Αντιστράτηγος ο «Σταυραετός του Μαχαιρά»- Γρηγόρης Αυξεντίου

Οι αριστεροί προδοτες του ΚΚΕ δήλωσε «παρών».

Ο Ρίτσος όμως για τον Αυξεντίου εγραψε τον “Αποχαιρετισμό” σύντροφοι!

Στον βαθμό του αντιστρατήγου προάγεται μετά θάνατον ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου, σύμφωνα με τροπολογία του Υπουργείου Άμυνας η οποία εντάχθηκε στο νομοσχέδιο για την κύρωση της συμφωνίας με το ΝΑΤΟ για τον ηλεκτρονικό πόλεμο.

Η τιμητική προαγωγή γίνεται «σε αναγνώριση των υπηρεσιών του και της προσφοράς του προς το ελληνικό έθνος».

Υπενθυμίζεται ότι ο Γρηγόρης Αυξεντίου υπηρέτησε τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις με την ιδιότητα του εφέδρου ανθυπολοχαγού.

Η ρύθμιση ήταν ενταγμένη σε τροπολογία, η οποία εγκρίθηκε από ΣΥΡΙΖΑ Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Ανεξάρτητους Έλληνες και Ένωση Κεντρώων, ενώ το ΚΚΕ δήλωσε «παρών».Η Χρυσή Αυγή ζήτησε να έρθει ξεχωριστά.

Ο Ρίτσος όμως για τον Αυξεντίου εγραψε τον “Αποχαιρετισμό” σύντροφοι!

Αυτό ονομάζεται «διαχείριση συμβόλων». Και το κάνει η αυτοαποκαλούμενη «αριστερή Κυβέρνηση».

Στην αξιωματική αντιπολίτευση κάνουν διαχείριση προσωπικών διαδρομών και στρατηγικών. Είναι άριστοι, ιδιως στη διαχείριση λογαριασμών στο twitter.Έκαστος στο είδος του.

Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου, δεύτερος στην ιεραρχία της ΕΟΚΑ, κάηκε από τους Άγγλους μετά από πολύωρη μάχη.  Ο «Σταυραετός του Μαχαιρά» πρόλαβε και σκοτωσε 47 Άγγλους, ρίχνοντας πάνω απο χίλιες σφαίρες συνοδεία χειροβομβίδων, ενώ το κρησφύγετό του ειχε προδοθεί στους κατακτητές. “Υπο ραγδαίας βροχής”.

Το καμένο σώμα του θάφτηκε στις 4 Μαρτίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Τα φυλακισμένα μνήματα», υπό το φόβο λαϊκών εκδηλώσεων.

Στην Κύπρο θεωρείται εθνικός ήρωας.

Ο Ελληνισμός όμως είναι ενιαίος όσο κι αν βόλευε η Κύπρος να “κείται μακράν”.

Πρόκειται απλά για έναν ανυπέρβλητο αγωνιστή του Ελληνικού Έθνους.

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΤΡΙΞΙΜΟ ΚΑΙ Ο ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΟΡΑ

Απόψε τα μεσάνυκτα, όπου και αν βρίσκεστε, κάντε ενός λεπτού σιγή. Τόση αρκεί. Να ακούσετε το ανατριχιαστικό και διαπεραστικό τρίξιμο. 
Είναι το ίδιο που διαπερνάει τις ψυχές κάθε 13η Μαρτίου, εδώ και 59 χρόνια. 
Εκείνο το τρίξιμο που 20 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα διαχύθηκε σε κάθε γωνιά του νησιού. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Για να στείλει στεντόρειο το μήνυμα ότι η αγάπη για την πατρίδα και το πάθος για την ελευθερία, είναι τα υπέρτατα ιδανικά. 
Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ ήταν διαφορετικό. Εκείνα τα μεσάνυκτα ήταν διαφορετικά. Έτσι είναι ενίοτε κάθε στιγμή που η Ιστορία γονατίζει ευλαβικά μπροστά σε γίγαντες. Μόνο που στη συγκεκριμένη στιγμή, ο γίγαντας ήταν ουσιαστικά ένα παιδαρέλι 19 χρόνων. Ασυνήθιστο, γι’ αυτό και αξεπέραστα μεγαλοπρεπές γεγονός.    
Πρώτοι οι αποικιοκράτες πίστεψαν ότι το παιδαρέλι θα δείλιαζε και θα υπέκυπτε. Δεν ήξεραν οι τιποτένιοι. 
Στη δίκη έμαθαν. «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο το οποίο έχω να πω είναι τούτο. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την ελευθερία του. Τίποτα άλλο», τους απάντησε με απέραντο εύρος εθνικής αξιοπρέπειας. Έμειναν αποσβολωμένοι. Η δική τους μικροψυχία αδυνατούσε να αντιληφθεί τη δύναμη της ελληνοπρέπειας που καθοδηγούσε τον Ευαγόρα. Περιορίστηκαν στην ποταπό μέθοδο, την μοναδική που γνώριζαν. Την θανατική καταδίκη. 
Πού να γνώριζαν τα ευτελή ανθρωποειδή ότι πρόσφεραν νέκταρ αιώνιας αθανασίας στον αγέρωχο νέο. 
Πού να γνώριζαν τους στίχους του για τους ήρωες που «ζήλευε»: «Των αθανάτων το κρασί/ Το ‘βρετε σεις και πίνετε/ Ζωή για σας ο θάνατος/ Κι αθάνατοι θα μείνετε».     Στην ίδια παγίδα έπεσε και ο Χάρος. 

Μεσάνυκτα ακριβώς πορεύθηκε στο ικρίωμα και περίμενε. 
Άκουσε την πόρτα του κελιού να ανοίγει. Και βήματα σταθερά, που δεν φανέρωναν το παραμικρό τρέκλισμα. 
Άκουσε το επίδοξο θύμα του να φωνάζει περνώντας από τα κελιά των συντρόφων του: «Για σας λεβέντες. Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια, συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη, γελαστός, υπερήφανος». 
Ο Χάρος μειδίασε. Ήξερε πως όσοι είχαν αντικρίσει το τρομακτικό του πρόσωπο, δείλιασαν, φοβήθηκαν, υπέκυψαν. Όχι όμως, ο Ευαγόρας. Όχι οι τιτάνες του ηρωισμού όπως εκείνος. 
Ανέβηκε στο ικρίωμα. Του πέρασαν την αγχόνη. Έσφιξαν το σχοινί, που σε λίγο θα έκοβε το νήμα της ζωής του. Κοίταξε κατάματα τον Χάρο. Με πύρινο βλέμμα και ειρωνικό χαμόγελο. «Εγώ δεν σε φοβάμαι», του είπε. Ο Χάρος σάστησε. Δεν είχε ξανασυναντήσει κάτι τέτοιο και σε τέτοια ηλικία. Ένεψε, όμως, στον εξίσου απεχθή δήμιο να τραβήξει τον μοχλό. 
Άνοιξε η καταπακτή. Ακούστηκε το ανατριχιαστικό τρίξιμο.
 Το σώμα του τιτάνα νέου βρέθηκε στο κενό. Την ψυχή του, ωστόσο, δεν πρόλαβε να την αγγίξει ο Χάρος. 
Είχε από καιρό χαράξει την πορεία που θα ακολουθούσε. 
Είχε από καιρό πάρει μιαν ανηφοριά. Είχε από καιρό πάρει τα μονοπάτια.
 Είχε από καιρό βρει τα σκαλοπάτια που παν’ στη Λεφτεριά. Εκείνη την στιγμή, απλώς, όδευσε στο χρυσοποίκιλτο παλάτι της, για να πάρει τη θέση του στο Πάνθεον των Αθανάτων.    
Απόψε, μαζί με το ανατριχιαστικό τρίξιμο της καταπακτής, όσοι διαθέτουν ακόμη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια, θ’ ακούσουν κι ένα γοερό κλάμα. Τον σπαραγμό του ήρωα, που δεν έκλαψε μπροστά στην αγχόνη και μπροστά στον Χάρο. 
Κάθε 13 του Μάρτη τα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του. Αντικρίζοντας 59 χρόνια μετά, το κατάντημα ενός λαού που έχασε την πορεία του. Που ξέχασε τις αξίες και τα ιδανικά του. Που κουρέλιασε το μεγαλείο της ψυχής, την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα. Κυρίως τα δάκρυα κυλάνε, αντικρίζοντας το κατάντημα των «ηγετών». Εκείνος πήρε μιαν ανηφοριά. Αυτοί ακολουθούν έκτοτε, αδιάκοπα μιαν κατηφοριά. Εκείνος πέταξε στην αθανασία με φουσκωμένα στήθη από ελληνοπρέπεια. Αυτοί κατρακυλούν στα τάρταρα της καταισχύνης, βεβηλώνοντας ό,τι εθνικά αξιοπρεπές έχει απομείνει.    
Ο Ευαγόρας θα παραμείνει φωτεινός φάρος και πρότυπο ηρωισμού στην αιωνιότητα. Τα δάκρυα του, ωστόσο, δεν θα στερέψουν ποτέ, όσο οι «ταγοί» -κι εμείς- θα συνεχίζουν να ακολουθούν την κατηφοριά της ντροπής! 

ΠΗΓΗ

Ο 18χρονος μαθητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης, έγραφε ποιήματα πριν τον οδηγήσουν στη αγχόνη και παρηγορούσε τη μάνα του με αστεία!!!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

«Πολλοί νέοι σήμερα στην Κύπρο, δεν γνωρίζουν δυστυχώς τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα»  μου είπε φιλικό ζευγάρι από τη Λευκωσία. «Ρώτησα ένα νεαρό, μου λέει η φίλη μου, ποιός ήταν ο Παλληκαρίδης και η απάντησή του μου προκάλεσε σόκ! Θα είναι κάποιος παλιός ποδοσφαιριστής!...». Φαινόμενα τέτοια συναντάς και στην Αθήνα.  Έχω ακούσει από μαθητή  να λέει, για το ποιος είναι ο Καραϊσκάκης: « Είναι αυτός που έχτισε το στάδιο Καραϊσκάκη…»

Ο 18χρονος ήρωας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όπως πολλά παιδιά της ηλικίας του, μπολιάστηκαν  με τα ιδανικά των μεγαλυτέρων  που αγωνίζονταν για την Ελευθερία και την Ένωση της Κύπρου. Ο νεανικός ενθουσιασμός, τους έκανε να μην υπολογίζουν ακόμα και τη ζωή τους. Και αυτό το βλέπουμε στο πρόσωπο του Βαγορή ( Ευαγόρα), όταν πάσχιζαν οι δικηγόροι στη δίκη του  να τον αθωώσουν, κι εκείνος δεν τους άφηνε περιθώρια υπεράσπισης!

Κατηγορήθηκε, ότι στις 18-12-1956 συνελήφθη να μεταφέρει οπλοπολυβόλο μπρέν και  τρείς γεμιστήρες από την Λυσό στη Λευκωσία.  Στη δίκη του  τον ρώτησε ο δικαστής: « Έχεις να είπης τι, διατί να μην σου επιβληθεί  ποινή;». Ο Βαγορής παραδέχτηκε την ενοχή του λέγοντας: « Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ο,τι έκαμα, το έκαμα ως Ελλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.» Αυτές τις γενναίες, παλικαρίσιες κουβέντες είπε στους δικαστές, οι οποίοι ασυγκίνητοι, στυγνοί, έβγαλαν, χωρίς το ελαφρυντικό της εφηβικής λεβεντιάς, την ετυμηγορία τους : Εις θάνατον!

Την επομένη της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον στρατηγό Χάρντινγκ,  που του ζητούσαν να απονείμει  χάρη στο συμμαθητή τους. Τότε αρχίζει ένας τεράστιος αγώνας  για να αποτραπεί η εκτέλεση. Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας παντού! Η κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητεί την παρέμβαση του βασιλιά Παύλου, κινείται ελληνική κυβέρνηση και Βουλή, βομβαρδίζουν με τηλεγραφήματα την αγγλική κυβέρνηση και τον ΟΗΕ.  Αρχιεπίσκοποι και μητροπολίτες, συντεχνίες, διανοούμενοι, απλοί πολίτες ακόμα και  Άγγλοι βουλευτές προσπαθούν να ματαιώσουν την εκτέλεση, αλλά ο σκληρός δήμιος της Κύπρου σερ Χάρντινγκ και η αγγλική διπλωματία, απορρίπτουν το αίτημα απονομής χάριτος.

Το απόγευμα της 13-3-1957, ο Ευαγόρας, γράφει σ’ ένα κομμάτι χαρτί « Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Ακριβώς τα μεσάνυχτα, αφού μεταλάβει, καλούν την μητέρα του να τον αντικρύσει για τελευταία φορά « Μη θρηνείς μάνα, πεθαίνω για την Ελλάδα». Και η μάνα του έλεγε αργότερα «  μου έλεγε αστεία  και προσπαθούσε να με παρηγορήσει…»  Σε μεγάλη απόσταση ακούγονταν οι φωνές  διαδηλωτών για την ΕΟΚΑ και την «΄Ενωση». Ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής της ΕΟΚΑ απαγχονίζεται από τους  Άγγλους σε ηλικία μόλις 18 ετών, χωρίς να βγάλει δάκρυ κι ενταφιάζεται στα Φυλακισμένα Μνήματα στη Λευκωσία.

Το «εγερτήριο σάλπισμα» του Βαγορή

Έγραψε ο Βαγορής: «Παλιοί συμμαθηταί !Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια/να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά./Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα/ μέσ’ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές…»

ΠΗΓΗ