ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

ΦΟΝΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΕ!


(ΑΠΕ/ EPA/ WILL OLIVER)
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωμά θα το θέσουμε το ζήτημα: οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι αυτές που οργάνωσαν τη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, με στόχο να επηρεάσουν καταλυτικά την έκβαση του δημοψηφίσματος την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της Αγγλίας στην ΕΕ; Αν όντως έχει συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας MI5 έδιναν ως πιθανότατη τη νίκη της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Η δολοφονία της Τζο Κοξ θα πετύχει να αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος υπέρ της παραμονής στην ΕΕ της Αγγλίας;

Αυτό θα το δούμε τη νύχτα της Πέμπτης 23 Ιουνίου, οπότε θα έχουμε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αν πάντως η δολοφονία της βουλευτού Τζο Κοξ μεθοδεύτηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, το βρετανικό κατεστημένο πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.

Ως θύμα δολοφονίας, η Τζο Κοξ ήταν το ιδανικό θύμα. Μια πρωτοεκλεγμένη γυναίκα βουλευτής, γλυκιά σαραντάρα, μητέρα δύο μικρών παιδιών, τριών και πέντε χρονών, που θα μεγαλώσουν ορφανά. Η Τζο Κοξ ανήκε στην ακραία δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Πρώτα απ' όλα ήταν υπέρ μιας συνολικής, γενικής επίθεσης εναντίον της Συρίας για να επιτευχθεί η ανατροπή του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Δεύτερον, όχι μόνο ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, αλλά τάχθηκε και κατά του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, θεωρώντας ότι δεν τάχθηκε με επαρκή για την ίδια αποφασιστικότητα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ! Μιλάμε για τον Κόρμπιν, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι το “Ναι” στην παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ θα είναι αποτέλεσμα πρωτίστως των οπαδών του Εργατικού Κόμματος υπέρ της ΕΕ!

Τον περασμένο μήνα η Κοξ κατέστησε δημόσια γνωστή τη διαφωνία της με την εκλογή του Κόρμπιν ως αρχηγού των Εργατικών. Σε άρθρο της στον Γκάρντιαν τον κατηγόρησε ότι δεν έχει τη “στόφα” πρωθυπουργού και του προσήψε “αδύναμη ηγεσία, κακή ικανότητα κρίσης και εσφαλμένες προτεραιότητες”. Η Κοξ είχε δουλέψει στο ίδρυμα Μπιλ Γκέιτς, ενώ υπήρξε και σοβαρό στέλεχος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Όξφαμ. Διετέλεσε ακόμη σύμβουλος της Σάρας Μπράουν, της συζύγου του τελευταίου πρωθυπουργού των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν, άρα η Κοξ ήταν οργανικά δεμένη με τη δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Όταν όμως κάποιος δολοφονείται, οι επιμέρους πολιτικές τους απόψεις υποχωρούν και αυτό που μένει είναι η αποτρόπαια δολοφονία μιας νεαρής μητέρας με δύο παιδάκια τριών και πέντε χρόνων. Ο δράστης έχει συλληφθεί από τις βρετανικές αρχές και πρόκειται για μια ακροδεξιά προσωπικότητα. Φρόντισε άλλωστε να το κάνει γνωστό, φωνάζοντας τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα “Πρώτα η Βρετανία”. Θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς ένα σύνθημα, αν αυτό δεν ήταν ταυτόχρονα το όνομα μιας... βρετανικής ακροδεξιάς οργάνωσης!

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το τραγικό γεγονός προκειμένου να καταστήσουν συμπαθέστερη στους Έλληνες την ΕΕ, παρά τον νεοαποικιακό ζυγό που η ΕΕ έχει επιβάλει στην Ελλάδα. “Ματωμένο δημοψήφισμα” ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την Παρασκευή, την επόμενη μέρα μετά τη στυγνή δολοφονία. “Πάγωσαν Βρετανία και Ευρώπη από τη δολοφονία της Τζο Κοξ”, ήταν ο υπέρτιτλος της πρώτης σελίδας. “Φωνάζοντας το σύνθημα «Πρώτα η Βρετανία», ο πενηντάχρονος δράστης σκότωσε τη βουλευτή των Εργατικών. Ανεστάλησαν όλες οι συγκεντρώσεις, υπέρ και κατά του Brexit, μία βδομάδα πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα” ανέφερε ο υπότιτλος της πρώτης σελίδας της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια αξιοποίησης συμμετείχε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. “Κοινός εχθρός είναι όσοι θέλουν να διασπάσουν την ενότητα των λαών και των κοινωνικών δυνάμεων” δήλωσε χωρίς να καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος τι έλεγε. “Να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια πολιτικό που χάθηκε άδικα και να ελπίσουμε ότι είναι το τελευταίο θύμα σε μια περίοδο όπου στην Ευρώπη το μίσος αναζωπυρώνεται και ενισχύεται έναντι της νηφαλιότητας και του πολιτικού λόγου”, πρόσθεσε, επιχειρώντας να στρεβλώσει το νόημα της σύγκρουσης που διεξάγεται στην Αγγλία γύρω από το αν η Γερμανία θα μπορέσει ή όχι να οικοδομήσει το τέταρτο Ράιχ της, αυτή τη φορά όμως όχι με τα τανκς, αλλά με το ευρώ.

Η ψυχολογική πίεση που ασκείται εναντίον του αγγλικού λαού είναι τρομερή. Ένας φόνος μιας νεαρής γυναίκας είναι εφιαλτικό βάρος. Θα αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος; Σε πέντε μέρες θα το μάθουμε και θα κρίνουμε αν οι Άγγλοι είναι λαός μιας μεγάλης χώρας ή αν πρόκειται για άτομα που απλώς κατοικούν σε μια μεγάλη χώρα.

*Δημοσιεύεται στο ΠΡΙΝ το Σάββατο 18 Ιουνίου 2016

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σημαντικότερος πολιτικός της Ελληνικής Ιστορίας

tsipras

Πριν καν κλείσει ενάμισι χρόνο στην πρωθυπουργία της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας αναδεικνύεται ως ο σημαντικότερος πολιτικός στην Ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Με την εκχώρηση της περιουσίας του ελληνικού κράτους για 99 χρόνια -μέσω του νέου ταμείου Αποκρατικοποιήσεων-, ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται ο πιο πετυχημένος Έλληνας πολιτικός.

Ξεχάστε τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Όλοι αυτοί δεν πιάνουν μια μπροστά στον Αλέξη Τσίπρα.

Για τα επόμενα 99 χρόνια, το όνομα του Αλέξη Τσίπρα θα είναι στα στόματα των Ελλήνων.

Ο Τσίπρας θα τα έχει τινάξει -εκτός αν ζήσει 140 χρόνια- και οι Έλληνες θα μιλούν κάθε μέρα για αυτόν.

Όλοι οι Έλληνες -τουλάχιστον για τα επόμενα 100 χρόνια- θα μιλούν για το Μνημόνιο Τσίπρα.

Έλληνες που θα γεννηθούν σε πενήντα, εξήντα και εβδομήντα χρόνια από σήμερα, μετά το «μαμά» και το «μπαμπά», θα λένε «Τσίπρας».

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη περάσει και στον επόμενο αιώνα, ενώ εμάς δεν θα μας θυμάται κανείς.

Αν αυτό δεν είναι επιτυχία για έναν πολιτικό, αναρωτιέμαι τι είναι επιτυχία.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σημαντικότερος πολιτικός στην Ελληνική Ιστορία.

(Και βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την ΚΝΕ. Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύει πως η ΚΝΕ μπορεί να σε οδηγήσει παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις έγκαιρα. Κοιτάξτε γύρω σας πόσοι πρώην κνίτες κυριαρχουν σε πολιτική, οικονομία και δημοσιογραφία. Μια καλή κυρία μου έγραψε χτες στο Twitter πως -εκτός από την ΚΝΕ- και το Κολλέγιο Αθηνών μπορεί να σε οδηγήσει παντού. Βέβαια, επειδή δεν μπορούν να πάνε όλα τα παιδιά στο Κολλέγιο, γονείς γράψτε τα παιδιά σας στην ΚΝΕ. Το μέλλον τους είναι εξασφαλισμένο. Θα μεγαλουργήσουν. Πάντως, όποια παιδιά γραφτούν και στο Κολλέγιο και στην ΚΝΕ, θα αφήσουν εποχή. Θα ξεπεράσουν και τον Τσίπρα.)

ΠΗΓΗ

Κώστας Κόλμερ: Η αποτυχία του ευρώ και η ελπιδοφόρα προοπτική της δραχμής



Ως νέος ΄Αμλετ , ο ΄Ελλην ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει στις  εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου μεταξύ μνημονικών και αντιμνημονικών κομμάτων. Δηλ. εν τελική αναλύσει , «να μπή κανείς ή να μη μπή» (στην δραχμή) δοθέντος ότι η ενδεχομένη αποδοκιμασία των ευρωφίλων κομμάτων σημαίνει αυτομάτως χρεοκοπία και επάνοδο εις κάποιου είδους εγχώριο νόμισμα.
Το δίλημμα ,εν τούτοις , δραχμή ή ευρώ είναι παραπειστικόν. Απλοποιεί μία σύνθετη υπόθεσιν: Εάν συμφέρει την ανάπτυξι της οικονομίας (ΑΕΠ) η χρήσι ξένου νομίσματος και δανεικών διά την αποτροπή  της χρεοκοπίας και όχι διά επενδύσεις ή εάν την εξυπηρετεί η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική και η αναστολή εξυπηρετήσεως του άλλως αδιατηρήτου δημοσίου χρέους οπότε η εισροή ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου και η ενίσχυσι των εξαγωγών δύνανται ν’ αυξήσουν υ γ ι ώ ς το ΑΕΠ και να μειώσουν την ανεργία.

Η παρελθούσα συμπεριφορά του ευρώ και η μεταπολεμική εμπειρία της δραχμής είναι ένας ασφαλής οδηγός της προτιμήσεως του ενός ή του άλλου νομίσματος, ενώ η οικονομική ανάπτυξις  είναι το επιδιωκόμενο μέσον , δια την καταπολέμησι της ανεργίας ,που υποσκάπτει τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας και δημογραφίας.
Η απόφασι παραμένει πολιτική επιλογή και υπ’αυτή την έννοια δεν έχει τόση σημασία ποίο κόμμα θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές αλλά υπό ποίαν μορφή του πολιτεύματος θα εφαρμόσει την μία ή την ετέρα λύσιν. Είναι προφανές ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και τα προαπαιτούμενα της ευρωχρηματοδοτήσεως του χρέους ενώ εκφράζονται ζωηρές αμφιβολίες  εάν  μία αριστερή κυβέρνησι δύναται να διαχειρισθή την νέα δραχμή , υπό την πίεσι του λεγομένου «πολιτικού κόστους» (πχ. η φορολόγησι των αγροτών) και της διευρύνσεως του δημοσίου (Σοβιετικό μοντέλο) στην οικονομία.
Η αποτυχία του ευρώ.
Όταν το 2002 κυκλοφόρησε το ευρώ (ίσο περίπου με 2 Γερμανικά μάρκα ) ,η Ελληνική οικονομία διήρχετο μίαν περίοδο σταθερότητος και σχετικής αναπτύξεως , αποτέλεσμα δύο υποτιμήσεων της δραχμής επί ΠΑΣΟΚ.Ο πληθωρισμός ήταν ανεκτός και η ανεργία υπό έλεγχο  ,παρά το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα των… σοσιαληστρικών κυβερνήσεων μετά το 1974 (βλ.άρθρ. 106 του Καραμανλικού συντάγματος που δημεύει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποζημίωσι)
Η επιλογή  του ευρώ υπήρξε μία καθαρώς πολιτική πράξι που δεν είχε καμμία απολύτως σχέσι με την οικονομική πραγματικότητα. Εστηρίζετο εις μαγειρευμένα στατιστικά στοιχεία και ανταλλαγές επιτοκίων (swap) ,διά την απόκρυψι του δημοσίου χρέους , από την οποία απόκρυψι η μεσολαβήσασα Γκόλντμαν Ζαξ έβγαλε μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων δολλαρίων κέρδος και ο τότε πρωθυπουργός Κ.Σημίτης επεδείκνυε  τα πρώτα ευρωνομίσματα λίαν υπερηφάνως στον Αμερικανό πρόεδρο Τζώρτζ Μπούς , ο ποίος απορούσε με το μέγεθος της εθελοδουλίας των γραικύλων.
Το ευρώ προεκάλεσε τρομακτικές παρενέργειες ειδικώς στην Ελλάδα : από της βαθείας μεταβολής της αντιλήψεως περί των τιμών στην αγορά (Price perception ,  λόγω  διαστολής της πιστωτικής επέκτασης) μέχρις  αφανών εκ πρώτης όψεως αλλ’ λίαν οδυνηρών αποτελεσμάτων διά τον ΄Ελληνα παραγωγό ,καταναλωτή και φορολογούμενο (εξ αιτίας του αφειδούς δανεισμού του δημοσίου στο εξωτερικό και της εν συνεχεία αγρίας φορολογίας των δια των τριών μνημονίων).
Το γενικό επίπεδο των τιμών  του ευρώ υπερδιπλασιάσθη στην Ελλάδα  απ’ την αύξησι της συνολικής ζητήσεως που παρέσχεν η ανεξέλεκτη Τραπεζική χρηματοδότησι .Ο Ελληνικός πληθωρισμό  απεκρύβη απ’ την κρατικοδίαιτη στατιστική υπηρεσία και η απώλεια ανταγωνιστικότητος έφθειρε συν τω χρόνω την συγκρισιμότητα της Ελληνικής παραγωγής με τις συναγωνίστριες χώρες στην διεθνή αγορά (ακόμη και στον Τουρισμόν όπου η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα) ενώ ο γνωστός στην εφορία φορολογούμενος… εκληθη να επωμισθή το τεράστιο δημόσιο χρέος που το 2014 υπερέβη το 172% του ΑΕΠ ενώ η παραδοσιακή φοροδιαφυγή έλαβε κολοσσιαίες διαστάσεις.
Τ’ αποτελέσματα της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής του ευρώ , η οποία βασικώς εξυπηρέτει την Γερμανία , που εξήγαγε την ανεργία της στο Ευρωπαϊκό νότο ,εφάνησαν στην χώρα μας πολύ ενωρίτερον της διεθνούς κρίσεως του 2008.
Η οικονομική ανάπτυξι , που αρχικώς είχε επιτυχυνθή λόγω της διοργανώσεως του Ολυμπιακών Παιγνίων (Olympic Games) το 2004, επεβραδύνθη ταχέως μέχρις εκμηδενήσεως το επόμενον έτος. Από του 2009 άρχισε μία πρωτοφανής ύφεσι να πλήττει την Ελληνική οικονομία με απώλεια συνολικώς μέχρις σήμερον του 40% του διαθεσίμου εισοδήματος και την ανεργία να πλησιάζει το τρίτο του ενεργού πληθυσμού (το άλλο 1/3 «ασχολείται» στο …δημόσιον λόγω πελατειακών σχέσεων των κομμάτων της κοινο-βολευτικής δημο-ακρατίας).
Η αδυναμία  εξυπηρετήσεως του δημοσίου χρέους έφερε το 2012 τα  Τρωηκά μνημόνια και το ΔΝΤ με τιμωρητική ουσιαστικώς διάθεσι και όχι με αναπτυξιακή προοπτική .Το μοιραίον λάθος επέτεινε την φθοροποιό δράσι του ξένου νομίσματος εις όλους τους τομείς της Ελληνικής οικονομίας σύν της προσελκύσεως δύο εκατομμυρίων λαθρομεταναστών λόγω του μετατρεψιμότητος  του ευρώ .
Η ψυχολογία της μάζης.
-Πώς εξηγείται , εν τοιάτη περιπτώσει , η σημερινή δημοτικότης του ευρώ στην Ελληνική κοινή γνώμη;
Η απάντησι δεν είναι οικονομική αλλά της ψυχολογίας της μάζης του πληθυσμού: Αφ’ενός μεν το αίσθημα (τουλάχιστον μέχρι πρότινος) ότι οι ΄Ελληνες προήχθησαν εις …Ευρωπαίους (μαζί με τις δραχμικές καταθέσεις που μετεβλήθησαν εν μια νυκτί εις σκληρό συνάλλαγμα) αφ’ ετέρου δε η απέχθεια της μεταβολής  των συνηθειών και η πνευματική ραστώνη της ακαδημαϊκής κοινότητος , μαζί με την συνεχή κινδυνολογία των μαζικών μέσων …παραπληροφορήσεως , επέτρεψαν τον σχηματισμό ενός λαϊκού ερείσματος υπέρ του ευρωπαϊκού νομίσματος .
Εν τούτοις , το λαϊκό ρεύμα του ευρώ ήδη εξασθενεί όχι μόνον στους ριζοσπάστες οπαδούς (το τρίτο κόμμα είναι αντιμνημονικό) αλλά και διά πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους που έχουν εθνική συνείδησι και καλούνται να πληρώσουν υπερόγκους φόρους. Τα Capital controls , το κλείσιμο και η κεφαλαιακή εξάχνωσι των Τραπεζών (που υπολειτουργούν επί 8 εβδομάδες !), τα αναλήψιμα 420 ευρώ ανά καταθέτη εβδομαδιαίως και  οι νέοι φόροι (+25%) του τρίτου μνημονίου αραιώνουν τους οπαδούς του ευρώ. Η αγωνία  μεταφέρεται τώρα στον Αλέξη Τσίπρα μήπως και δεν προλάβει τις εκλογές προτού επιπέσουν τα νέα εκκαθαριστικά της εφορίας επί της κεφαλής των ψηφοφόρων.
Εάν ‘όμως ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί στις 120 έδρες στην Βουλή , η πιθανότης επιστροφής στην δραχμή θα ενισχυθή όχι μόνον δι’εκείνους που έχουν μνήμη αλλά και δι’ όσους την απεχθάνονται ως όψιμοι «Ευρωπαίοι».
Στην εποχή της Δραχμής
Αντιθέτως προς την ευρωμνημονική , η εποχή της δραχμής εχαρακτηρίζετο από χαμηλή φορολογία , αύξησι της απασχολήσεως , δυναμική άνοδο των εξαγωγών στα Βαλκάνια , σταθερότητα και εξωστρέφεια του Τραπεζικού συστήματος και ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική για τον Τουρισμό και την  ναυτιλία , που εκάλυπταν το 40% του ΑΕΠ ενώ σήμερα μόλις το 25%.
Ως συνέπεια της ευελίκτου συναλλαγματικής πολιτικής της Τραπέζης της Ελλάδος προ του 1998, χιλιάδες νέες θέσεις μονίμου απασχολήσεως δημιουργήθησαν από  εφοπλιστικές ,νεοπαγείς και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην χώρα. Η δραχμή είχε διεθνοποιηθή και μάλιστα ανατιμηθή στα Βαλκάνια.Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών εκαλύπτοντο με «εξισορροπητικό δανεισμό» του μακαρίτου Ζολώτα 350-400 εκατομ. δολλάρίων  ετησίως και το δημόσιον χρέος ήταν κάτω του 60% του ΑΕΠ.
Το 2002 , με δημόσιον χρέος εις ευρώ άνω του 100% του ΑΕΠ, τίποτε δεν εδικαιολόγει την εγκατάληψι της δραχμής παρά μόνον η δολία προαίρεσι της κυβερνήσεως Σημίτη , η οποία  ενήχετο και στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου.  Δι’ ενός άλματος εις τα πρόσω  ,ο  Κ. Σημίτης («καθ’εξιν συνωμότης» κατά τον προφητάνακτα του ΠαΣοΚ) προσεπάθησε να αποσείσει το αμαρτωλό παρελθόν του ΠαΣοΚ και με την υπογραφείσα συμφωνία Σένγκεν , να εξυπηρετήσει τα Γερμανικά συμφέροντα.
Η εν συνεχεία  συμφωνία του Δουβλίνου  μετέβαλε την χώρα  εις χωματερή ανθρώπων ήδη από του 2003 ,όταν άρχισε να δέχεται ελευθέρως ξένους εργάτες και εν συνεχεία τους λαθρομετανάστες από την… «ηνωμένη Ευρώπη»! Όταν ο πρωθυπουργός Σημίτης όλως αντισυνταγματικώς παρέδωσε το «δακτυλίδι της εξουσίας» στον αιωνίως αιθεροβάμωνα «πρόεδρο» Γιώργο Α. Παπανδρέου («Λεφτά υπάρχουν» 2010 και «Κίνημα» το 2015) άρχισε η επιτάχυνσι του εκλογικού κύκλου που παρέλυσε την δημοσία διοίκησι και την χώρα με 13 ψηφοθηρίες από του 2009.
Υπάρχει βάσιμος υποψία ότι εάν το 2010 η χώρα είχε επανέλθη  στο εθνικό νόμισμα πολλά από τα σημερινά δεινά θα είχαν αποφευχθή και θα ευρίσκετο εις τροχιάν αναπτύξεως με  αναπόφευκτη την αναδιάρθρωσι του δημοσίου χρέους που είναι εξ ορισμού αδιατήρητο (ΔΝΤ). Αλλ’ απέλειπεν το πολιτικόν θάρρος και η γνώσις.
Με την εμμονή μέσα στην ευρωζώνη απωλέσθησαν 5 έτη αναπτύξεως και εξυγιάνσεως της οικονομίας  στα οποία έρχονται τώρα να προστεθούν αλλά τρία , υφεσιακά της συμφωνίας του Ιούλιου (17) Τσίπρα-Μέρκελ. Το ΑΕΠ θα μειωθή εφέτος 3% και Κύριος οίδεν πόσο του χρόνου. Η επανάληψις του πειράματος λιτότητος ουδένα εδίδαξε – ούτε τους οικονομολόγους του ΔΝΤ!
Είναι εν τούτοις γνωστόν από την Φυσική ότι το ίδιο πείραμα με τα ίδια συστατικά δεν μπορεί να επιφέρει διαφορετικό αποτέλεσμα. Η οικονομική ανάπτυξι της Ελλάδος  μέσα στο ευρώ είναι ματαιοπονία. Η αναζήτησι εναλλακτικού νομίσματος είναι ζήτημα χρόνου όχι πολιτικής επιλογής.
Το πολιτικό πρόβλημα
Παρά ταύτα το ζήτημα της υιοθεσίας δραχμής μετατίθεται από το οικονομικό στο πολιτικό πεδίο. Με κοινο-βολευτικές κυβερνήσεις χαμηλής ισχύος και 300 «βολευτές» στο α-βούλιο , τελείως ανευθύνους (222 εψήφισαν το τελευταίο μνημόνιο άνευ αναγνώσεως του) είναι ηλίου φαϊνώτερον ότι ο πληθωρισμός θα καλπάσει με την δραχμή. Πολύ ενωρίτερον οι οίκοι πιστωτικής ανυποληψίας MOODY’S , S+P , FITCH θα έχουν υποτιμήσει την Ελλάδα κάτω του σημερινού CC. Οπότε κάθε αξιοπιστία θα έχει χαθή.
Το εθνικό νόμισμα «θέλει –όχι- τον Γερμανό του» αλλά ένα ενάρετο και κυρίως αποτελεσματικό πολιτικό καθεστώς ,χωρίς συχνές προσφυγές στις κάλπες που αποδιοργανώνουν της οικονομική ζωή. Ένα τέτοιο είναι της Προεδρικής δημοκρατίας , με σαφή διάκρισι των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική υπό 5ετή πρόεδρον ,εκλεγόμενο εις δύο Κυριακάς μεταξύ των δύο επικρατεστέρων στην πρώτη Κυριακή και με ολιγομελή κυβέρνησι. Το νομοθετικό σώμα 150 αντιπροσώπων ανανεουμένων ανά διετίαν δεν ανατρέπει την κυβέρνησι εις περίπτωσιν απορρίψεως νομοθετήματος. Με την  δυνατότητα δημοψηφισμάτων δια της απ’ευθείας προσφυγή στον λαό και με την δικαιοσύνη και τις νομισματικές αρχές πλήρως ανεξάρτητες,  είναι μάλλον βέβαιον ότι το νέο δραχμικό καθεστώς θα είναι σταθερό. Κίνδυνος πληθωρισμού με ύφεσι 30% υπάρχει μόνο διά  τους αγνωστικιστάς της Οικονομικής – καθηγητάς και Κουϊσλινγκς
Το βασικό πλεονέκτημα του εθνικού νομίσματος είναι ότι εξασφαλίζει την ρευστότητα του Τραπεζικού συστήματος και συνδυάζει την εισοδηματική πολιτική με την τιμή του συναλλάγματος ,μείον τις αυτόνομες εισροές κεφαλαίου.
Η Ελλάς δεν έχει ανάγκη ξένου δανεισμού εάν χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια των Ελλήνων στο εξωτερικό και τον δημόσιο πλούτο αντί να τον εκχωρήσει στο German Looting  ( Market Watch 25.8) θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξι .Μπορεί να εκχωρήσει στο ιδιωτικό μανατζμεντ το 1/5 της δημοσίας περιουσίας και να εισπράξει 20 δις. εις διαστημα 2 ετών παρακρατώντας το 51% των Κοινοπρακτικών Εταιριών του δημοσίου , χωρίς εξωτερικό δανεισμό.
Η προσέλκυσι ιδιωτικών κεφαλαίων απαιτεί χαμηλή , σταθερή-αμετάβλητη- φορολογία και σοβαρή-αποτελεσματική κυβέρνησιν. Όχι καραγκιόζηδες στα υπουργεία (κι’αυτά όχι περισσότερα από 7 έως 8) και όχι στρατιές υπαλλήλων στο δημόσιον .Οι 800.000 δημ.υπάλληλοι πρέπει ν’αξιολογηθούν πλήρως από πλευράς αποδόσεως και ο αριθμός των να μειωθή δραστικώς συν τω χρόνω κι’ οι αρμοδιότητες του κράτους-δυνάστη  να περιορισθούν εις αυστηρώς κατασταλτικές και όχι προληπτικές παρεμβάσεις (δεκάδες οι υπογραφές και τ’απαιτούμενα πιστοποιητικά που ζητούνται διά την σύστασιν ανωνύμου εταιρίας ,την οποία ο Αντώνης Σαμαράς -όχι ο ΣΥΡΙΖΑ- μετέβαλε εις «ομόρρυθμο» με απεριόριστη ευθύνη των… μετόχων!).
Απομένει το δημόσιον χρέος που είναι άνω των 500 δις. ευρώ. Μετακυλισθησόμενο το χρέος με 1% ετησίως επί 50 χρόνια –οπότε η παρούσα εξυπηρέτησι περιορίζεται  στα 5 δις. ετησίως - όσο το επιτρεπόμενο  πρωτογενές πλεόνασμα , μπορεί να πληρωθή στο τέλος. Οπότε η Ελλάς δεν γίνεται χρεοκόπος ως η Γερμανία που δεν πλήρωσε δύο φορές το εξωτερικό της χρέος (1932 και 1950).
Τούτων ούτως εχόντων , η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική με σθεναρό έλεγχο των  Τραπεζών από Νομισματική Επιτροπή (Currency Committee) , διά την έγκρισι μόνο των επωφελών πιστώσεων  προστιθεμένης , με επαναφορά των «περιθωρίων» στις εισαγωγές και με δύο προϋπολογισμούς του κράτους , τον ένα τακτικό ισοσκελισμένο και το άλλον των επενδύσεων από πιστωτικά ,εγχώρια έσοδα (ομολογιακά λαχειοφόρα 5ετή δάνεια),η Ελληνική οικονομία μπορεί να επαναλειτουργήσει ασφαλώς και αποδοτικώς δια εξαλείψει την ανεργία , πράγμα βεβαίως ουδόλως εύκολον μετά την καταστροφή της Ελληνικής ιδιωτικής επιχείρησης ελέω ευρώ και Γερμανών.
Έσχατον είναι ένα μακροπρόθεσμο μέτρον: η αλλαγή νοοτροπίας του λαού που πρέπει να αγαπήσει την δημιουργία του πλησίον και η  πλήρης αναμόχλευσι του εκπαιδευτικού συστήματος ,με έμφασι στην τεχνική-επαγγελματικήν εκπαίδευσι ,που θ’απαλλάξει τους νέους από τα φροντιστήρια ,τα «πτυχία» και τον διορισμό στο δημόσιο.
 Μετεκπαίδευσι χρειάζεται και το εκπαιδευτικό προσωπικό , που σήμερα είναι σχεδόν αναχρονιστικό. Η επιστροφή στα θρανία είναι υποχρεωτική στους «πολιτικούς» που για εκλογικούς λόγους, όπως ο  πρωθυπουργός «με το ωραίο χαμόγελο» , κλείνουν επιχειρήσεις.

* Σημείωση Μ.Σ.: Ο Κώστας Κόλμερ είναι  από τους κορυφαίους συντηρητικούς οικονομολόγους αναλυτές του μεταπολέμου, έγκυρος αρθρογράφος και συγγραφέας πολλών καινοτόμων βιβλίων για την ελληνικήν οικονομία, δημοσιογράφος  του οποίου η γνώμη ακουγόταν με προσοχή και σεβασμό σε όλο το πολιτικό φάσμα, σε εποχή όπου πολιτική και δημοσιογραφία εκινούντο σε άλλο ποιοτικό επίπεδο. Για τη σημερινή οικονομική καταστροφή της χώρας είχε προειδοποιήσει ήδη από της εισδοχής μας στην Ευρωζώνη, εναντίον της οποίας είχε ταχθεί και με την συγγραφή ειδικού βιβλίου του. Η έκτοτε σταθερή αντίθεσή του στην απεμπόληση της δημοσιονομικής κυριαρχίας, τον κατέστησε αποσυνάγωγο ενός συστήματος επικοινωνίας καθολικά ελεγχόμενο από την ευρώδουλη πολιτικό-οικονομική διαπλοκή.  

Επανάληψη ανάρτησης της 1/2/2016

ΠΗΓΗ

Είκοσι πέντε αρχές «ηθικής»

Είκοσι πέντε αρχές «ηθικής»

Δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στον όρο «ηθική». Γνωρίζω πολύ καλά την «γενεαλογία» της, την οποία θεωρώ ότι διαφώτισε αρκετά καλά ο Νίτσε. Τείνω άλλωστε να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσες πολλές «ηθικές» όσα και τα επίπεδα της ανθρωπότητος, πράγμα που βεβαίως παραπέμπει σε έναν σχετικό αριθμό.

Αντίθέτως, πιστεύω πολύ στις αρχές που μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κανόνες ζωής (καθώς η κάθε ιστορική πορεία πραγματοποιείται από τον μύθο στις αρχές δια μέσου κάποιας ιδέας). Καταθέτω λοιπόν εδώ τις δικές μου αρχές, στις οποίες θέλω να πιστεύω ότι μένω κατά κανόνα συνεπής.

1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, δεμένος με αυτούς, τόσο για το καλύτερό όσο και για το χειρότερο. Και οι δύο πλευρές δημιουργούν από κοινού. Οι Θεοί δεν είναι υπεράνω, ούτε έξω από εμάς. Δεν είναι ούτε και πέρα από τις αισθήσεις μας. Σημαντικό άλλωστε δεν είναι το να πιστεύει κανείς στο Θείο, αλλά να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο ώστε Αυτό να μπορεί να δείξει σε αυτόν εμπιστοσύνη. Σημαντικό είναι να μπορεί να βρίσκει κανείς και να αναγνωρίζει το Θείο μέσα του και να αποκαλύπτει τον εαυτό του, όπως αποκαλύπτεται Αυτό. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα και το αυτό πράγμα. Το να φέρνει κανείς το ένα απέναντι στο άλλο, το να αντιπαραθέτει αυτές τις έννοιες, αποτελεί ασθένεια του πνεύματος. Όποιος Θεός δεν συμπεριφέρεται όπως έχει κανείς το δικαίωμα να περιμένει από αυτόν, αξίζει να υποστεί την απάρνηση, υπό τον όρο όμως ότι εκείνος που την τολμά έχει προηγουμένως δώσει το καλύτερο του εαυτού του.
2. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να δώσει στον εαυτό του μία ψυχή, γι' αυτό και ο Έκχαρτ κάνει λόγο για «αυτό-δημιουργία»: «υπήρξα η αιτία του εαυτού μου, εκεί που θέλησα τον εαυτό μου και δεν υπήρξα τίποτε άλλο. Υπήρξα αυτό που θέλησα και αυτό που θέλησα υπήρξε εγώ». Στην Edda «Havamal» (5), ο Θεός Odin παρουσιάζεται θυσιασμένος στον ίδιο του τον εαυτό. Ένα έθνος θεμελιώνει έναν Πολιτισμό όταν γίνεται η αιτία του εαυτού του, η αιτία της υπάρξεώς του, όταν την πηγή μίας αιώνιας ανανεώσεως την βρίσκει μόνο μέσα στην δική του Παράδοση. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους, όπου κάποιος οφείλει να βρίσκει μέσα του τις αιτίες του εαυτού του, καθώς και τα μέσα της όποιας αυτο-υπερβάσεώς του (αντίθετα λ.χ. από τον ηγέτη ενός παρακμιακού Κράτους που κρατεί την εξουσία από εξωτερικά του εαυτού του πράγματα αντί από την υπεροχή των προσωπικών αρχών του).

3. Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ που αναφέρεται σε κάποια νομοτέλεια. Αντιθέτως, είναι η νομοτέλεια του εαυτού της, η ίδια η αμοιβή της, η εσωτερική ανάκτηση ή η ανάκτηση του εαυτού, η αφετηρία της κάθε αναζητήσεως και της κάθε κατακτήσεως, και πρώτα από όλα η αμοιβαία αναγνώριση και ανακάλυψη του ψυχισμού και της ψυχής. Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο. Κυρίως είναι η αναζήτηση του Μέτρου.

4. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει επίσης να γίνει τελικά αυτό που μπορεί να γίνει. Να κτισθεί σύμφωνα με την άποψη που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, αλλά και να μην αρκεστεί ποτέ από το αποτέλεσμα. Πρέπει να θέλει να αλλάξει πρώτα ο ίδιος πριν στραφεί να αλλάξει τον κόσμο, και είναι προτιμότερο να παραδεχθεί τον κόσμο όπως είναι παρά να παραδεχθεί τον εαυτό του όπως είναι. Πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας εκείνες από τις δυνατότητές που καθιστούν ανθρώπους εμάς τους ίδιους. Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών, ακόμη και εκείνου της γεννήσεως, υπό τον όρο βεβαίως να έχουμε την ικανότητα να θέλουμε. Πρώτα από όλα χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την εσωτερική ενέργεια, την ενέργεια εκείνη «της οποίας την απόδειξη υπάρξεως μπορεί να δώσει εξίσου ένα μυρμήγκι και ένας ελέφαντας» (Σταντάλ) και που επιτρέπει να παραμένει κανείς μέσα στον χειμώνα αυτό δια μέσου του οποίου επιστρέφει η άνοιξη.

5. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Να ορίζουμε νόμους για τον εαυτό μας υπό τον όρο όμως να μην τους αλλάζουμε (πράγμα που ωστόσο δεν μας εμποδίζει από το να δίνουμε νέες διαστάσεις στις προοπτικές που επιλέξαμε). Να μην υποχωρούμε, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

6. ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε). Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες. Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα.

7. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΤΡΗΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Κάθε ύπαρξη έχει την τραγικότητά της, το ίδιο και κάθε διακήρυξη. Ο Κόσμος δείχνει χαοτικός, ωστόσο μπορούμε εύκολα να του δώσουμε μία μορφή. Κάθε τι που κάνουμε δεν έχει άλλη έννοια από εκείνη που του δίνουμε εμείς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι ότι όλα απηχούν σε όλα. Οι μικρές χειρονομίες μας έχουν μία συνέπεια στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σύμπαντος. Η ύπαρξη του Κακού δεν μπορεί να ορισθεί θετικά, παρά μόνον ως περιορισμός αυτού που πρέπει να επέλθει, περιορισμός της μορφής που τα όντα δίνουν στον Κόσμο. Ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από καθαρή και αιώνια αρνητικότητα.

8. ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμμία άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).  

9. Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΣΗ. Δεν υπάρχουν λόγοι υπάρξεως στα μεγάλα και δυνατά πράγματα, αφού αυτά ούτως ή άλλως πρέπει να υπάρχουν ή να γίνονται (δεν είναι ωστόσο μεγάλο και δυνατό κάθε τι που δεν έχει λόγο υπάρξεως). Σπουδαιότητα έχει η δράση και όχι εκείνος που την αναλαμβάνει. Το ίδιο και η αποστολή και όχι εκείνος που την φέρει εις πέρας. Να σταθούμε ενάντιοι στον ατομισμό, διεκδικώντας μία ενεργητική από-προσώπηση. Εκείνο που πραγματικά πρέπει να πράξει κάποιος δεν εξηγείται με κίνητρα. Η αριστοκρατία σιωπά.

10. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Η εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας, γίνεται αληθινή από την στιγμή που συμμορφωνόμαστε με αυτήν. Από εκεί και ύστερα, το αν πρόκειται για μία «εικόνα» ή για μία «πραγματικότητα» έχει πολύ μικρή σημασία. Οι δύο όροι συμπίπτουν. Η ιδέα που λαμβάνει σάρκα, αποτελεί ούτως ή άλλως την πραγματική ενσάρκωση του Λόγου. Κάθε υποχρέωση υποχρεώνει, καμμία περίσταση δεν αποδεσμεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μην ντρεπόμαστε για τους άλλους, είναι να μπορούμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας.

11. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Η ωραία πράξη είναι πάντοτε πιο σημαντική από το δόγμα. Το ωραίο δεν είναι ποτέ κακό. Καλύτερα να πράξουμε πολύ καλά πράγματα που είναι μέτρια, παρά να πράξουμε με άσχημο τρόπο πράγματα υπέροχα. Ο Τρόπος με τον οποίο πράττουμε τα πράγματα αξίζει περισσότερο από τα ίδια τα πράγματα. Ο Τρόπος επίσης που ζούμε τις ιδέες μας, αξίζει περισσότερο από αυτές τις ίδιες. Ο Τρόπος που ζούμε την ζωή μας, αξίζει περισσότερο από εμάς που ζούμε, και πολλές φορές περισσότερο και από αυτή την ίδια την ζωή. «Όταν κάποιος έχει περισσότερο απλότητα παρά τρόπο είναι αγροίκος. Όταν έχει περισσότερο τρόπο παρά απλότητα είναι γελοίος. Ο ποιοτικός άνθρωπος έχει εξίσου απλότητα και τρόπο» (Κομφούκιος).      

12. ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ;». Την απάντηση που έδωσε ο ίδιος, ότι «είναι εκείνος που αναζητεί τις καταστάσεις που επιβάλλουν σαφείς συμπεριφορές. Εκείνος που εγκαταλείπει την «ευτυχία» στις μάζες, μία «ευτυχία» που περιορίζεται σε ψυχική ηρεμία, βολή, άνεση και αγγλοσαξονική εμπορευματοκρατία. Είναι εκείνος που αναζητεί ενστικτωδώς τις βαρύτερες ευθύνες, εκείνος που ξέρει να κάνει παντού εχθρούς, εν ανάγκη να κάνει εχθρό ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

13. ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΎΜΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ. Το να κάνουμε υποτίθεται «καλές πράξεις» για να κερδίσουμε την ατομική «σωτηρία» μας, να πάμε στον παράδεισο, κ.ο.κ., δεν είναι παρά χυδαία εξυπηρέτηση ενός προσωπικού συμφέροντός μας. Πρέπει να πράττουμε εκείνο που είναι ανάγκη να πραχθεί, όχι εκείνο που μας αρέσει. Το τελευταίο απαιτεί ωστόσο μία εκγύμναση, ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κανονισμούς για να «κτισθεί», καθώς από την φύση του είναι άμετρα εύπλαστος. Να βλέπουμε την δράση ως εξυπηρέτηση και το καθήκον ως προορισμό.

14. ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΩΝ. Να πράττουμε πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια μας. Όταν τα λόγια μας υπερβαίνουν τις πράξεις μας δεν είμαστε περισσότερο κυρίαρχοι του εαυτού μας από όταν οι πράξεις μας υπερβαίνουν τα λόγια μας. Το να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το να λέμε την αλήθεια, αλλά το να προσχωρούμε ολοκληρωτικά και χωρίς υστεροβουλίες σε ό,τι επιχειρούμε.

15. ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΝΟΟΎΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΑΓΟΥΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ. Να εξαντλούμε κάθε δυνατότητά μας για να αποφύγουμε να πράξουμε το κακό, εάν όμως το πράξουμε να μην επιζητούμε δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι παρά υπεκφυγές. Η μετάνοια δεν αποβλέπει στην απόσβεση του λάθους, αλλά στην ανάπαυση μιας ένοχης συνειδήσεως. Πρέπει να ανταποδίδουμε το καλό στο καλό και την δικαιοσύνη στο κακό (εάν ανταποδίδαμε το καλό στο κακό, τότε τι θα άρμοζε να αποδώσουμε στο καλό, και, τέλος, τι αξία θα είχε κάτι τέτοιο;).  

16. ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΧΝΑ. Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά. Το μίσος είναι το ακριβώς αντίθετο της περιφρονήσεως, η μνησικακία της λησμοσύνης, η ευερεθιστικότητα της αυτοπεποιθήσεως, η ματαιοδοξία της αξιοπρέπειας, η τσιγκουνιά της χαριστικότητος. Από όλα αυτά τα χυδαία συναισθήματα, το πιο αξιοπεριφρόνητο είναι η μνησικακία. Ο Νίτσε έχει πει: «βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

17. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΊΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΟΦΕΛΕΙΑΣ ΌΛΩΝ. Στον  άνθρωπο ισχύει ό,τι και με τους στρατούς που είναι ήδη αποτυχημένοι άπαξ και για να πολεμήσουν έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί ακριβώς πολεμούν. Υπάρχει βεβαίως και ένα χαμηλότερο επίπεδο, όταν ένας στρατός πρέπει να πεισθεί ότι η αιτία που πολεμάει είναι σωστή. Ένα ακόμη χαμηλότερο είναι το να πολεμάει μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα νικήσει. Όταν πρέπει να επιχειρήσουμε κάτι, δεν χρειάζεται να νοιαζόμαστε, παρά μόνον δευτερευόντως, για το εάν αυτό που επιχειρούμε μπορεί ή όχι να πετύχει. Όμως δεν αρκεί να επιχειρούμε ακόμα και όταν δεν είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία, χρειάζεται να επιχειρούμε ακόμα και όταν είμαστε βέβαιοι για την αποτυχία. Γιατί η ανώτατη τιμή είναι να μένουμε πιστοί στους κανόνες που θέσαμε στον εαυτό μας, ακόμα και αν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μας περιμένει η αποτυχία. Το να επιθυμήσουμε να μιμηθούμε τον αντίπαλο με την δικαιολογία ότι αυτός έχει τον τρόπο να επιτυγχάνει ισοδυναμεί με το να καταντούμε εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας, μην διαφέροντας σε τίποτε από τον κανονικό εχθρό. Η χαμέρπεια αναδύεται από την στιγμή που πριν από μία πράξη θ' αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί «χρησιμοτήτων», περί «ωφελειών» και περί «των λόγων που μας υποχρεώνουν» σε αυτή την πράξη. Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς είναι το να προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι που θα χάσουμε οπωσδήποτε, το να καταλήξουμε απολογητές των ζωντανών σκύλων και των νεκρών λεόντων.

18. Η ΑΡΕΤΗ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΟΙΚΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΕΠΙΛΕΚΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ. Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται η ίδια ποσότητα αυτοκυριαρχίας και κινητήρια δύναμη είναι η καθαρή θέληση, όχι μία κάποια α ή β «ηθική». Η ελευθερία της πράξεως συμβαδίζει πάντοτε με την ελευθερία απέναντι σε κάτι. Πρέπει να επιθυμούμε πράγματα για τα οποία αισθανόμαστε τους εαυτούς μας ικανούς και να τα αποποιηθούν: «Μας επιτρέπεται να πράξουμε κάτι στο μέτρο που μπορούμε επίσης να μην το πράξουμε... μας επιτρέπεται να επιθυμούμε κάτι  - και να το αποκτήσουμε- στο μέτρο που είμαστε ικανοί να τα αποχωρισθούμε» (Έβολα).

19. ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΟΥΜΕ. Η ζωή βρίσκει νόημα σε πράγματα που είναι μεγαλύτερα από αυτήν αλλά όχι πέρα από αυτήν. Αυτά που είναι μεγαλύτερα από την ζωή δεν εκφράζονται με λέξεις, ωστόσο γίνονται μερικές φορές αισθητά. Πρέπει να δίνουμε προβάδισμα στην ψυχή απέναντι στο πνεύμα, στην ζωή απέναντι στην σκέψη, στην εικόνα απέναντι στην αντίληψη.

20. ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΡΙΣΜΟ. Ο λυρισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικός «κανόνας», υπό τον όρο να έχει τεθεί ως βασική σχέση της υπάρξεως, όχι ως η σχέση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αλλά ως η σχέση του ανθρώπου προς το Σύμπαν (αφού ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στους ανώτερους Κόσμους είναι να κτίζεται σε αναλογία προς αυτούς). Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους.

21. ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ. Το να δεχόμαστε το παρόν με την ενθουσιώδη ανάταση της στιγμής είναι το να μπορούμε να απολαμβάνουμε συγχρόνως όλες τις στιγμές του. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι 3 προοπτικές τι ίδιο επίκαιρες, είναι τα παντοτινά δεδομένα της ιστορικής πορείας. Είναι όλα όσα παρουσιάζουν τα όσα ήδη έχουν συμβεί, κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που πρόκειται να ξανασυμβούν.

22. ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Και αυτό ακόμα και αν η εποχή ή η εκάστοτε κοινωνία προσπαθούν να μας εμποδίσουν. Συνήθως μία κοινωνία παραφρονεί μέσα από δύο τρόπους: είτε με το να απαιτεί πάρα πολλά, είτε με το να μην προτείνει τίποτε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους.

23. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Να αντέχουμε να ανήκουμε στην παράταξη του πολικού αστέρος, του άστρου που μένει στην θέση του στον ουράνιο θόλο ενώ όλα τα υπόλοιπα διαρκώς περιστρέφονται. Στο κέντρο κάθε κινήσεως υπάρχει ηρεμία (Γιούνκερ), όπως στον άξονα του τροχού. Να καλλιεργούμε μέσα μας εκείνο που οι ποιοτικοί άνθρωποι ξέρουν να διατηρούν αμετακίνητο μέσα σε όλες τις καταστάσεις: το «παιγνίδι» του Κομφούκιου, το «πουρούσα» των Ινδών, την «humanitas» των Ρωμαίων, δηλαδή τον εσωτερικό πυρήνα του ανθρωπίνου όντος.

24. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ. Ο Ιησούς, ισχυριζόμενος ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πραγματικός πατέρας του, αλλά ότι ο ίδιος ήταν υιός τού ενός μοναδικού Θεού, ένας αδελφός των πάντων, εγκαινιάζει την διαδικασία απαρνήσεως των πατρίων. Για εμάς όμως, οι εξαφανισμένοι πρόγονοί μας δεν είναι ούτε πνευματικά νεκροί, ούτε περασμένοι οριστικά σε έναν άλλο κόσμο. Στέκουν δίπλα μας, ως ένα αόρατο αλλά θροϊζον πλήθος. Μας περιτριγυρίζουν όσο εμείς οι απόγονοί τους είμαστε άξιοι να τιμούμε την μνήμη τους. Αυτή είναι η αντίληψη που γέννησε στα αρχαία χρόνια την λατρεία των προγόνων, αλλά και το αυτονόητο καθήκον να τιμάται το όνομά τους.

25. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.

Κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1977 από τον Αλαίν ντε Μπενουά

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ



Περίεργο ον ο Αριστερός.

1. Όταν η ιδεολογία αποτυγχάνει παντού: "δεν εφαρμόστηκε καλά"

2. Αν δικοί μας κάψουν όλη την πόλη: "είναι παρακρατική προπαγάνδα"

3. Αν μας πιάσουν με το χέρι στο μέλι: "είναι πολιτική δίωξη"

4. Αν οι εργάτες είναι εναντίον μας: "δεν έχουν εργατική συνείδηση"

5. Και αν τα κάνουμε εντελώς σκατά: "Ναι, αλλά αυτό δεν είναι Αριστερά"

Δεν τον πιάνεις από πουθενά ρε τον σύντροφο!!!

Και δεν τον πιάνεις, διότι δεν θέλει να αποδεχθεί ποτέ την πραγματικότητα.

Ότι δηλαδή, ΑΥΤΟ είναι η Αριστερά, ότι ΔΕΝ μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα, ότι ΔΕΝ τους καταδιώκει και ΔΕΝ τους προπαγανδίζει κανείς (τα τελευταία 40 χρόνια).

Ότι με λίγα λόγια το σύστημά τους είναι αποτυχημένο, διότι η ιδεολογία είναι εσφαλμένη και οπουδήποτε εφαρμοστεί θα φέρει μόνο φτώχεια, περιορισμό ελευθεριών και δυστυχία.

Όμως γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα ο σύντροφος;

Διότι σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, ο Αριστερός ταυτίζει απόλυτα το πιστεύω του με την ίδια του την υπόσταση και δένει τη ζωή του με αυτό. Αν λοιπόν δεχθεί πως η ιδεολογία είναι εντελώς εσφαλμένη, είναι σαν να δέχεται πως έχασε τη ζωή του πολεμώντας για έναν λανθασμένο σκοπό.

Στο Γυμνάσιο που οι άλλοι παίζουν μπάλα, αυτός μοιράζει Ριζοσπάστη. 
Στο Λύκειο που οι άλλοι κυνηγάνε γκόμενες, αυτός αφήνει μούσι και κυκλοφορεί με την Καλλιόπη την αξύριστη. 
Στο πανεπιστήμιο που οι άλλοι διασκεδάζουν στα κλάμπ και τα πάρτι, αυτός μουχλιάζει σε σκοτεινά μπαρ των δέκα ατόμων σχολιάζοντας τη θεωρία του Μαρξ. 
Μετά πάει να βρει δουλειά και εκεί που οι άλλοι έχουν βιογραφικό, και πάνε κουστουμάτοι, αυτός σκάει στη συνέντευξη με βερμούδα, τατουάζ, σκουλαρίκι στο αυτί και ρωτάει το αφεντικό αν πληρώνει υπερωρίες.

Περνάει λοιπόν έτσι σιγά σιγά η ζωή του και ποτέ δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι αποτυχημένος σε όλα, αφού ζει στο μύθο της παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 50 αρχίζουν να του μπαίνουν υποψίες, αλλά πλέον είναι αργά για να αποδεχθεί οτιδήποτε.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα.

Είναι αδύνατο ψυχολογικά για έναν άνθρωπο να αποδεχθεί πως σπάτάλησε τη ζωή του, τη μοναδική ζωή που έχει, για ένα λάθος.

Από μια άποψη, τον λυπάμαι κιόλας.

ΠΗΓΗ

ΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ Ο ΠΑΠΕΡ-ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ



"Όταν ήμουν μικρός τα χρόνια της ευημερίας στην Ελλάδα θυμάμαι οι δικοί μου γονείς, να μην μου λένε για το κίνημα, αλλά να μου λένε να είμαι καλός μαθητής, να διαβάζω τα μαθήματά μου, να είμαι ευγενικός με τους ανθρώπους και να μην ξεχνάω πως το να καταστρέφεις είναι εύκολο, το να δημιουργείς είναι δύσκολο.

Τότε ήμουν 10 χρονών. Δεν ακούγαμε το άξιον εστί, αλλά τον Κηλαιδόνη, τον Χατζηδάκη, τα Ρεμπέτικα και μου έλεγαν ιστορίες.

Για την γιαγιά μου, που δεν την βασάνισαν οι χίτες, αλλά βασανίστηκε στη ζωή να μεγαλώσει 4 μορφωμένα και ηθικά παιδιά χωρίς δεκάρα τσακιστή.

Για τον παππού μου, που δεν ήταν Δικαστής του ΕΑΜ, αλλά πήγε και αυτός στην Μακρόνησο και γλίτωσε κι αυτός την εκτέλεση.

Για τον άλλο μου παππού που δεν ήταν αντάρτης στο βουνό αλλά αξιωματικός του ελληνικού στρατού και παρόλαυτά πήδαγε εξίσου πατριωτικά με τα αλεξίπτωτα στον πόλεμο αν και δεξιός.

Για τον καταστροφικό εμφύλιο που μαύρισε τις ζωές αυτών των ανθρώπων.

Για το πως διαιρείται μια χώρα στα δύο και έλληνες σκοτώνουν έλληνες και από τις δύο πλευρές.

Για το πως ο νικητής εξοντώνει τον ηττημένο, αλλά στην ουσία δεν κερδίζει κανείς.

Για το πως σε άλλες χώρες νικητής ήταν ο Αριστερός και εξόντωσε τους Δεξιούς.

Για το πόσο καταστροφικό είναι να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και αν συντηρείται εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Και κάπου το 2006, 28 χρονών εγώ τότε, πρίν μία δεκαετία, αντί να μαθαίνω για το Δίκτυο, το άρθρο 16, τον αγώνα που έπρεπε να δώσουμε, πήγαινα στις οικοδομές ως νέος πολιτικός μηχανικός για να μαθαίνω τη δουλειά.

Και δίπλα μου ο πατέρας μου να μου εξηγεί τα πάντα και να με μαθαίνει πως να κερδίσω τη ζωή μου με την εργασία και την προκοπή.

Σε νεολαία δεν μπήκα ποτέ, γιατί σπούδαζα και δεν μου άρεσε το κάπνισμα, οι ντουντούκες και το grafiti. Στα Δεκεμβριανά, αντί να καταστρέφω μια πόλη, εγώ έκανα πρόταση γάμου στη γυναίκα μου για να συνεχίσουμε τη ζωή και τη δημιουργία μαζί.

Δακρυγόνα δεν θέλω ούτε να φάω ούτε να πετάξω. Και η μάνα μου δεν πήγε ποτέ σε κρατητήριο για να με γλιτώσει. Το χειρότερο που της έτυχε ήταν να της κάνει παράπονα η δασκάλα μου στο δημοτικό ότι ήμουν άτακτος.

Ο αδερφός μου δεν μου έφερνε βιβλία του ΜΑΡΞ. Είχαμε ευτυχώς μια τεράστια βιβλιοθήκη στο σπίτι από τον πατέρα μου όπου έβρισκα τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που μου άνοιγαν το μυαλό αντί να το κλείνουν. 

Στο κρεβάτι δεν έμεινα καθόλου γιατί δεν συμμετείχα ποτέ σε καμία κατάληψη. Την εποχή των καταλήψεων είχα έναν εκπληκτικό καθηγητή που μου εξήγησε πως δικαίωμα να καταστρέφω έχω μόνο για ότι έχω φτιάξει εγώ και όχι για αυτά που φτιάχνουν οι άλλοι. Πως κατάληψη μπορώ να κάνω στο σπίτι μου αλλά όχι σε δημόσια περιουσία. Πως τον νόμο πρέπει να τον σέβομαι διαφορετικά η κοινωνία διαλύεται.

Και ο καιρός έτρεχε και έμαθα για το Φορουμ το 05, για την νέα αριστερά της νίκης, για το ότι εμείς πρέπει να δικαιώσουμε τα όνειρα και τους πόθους των ηττημένων. Και λυπήθηκα γιατί αναρωτήθηκα πόση πλύση εγκεφάλου έχει γίνει σε νέους ανθρώπους ώστε να πιστεύουν σε παραμύθια?

Και έτσι περνάνε 10 χρόνια συναρπαστικά στα οποία έδωσα το είναι μου, τη ζωή μου ολόκληρη, στο να δουλέψω, να μορφωθώ, να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να κτίσω τη ζωή μου, να φτιάξω μια οικογένεια.

Όλα αυτά δεν τα έκανα ΠΟΤΕ για το κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ ρουφιάνο, για ΚΑΝΕΝΑ ιδεολογικό αφεντικό. Σε αυτούς δεν θα απολογηθώ ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Τα έκανα για εμένα, για την οικογένεια μου και για τον διπλανό μου. Για την καλύτερη κοινωνία στην οποία θέλω να ζω.

Ο πατέρας μου 60 χρόνια μαχόμενος επιχειρηματίας δεν περίμενε κανένα ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει, γι αυτό και δεν προσελήφθηκε ποτέ πουθενά, δεν έλαβε κανένα έργο από το δημόσιο. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο τις εργασίες του πατέρα μου, αλλα΄αυτό δεν έχει νόημα. Ποτέ όμως δεν ήταν κρατικοδίαιτος.

Κι ο αδερφός μου 10 χρόνια κοντά εργαζόμενος, ελεύθερος επαγγελματίας και όχι μπουζουκόβιος αν και έχει οικονομική άνεση.

Ποτέ δεν ζητήσαμε, ποτέ δεν περιμέναμε ανταμοιβή, τα κόμματα μας ζήτησαν να βάλουμε πλάτη και ΔΕΝ βάλαμε, γιατί αυτό είναι το σωστό, γιατί ΔΕΝ χρωστάμε τίποτα σε καμία Αριστερά ή Δεξιά. Εκείνες μας χρωστάνε για τα δεινά που περνάμε εξαιτίας τους.

Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν ούτε για τις ρίζες μου, ούτε για την οικογένεια μου, γιατί αυτή είναι η ιστορία μου, γραμμένη σε λίγες γραμμές, γιατί αυτή δεν είναι μόνο η δικιά μου ιστορία, γιατι δεν είδαμε φως και μπήκαμε, γιατί υπάρχουν πολλοί σαν εμάς, πάρα πολλοί με τις δικές τους ιστορίες... Έχω γνωρίσει πολλούς και πολλές αυτοδημιούργητους, επιστήμονες, εργαζόμενους, επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες με ιστορίες πολύ πιο βαριές από την δικιά μου... Και είμαι περήφανος και νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε έναν από αυτούς που στέκομαι στο πλάι του και αγωνίζομαι μαζί του απέναντι σε κάθε λογής ράπερ και Διο-ΡΙΖΑ.

Μπροστά στο μπάχαλο και τον λαικισμό στέκομαι περήφανος και τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Σπρώχνω τον βράχο που μας πλακώνει σε όλη μας τη ζωή. Σπρώχνω εσένα να φύγεις από τη μέση

Κατάλαβες κρατικοδίαιτε τεμπέλη».

ΠΗΓΗ

ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ



Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει σύντροφε, αλλά όλα όσα απαιτείς να απολαμβάνεις, τα οφείλεις στον καπιταλισμό.

Πως είπες? Τα δούλεψες για να τα έχεις? Για σκέψου τι πρέπει να κάνεις για να φτιάξεις ένα και μόνο φύλλο χαρτί Α4; 
Πρέπει να:
κόψεις ένα δέντρο,
να το κάνεις ροκανίδια,
να το κοσκινίσεις για να φύγουν τα βρώμικα κομμάτια, 
να του προσθέσεις ένα σωρό χημικά (τα οποία προηγουμένως πρέπει να έχεις φτιάξει εσύ)
να το περάσεις από διάφορες πρέσες (που πρέπει προηγουμένως να έχεις φτιάξει εσύ)
να το καθαρίσεις
να του δώσεις τη γυαλάδα του χαρτιού
Η διαδικασία αυτή θα σου έπαιρνε τουλάχιστον 5 μέρες δουλειά ακόμα κι αν όλα τα απαραίτητα υλικά τα είχες έτοιμα και δεν χρειαζόταν να τα φτιάξεις. Στο τέλος αυτών των ημερών, ο καρπός της εργασίας σου θα ήταν μόλις και μετά βίας μερικά φύλλα χαρτί Α4 κακής ποιότητας.

Πάμε τώρα να δούμε τι σου προσφέρει ο καπιταλισμός. 
Ένα ολόκληρο πακέτο χαρτί Α4 τέλειας ποιότητας, αποτελείται από 500 φύλλα και στοιχίζει (μαζί με τα μεταφορικά, την εφορία, τον ΦΠΑ κλπ κλπ) 3-5 ευρώ. Άρα αναλογικά τα λιγοστά φύλλα κακής ποιότητας που μπορείς εσύ να φτιάξεις σαν αποτέλεσμα της εργασίας σου δεν αξίζουν ούτε καν 0,1 ευρώ! Αυτή είναι η παραγωγική αξία της εργασίας σου σύντροφε, ο καρπός των εργατοωρών σου. Μόλις και μετά βίας μερικά λεπτά του ευρώ!

Στο ίδιο συμπέρασμα θα φτάσεις αν υπολογίσεις τις εργατοώρες σε σχέση με την αξία παραγωγής ενός σπίρτου, μιας χαρτοπετσέτας, ενός μολυβιού, μιας τομάτας, κλπ. Και αυτά είναι μόνο τα βασικά αγαθά. Αν μιλήσουμε για smartphones, laptops, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, νοσοκομειακά μηχανήματα κλπ η απάντηση είναι πως δεν θα μπορούσες να τα παράξεις ούτε αν δούλευες για όλη σου τη ζωή.

Όχι λοιπόν φίλε μου. Η εργασία σου δεν αξίζει ούτε το ένα εκατοστό από όσα απολαμβάνεις.
Η αξία της εργασίας σου επαρκεί μόλις και μετά βίας για να έχεις στο τέλος της μέρας πέντε ντομάτες και μισό φρατζόλι ψωμί.

Το συμπέρασμα είναι ένα: 
Ο καπιταλισμός, η βιομηχανοποίηση και η παγκοσμιοποίηση σου προσφέρουν τη δυνατότητα να απολαύσεις ανέσεις που ούτε τις φανταζόσουν ποτέ, ούτε τις αξίζεις βάση των εργατοωρών και των ικανοτήτων σου.

Και μπορούν να σου τα προσφέρουν όλα αυτά, ακριβώς διότι ο καπιταλισμός είναι το πιο φιλολαϊκό σύστημα όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο. Μόνο ο καπιταλισμός μπορεί να αυξήσει τόσο την παραγωγή και το κέρδος των πιο ικανών, ώστε να υπάρχει αρκετό περίσσευμα προς αναδιανομή σε εσένα μέσω της φορολογίας τους. Για να το πούμε πιο απλά, ο σοσιαλισμός διανέμει εξίσου το τίποτα, ενώ ο καπιταλισμός διανέμει άνισα το κάτι. Προτιμάς να πάρεις ίσο μερίδιο από το τίποτα ή άνισο μερίδιο από το κάτι? Προφανώς προτιμάς το δεύτερο και το ξέρεις.

Κάθε φορά λοιπόν που βγαίνεις στο δρόμο και φωνάζεις για καλύτερες συνθήκες ζωής, για μεγαλύτερους μισθούς, καλύτερα νοσοκομεία, σχολεία κλπ, πρέπει να καταλάβεις πως στην ουσία βγαίνεις και φωνάζεις για περισσότερο καπιταλισμό. Ζητάς να έχεις περισσότερα πράγματα που δεν τα αξίζεις. Ζητάς να απομακρυνθείς ακόμα περισσότερο από το σοσιαλιστικό στάδιο του οικογενειακού γεωργού που παράγει ένα τελάρο τομάτες και δέκα αυγά για την οικογένειά του και να οδηγηθείς πιο κοντά στο καπιταλιστικό πρότυπο ανθρώπου που απολαμβάνει δώρα του συστήματος, μέσω της εφοριακής αφαίμαξης των πιο ικανών.

Έκανες ποτέ καμία εφεύρεση; Όχι.
Έκανες ποτέ καμία μελέτη; Όχι.
Έκανες ποτέ κανένα εργοστάσιο;Όχι.

Απαιτείς όμως να απολαμβάνεις όλα αυτά που άλλοι σκέφτηκαν και δημιούργησαν λες και έχεις κάποιο κληρονομικό δικαίωμα εκ θεού. Να μου ξεσηκωθούν και οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου και να διεκδικούν το πανανθρώπινο δικαίωμά τους στο smartphone και την Mercedes. Και όταν τους την δώσουμε την Mercedes να διαμαρτύρονται κιόλας πως τους ρουφάμε το αίμα! Ότι και καλά, με τον ιδρώτα μου την έβγαλα την Mercedes, δεν μου την χάρισες. Με την υπεραξία από τα ψάθινα καπέλα που πλέκω τα απογεύματα. Έλα θεέ και κύριε!

Κανονικά θα έπρεπε να παρακαλάς ευγενικά να σου δώσουν όλοι αυτοί οι πιο προικισμένοι άνθρωποι ένα μικρό τμήμα της υπεραξίας του εγκεφάλου τους. Αντί αυτού εσύ πετάς μολότοφ και κάνεις διαδηλώσεις. Δεν έχεις καταλάβει πως εσύ είσαι που ζεις και απολαμβάνεις από τον ιδρώτα των άλλων. 

Εσύ είσαι ο μεγάλος "καπιταλιστής" που πίνει το αίμα των ανθρώπων που παράγουν και προοδεύουν. 
Εσύ είσαι που απολαμβάνεις περισσότερα από όσα αξίζεις. 
Εσύ είσαι που κλέβεις τους καρπούς της δικής τους προόδου. 
Εσύ είσαι το βάρος στις πλάτες τους. 
Και τόσες χιλιάδες χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι της δημιουργίας και της προόδου σε κουβαλάνε και μοιράζονται μαζί σου τις εφευρέσεις, τις επενδύσεις, τις μελέτες, τα ρίσκα τους.

Τουλάχιστον αφού δεν μπορείς να καταλάβεις να είσαι ευγενής απέναντι στους ευεργέτες σου, κατάλαβε πως είναι το προσωπικό σου συμφέρον να ζητάς περισσότερο καπιταλισμό και όχι σοσιαλισμό.

Είσαι ο μεγαλύτερος καπιτάλας που γνώρισα ποτέ μου και δυστυχώς δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.

ΠΗΓΗ

ΠΟΙΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ


Μεγάλωσα σε μια πόλη όπου όσο θυμάμαι τον εαυτό μου γίνονταν βίαιες διαδηλώσεις για τα πάντα. Ξεκινούσε μια πορεία και πάντα κατέληγε μερικές εκατοντάδες να σκοτώνονται με την αστυνομία.

Έμαθα λοιπόν πως αυτοί δεν είναι δικοί μας. Είναι κάτι μυστηριώδεις παρακρατικοί, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που βρίσκονται στα payroll της αστυνομίας προκειμένου να χαλάνε τις ειρηνικές διαδηλώσεις, και να αμαυρώνουν την εικόνα του κινήματος. Έλεγα κι εγώ μέσα μου, κοίτα να δεις μόντα που βρήκε το άτιμο το σύστημα.

Επίσης έμαθα πως η αστυνομία αποτελείται αποκλειστικά από κάτι αιμοσταγείς "μπασκίνες" που τους φωνάζουμε "μπάτσους γουρούνια δολοφόνους" διότι έχουν μια φυσική ροπή προς το να σαπίζουν αθώο κόσμο στο ξύλο χωρίς κανένα λόγο. Α, να χαθούν οι ρεζίληδες έλεγα που δέρνουν αθώα μικρά παιδιά και συνταξιούχους. 

Κάποια φορά τυχαίως βρέθηκα στην Ακαδημίας την ώρα μιας διαδήλωσης. Ήμουν μέσα σε ένα κτίριο, άκουγα το χαμό απ' έξω και σκεφτόμουν πως θα φύγω τώρα από εδώ να γυρίσω σπίτι μου? Λέω, νέος είμαι, θα βγω, θα τρέξω, θα κρυφτώ πίσω από αυτοκίνητα, κάπως τέλος πάντων θα τα καταφέρω να γλιτώσω από το ξύλο των αστυνομικών και των φίλων τους των παρακρατικών. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεμυτάω. Στην πρώτη στροφή όμως πέφτω πάνω σε μια διμοιρία ματ που ερχόταν. Κλάωε με μάνα κλάψε με σκέφτηκα. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί μου. Πέρασαν δίπλα μου και κανένας δεν με έδειρε, δεν με έσπρωξε, δεν με έβρισε βρε αδερφέ, έτσι για το καλό. Αισθάνθηκα έως και απογοητευμένος.

Πήρα θάρρος και προχώρησα. Λίγο πιο πάνω, στην Ομήρου, συναντώ μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ να στέκεται με τις ασπίδες σηκωμένες και μπροστά τους να περνάει η διαδήλωση και να τους βρίζει με τα χειρότερα λόγια και να τους πετάει από πέτρες έως σκουπιδοτενεκέδες γεμάτους και νεράτζια. Όχι δεν ήταν τίποτα κουκουλοφόροι "παρακρατικοί" όπως περίμενα. Ήταν απλά παιδιά της διαδήλωσης, αγόρια και κορίτσια στην ηλικία μου. Λέω μέσα μου δεν μπορεί, τώρα όπου να ναι θα επιτεθούν οι αστυνομικοί και θα τους σαπίσουν στο ξύλο τους καημένους. Περίμενα λοιπόν από περιέργεια να δω το θλιβερό θέαμα. Όμως μετά από 20 λεπτά συνεχούς βρισίματος και λιθοβολισμού, οι αστυνομικοί κάθονταν ακόμα εκεί με τις ασπίδες τους και περίμεναν. Πάλι απογοητεύτηκα. Λέω κάτι δεν πάει καλά.

Προχωράω πιο πέρα και φτάνω πριν τη Μεγάλη Βρετανία, όπου βλέπω 8 με κουκούλες να σπάνε ένα αυτοκίνητο να το γεμίζουν σκουπίδια και να του βάζουν φωτιά μπροστά στα μάτια μου. Την ίδια ώρα πέρναγε η υπόλοιπη διαδήλωση μπροστά τους αλλά κανείς δεν τους σταματούσε. Λέω τι γίνεται ρε γαμώτο. Αυτοί οι παρακρατικοί κουκουλοφόροι που αμαυρώνουν το κίνημα καίνε ένα αυτοκίνητο και το κίνημα περνάει από μπροστά τους χωρίς να κάνει τίποτα? Χίλιοι άνθρωποι εναντίον 8 και δεν κάνουν τίποτα? Όχι μόνο αυτό, αλλά την ίδια στιγμή φθάνει ένα πυροσβεστικό όχημα να σβήσει τη φωτιά. Και ξαφνικά οι χίλιοι της διαδήλωσης που παρακολουθούσαν αδιάφοροι τον εμπρησμό, αρχίζουν να φωνάζουν και να βρίζουν και κινούνται προς το πυροσβεστικό για να το διώξουν (όπως και έκαναν). Τι γίνεται εδώ ρε λέω. Το κίνημα αβαντάρει τους μυστηριώδεις παρακρατικούς???

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Φτάνω μέχρι επάνω και στο Σύνταγμα γίνονται πραγματικές οδομαχίες με καδρόνια, μολότοφ, πέτρες κλπ. Πλέον όμως μου έχουν μπει για τα καλά ψίλοι στα αυτιά και το παίρνω απόφαση. Περπατάω ακριβώς μπροστά από τα ΜΑΤ σκεπτόμενος πως δεν μπορεί, τώρα θα με πάρουν όλοι στο κυνήγι με τα γκλομπ. Ως εκ θαύματος δεν με αγγίζει κανείς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ένας μου φωνάζει "ρε φίλε φύγε από μπροστά μας, θα φας καμια μολότοφ"!

Τι γίνεται ρε εδώ πέρα λέω μέσα μου? Οι "καλοί" διαδηλωτές έχουν σπάσει το σύμπαν και οι "κακοί" μπάτσοι με προστατεύουν κι από πάνω? Μυστήρια πράγματα. Αλλά όταν ακους μια ιστορία για όλη σου τη ζωή είναι πολύ δύσκολο να την αρνηθείς. Γύρισα λοιπόν σπίτι μου προβληματισμένος.

Ήρθε όμως κι η ώρα της Αριστεράς. Ε, λέω δεν μπορεί, τώρα που ήρθε το κίνημα στην εξουσία, θα αποκαλυφθούν όλα. Οι μυστικές υπηρεσίες, οι παρακρατικοί, οι κουκουλοφόροι οι πάντες. Θα μάθουμε ονόματα και διευθύνσεις. Θα μπουν όλοι στη φυλακή.

Περνάει ένας μήνας, περνάνε δύο, τίποτα. Λέω, εντάξει έχουμε πολύ δουλειά με τις διαπραγματεύσεις τώρα, αλλά μόλις λασκάρουμε λίγο θα ανοίξουμε όλους τους φακέλους της αστυνομίας και θα πούμε στον κόσμο την αλήθεια.

Περνάνε κι άλλοι μήνες όμως και τίποτα. Φτάνει Σεπτέμβριος, ψηφίζουμε άλλα 100Δις μνημόνιο και λέω, τώρα θα γίνει το έλα να δεις στην Αθήνα. Αλλά ξαφνικά ως εκ θαύματος δεν γίνεται τίποτα απολύτως. Ούτε αυθόρμητα αγανακτισμένοι πολίτες, ούτε διαδηλώσεις του κινήματος, ούτε πορείες και απεργίες, τίποτα ρε παιδί μου. Τι γίνεται εδώ ρε λέω? Προηγουμένως τα κάναμε όλα λαμπόγιαλο , με την υποψία πως ΘΑ περάσουν μέτρα οι προηγούμενοι. Και τώρα που οι δικοί μας τα περνάνε, δεν ανοίγει μύτη?

Οι παρακρατικοί τα κάνανε αυτά κι εμείς τους πιάσαμε, μου απαντάνε.
Κι άμα τους πιάσαμε γιατί δεν τους βγάζουμε στη φόρα ρε αδέρφια να δικαιωθεί και το κίνημα? Γιατί το κρύβουμε πως τους πιάσαμε?

Άλλα άντε και αυτούς τους πιάσαμε. Οι αυθόρμητοι αγανακτισμένοι που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους τι έγιναν? Με 100 Δις επιπλέον μνημόνιο δεν έχουν τίποτα να πουν? Εξαφανίστηκαν?

Δεν μου τα λέτε καλά ρε αδέρφια. Δεν μου τα λέτε καθόλου καλά.

Δεν μου τα λέγατε καθόλου καλά μάλλον εδώ και δεκαετίες. Όταν καίγατε το σύμπαν και οργανώνατε κομματικές διαδηλώσεις και καταστροφές, όταν υποθάλπτατε ταραξίες και μπαχαλάκηδες, όταν διαλύατε την πόλη μου. Όταν εσείς είσασταν οι άνθρωποι πίσω από τις κουκούλες.

Όταν εγω το κορόιδο είχα φάει το παραμύθι πως κάποιο μυστηριώδεις κακοί ήθελαν να σας συκοφαντήσουν, ενώ οι κακοί είστε εσείς. 

Πάντα ήσασταν και πάντα θα είστε. 
Διότι δεν μάθατε ποτέ να δημιουργείτε, μόνο να καταστρέφετε.

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ



Είμαι 37 χρονών και έχω δει να διεξάγονται από το ’81 έως σήμερα 13 βουλευτικές εκλογές. Έχουν αλλάξει 7 πρωθυπουργοί, εκατοντάδες υπουργοί, και χιλιάδες γενικοί γραμματείς, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, περιφερειάρχες κλπ.
Ακόμα και στην τύχη να ψηφίζαμε θα τον είχαμε πετύχει τον τίμιο και ικανό.

Αλλά τίποτα.

Έχω δει να γεννιούνται εκατοντάδες κανάλια, δορυφορικές πλατφόρμες, ιντερνετικές πύλες, εφημερίδες, περιοδικά, blog κλπ. Να εναλλάσονται χιλιάδες παρουσιαστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, σχολιαστές.
Ακόμα και random να τα αλλάζαμε τα κανάλια θα πετυχαίναμε και κάτι καλό.

Αλλά τίποτα.

Έχω δει εκατοντάδες συστήματα να εφαρμόζονται και να αποτυγχάνουν το ένα πίσω από το άλλο, στην υγεία, την παιδεία, την αστυνομία, την φορολογία, την νομοθεσία κλπ.

Και πάλι τίποτα.

Γιατί?

Γιατί υπάρχει εσύ ο μέσος Έλληνας που δεν θέλεις να αλλάξει τίποτα.

Εσύ που θέλεις το καινούργιο αλλά ψηφίζεις το παλιό. Όχι μόνο το παλιό σαν κόμμα, αλλά και σαν υποψήφιο και σαν νοοτροπία. Εσύ που ψηφίζεις το κόμμα που σου υπόσχεται τα περισσότερα, τον υποψήφιο που λέει αυτά που θέλεις να ακούσεις. Φροντίζεις έτσι όχι μόνο να ενισχύεις τα πιο λαικίστικα κόμματα αλλά να βρίσκεις μέσα σε αυτά και τον πιο ανίκανο-διαπλεκόμενο-κομματοθρεμένο υποψήφιο και να τον εκλέγεις πρώτο!

Εσύ που έχεις την απαίτηση κάποιος «αυτόχειρας» να σου πει την αλήθεια, μόνο και μόνο για να τον μαυρίσεις, να τον στείλεις σπίτι του, να ψηφίσεις πάλι τους απατεώνες που σε γλυκαίνουν και μετά από δεκαετίες να λες «αυτός μας τα έλεγε, αλλά…»

Εσύ που θέλεις ποιοτική δημοσιογραφία αλλά βλέπεις μόνο trash TV, Βραζιλιάνικα σίριαλ, συνωμοσιολογικές εκπομπές και θλιβερές ελληνικές σειρές από αποτυχημένους ηθοποιούς.

Εσύ που απαιτείς δικαιοσύνη, αλλά δεν κόβεις απόδειξη στο μαγαζί σου, λαδώνεις στην εφορία, σβήνεις την κλήση της τροχαίας, παρκάρεις στην διάβαση πεζών και πετάς την γόπα από το τσιγάρο σου στην παραλία.

Εσύ που απαιτείς καλύτερη παιδεία, αλλά διαβάζεις κατά μέσο όρο λιγότερο από ένα βιβλίο το χρόνο (είσαι τελευταίος στατιστικά στην Ευρώπη), επισκέπτεσαι κατά μέσο όρο λιγότερο από ένα μουσείο το χρόνο, χάνεις άπειρες ώρες σε γυμναστήρια, και αγοράζεις την εφημερίδα που σου χαρίζει την καλύτερη πετσέτα για την παραλία.

Εσύ που απαιτείς υπηρεσίες υγείας, αλλά είσαι ο πιο παχύσαρκος πολίτης της Ευρώπης, μάχεσαι εναντίον του αντικαπνιστικού νόμου, πας αναίτια στο νοσοκομείο κάθε φορά που έχεις πονοκέφαλο και μοιράζεσαι το βιβλιάριο υγείας σου για να γράφουν τα φάρμακά τους η ανασφάλιστη ξαδέρφη σου, ο κουνιάδος της και η καλοστεκούμενη γειτόνισσά σου που σε καλοπιάνει με καφεδάκι.

Εσύ που πλημμυρίζεις τα «δελφινάρια» αλλά δεν έχεις πάει ποτέ στο θέατρο τέχνης.

Εσύ που ξέρεις τα πάντα για τον τελευταίο παίκτη της ομάδας σου, αλλά δεν έχεις ιδέα ποιος ήταν ο Κρυαράς.

Εσύ που ξέρεις να λύνεις και να δένεις τη μηχανή του αυτοκινήτου σου, αλλά δεν ασχολείσαι να βάλεις ούτε ένα καρφί για να διορθώσεις την σπασμένη κούνια στην παιδική χαρά της γειτονιάς σου.

Εσύ ο άτολμος που ζητάς ανάπτυξη και επενδύσεις από τους άλλους, αλλά τα δικά σου λεφτά τα κάνεις σπίτι «για να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας».

Εσύ που γκρινιάζεις για την εικόνα της νεολαίας αλλά το δικό σου παιδί το έχεις «κουμπωμένο» στην τηλεόραση και το αφήνεις να μεγαλώνει στον «αυτόματο» γιατί δήθεν δεν έχεις χρόνο.

Εσύ που θες θέσεις εργασίας και ελληνική παραγωγή, αλλά ψωνίζεις εισαγώμενα ρούχα γιατί "...άαααλλη ποιότητα το ξένο..."

Εσύ ο «σοφός μέσος Έλληνας» που δεν έχεις ευθύνη για τίποτα λες και είσαι μωρό.

Εσύ που έχεις εθιστεί τόσο στο ψέμα ώστε ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη ρουφάς την κοιλιά σου.

Ξύπνα αδερφέ.

Εσύ είσαι το πρόβλημα.

Κι όσο εσύ δεν προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, μην περιμένεις κανέναν σωτήρα να σε πάρει από το χέρι.

ΠΗΓΗ

ΑΥΤΗ (ΔΕΝ) ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ



Κατανοώ απόλυτα την απογοήτευση του κάθε παραπλανημένου (συνήθως ηλικιωμένου) Αριστερού με την σημερινή κατάσταση. Περίμενε ο άνθρωπος 100 χρόνια να πάρει την εξουσία και τώρα που το πέτυχε τον χτυπάει η πραγματικότητα κατακούτελα. Προσπαθεί να περπατήσει με το κεφάλι ψηλά και να εφαρμόσει όλα όσα πίστευε τόσα χρόνια και τρώει την μία καρπαζιά μετά την άλλη.

Κατανοώ απόλυτα πως προσπαθεί να βρει δικαιολογίες και διέξοδο όχι τόσο για τους άλλους όσο για τον εαυτό του. Για να μην αισθανθεί πως σπατάλησε τη ζωή του για ένα παραμύθι μικρών παιδιών. Ωραίο μεν, αλλά παραμύθι.

Αυτό που δεν κατανοώ είναι η δικαιολογία στην οποία καταλήγει να είναι πως "αυτό δεν είναι Αριστερά".Συγγνώμη σύντροφε, αλλά σοβαρά όταν ψήφιζες τον περασμένο Γενάρη πραγματικά πίστευες πως τα παιδιά της κατάληψης ήταν κάτι καλύτερο?Πραγματικά πες μου, περίμενες κάτι άλλο?Να πιστεύεις στον ιδεολογικό σου παράδεισο είναι κατανοητό, αλλά ειλικρινές πίστευες πως σε αυτόν τον παράδεισο θα σε οδηγούσε ο Φίλης, ο Λαφαζάνης, ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και η Ζωή?Ειλικρινά κατάφεραν όλοι αυτοί οι εξόφθαλμα ψεύτες, αμαθείς, ανόητοι και προκλητικοί "πιτσιρικάδες" να σε πείσουν πως ήταν αυτό που περίμενες?Πες μου αλήθεια, θέλω να ξέρω!Όταν άκουσες πως θα βαράγανε τα νταούλια, δεν σου μπήκαν ψύλλοι στ'αυτιά?Όταν άκουσες πως θα γονατίσουν όλη την Ευρώπη, δεν πονηρεύτηκες?Δεν είπες στη γυναίκα σου: "τι λένε ετούτοι εδώ ρε Φανούλα, είναι με τα καλά τους?"

Αν με όλα όσα υπόσχονταν, δεν κατάλαβες τι ψεύτες ήταν, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Αν πάλι κατάλαβες, τότε γιατί τους ψήφισες?Θα μου πεις γιατί εγώ ψηφίζω την Αριστερά που θέλω.Όχι ρε σύντροφε.Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ή αυτό που ευχόμαστε να υπάρξει.Στις εκλογές ψηφίζουμε αυτό που μας προσφέρεται διαθέσιμο.

Δεν μπορεί ο Χρυσαυγίτης να μου πει πως ψήφισε υπέρ ενός νόμιμου εθνικιστικού λαϊκού κόμματος που θα ήθελε να υπάρχει και πως αυτό που βλέπει "δεν είναι Χρυσή Αυγή". Ψήφιζε εν γνώσει του υπέρ εγκληματιών και τραμπούκων της νύχτας.

Δεν μπορεί ο δεξιός να μου πει πως ψήφιζε υπέρ ενός νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού κόμματος, αλλά από λάθος του προέκυψε ο Κώστας ο Καραμανλής, ο Πολύδωρας και ο Γιακουμάτος, οι οποίοι "δεν είναι Νέα Δημοκρατία".

Δεν μπορεί ο άρρωστος Πασόκος (αυτό το γραφικό είδος οργανισμού στη ζωική αλυσίδα), να μου πει πως ψήφιζε για έναν ιδεατό σοσιαλισμό, αλλά του προέκυψε ο Ανδρέας με τα ζεϊμπέκικα, τον Καντάφι και τα χοντρή αεροσυνοδό, ο οποίος "δεν ήταν Σοσιαλισμός".

Όχι ρε σύντροφοι όλων των παρατάξεων. Δεν μπορείτε να μου λέτε πως ψηφίζετε για κάτι "άλλο" που θα θέλατε να υπήρχε.Η αλήθεια είναι πως ψηφίσατε απολύτως ενσυνείδητα τα κόμματά σας, ξέροντας τι είναι, και μην πάτε να μου κρυφτείτε τώρα. Ξέρατε πολύ καλά τι ψηφίζατε ή αν δεν ξέρατε τότε δεν αξίζετε τη δημοκρατία που απολαμβάνατε και την δύναμη της ψήφου που σας δόθηκε.

Η μόνη σας πραγματική δικαιολογία είναι πως ψηφίζατε το λιγότερο κακό.Αυτό το δέχομαι απολύτως. Έτσι κάνω κι εγώ.Αλλά μετά δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου να λέω πως η επιλογή μου "δεν είναι αυτό που ήθελα"

Αυτή ΕΙΝΑΙ Αριστερά σύντροφε.
Αυτή την Αριστερά ψήφισες.
Και αυτή την Αριστερά υφίσταμαι.

Πάψε να με κοροϊδεύεις κι από πάνω.

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ



Μέσα σε ένα χρόνο η πρώτη φορά Αριστερά έχει κάνει τρομακτικές ζημιές στη χώρα.
Κλειστές τράπεζες, οικονομική καταστροφή, τραγική διαπραγμάτευση, εθνικός εξευτελισμός κλπ.
Άλλες ζημιές διορθώνονται εύκολα, άλλες δύσκολα. Πάντως διορθώνονται.

Υπάρχει όμως και μία ζημιά που δεν διορθώνεται με τίποτα απολύτως.
Η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς δημιούργησε το χειρότερο δυνατό προηγούμενο για τους επόμενους που θα ακολουθήσουν. Γέννησε το άλοθι για κάθε μελλοντικό πολιτικό απατεώνα. Κι αυτό είναι κάτι που θα το πληρώνουμε πολύ μετά από την τελευταία δόση του όποιου μνημονίου.

Κατήργησε κάθε όριο ψεύδους.
Ποιος θα τολμήσει να κατηγορήσει τον επόμενο που θα πει μερικά τυπικά πολιτικά ψέματα όταν αποδεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την Αριστερά που μας πούλησε σκησμένα μνημόνια, ταμπουρλοζουρνάδες και λεφτά από τον ουρανό?

Κατήργησε κάθε όριο αυταρχισμού και αδιαφορίας για το λαό.
Ποιος θα τομήσει να κατηγορήσει τον επόμενο που θα αγνοήσει κοινωνικές ομάδες, όταν αποδεχθήκαμε την Αριστερά που ξεδιάντροπα σχεδόν μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ μέσα σε μια νύχτα?

Κατήργησε κάθε έννοια πολιτικής σοβαρότητας και καθωσπρεπισμού.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα ξεφύγει από τους αστικούς κανόνες ευγένειας, όταν αποδεχθήκαμε και σχεδόν ερωτευθήκαμε την Αριστερά με τα πολύχρωμα πουκάμισα, τα σακίδια, τα παρδαλά κουρέματα και τους φραπέδες?

Κατήργησε κάθε έννοια αξιοκρατίας ή ακόμα και τύπων.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα διορίσει έναν ημέτερο όταν η Αριστερά έχει προσλάβει μέσα σε ένα χρόνο όποιον σερβιτόρο, ράπερ, συγγενή ή φίλο έχει ποτέ περάσει από κομματική συγκέντρωση.

Κατήργησε κάθε έννοια συνταγματικότητας.
Ποιος θα μιλήσει για νόμους και Σύνταγμα όταν η Αριστερά κυβερνάει επί ένα χρόνο με ΠΝΠ και συγκαλεί εθνικές εκλογές όποτε της καπνίσει ή την βολέψει?

Κατήργησε κάθε έννοια νομιμότητας.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα μπλεχτεί σε μικροσκάνδαλο όταν η Αριστερά ξέχασε να δηλώσει την περιουσία της, έκανε απευθείας αναθέσεις έργων, ξεπούλησε και υπερκοστολόγησε τα πάντα?

Κατήργησε κάθε έννοια δημοκρατίας και διαπλοκής.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα παρέμβει στους θεσμούς όταν η Αριστερά ορίζει καναλάρχες, ανοιγοκλείνει μέσα ενημέρωσης όπως την βολέυει και εκφοβίζει την ελευθεροτυπία?

Κατήργησε κάθε έννοια αστυνομικού αυταρχισμού.
Ποιος θα κατηγορήσει τώρα τον επόμενο που θα στείλει τα ΜΑΤ να δείρουν, όταν η Αριστερά έδειρε συνταξιούχους, έριξε χημικά σε παιδάκια και αναπήρους, κατέστηλε διαδηλώσεις κάθε είδους?

Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι: ΚΑΝΕΝΑΣ.

Η Αριστερά είναι πλέον το άλλοθι για κάθε απατεώνα, ανίκανο, φασίστα ή λαοπλάνο.

Κι αυτό είναι το τίμημα που δικαίως θα πληρώνουμε για δεκαετίες, αφού σαν λαός πέσαμε στην παγίδα να την φέρουμε στην εξουσία πιστεύοντας στα άθλια ψεύδη και τις ουτοπικές ελπίδες που μας πούλησε.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ



106 χρόνια πέρασαν άπό τόν θάνατο του ΜΕΓΑΛΟΥ Περικλή Γιαννόπουλου. 
106 χρόνια αναγεννήσεως. 
Ό Περικλής Γιαννό­πουλος αρχίζει νά γεννιέται ακριβώς εκείνη τήν ήμερα—τήν 10η Απριλίου 1910 — πού πέθανε άπλα, γενναία καί όμορφα μά προπαντός  Ελληνικά.
 Τό ότι οί πολλοί, οί λογικοί τόν λένε θάνατο δέν έχει σημασία. Γιά μας είναι γέννα, γέννα μιας ιδέας πού ζεσταίνει τήν παγωμένη ψυχή του Έλληνα της απώλειας καί θά τόν ξαναφέρει πίσω στον εαυτό του, στον εαυτό του αποστολι­κού δημιουργού, μακρυά άπό τή σημερινή πραγματικότητα πού τόν θέλει πρόθυμο δούλο της Παγκοσμίου Παρακμής. 
Κρίναμε σκόπιμο ότι σέ μιά τέτοια επέτειο ό μόνος πού θά μπορούσε νά εκφέρει γνώμη είναι ένας ίσόθεός του, ένας άν­θρωπος μέ παράλληλη πορεία καί σκέψη, ό Ίων Δραγούμης.
Στό κείμενο πού ακολουθεί ό Δραγούμης δυναμικά ξεδιπλώνει όλα τό λυρικό μεγαλείο του συναισθηματικού του κόσμου καί υμνολογεί ζηλεύοντας τό μεγαλείο ενός τέτοιου έπικού θανάτου πού δέν είναι παρά σφραγίδα δωρεάς πρός τούς καλότυχους.

   "Είναι όμορφη ή "Αττική νύχτα μά δέν είναι ό Γιαννόπουλος έδώ να τήν ιδεί, λάμπουν μάταια τά άστρα, μά­ταια εύωδιάζουν οί πορτοκαλιές του κήπου καί τό αηδόνι μάταια τραγουδεί. Μονάχα ό γκιόνης είναι σύμφω­νος μέ τήν περίσταση, λέει τό θλιβε­ρό τραγούδι του ό γκιόνης καί δέν είναι μάταιο τό τραγούδι του αυτό. Και τά δειλινά, ή θλίψη της όμορφιάς των χρωμάτων μέ πιάνει στό λαιμό, μέ πνίγει.

Γιατί χάθηκε; Γιατί δέν τά βλέπει πιά; Τι λόγο έχουν καί υπάρχουν τά πράγματα πού αγάπησε αυτός, άφού αυτός πού τ' αγάπησε δέν είναι πιά εδώ νά τά ιδεί; Τι λάμπει τό άστρο άσκοπα; Τι φέγγει τό φεγγάρι; Τι καίει ό ήλιος; Τί φυσάει τ' αεράκι τά μεσημέρια; Καί βιάζομαι, βιάζομαι τρομερά γιά νά φύγω κι έγώ έκεί πού πήγε κείνος νά κατοικήσει. Μ' αρέ­σει αθάνατος,τον ερωτεύομαι. Τό­σο τόν αγαπώ πού όλα τ' άλλα μου φαίνονται σαχλά καί ανούσια καί μέ­τρια, οί άνθρωποι καί τά μικροσυμφέ­ροντα τους καί τά μικροκαμώματά τους καί όλη τους ή μικρότητα καί ή φρονιμάδα.

Βία τρελλή μέ παίρνει κατά τό θάνατο. Πότε νά τελειώσω τίς δουλειές μου όλες, όσες ανάγκα­σα τόν εαυτό μου να φορτωθεί; Πότε νά τελειώσω καί νά φύγω; Τί όμορ­φος πού είναι ό θάνατος! Πώς μέ τραβά! Αισθάνομαι αηδία γιά τά πρά­ματα της ζωής. Καί όμως τήν αηδία αυτή θέλω νά νικήσω. Θέλω νά ζή­σω.
Τή βραδιά πού έμαθα πώς σκοτώ­θηκε εκείνος, περπατούσα στό δρό­μο σά νά είχα φτερά στά πόδια μου, γιατί ήμουν μεθυσμένος άπό τήν πνοή του θανάτου. Τί τραγική ομορ­φιά! Πόσο άσχετος είμαι άπό τά πρά­ματα καί τούς ανθρώπους πού μέ περιτριγυρίζουν! Πόσο έξω άπ' αυ­τό είμαι! Καί πόσο κόπο κάνω γιά νά νικήσω τήν αηδία!

Καί ήμουν μεθυσμένος καί φόρεσα λουλούδια, γιατί λουλούδια καί κεί­νος θά φορούσε άν ζούσε, καί θά ήθελε καί κείνος να μή γιορτάσει κα­νείς τό θάνατο του άλλοιώς παρά μέ λουλούδια καί μέ γέλια καί χαρά. Μά ή χαρά εκείνη ή τρισμεγάλη, ή βαθύτατη, ή ηδονική, ή τραγική χαρά της μέθης του θανάτου, είναι ό πόνος, ό πόνος πού φτάνει ώς την ηδονή!
Καί έξαφνα χθες τό βράδυ μέ πλά­κωσε τό βάρος τό τρανό μιας λύπης μολυβένιας πού δέ λέγεται, καί έ­σκυβα τό κεφάλι κάτω καί όταν μι­λούσαν οί άλλοι, δέ μ' έμελε τί έλε­γαν, καί περπατούσα ίσια δέν ήξερα πού πήγαινα. Καί ότι έβλεπα ήτανε παράχορδο καί ό,τι άκουα ήτανε κοινό καί ήθελα νά ξεράσω.

Αγόρασα μιάν εφημερίδα πού ένας φίλος μου έγραφε κάτι όμορφα γιά κείνον λόγια καί τό διάβασα δυό, τρεις, τέσσερεις φορές - κι όλο τά ίδια πάλι. Στήν Ακρόπολη πρωί της Κυριακής ανέβηκα. Εκείνη τήν ήμε­ρα ήτανε νά γυρίσει ή αγαπημένη μου, μα ο αγαπημένος μου εκείνος είχε πεθάνει. Καί έκοψα μιά παπαρού­να, πού τήν ονόμαζε εκείνος «τό άνθος της Περσεφόνης» καί μιά μαργαρίτα, στην πόρτα της Ακρό­πολης καί ανέβηκα γρήγορα τά μαρμάρινα σκαλιά καί έβαλα στους βρόχους τούς λαξευμένους μπροστά στον Παρθενώνα τά λουλούδια αυ­τά!
Καί κείνη τήν ώρα κι όλο τό πρωί εκείνο έτρεμε ή ψυχή μου ά­πό συγκίνηση άφταστη. Ήταν σέ συνουσία μέ τήν ψυχή τήν δική του.



Ο Γιαννόπουλος μου είπε τώρα τελευταία πως η μορφή μου κόβει σα σπαθί και ότι πρέπει, τώρα που η ένταση της ζωής μου είναι στο κατακόρυφο, να με ζωγραφίσει κάποιος. Του είπα πως δε μ’ αρέσει να διαιωνίζω τη μορφή μου.
Ένοιωθε πως ήρχουνταν τα γερατειά και δεν ήθελε να χάσει τα νειάτα του. Κάπου κάπου έλεγε: «Δε θέλω να σέρνομαι σαν τους άλλους». Και ήταν μια περιφρόνηση τόσο όμορφη μέσα στα λόγια του.

Από τότε που πέθανε, αισθάνομαι: α) Πείσμα για να κάνω εκείνα που πάντα ήθελα β) Πίστη σε ό,τι δεν είναι κοινωνικό αίσθημα γ) Αγάπη έντονη για τη φυλή μου δ) Λύπη που δε βλέπει εκείνος την Αττική που μάταια παρουσιάζει την καλλονή της ε) Ελευθερία, ελευθερία απεριόριστη, σα να φυσούσε ένας μεγάλος άνεμος, και σα να ήμουν εγώ αυτός ο άνεμος, και σα να ήμουνα μέσα του και τον άκουγα. Τίποτε δε με νοιάζει από κείνα που λεν οι άνθρωποι για μένα. Κατέχω τον εαυτό μου. Ο θάνατος του Γιαννόπουλου στερέωσε τον εαυτό μου. Ήταν από την αρχή ως το τέλος αληθινός, ακέριος. Πίστευε ό,τι έκανε και έκανε ό,τι πίστευε. Βλέπω τη ζωή του σα να ήταν η μορφή του. Με το σταμάτημα που έκανε της ζωής του μου έδωσε ολόκληρη την εικόνα του, τη μορφή του και όλα τα χρόνια, όλες τις μέρες, όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές της ζωής που έζησε. (Effet de perspective). Με το θάνατό του το θεληματικό, περιόρισε τη ζωντανότητά του μέσα σε χρονικά όρια και ξεφύτρωσε για μένα η μορφή του και η ένταση της ζωντανάδας του ακέρια, η δύναμή του ολάκερη. Και είδα σαν δράμα την ψυχή του καθάρια. Ω βράχοι της Πνύκας που περιδιαβάζαμε άλλοτε, τι μελαγχολία έχετε! Εκεί στεκόμαστε και από κει βλέπαμε τον κόσμο, και λαχταρούσαμε για μια φυλή όμορφη, πανόμορφη σαν τη φυλή που γέννησε τον πολιτισμό τον Ελληνικό.

Ω κρίσες μικρότατες των ανθρώπων. Όλοι τώρα θέλουν να δείξουν πως κάτι ξέρουν. Όλοι θέλουν να φανούν ανώτεροι εκεινού που απόθανε επειδή δεν ήταν άνθρωποι άξιοί του...
Και όταν την Πέμπτη εκείνη έλεγα του αδελφού μου πως θα σκοτωθεί, ο αδελφός μου αποκρινόταν: «Μα ήταν γελαστός προχτές που τον είδα». Και όταν την ίδια μέρα έλεγα ενός φίλου του πως θα σκοτωθεί, ο φίλος του αποκρίνουνταν: «Μα τον είδα χτες στην πλατεία και φορούσε παπαρούνες». Και δεν πίστευαν εκείνο που πίστευα εγώ, ότι θα σκοτόνουνταν. Εκείνη την ημέρα ήταν πεθαμένος.
-Μου φαίνεται πως τώρα που έφυγε κείνος, είναι ανάγκη να φορτωθώ όλα τα βάρη εκείνου. Και γι’ αυτό έχω πολλή δουλειά, πάρα πολλή δουλειά. Ούτε μια στιγμή της ζωής μου δεν πρέπει να χάσω..."
==================================================

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ επίσημο όργανο του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος-ΕΝΕΚ στις 18 Απριλίου του 1986

ΠΗΓΗ