Την Ελλάδα θα υποστηρίζουν οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στο ματς με την Κύπρο

Στο πλευρό της Εθνικής μας και όχι της Κύπρου θα είναι οι οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ στο παιχνίδι των προκριματικών του Μουντιάλ. 

Ενόψει της αυριανής αναμέτρησης στο «Καραϊσκάκης», οι φίλοι των πρωταθλητών της Μεγαλονήσου εξέδωσαν ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο «apoel.net». 

Τονίζουν λοιπόν ότι δεν ξεχνούν τι σημαίνει το Ε στο όνομα της ομάδας τους και σημειώνουν ότι μοναδική τους έγνοια θα είναι να νικήσει η πραγματική τους Εθνική, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. 


Αναλυτικά η ανακοίνωση 

«Η αυριανή ποδοσφαιρική αναμέτρηση ανάμεσα στην Κύπρο και την Ελλάδα έχει αρκετές ιδιαιτερότητες οι οποίες έχουν σχολιαστεί τις τελευταίες μέρες. Μια από αυτές είναι ο κοινός εθνικός ύμνος κάτι που πιθανόν να ξενίσει όσους ξένους δεν γνωρίζουν ότι είμαστε Έλληνες. 

Σε μια εποχή όπου κάποιοι ίσως να αγνοούν ή να ξεχνούν τι αντιπροσωπεύει το Ε του ΑΠΟΕΛ, πρέπει να πούμε χωρίς δισταγμό ότι αύριο μόνο μια Εθνική αγωνίζεται και είναι αυτή που θέλουμε να πετύχει τον στόχο της. 

Ο ΑΠΟΕΛ ιδρύθηκε, υπάρχει και μεγαλουργεί επειδή αποτελεί ένα φάρο του Ελληνισμού και των ιδανικών του. Μπορεί μέσα από τις δεκαετίες να έχουν ξεθωριάσει κάποιες αξίες, γεγονός που έφερε πολλών ειδών προβλήματα στη χώρα μας, αλλά ποτέ δεν πρόκειται να υποβαθμιστεί το Ε των Ελλήνων της Λευκωσίας. 

Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη των ποδοσφαιριστών της Κύπρου να μετρήσουν δυνάμεις απέναντι στους Ελλαδίτες διεθνείς αλλά και τους σκαούτερς που θα βρίσκονται στο Καραϊσκάκη αλλά η δική μας έγνοια είναι να κάνει ακόμα ένα βήμα για πρόκριση η πραγματική Εθνική μας. 

Και υπενθυμίζουμε ότι θα είναι έγκλημα εις βάρος του ΑΠΟΕΛ αν επιστρέψει τραυματίας ο Πιέρος Σωτηρίου».

ΤΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΤΡΙΞΙΜΟ ΚΑΙ Ο ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΟΡΑ

Απόψε τα μεσάνυκτα, όπου και αν βρίσκεστε, κάντε ενός λεπτού σιγή. Τόση αρκεί. Να ακούσετε το ανατριχιαστικό και διαπεραστικό τρίξιμο. 
Είναι το ίδιο που διαπερνάει τις ψυχές κάθε 13η Μαρτίου, εδώ και 59 χρόνια. 
Εκείνο το τρίξιμο που 20 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα διαχύθηκε σε κάθε γωνιά του νησιού. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για να στείλει στεντόρειο το μήνυμα ότι η αγάπη για την πατρίδα και το πάθος για την ελευθερία, είναι τα υπέρτατα ιδανικά. 
Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ ήταν διαφορετικό. Εκείνα τα μεσάνυκτα ήταν διαφορετικά. Έτσι είναι ενίοτε κάθε στιγμή που η Ιστορία γονατίζει ευλαβικά μπροστά σε γίγαντες. Μόνο που στη συγκεκριμένη στιγμή, ο γίγαντας ήταν ουσιαστικά ένα παιδαρέλι 19 χρόνων. Ασυνήθιστο, γι’ αυτό και αξεπέραστα μεγαλοπρεπές γεγονός.    
Πρώτοι οι αποικιοκράτες πίστεψαν ότι το παιδαρέλι θα δείλιαζε και θα υπέκυπτε. Δεν ήξεραν οι τιποτένιοι. 
Στη δίκη έμαθαν. «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο το οποίο έχω να πω είναι τούτο. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την ελευθερία του. Τίποτα άλλο», τους απάντησε με απέραντο εύρος εθνικής αξιοπρέπειας. Έμειναν αποσβολωμένοι. Η δική τους μικροψυχία αδυνατούσε να αντιληφθεί τη δύναμη της ελληνοπρέπειας που καθοδηγούσε τον Ευαγόρα. Περιορίστηκαν στην ποταπό μέθοδο, την μοναδική που γνώριζαν. Την θανατική καταδίκη. 
Πού να γνώριζαν τα ευτελή ανθρωποειδή ότι πρόσφεραν νέκταρ αιώνιας αθανασίας στον αγέρωχο νέο. 
Πού να γνώριζαν τους στίχους του για τους ήρωες που «ζήλευε»: «Των αθανάτων το κρασί/ Το ‘βρετε σεις και πίνετε/ Ζωή για σας ο θάνατος/ Κι αθάνατοι θα μείνετε».     Στην ίδια παγίδα έπεσε και ο Χάρος. 

Μεσάνυκτα ακριβώς πορεύθηκε στο ικρίωμα και περίμενε. 
Άκουσε την πόρτα του κελιού να ανοίγει. Και βήματα σταθερά, που δεν φανέρωναν το παραμικρό τρέκλισμα. 
Άκουσε το επίδοξο θύμα του να φωνάζει περνώντας από τα κελιά των συντρόφων του: «Για σας λεβέντες. Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια, συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη, γελαστός, υπερήφανος». 
Ο Χάρος μειδίασε. Ήξερε πως όσοι είχαν αντικρίσει το τρομακτικό του πρόσωπο, δείλιασαν, φοβήθηκαν, υπέκυψαν. Όχι όμως, ο Ευαγόρας. Όχι οι τιτάνες του ηρωισμού όπως εκείνος. 
Ανέβηκε στο ικρίωμα. Του πέρασαν την αγχόνη. Έσφιξαν το σχοινί, που σε λίγο θα έκοβε το νήμα της ζωής του. Κοίταξε κατάματα τον Χάρο. Με πύρινο βλέμμα και ειρωνικό χαμόγελο. «Εγώ δεν σε φοβάμαι», του είπε. Ο Χάρος σάστησε. Δεν είχε ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο και σε τέτοια ηλικία. Ένεψε, όμως, στον εξίσου απεχθή δήμιο να τραβήξει τον μοχλό. 
Άνοιξε η καταπακτή. Ακούστηκε το ανατριχιαστικό τρίξιμο.
 Το σώμα του τιτάνα νέου βρέθηκε στο κενό. Την ψυχή του, ωστόσο, δεν πρόλαβε να την αγγίξει ο Χάρος. 
Είχε από καιρό χαράξει την πορεία που θα ακολουθούσε. 
Είχε από καιρό πάρει μιαν ανηφοριά. Είχε από καιρό πάρει τα μονοπάτια.
 Είχε από καιρό βρει τα σκαλοπάτια που παν’ στη Λεφτεριά. Εκείνη την στιγμή, απλώς, όδευσε στο χρυσοποίκιλτο παλάτι της, για να πάρει τη θέση του στο Πάνθεον των Αθανάτων.    
Απόψε, μαζί με το ανατριχιαστικό τρίξιμο της καταπακτής, όσοι διαθέτουν ακόμη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια, θ’ ακούσουν κι ένα γοερό κλάμα. Τον σπαραγμό του ήρωα, που δεν έκλαψε μπροστά στην αγχόνη και μπροστά στον Χάρο. 
Κάθε 13 του Μάρτη τα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του. Αντικρίζοντας 59 χρόνια μετά, το κατάντημα ενός λαού που έχασε την πορεία του. Που ξέχασε τις αξίες και τα ιδανικά του. Που κουρέλιασε το μεγαλείο της ψυχής, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα. Κυρίως τα δάκρυα κυλάνε, αντικρίζοντας το κατάντημα των «ηγετών». Εκείνος πήρε μιαν ανηφοριά. Αυτοί ακολουθούν έκτοτε, αδιάκοπα μιαν κατηφοριά. Εκείνος πέταξε στην αθανασία με φουσκωμένα στήθη από ελληνοπρέπεια. Αυτοί κατρακυλούν στα τάρταρα της καταισχύνης, βεβηλώνοντας ό,τι εθνικά αξιοπρεπές έχει απομείνει.    
Ο Ευαγόρας θα παραμείνει φωτεινός φάρος και πρότυπο ηρωισμού στην αιωνιότητα. Τα δάκρυα του, ωστόσο, δεν θα στερέψουν ποτέ, όσο οι «ταγοί» -κι εμείς- θα συνεχίζουν να ακολουθούν την κατηφοριά της ντροπής! 

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΕΛ ΤΟ ΚΟΡΕΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ ΜΕ ΤΟΝ AJAX ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ

Αρχικά σχημάτισαν την Κύπρο με την κατεχόμενη της πλευρά να καλύπτεται από κόκκινο χρώμα και στο κάτω μέρος το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ σε 6 διαφορετικές γλώσσες.Στην συνέχεια δημιούργησαν την Ελληνική σημαία με την Κύπρο στην μέση και στο κάτω μέρος το Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ πάλι σε 6 διαφορετικές γλώσσες.

ΕΟΚΑ 1η τ' Απρίλη

Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ

Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ
Σκηνοθετική επιμέλεια: Πέτρος Πετρίδης
Ερμηνεία: Κώστας Ρήγγος
Μουσική: Αχιλλέας Τσαγγαρίδης
Στίχοι: Ανδρέας Περικλέους & Αχιλλέας Τσαγγαρίδης
Παραγωγή/Mixing & Mastering: art music studio
Μοντάζ: Σωτήρης Χαραλάμπους
Παραγωγή 2013
Πολιτιστικής Ομάδας Νέας Υόρκης "Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΣ"

ΤΟΥ ΒΑΓΟΡΗ :Γ.Νταλάρας

Στίχοι: Ανδρέας Παράσχος
Μουσική: Κούλης Θεοδώρου
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

Εννιά τζιαι δέκα τζι' εκατόν τζιαί σίλιοι πεντακόσιοι
τ'άρματα εζωστήκασιν στον πόλεμον τζιαι πάσιν
ο πκιό μιτσής τριών γρονών χαζίριν τζιαι παρπάταν
τζι' ο μιάλος ήτουν εκατόν τζι' έδειγνεν τους τη στράτα

Ήτουν ο γρόνος δίσεχτος μήνας Δευτερογιούνης
τη στράταν που πηαίννασιν λαμπρόν την πκιάννει μιάλον
ο πρώτος ο μιτσότερος ελούθην του κλαμάτου 
πον εισιεν μάνα να το δει μήτε γονιόν κοντά του

Τζι' έτσι σαν ήτουν το λαμπρόν τζι' ούλλα κατάπιννεν τα
τζι' ο φόος ήτουν δακρυκόν τζιαι τ άρμάτα κρουσμένα
ομπρός τους συνομπλάστηκεν πέρκαλλος τζειν' την ώραν
τζι' "ώρα καλή" εφώναξεν λαλούν `με Ευαγόρα

Τζι' επολοήθειν ο παππούς στα εκατόν του γρόνια
τζιαι άννοιξεν το στόμαν του τζιαι λέει τζιαι λαλεί του
"ώρα καλή σου Aαγορή που `ρτες που την αγχόνην
είμαστεν αγνοσύμενοι που πάππον ως αγγόνιν"

Πάππος, μωρόν τζιαι πέρκαλλος τα μμάθκια εσηκώσαν
καρτζιλατούν τον Πλάστην μας πκιάννουν ευτζιήν τζιαι στράταν
τζιαι εφκήκαν μιαν ανηφορκάν τζιαι στην Τζιερύνειαν πάσιν
τζι' η νύχτα που 'ταν Βαρετή έφεξεν στο Καρπάσιν

)

"ΞΥΠΝΑ ΓΛΗΟΡΗ" :Μαρινέλλα

"ΞΥΠΝΑ ΓΛΗΟΡΗ..."
Ο Επικήδειος Λόγος της μάνας του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου
μελωποιημένος από τον Γιώργο Θεοφάνους
και ερμηνεία της Μαρινέλλας
από την παράσταση ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ.

Σε όλα τα EΛΛΗΝΙΚΑ ραδιόφωνα της Χώρας
1 Απριλίου 2012(Επέτειος της ΕΟΚΑ 1955-1959)

)

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ - Η πιο όμορφη ώρα 20

)

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ: Άγγελος Πρωτοστάτης

Τα μεσάνυχτα της σημερινής μέρας (13 Μαρτίου ) του 1957 ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης,οδηγείται στην αγχόνη. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο. Δύο λεπτά αργότερα (14 Μαρτίου) η καταπακτή ανοίγει και ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης περνά στην αιωνιότητα.

1. Α Γ Γ Ε Λ Ο Σ ΠΡΩΤΟΣΤΑΤΗΣ απ΄ τους προγόνους μας επέμφθη να πει στην ελευθερία το χαίρε. Ήταν 18χρονος, χιλιάδων ετών. Τ' όνομα αυτού, Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Του Μιλτιάδη και της Αφροδίτης.

2. Πρόλαβε να πει στη λευτεριά το χαίρε με όποιον τρόπο μπορούσε. Με τις αντιβρετανικές διαδηλώσεις του από το 1953. Με τους στίχους των αθάνατων ποιημάτων του.

4. Με το ντουφέκι του, αντάρτης της ΕΟΚΑ, από τα μισά της Στ΄ Γυμνασίου. Με το μέτωπο ψηλά στα μούτρα του Εγγλέζου δικαστή.

5. Με τη ζωή του: Ανεβαίνοντας μισή ώρα πριν από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 13ης Μαρτίου 1957 στην Αγχόνη του Άγγλου δυνάστη.

7. Ε Υ Α Γ Ο Ρ Α Σ επέμφθη να πει στην ελευθερία το χαίρε. Επέμφθη απ' όλους τους προηγούμενους ελληνικούς αιώνες. Για να το πει ψυχή τε και σώματι.

8. Παίρνοντας μιαν ανηφοριά, παίρνοντας μονοπάτια για να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Ακόμα και εκεί: Στη φρικτή Κρεμάλα. Για ν' ακούγεται σε όλους τους επόμενους ελληνικούς αιώνες. Και: όποιος έχει αυτιά ας ακούει...

9. Προμελετημένα: «Για σένα, Κύπρο αθάνατη, πατρίδα σκλαβωμένη, θα δώσω απ' το αίμα μου κάθε σταλαγματιά. Για να σε δω ελεύθερη και χιλιοδοξασμένη δε θα διστάσω, Κύπρο μου, να πέσω στη φωτιά».

10. Με πρόθεση: «Μπορεί σε κάποια μάχη, γραμμένο η μοίρα να ΄χει να μη γυρίσουμε. Μα πάμε με καμάρι και λέμε όποιον πάρει και θα νικήσουμε».

11. Με πλήρη συνείδηση: Τέσσερεις ώρες πριν τον κρεμάσουν. Εβρισκόμενος στο κελλί του μελλοθανάτου η ώρα 7.30 το απόγευμα της 13ης Μαρτίου 1957, όπου έγραψε το τελευταίο προς την αδελφή του γράμμα:

12. Για το «πεντασύλλαβο όνομα που να θυμίζει εκείνην, για την οποία ήρθα ως εδώ. Εκείνην για την οποία έγραψε ο ποιητής Σολωμός το πιο όμορφο τραγούδι του. ΕΚΕΙΝΗΝ, την οποίαν κάθε άνθρωπος επιθυμεί πιο πολύ απ' όλα. Κατάλαβες, αδελφή μου;»

13. Π Ε Μ Π Τ Η 14 Μαρτίου 1957, πριν από το χάραμα του φου, τον θάψανε οι δήμιοι μυστικά. Στον ίδιο τάφο που 10 μέρες πριν, χώσανε το πυρπολημένο σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου.

14. Στα Φυλακισμένα Μνήματα των 13 αρχαγγέλων της λευτεριάς: «Των αθανάτων το κρασί το βρετε σεις και πίνετε. Ζωή για σας ο θάνατος, κι αθάνατοι θα μείνετε».

)

10 ΜΑΙΟΥ 1956 ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΟΛΗΣ – ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΘΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

10 Μαΐου 1956... η ελληνική περηφάνια, το αστείρευτο θάρρος και η παλικαριά που επέδειξαν οι Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ανεβαίνοντας πρώτοι στο ικρίωμα της αγχόνης, ανύψωσαν την τελευταία, ίσως, ένδοξης σελίδας της Ελληνικής Ιστορίας μας, αναδεικνύοντας πρότυπα ηρώων για τις παρούσες αλλά και τις μέλλουσες γενεές.


ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΚΑΡΑΟΛΗΣ

Ο Μιχαλάκης Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1933, στο χωριό Παλαιοχώρι της επαρχίας Λευκωσίας και ήταν το τέταρτο παιδί του Σάββα και της Παναγιώτας Καραολή. Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο του χωριού του και αποφοίτησε με υποτροφία από την Αγγλική σχολή Λευκωσίας.

Παράλληλα εργάστηκε στο Τμήμα Φόρου Εισοδήματος και διάπρεψε ως αθλητής στίβου στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ.

Ο Μιχαλάκης εντάχθηκε από τους πρώτους στις τάξεις της ΕΟΚΑ πολύ πριν από την 1η Απριλίου 1955, με την ομάδα του φίλου του και συγχωριανού του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη. Συγκεκριμένα δούλεψε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, πήρε μέρος στη μεταφορά οπλισμού και σε διάφορες βομβιστικές επιθέσεις κατά των Άγγλων.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ - 28 Αυγούστου 1955 Ο Μιχαλάκης Καραολής, ο Ανδρέας Παναγιώτου και ο Γιώργος Ιωάννου παίρνουν μέρος σε μια από τις πιο εντυπωσιακές ενέργειες της ΕΟΚΑ - την εκτέλεση του «Έλληνα» αστυνομικού Ηρόδοτου Πουλλή, ο οποίος πρόδιδε τον αγώνα και συνεργαζόταν με τους Άγγλους.

Η εκτέλεση του Πουλλή πραγματοποιήθηκε καθώς παρακολουθούσε συγκέντρωση που οργάνωνε το ΑΚΕΛ, στη Οδό Λήδρας στην καρδιά της Λευκωσίας. Από τους πυροβολισμούς των αγωνιστών προκλήθηκε χάος στη περιοχή. Ο Καραολής και ο Παναγιώτου, που χρησιμοποίησαν τα πιστόλια τους, έτρεχαν σε σημείο της Λήδρας για να πάρουν τα ποδήλατά τους και να διαφύγουν. Παριστάμενοι προσπάθησαν να τους εμποδίσουν. Ο Παναγιώτου, κατάφερε να διαφύγει, ο Καραολής, όμως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το ποδήλατο του και να απομακρυνθεί τρέχοντας. Για κακή του τύχη όμως, οι αριθμοί κατασκευής του ποδήλατου μαρτύρησαν την ταυτότητα του, και έτσι οι Άγγλοι βρήκαν στα αρχεία του Τμήματος Οδικών Μεταφορών ότι το ποδήλατο ανήκε στον Μιχαλάκη Καραολή.

Κι ενώ κατάφερε να κρυφτεί για λίγες μέρες, στη προσπάθεια του ο Μιχαλάκης να διαφύγει και να ενταχθεί στην αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου, συλλαμβάνεται σε ενέδρα από τις αγγλικές δυνάμεις και φυλακίζεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας.

Η ΔΙΚΗ - 28 Οκτωβρίου 1955 Ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης προσπάθησε να καταστρέψει το ποδήλατο του Καραολή, ως ένα σημαντικό τεκμήριο εις βάρος του, τοποθετώντας βόμβα στις αποθήκες που βρισκόταν το ποδήλατο, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο Καραολής στο δικαστήριο δέχεται την καταδίκη του με μεγάλη ψυχραιμία και χωρίς κανένα παράπονο, παρότι η σφαίρα που σκότωσε τον Ηρόδοτο Πουλλή προερχόταν από το όπλο του Ανδρέα Παναγιώτου. Ο Μιχαλάλης δεν αποκάλυψε όνομα συναγωνιστή του. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος δέχεται τη ποινή του και ετοιμάζεται να ανέβει στο ικρίωμα της αγχόνης σαν ΩΡΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ!

Η ΕΟΚΑ κατάστρωνε σχέδια απόδρασης του από τις Φυλακές, ο ίδιος όμως ο Καραολής ανεφέρει σε ιδιόχειρη αναφορά του στον Αρχηγό Διγενή να σταματήσει η όποια τυχόν προσπάθεια απόδρασης του, για το λόγο ότι ανησυχούσε μήπως δολοφονηθεί ο ίδιος αλλά ιδιαίτερα να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή κάποιου άλλου που θα προσπαθούσε να τον βοηθήσει να αποδράσει. Δεν ήθελε να χάσει ένας άλλος τη ζωή του, για χάρη του.

Στο τελευταίο τoυ γράμμα προς τo θείο τoυ Δαμιανό γράφει:

"Με απόλυτη ψυχική γαλήvη σας απευθύvω τo λόγo τoυ τελευταίoυ απoχαιρετισμoύ, χωρίς όμως v απoκρύπτω τηv πικρία πoυ μoυ πρoκάλεσε η στέρηση μιας απoχαιρετιστηρίoυ επίσκεψης εκ μέρoυς τωv πλέov στεvώv τoυλάχιστov, συγγεvώv. Ελπίζω ότι όλoι θα κρατήσoυv τηv ψυχραιμία τoυς και ότι τo κoυράγιo δεv θα λείψει. Θα ήταv πραγματική ικαvoπoίηση για μέvα αv όλoι και ιδιαίτερα η μητέρα μoυ τα καταφέρoυv vα απoφύγoυv τoυς θρήvoυς και τoυς σπαραγμoύς για μέvα. Εμέvα δεv πρέπει vα με λυπάστε, διότι κι εγώ δεv βλέπω vα είμαι τόσov αξιόκλαυστoς. Κι' εφ' όσov εγώ δεv βρίσκω λόγo για vα κλαίω τov εαυτό μoυ, τότε oύτε κι oι δικoί μoυ δεv πρέπει vα κλαίvε."

Τα ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζουν. - Ξέρουν και πώς να πεθαίνουν - Kαι πως την πατρίδα να τιμούν. – Μιχαλάκης Καραολής

Ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής σε πολλά μηνύματα του έγραφε: «κάντε το αδύνατο δυνατό, ελευθερώστε τον Καραολή».



ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934, στο χωριό Άγιος Μάμας της επαρχίας Λεμεσού. Γονείς του ο Δήμητρης και η Ευδοκία Δημητρίου. Αδέλφια του ο Σάββας και η Έλενη. Σε ηλικία μόλις 5 χρονών έχασε το πατέρα του, έτσι ο ρόλος της μητέρα του ήταν πολύ δύσκολος αφού έπρεπε να μεγαλώσει μόνη της τα τρία της παιδιά. .Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο του χωριού του και το 1947 αποχαιρετώντας την οικογένεια του φεύγει για την Αμμόχωστο όπου θα φοιτήσει εκεί για τρία χρόνια στο Νυχτερινό Γυμνάσιο.

Στη συνέχεια εργάστηκε σε κατάστημα .εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών. Εντάχθηκε στο εργατικό κίνημα και διετέλεσε πρόεδρος των Νέων Συντεχνιών της Αμμοχώστου.

Η προσφορά του καθώς και η δράση του στην ΕΟΚΑ χαρακτηρίζονται πολυσήμαντες, αφού μια από τις επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν η αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες Αμμοχώστου, για να μεταφερθούν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες. Μέσα από την επιχείρηση αυτή η οποία πέτυχε με απόλυτη επιτυχία, ενισχύθηκε η ΕΟΚΑ σημαντικά.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ - 28 Νοεμβρίου 1955 Ο Ανδρέας Δημητρίου παραμονεύοντας για ώρα οπλισμένος έξω από τον κινηματογράφο «Χατζηχαμπή» στην Αμμόχωστο, βλέπει ξαφνικά τον στόχο του…. τον πράκτορα της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», Σιντνεί Τέιλορ …στρέφει το όπλο του και τον πυροβολά τραυματίζοντας τον.

Ο Δημητρίου σπεύδει να απομακρυνθεί τρέχοντας. Διερχόμενη περίπολος τον περικυκλώνει ζητώντας του να παραδοθεί. Αυτός αρνείται πεισματικά. Οι Άγγλοι μη έχοντας άλλη επιλογή για να τον συλλάβουν τον πυροβολούν και τον τραυματίζουν στο χέρι. Μεταφέρεται εσπευσμένα με ελικόπτερο στο Νοσοκομείο Λευκωσίας και από εκεί στις Κεντρικές Φυλακές.

Η ΔΙΚΗ - 13 Δεκεμβρίου 1955 Ο Ανδρέας Δημητρίου με τραυματισμένο χέρι παρουσιάζεται στο δικαστήριο για την προανάκριση της υποθέσεως του.

Σε λίγες μέρες καθώς η δίκη είχε τελειώσει και έμεινε μόνο η απόφαση, ο δικαστής ρώτησε τον Δημητρίου αν ήθελε να δηλώσει κάτι πριν να καταδικαστεί. Ο Ανδρέας του απάντησε «Τίποτε!» και τότε το δικαστήριο τον βρίσκει ένοχο και τον καταδικάζει στην έσχατην των ποινών…

Ο Ανδρέας προς έκπληξη όλων στο δικαστήριο, χαμογελά περήφανα και δέχεται με θάρρος και περηφάνια τη θανατική του καταδίκη.

Η υπόθεση του επανεξετάστηκε από το εφετείο αλλά απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και η αίτηση για χάρη, την οποίαν υπέβαλαν οι δικηγόροι στον κυβερνήτη Χάρτινγκ.

Λίγο πριν βαδίσει στην αγχόνη, είχε πει στους δικούς του:

«Η ώρα τoυ θαvάτoυ μoυ πλησιάζει...Τo μόvo πoυ λυπoύμαι είvαι πoυ δε θα δω τηv Κύπρo μας ελεύθερη. Καλά μoυ αδέλφια, αγαπημέvη μάvα, μη λυπάστε πoυ πεθαίvω, γιατί πεθαίvω σαv άvτρας. Σας εύχoμαι vα ζήσετε ελεύθερoι. Χωρίς θυσίες δεv κατακτιέται η λευτεριά. Ελπίζω vα είμαστε oι πρώτoι και oι τελευταίoι. Πριv φύγετε από κovτά μoυ θα σας ζητήσω μια χάρη. Οταv, στηv Κύπρo μας, αvατείλει o ήλιoς της λευτεριάς vα μεταφέρετε τα κόκκαλα μoυ στo χωριό πoυ γεvvήθηκα, πoυ αvατράφηκα, πoυ χάρηκα, τα παιδικά μoυ χρόvια. Να τα βάλετε κovτά στα κόκκαλα τoυ πατέρα μoυ πoυ θα με περιμέvει. Ο θάvατoς δεv με φoβίζει γιατί η ζωή είvαι περιττή μέσα στη σκλαβιά. Ζήτω oι αγωvιστές της λευτεριάς. Ζήτω η λευτεριά. Γεια σας!»

9 Μαΐου 1956 στην Αθήνα, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ομονοίας για να καταδικάσουν τα σκληρά μέτρα του Άγγλου κυβερνήτη Χάρντινγκ στην Κύπρο και να αποτρέψουν την προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα εκτέλεση των δυο αγωνιστών. Τα επεισόδια γενικεύτηκαν στο κέντρο της Αθήνας, με τα όργανα της τάξης να ανοίγουν πυρ κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα τέσσερις άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους.

Ο ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ - 10 ΜΑΙΟΥ 1956: Πέμπτη μετά το Πάσχα...Τους σέρνουν ατάραχους στο σκοτεινό εκείνο δωμάτιο, στο δωμάτιο εκείνο που θα τους έκανε στη συνέχεια για πάντα ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ, στο δωμάτιο εκείνο που δεν τους τρόμαξε ούτε για μια στιγμή το θέαμα της καταπακτής ...Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου, περήφανα στέκονται εκεί βλέποντας κατάματα το σχοινί της αγχόνης... βλέποντας κατάματα το θάνατο να έρχεται με τον πιο βάναυσο τρόπο... όμως Δεν λυγίζουν... οι Έλληνες ποτέ δεν λυγίζουν! Ο φόβος τους κυριεύεται από ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ. Αγέρωχοι, ήρεμοι και με δυνατή φωνή ψάλλουν περήφανα τον Εθνικό Ύμνο «Σε γνωρίζω από την κόψη/ του σπαθιού την τρομερή,/ σε γνωρίζω από την όψη/ που με βία μετράει τη γη./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη/ των Ελλήνων τα ιερά,/ και σαν πρώ..... η λέξη κόβεται από τον τρομαχτικό ήχο της καταπακτής...

Ο Καραολής και ο Δημητρίου υπήρξαν οι πρώτοι αγωνιστές του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ που καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν από τους Άγγλους δυνάστες. Με αυτό το τρόπο πίστεψαν οι Άγγλοι πως θα εκφοβίσουν τους Έλληνες της Κύπρου και θα αποδυνάμωναν την δύναμη της ΕΟΚΑ και τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή.

Αντίθετα, η γενναία θυσία των Καραολή και Δημητρίου προκάλεσε την αντίδραση και τον εξοργισμό όλων των Ελλήνων. Ο πόθος για λευτεριά και Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα, αναγκάζει τους Άγγλους να γονατίσουν μπροστά τους , αφού τίποτα και κανένας δεν μπορεί να τους σταματήσει .... η Κύπρος μετατρέπεται σε ιερό θυσιαστήριο, περιφρονώντας τον θάνατο έχοντας μόνο πίστη και ελπίδα πως θα κυματίσει σύντομα η γαλανόλευκη σε μια Κύπρο ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΗ...!   ΠΗΓΗ:www.facebook.com/ΕΟΚΑ

Ο Γρηγόρης, ο Βαγορής και ο Θεόφιλος

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Μάρτιος είναι σημαντικός μήνας για ολόκληρο τον Ελληνισμό, αφού εκτός από την έναρξη του αγώνα για την Εθνική μας Παλιγγενεσία, το μήνα αυτό έχασαν τη ζωή τους, αγωνιζόμενοι για τα εθνικά ιδανικά και για την πατρίδα τρεις σημαντικοί ήρωες του Κυπριακού Αγώνα.

Ο πρώτος ήταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου, πρωτοπαλίκαρο και υπαρχηγός του στρατηγού Γρίβα και της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν ίσως ο πιο τυχερός από τους τρεις, αφού πρόλαβε και αγωνίστηκε επί τρία ολόκληρα χρόνια για την ελευθερία, πριν πέσει νεκρός από τα πυρά των Άγγλων. Ήταν 3 Μαρτίου 1957, όταν οι Άγγλοι αποικιοκράτες, αφού ανακάλυψαν το κρησφύγετο του ‘Ζήδρου’, όπως ήταν ένα από τα ψευδώνυμα του Γρηγόρη Αυξεντίου, κοντά στη Μονή Μαχαιρά, το περικύκλωσαν με ειδικές δυνάμεις, τεθωρακισμένα οχήματα και ελικόπτερα, καλώντας τον Κύπριο αγωνιστή να παραδοθεί. Ο Γρηγόρης, αφού άφησε τους συντρόφους του να διαφύγουν με ασφάλεια, αρνήθηκε να παραδοθεί και να πέσει ο ίδιος στα χέρια των αποικιοκρατών. Έμεινε εκεί, στη σπηλιά, και πολέμησε μέχρι τέλους σκοτώνοντας αρκετούς Άγγλους και στο τέλος άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο κρησφύγετό τους, που πυρπολήθηκε από τους διώκτες του. Η σορός του δεν παραδόθηκε ποτέ στους συγγενείς του, υπό το φόβο διαδηλώσεων κατά τη διάρκεια της κηδείας του, η οποία έγινε στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, στα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα», εκεί όπου η θηριωδία των Άγγλων δεν μπορεί να βρει ανταγωνιστή.

Ο Γιάννης Ρίτσος, εκείνες τις μέρες, συγκλονισμένος από τον ηρωικό θάνατο του Αυξεντίου, που προτίμησε να καεί ζωντανός παρά να παραδοθεί στον εχθρό, έγραψε τον «Αποχαιρετισμό», στον Γρηγόρη, όπου λέει μεταξύ άλλων: 

Λέω τον αριθμό των χρόνων μου και κλαίω ξέροντας πως θα τον προσθέσετε στη δόξα του έθνους μας (ας μου συχωρεθεί κι αυτή η τελευταία μου αδυναμία).

Ακούω αυτόν τον αριθμό στα χείλη σας και θάθελα να τον φιλήσω πάνω στα χείλη σας.

Ήμουν ίσως μικρός για τη δόξα – ίσως μικρός για μια τέτοια ευτυχία.

Μια πράξη σωστή είναι το πήδημα του ανθρώπου έξω απ’ τη μοναξιά.

Είναι το σφίξιμο χιλιάδων χεριών κι ο όρκος όλων.

Είμαι έτοιμος.

Δε δέχομαι, όχι, τη θυσία για το θάνατο. Τη δέχομαι μονάχα για τη ζωή – για μια ζωή που  πια δεν θ’ απαιτεί καμιά θυσία. Είμαι έτοιμος.

Ποτέ δεν θα μπορούσα να πιστέψω πως η στενότητα μιας σπηλιάς μπορούσε να έχει τόση ευρυχωρία, μπορούσε να χωρέσει την πατρίδα με τις ελιές της, τ’ ακρογιάλια της, τα βάσανά της, με τα καΐκια της, μ’ ολάνοιχτα πανιά στον αντρίκιον αγέρα της, τον κόσμο με τα φλάμπουρά του, τα όνειρά του, τις καμπάνες του και τα μικρά αγριόχορτα. Ανασαίνω, μέσα σ’ αυτό το πέτρινο τούνελ που η έξοδός του είναι το ίδιο το στόμιο του ήλιου.

Το ξέρω: από δω, κατ’ ευθείαν, θα περάσω νεκρός μες στον κόσμο. Μην κλαίτε.

Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ, πως είναι δυνατή η Ελευθερία. Γεια σας.

Τούτη την ώρα δεν τρομάζω τα μικρά ή μεγάλα λόγια – μπορώ να σκουπίσω τα μάτια μου στη σημαία μας, μιας και το ξέρω: στην απόλυτη στιγμή μου μες απ’ το στόμιο του θανάτου, οι συναγωνιστές μου θα παραλάβουν απ’ τα χέρια μου φλεγόμενη τη σημαία του ανένδοτου αγώνα, φλεγόμενη σαν πύρινο άλογο ικανό να διασχίσει το άπειρο και το θάνατο, σαν άσβηστη δάδα μέσα σ’ όλες τις νύχτες των σκλάβων, φλεγόμενη η σημαία μας σα μέγα αστραφτερό δισκοπότηρο για την άγια Μετάληψη του Κόσμου.

Μπορώ να επαναλάβω:

«Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου – το σώμα και το αίμα του Γρηγορίου Αυξεντίου, ενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ΄ το χωριό Λύση, οδηγού ταξί το επάγγελμα, πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα φτιάχνουν τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και που σήμερα, 2 του Μάρτη 1957, κάηκε ζωντανός στη σπηλιά της Μονής Μαχαιρά και σήμερα, μέρα Σάββατο –μην το ξεχάσετε σύντροφοι- στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και 3 πρώτα λεπτά, γεννήθηκε ο μικρός Γρηγόρης ανάμεσα στα ματωμένα γόνατα της πλάσης.

Ο δεύτερος της ιερής αυτής παρέας ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Βαγορής, όπως τον έλεγαν οι δικοί του, που δεν πρόλαβαν να τον χαρούν, όπως δεν πρόλαβε να τον χαρούν οι συμμαθητές του κι ο Ελληνισμός, όπως δεν πρόλαβε να χαρεί κι ο ίδιος τη ζωή, αφού την αποχαιρέτισε σε ηλικία μόλις 18 ετών, κρεμασμένος στο σχοινί της αγχόνης των εχθρών σφετεριστών της πατρίδας του.

Το μόνο που πρόλαβε να κάνει ο Βαγορής, ήταν να αγαπήσει παράφορα και με ακατανίκητο πάθος την Ελλάδα, για την οποία πέθανε υπερήφανα και με χαρά, αφήνοντας μια μέρα πριν τον απαγχονισμό του, στις 14 Μαρτίου 1957, το τελευταίο γράμμα:  

Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.   

Θάφτηκε κι αυτός στα “Φυλακισμένα Μνήματα” για να μην γίνουν διαδηλώσεις στην κηδεία του και φουντώσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, για να ακολουθήσει χρόνια μετά ένας άλλος ήρωας, αγωνιστής της Ελευθερίας κι αυτός, που έπεφτε νεκρός από αδελφικό χέρι που όπλισε ο βάρβαρος Τούρκος κατακτητής αυτή τη φορά.

Ήταν βράδυ Κυριακής, στις 20 Μαρτίου 1994, όταν έπεφτε νεκρός ο Θεόφιλος Γεωργιάδης μπροστά στο σπίτι του, στη Λευκωσία, από όπλο που κρατούσαν συμπατριώτες μας, όπλο που όπλισε το τουρκικό κράτος, για να εκδικηθεί τους πολύχρονους αγώνες του Θεόφιλου για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων και την συναρτώμενη με τον αγώνα αυτόν ελευθερία της μαρτυρικής Κύπρου.

Τις μέρες αυτές που περιμένουμε να γιορτάσουμε την επέτειο της εθνικής μας παλιγγενεσίας εδώ στην Ελλάδα, ας αφιερώσουμε λίγες στιγμές και στη μνήμη των Κυπρίων αγωνιστών που πέθαναν για την Ελλάδα. Είναι εθνικό χρέος η μνήμη, όπως εθνικό χρέος μας είναι να μην ξεχνούμε ποτέ ότι η Κύπρος δεν είναι καθόλου μακριά.

Δημοσιεύθηκε στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της Παρασκευής                                                                                ΠΗΓΗ:infognomonpolitics.blogspot.com

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ:ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ 18 ΧΡΟΝΩΝ Ο ΒΑΓΟΡΗΣ