπτικά τη σκηνή με τον όλο διάκοσμο του αγγείου, σχηματίζοντας έτσι μια γέφυρα ανάμεσα στα γεωμετρικά σχήματα και την ανθρώπινη σκηνή. Τα διακοσμητικά στοιχεία στην κοιλιά και τον λαιμό του αγγείου είναι άριστης ποιότητας. Χρησιμεύουν στον επιπλέον τονισμό του σχήματος του αγγείου. Στο κέντρο του λαιμού του αγγείου, καθώς και στους ώμους του και στο κέντρο της κοιλιάς παρατηρούμε έναν διπλό μαίανδρο, επινόηση του Αγγειογράφου του Διπύλου. Μια άλλη επίσης σημαντική καινοτομία είναι οι ζωφόροι με τα ελάφια, ίσως ανατολικής επιρροής με πρότυπο χρυσά ελάσματα.

Ο αμφορέας ήταν σήμα γυναικείου τάφου, ενώ στους ανδρικούς τάφους τοποθετούνταν μνημειώδης κρατήρας.

Χρονολογείται στην υστερογεωμετρική εποχή, 760-750 π.Χ. Το εργαστήριο του Αγγειογράφου του Διπύλου είχε εξειδικευτεί στην κατασκευή αυτού του μνημειώδους αγγείου. Ο Αγγειογράφος του Διπύλου μπορεί να ήταν ταυτόχρονα και ο κεραμεύς του αγγείου αυτού. Το Δίπυλο είναι μεταγενέστερης κατασκευής. Το αγγείο μπορεί να είχε μεταφερθεί εκεί από κάποιο άλλο μέρος μετά την καταστροφή της πόλης το 490 π.Χ. και τοποθετήθηκε στο σημείο εκεί που βρέθηκε.
ΠΗΓΗ