ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Περί αρχαιολατρίας και άλλων δαιμονίων

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαια ελληνικα

του ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κ​​​​αι βέβαια, να διδάσκονται αρχαία τα παιδιά, αλλά μην τους κάνουμε και αρχαιολάτρες», είπε ο πονηρούτσικος κ. Φίλης σε έναν από τους μονολόγους του στον ρόλο του υπουργού Παιδείας. Θα ήθελα πολύ να κάνει τον κόπο να εξηγήσει τη σημασία της λέξης «αρχαιολάτρης». Φαντάζομαι στο μυαλό του είναι κάποιος που φοράει χιτώνα, σανδάλια, βάζει και κάνα στεφάνι πού και πού για τις γιορτές και όταν μιλάει επαναλαμβάνει συνέχεια: «Πάνυ μεν ουν, ω Σώκρατες». Οταν δε του λέει ο συνομιλητής του ότι δεν τον λένε Σωκράτη, εκείνος τον κοιτάζει απαξιωτικά και του απαντά: «Αδιάφορο. Εγώ αυτό έμαθα». Διότι στο δικό μου μυαλό πάντως «αρχαιολάτρης» είναι όποιος είναι τόσο προσκολλημένος στον αρχαίο κόσμο που δεν μπορεί να δει τον σημερινό. Και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω συναντήσει πολλούς τέτοιους στη ζωή μου, ούτε έναν για την ακρίβεια. Αντιθέτως έχω γνωρίσει αρκετούς αρχαιογνώστες, όπως και πολλούς οι οποίοι είναι τόσο αστοιχείωτοι που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα.

Τσούκου τσούκου πάντως η καθεστωτική αντίληψη προχωράει και στην κατάκτηση της εκπαίδευσης. Αθόρυβα με μικρές καθημερινές αλλαγές, όπως στη Δικαιοσύνη, ή και με ωραία πατατράκ όπως ο καρνάβαλος που έστησε ο κ. Παππάς για τις τηλεοπτικές άδειες. Πέρυσι ο ποιητής κ. Κουράκης, ο λυρικός υμνητής του προσωπικού φαλλού του, αποφάσισε να καταργηθεί η διδασκαλία του «Επιταφίου» του Θουκυδίδη στην Γ΄ Λυκείου. Αν δεν κάνω λάθος το κενό εκαλύφθη από διδασκαλία σύγχρονης κοινωνιολογίας ή πολιτικής επιστήμης. Τι το προοδευτικότερον. Αυτή είναι η ημετέρα παιδεία: προτιμάς να διδάσκεις το παιδί από ένα κακογραμμένο εγχειρίδιο κοινωνιολογίας από το να το ταλαιπωρείς με τον Θουκυδίδη, τον Περικλή και τη δημοκρατία του που ήταν και δουλοκτητική, και σεξιστική και φιλοπόλεμη. Να θυμίσω ότι το 2005 στο Δουβλίνο, το κονκλάβιο των Υπουργών Εξωτερικών της πολυπολιτισμένης Ευρώπης είχε αφαιρέσει με αυτά τα επιχειρήματα από το σχέδιο του ευρωπαϊκού συντάγματος το προοίμιο που ήταν η περίφημη φράση του Επιταφίου «το πολίτευμά μας καλείται δημοκρατία διότι σ’ αυτό αποφασίζουν οι πολλοί». Θα μου πείτε το δεκαεπτάχρονο παιδί πλέον πρέπει να ψηφίσει. Και για να ψηφίσει πρέπει να διαβάσει τα προγράμματα των κομμάτων και να ακούσει τον κ. Φίλη στην τηλεόραση. Είναι δυνατόν να χάνει τον χρόνο του με Θουκυδίδη; Τσούκου τσούκου, φέτος κατήργησαν μια ώρα από τη διδασκαλία των αρχαίων στο Γυμνάσιο και τα έκοψαν εξ ολοκλήρου από τις «ανακεφαλαιωτικές εξετάσεις» – αυτή η έκφραση με τρελαίνει. Η πρόοδος προχωράει αργά αλλά σταθερά. Και μπράβο της.

Διάβασα την επιστολή του κ. Φράνκο Μοντανάρι, προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων Κλασσικών Σπουδών. Λέει μεταξύ άλλων ότι η μείωση της διδασκαλίας των αρχαίων: «εξασθενίζει την ικανότητα των νεότερων γενεών στην προφορική και γραπτή επικοινωνία, στην καθαρότητα της έκφρασης και στην κριτική σκέψη». Ασ’ τον να λέει. Πρόεδρος «κάτι» των «κάτι» κλασσικών σπουδών είναι, τι περίμενες να σου πει; Εδώ έχουμε έκθεση του κ. Συμβούλου τάδε, ο οποίος είναι και συνδικαλιστής και έχει αγωνιστεί για τη δημοκρατία που αποδεικνύει πως τα αρχαία είναι άχρηστα, διότι είναι συντηρητικά, ίνα μη είπω αντιδραστικά. Διότι δεν νομίζω ότι για τέτοια θέματα αποφασίζει ο κ. Φίλης που δεν ξέρει καν τι θα πει η λέξη «αρχαιολάτρης». Αποφασίζει κατόπιν εισηγήσεων του βαθέος κράτους της εκπαίδευσης.

Πριν από μερικά χρόνια σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη γλωσσική επάρκεια, ανάμεσα στα άλλα ευρήματα υπήρχε και το εξής: «Οσο περισσότερες αρχαίες γλώσσες διδάσκονται οι μαθητές τόσο καλύτερες επιδόσεις επιτυγχάνουν όταν εξετάζονται στις σύγχρονες γλώσσες». Ευρωπαϊκή Επιτροπή είπατε; Εδώ δεν την ακούν οι Γάλλοι, γιατί να την ακούσει η καθ’ ημάς Ανατολή.
Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαια ελληνικα
Επειδή έχω γράψει επανειλημμένως για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών, και των Λατινικών, απλώς θα σημειώσω εδώ τα κυριότερα σημεία. Οπως λέει η Ζακλίν ντε Ρομιγί, οι δύο αυτές γλώσσες σε μαθαίνουν να συνθέτεις τις προτάσεις, αφού η λειτουργία της λέξης δεν εξαρτάται από τη θέση της, αλλά από την πτώση της. Αρα σε εκπαιδεύουν στην ενεργητική ανάγνωση, αργή ανάγνωση. Και σε μια εποχή που μαθαίνεις να σκανάρεις τα κείμενα αυτή έχει τεράστια σημασία. Το νόημα δεν σου δίνεται. Το κατακτάς και αποκτάς έτσι κριτική σκέψη. Τέλος ας επισημάνω τη μεγάλη σημασία της έννοιας του πρωτοτύπου στη διαμόρφωση της έννοιας του κλασσικού, χωρίς την οποία ο πολιτισμός μας δεν αντέχει ούτε μια μέρα. Ας προσθέσω τέλος και την ιδιαίτερη σημασία που έχουν τα αρχαία στο γλωσσικό αίσθημα των Ελλήνων.

Και τώρα για μας εδώ να πούμε. Πώς θα ήταν η Ανώτατη Εκπαίδευση αν, λέω αν, αντί για όλες αυτές τις πανεπιστημιακές και ανθυποπανεπιστημιακές σχολές που λειτουργούν σαν γυμναστήρια ανά την επικράτεια, κάποιοι είχαν φροντίσει να οργανώσουν Μία, έστω Μία, σχολή κλασσικών σπουδών με έμφαση στα αρχαία ελληνικά; Μία σχολή διεθνούς κύρους και ακτινοβολίας; Ποιος Αμερικανός και ποιος Κινέζος φοιτητής κλασσικών σπουδών δεν θα ήθελε να έρθει να σπουδάσει, ή έστω να περάσει ένα εξάμηνο, στα αμφιθέατρά της; Για φαντασθείτε μια μεγάλη σχολή πανεπιστημιακού επιπέδου με έδρα τους Δελφούς, και παραρτήματα στην Αθήνα και την Ολυμπία; Κι αν παραχωρούσαμε εκτάσεις στα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου για τις έδρες των κλασσικών τους σπουδών; Επιστημονική φαντασία θα μου πείτε. Αντ’ αυτού γεμίσαμε τη χώρα με ΤΕΙ για να δίνουν διπλώματα για το ταμείο ανεργίας. Και βγάζουμε δεν ξέρω πόσους δικηγόρους τον χρόνο για να καλύψουν τη δικομανία μας και να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε απέναντι στον Τυραννόσαυρο του ελληνικού Δημοσίου.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Αλληλέγγυος όπως Ανθέλληνας ;



Δεν είναι κρίση ανθρωπισμού. 
Δεν είναι η ανάγκη να διαφέρεις ή να διαφοροποιηθείς. 
Δεν είναι καν μόδα... 
Μοιάζει με υιό. 
Έχει τα συμπτώματα μεταδιδόμενης ασθένειας. 
Έχει αρχικά ενδείξεις, κατόπιν προσβάλλει και τελικά σκοτώνει. Αφανίζει ότι αναγνώριζες μέχρι σήμερα ως παραδοσιακό, πατροπαράδοτο, ως γνώριμο και οικείο βρε αδελφέ! 
Έχει ετερόκλητα συμπτώματα.
Όπως κάθε «εισαγώμενο είδος». 
Ξεκινά ήπια, όταν κάποιος με μουσική παιδεία βγάζει εξάνθημα επειδή η «απαίδευτη» Βαγγελίτσα απ΄το Λιανοκλάδι έπιασε στο στόμα της τον Παπάζογλου με τον «Αύγουστό» του και τον βεβήλωσε με την «αμάθειά» της. 
Συνεχίζει ίσως, με κάποιο φιλόζωο που του προκαλεί ναυτία όποιος δεν φιλοξενεί στο δυάρι του τουλάχιστον τρία χαριτωμένα τετράποδα. 
Επιδεινώνεται, με κάποιον υπέρμαχο της διαφορετικότητας που παθαίνει παράκρουση επειδή τα ζευγάρια των ομοφιλόφυλων δεν μπορούν α κ ό μ α να υιοθετήσουν παιδί, ενώ «υπάρχουν αναρίθμητοι ετεροφιλόφυλοι γονείς τέρατα». 
Ενώ κορυφώνεται, με τον αλληλέγγυο που μελανιάζει απ΄την αγωνία του να προστατέψει ότι φοράει «μαντηλομπούργκα» και πιθανόν ζώνει με εκρηκτικά το παιδί του στο όνομα ενός «μεγάλου» Αλλάχ... 
Ενδείξεις, συμπτώματα, απαξιωτικά παραληρρήματα, ρατσισμός, αλληλεγγύη, ομοφοβία, ορθολογισμός, διεθνισμός, παγκοσμιοποίηση... 
Σαν ένα καζάνι που κάποτε έστησε η γιαγιά, για να φτιάξει «το αγαπημένο φαγητό», με αγνά παραδοσιακά υλικά, τα οποία όμως οι ύπουλες γειτόνισες της τ΄άλλαξαν με άλλα. 
Τη μοναδική στιγμή που η γιαγιά κοίταξε αλλού, της πήραν ότι καλοπροαίρετο, αγαθό, συμπονετικό, αυθεντικό, αξιοπρεπές και περήφανο και τ΄αντικατέστησαν με ύποπτα σποράκια διανόησης, με κουτόχορτα επίπλαστου ανθρωπισμού και καρυκεύματα μιας ιδιόμορφης ισότητας που θέλει τα δικαιώματα των λίγων να ισοπεδώνουν τα δικαιώματα των περισσοτέρων. 
Συνταγή φτιαγμένη για τον «νεοσύστατο» Έλληνα. 
Καλορίζικος λοιπόν, νέε Έλληνα της διανόησης, της αλληλεγγύης, του διεθνισμού και της ισότητας. 
Αποχαιρέτα τον παλιό, αμόρφωτο, απάνθρωπο, οπισθοδρομικό Έλληνα, που επιμένει παρωπιδικά να διατηρήσει τις απαρχιωμένες αρχές κι αξίες μιας χώρας που ούτως ή άλλως ασθενεί βαριά και οσονούπω πεθαίνει... 
Μια νέα Ελλάδα χτίζεται από υστερόβουλους «αρχιτέκτονες» και αξίζει μόνο σε σένα νέε Έλληνα. 
Γιατί μόνο εσύ κουβαλάς στην «διανοούμενη» πλάτη σου όλα τα εισαγώμενα λιθαράκια που σου φόρτωσαν οι επίδοξοι ιδιοκτήτες της πρώην χώρας σου. 
Μόνο εσένα έκριναν κατάλληλο να εφαρμόσεις αποτελεσματικά κάθε νεοτεριστικό στοιχείο που επιδιώκουν να επιβάλλουν. 
Ζήσε νέε Έλληνα στην ολοκαίνουργια χώρα σου. 
Σου αξίζει και της αξίζεις !

ΠΗΓΗ

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ



Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
22.05.2016 - 07:00



Η εκλογική εκτίναξη της δημοτικότητας της αριστεράς από το 1981 δημιούργησε σκληρό Κατεστημένο: η λαϊκιστική μεταρρύθμιση της παιδείας και ο αριστερός ρεβανσισμός κατασκεύασαν τον φασίστα του σήμερα – αυτό το μείγμα εθνικιστή, δυσδιοίκητου και αμαθούς πλάσματος που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε πρόκληση εισόδου στη νεωτερικότητα. Η ηγεμονική ιδεολογία έγινε ένα υβρίδιο: σοσιαλιστικός και αναρχικός λόγος μαζί με βία, ανορθολογισμό, ηθικολογικό κήρυγμα, απόρριψη των κανόνων καλής συμπεριφοράς – στην ουσία, απόρριψη του πολιτισμού, αντιστροφή των αξιών του ωραίου και του αγαθού.

Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς με τις καθημερινές εκδηλώσεις φασιστικής συμπεριφοράς: με το γεγονός, για παράδειγμα, ότι ένα ανέκδοτο περί μουσουλμανικής παρουσίας στο σχολείο καταλήγει σε υβρεολόγιο εναντίον της δημοσιογράφου Άννας Παναγιωταρέα, με το ότι μια εκδρομή στη Μακρόνησο παίρνει διαστάσεις ιεροσυλίας – καθώς και με το επαναλαμβανόμενο γεγονός ότι πολλοί δήθεν «αντισυστημικοί» (όχι απαραιτήτως «φρικιά») φτύνουν τους αντιπάλους τους όταν τους συναντούν στον δρόμο. Δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ανόητους και άρρωστους ανθρώπους που ευημερούν, με τον καταθλιπτικό τρόπο τους, μέσα στο κοινωνικό μίσος. Αξίζει όμως να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα: τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας ο οποίος σχετίζεται μέσω ποικίλων διαύλων με τον εκφασισμό του κόσμου.

Η αριστερά είναι χρήσιμη, σε πολύ μικρές δόσεις, όταν επαγρυπνεί για την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όταν προτείνει, πού και πού, μια ρηξικέλευθη ιδέα. Γενικά μιλώντας, αποτελεί δύναμη αντιρεαλιστική, συχνά φαντασματική, συντηρητική και «μη προοδευτική» μολονότι πιστεύει ότι κατέχει το μονοπώλιο της προόδου. Όπου επικράτησε, είτε στα θεμέλια της κοινωνίας, είτε στην οικονομία, είτε στον πολιτισμό, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά: εξάλλου, δεν κρύβει το σχέδιό της, το ολοκληρωτικό της όραμα το οποίο εφαρμόζει σε μικρογραφίες στο εσωτερικό καπιταλιστικών κοινωνιών (στη δομή και λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων, στην οργάνωση των ΑΕΙ, σε πολλά σχολεία που έχουν αλωθεί από αριστερούς καθηγητές κτλ.) Οι περισσότεροι άνθρωποι που ακολουθούν την αριστερά μοιράζονται αυτό το σχέδιο που δεν προϋποθέτει καμιά πολιτική αρετή – εφόσον ο σκοπός καθαγιάζει τα μέσα.

Τα 35 χρόνια της αριστερής κυριαρχίας καθήλωσαν την Ελλάδα από ηθική και πολιτιστική άποψη. Δημιούργησαν τον περιβόητο Ελληνάρα ο οποίος, εκτός από νεόπλουτο λιγούρι, φοροφυγάς και συνδικαλιστής, μισεί την επάρατο δεξιά, στερείται μόρφωσης και κοινωνικής παιδείας: έχει τελειώσει το πασοκικό σχολείο, έχει πιθανώς μπει και κουτσοβγάλει το πασοκικό πανεπιστήμιο και έχει περάσει τη θλιβερή ζωή του μέσα στις φασιστοειδείς ιδέες που φυτρώνουν στο έδαφος του ανορθολογισμού. Εξού και για πολλά χρόνια, μεγάλο μέρος των Ελλήνων έβλεπε με συμπάθεια την αριστερή τρομοκρατία – και συνεχίζει να τη βλέπει εφόσον το σύστημα της δικαιοσύνης, οι θεσμοί και τα πρόσωπα που κατοικούν στους θεσμούς δείχνουν επιείκεια, αν όχι στοργή, στους τρομοκράτες.

Το τοπίο μοιάζει μ’ εκείνο που περιγράφει ο Μπρεχτ στο θεατρικό του έργο «Ταμπούρλα στη νύχτα»: τον τελευταίο καιρό το θυμάμαι ξανά και ξανά – συμμορίες λούμπεν προλεταρίων στο ζοφερό Βερολίνο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου· ανομία· τρομοκρατία· μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που τρίζει και μια ακροαριστερή ομάδα, ο Σπάρτακος, που τρέφει όνειρα σοσιαλιστικής επανάστασης χωρίς να έχει εξασφαλίσει την παραμικρή συναίνεση. Στους δρόμους περιφέρονται δολοφόνοι· κατουρούν στις γωνίες· βρίζουν... Όπως στα Εξάρχεια του 2016...

Διανύουμε τα μολυβένια χρόνια: την εξουσία σφετερίστηκαν, με όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, οι συμμορίες των λούμπεν προλεταρίων και των εξίσου λούμπεν μικροαστών. Κι επειδή οι αριστεροί πολιτικοί δεν έχουν, εκ των πραγμάτων, κανένα χάρισμα, ούτε καν τη στοιχειώδη εξυπνάδα, ενθαρρύνουν τον όχλο να εκδηλώνει τα ένστικτά του. Οι διανοούμενοι –λιγοστοί– εμπίπτουν σ’ εκείνον τον συνδυασμό που περιγράφει ο Richard Wolin: μεταμοντέρνοι αναθεωρητές του Διαφωτισμού, ανοιχτοί σε ανορθολογικές, αντιδημοκρατικές και φιλοϊσλαμοφασιστικές θέσεις. Το πορτρέτο συμπληρώνεται από αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντισημιτισμό, αντιφιλελευθερισμό και ρητορική μίσους. Ο αντιφασισμός, επειδή είναι σήμερα κενός περιεχομένου, ταυτίζεται με μια αριστερά που δεν έχει θέση, έχει όμως αντί-θέση· δεν έχει λόγο, έχει αντί-λόγο. Ακριβώς όπως οι παλιοί αντικομμουνιστές: άνθρωποι ενός παλιού κόσμου, ανάξιοι να χτίσουν τον καινούργιο.

Όπως δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής» ως δήθεν ταλαιπωρημένα ανθρωπάκια, δεν πρέπει να αθωώνονται οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των άλλων αριστερών και αριστερίστικων οργανώσεων. Οι τυραννικές συνήθειες της αριστεράς έχουν μονιμοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και διαποτίζουν την πνευματική της ζωή: στήριξη δικτατορικών καθεστώτων μόνο και μόνο επειδή είναι αντιδυτικά, απόρριψη της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι (κάθε αντιαριστερή έκφραση και συνάθροιση απειλείται με διακοπή, επίθεση, βιαιότητες, εκφοβισμό), θεωρίες αμερικανικών και εβραϊκών συνωμοσιών, δικαιολογία και στήριξη της μουσουλμανικής μισαλλοδοξίας. Κι αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις των αριστερών έναντι των φιλελεύθερων ιδεών, δεν είναι λίγοι όσοι, εκτός από τα παραπάνω, ασπάζονται τον σεξισμό και τον μισογυνισμό – αν και όχι εναντίον των «δικών τους» γυναικών∙ εναντίον των «κακών» φιλελευθέρων που είναι είτε πουτάνες, είτε αγάμητες, είτε και τα δύο (το αποκορύφωμα της αποτυχίας!)

Τι μας συμβαίνει λοιπόν; Η χώρα βρίσκεται στα χέρια του όχλου που καθρεφτίζεται σε μια κυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί την προπαγάνδα όπως έχει μάθει μέσα στα κομμουνιστικά κόμματα από όπου έχει προκύψει. Έχει ξανασυμβεί στην ιστορία: στη σημερινή εκδοχή, η οχλοκρατία συνδυάζεται με κλεπτοκρατία και θεοκρατία· με την προοπτική διαφοροποιημένων πολιτών («οι δικοί μας» και «οι εχθροί μας»), με διείσδυση της κεντρικής εξουσίας σε κάθε πτυχή της ατομικής ύπαρξης και δημιουργίας.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Βλαμμένοι Ελληνες κυνηγάνε Pokemon στο Σύνταγμα



Πρόκειται για τα τέλεια πελατάκια του συστήματος.
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί: Ότι το 2016 θα υπήρχαν ηλίθιοι Έλληνες οι οποίοι κυνηγάνε Pokemon στο Σύνταγμα. Μιλάμε ότι αυτή η φυλή των ανοήτων νεοελλήνων δεν παίζεται. Από Αγανακτισμένοι στην πλατεία Συντάγματος έγιναν κυνηγοί Pokemon μέσα από την οθόνη του κινητού τους. Από την Γενιά του Πολυτεχνείου που ανέδειξε τελικά τα μεγαλύτερα λαμόγια τα οποία οικοδόμησαν το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος φτάσαμε-δια μέσω των Αγανακτισμένων-στα βλαμμένα που παίζουν Pokemon go.

Είναι φυσικό μια και τα καλύτερα μυαλά έχουν φύγει στο εξωτερικό. Εντός έχουν μείνει τα χαζά στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ τάζει ψήφο στα 16, δίπλωμα οδήγησης στα 14 και ένα ειδικό γάντι στα χρώματα του ΣΥΡΙΖΑ για να τον παίζουν και να φωνάζουν ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνειδητά έχει αποφασίσει να τσακίσει τα γερόντια τα οποία δεν θεωρεί ψηφοφόρους του και να κολακέψει αυτά τα βλαμμένα που παίζουν Pokemon. Γύρευε πόσο βαρεμένος είναι ο άλλος για να ξεκινάει από τα Πατήσια να πάει στο Φάληρο για να εντοπίσει το Pokemon. Aυτά τα βλαμμένα ζούνε σε μια εικονική πραγματικότητα γιατί δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματική πραγματικότητα. Πρόκειται για τα τέλεια πελατάκια του συστήματος. Στο μεταξύ και η κυβέρνηση κάνει ότι μπορεί ώστε να τα αποχαυνώσει. Οσα βλαμμένα καταφέρουν και τη γλιτώσουν από την εικονική πραγματικότητα του Pokemon έχουν μια δεύτερη ευκαιρία ολοκληρωτικής καταστροφής από τα σκληρά ναρκωτικά την διακίνηση των οποίων σχεδόν νομιμοποίησε πρόσφατα η χώρα μας.

Πιο αυστηρές είναι οι ποινές εάν περάσεις με κόκκινο παρά αν φέρεις 2 τόνους ηρωίνης. Ολα δουλεύουν στην εντέλεια με απώτερο στόχο όσοι απομείνουν στην Ελλάδα να μην μπορούν να την σκαπουλάρουν με τίποτε μια και θα έχουν να αντιμετωπίσουν: Tα Pokemon, τα σκληρά ναρκωτικά, τα τηλεοπτικά προγράμματα και αν την σκαπουλάρουν απ΄όλα αυτά έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να τους υποσχεθεί ψήφο στα 16, διπλώματα, εισαγωγή στα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, δημοψηφίσματα, πιόματα, διορισμό στο Δημόσιο και γεννετήσια οξύνοια εφάμιλλη με εκείνη του διευθυντή της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Ζαχαριάδη.

Pokemon go, ζώα, ε ζώα…

Γράφει ο Μπακούνιν

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Εξαφανίστηκαν οι αποδείξεις! Κάθε απόδειξη που δεν κόβεται είναι ένας εκρηκτικός μηχανισμός στα σάπια θεμέλια του κράτους





 Με την Eπαναστατική-Aντικαθεστωτική προτροπή:
-Δεν Θέλω Απόδειξη…
εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες δίνουν καθημερινή τη μάχη ενάντια στο Φορολογικό και Ασφαλιστικό Αουσβιτς-προιόν της Τρόικας αλλά και των ανικάνων υπουργών της κυβέρνησης. Αμφότεροι, όπως έχουμε γράψει κατ΄επανάληψη στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι” φρόντισαν με κάθε τρόπο να υπερασπιστούν το φαύλο και χυδαίο πελατειακό κράτος. Το φαύλο και χυδαίο πελατειακό κράτος των Βρυξελλών 6 χρόνια τώρα υπερασπίζεται το φαύλο και χυδαίο πελατειακό κράτος της Κολομβίας των Βαλκανίων.
Από την Ιόλη Πιερίδη
Αποτέλεσμα η κατ΄εξοχήν πράξη αντίστασης είναι να μην εισπράττει λεφτά το κράτος. Οι Ελληνες πολίτες έχουν κατανοήσει σε βάθος την σημασία να μειωθούν μέχρι ξηρασίας τα έσοδα του κράτους. Γι΄αυτό και στις καθημερινές τους συναλλαγές φροντίζουν να κλείνουν το μάτι στο ηρωικό ταμία και να φεύγουν χωρίς απόδειξη αλλά με καλύτερη τιμή στο προιόν ή την υπηρεσία που αγοράζουν. Το να μην ζητάνε απόδειξη αποτελεί επαναστατική πράξη για τον πολίτη που σκέφτεται ότι τα χρήματα που εισπράττει το κράτος από τους έμμεσους και άμεσους φόρους γίνονται πολυτελείς μισθοί για τους 300 της Βουλής. Γίνονται δωρεάν τέλη για τα κινητά τους, γίνονται δωρεάν πολυτελή αυτοκίνητα και δωρεάν καύσιμα για τα πολυτελή αυτοκίνητά τους.
mykonos-town-in-greece-11206

 Οι νοήμονες πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει πως όσο λιγότερα χρήματα μπαίνουν στα ταμεία του φαύλου πελατειακού κράτους τόσο πιο κοντά έρχεται η κατάρρευσή του.
 Γι΄αυτό και φέτος το καλοκαίρι σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς κανείς δεν ζητάει απόδειξη-κανείς δεν δίνει απόδειξη.
 Το “Δεν θέλω απόδειξη” είναι η μόδα του καλοκαιριού 2016. Είναι μια μόδα που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα στα σοκάκια των Κυκλάδων.
 Κι επειδή οι κουτοπόνηροι κυβερνώντες (πρώτοι αυτοί το εφάρμοσαν άλλωστε για να πέσει η χαζοΝΔ) τρέμουν αυτό το υπέροχο Κίνημα του Δεν Κόβω Αποδείξεις-Πληρώνω όσο γίνεται λιγότερα στο κράτος, βάζουν τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ να γράφουν διάφορες ανοησίες για αυστηρούς ελέγχους που δήθεν κάνουν οξυδερκείς εφοριακοί του πρώην αρχισυνδικαλιστή Αλεξιάδη που βουτάνε με τα στριγκάκια τους στη θάλασσα για να συλλάβουν φοροφυγάδες. Kλείστε τ΄αυτιά σας!

Φέτος το καλοκαίρι η μόδα είναι Δεν κόβω απόδειξη-δεν ζητάω απόδειξη.
Στο μεταξύ από τον Ιανουάριο του 2016 έως σήμερα σύμφωνα με την Καθημερινή έκλεισαν πάνω από 19.000 επιχειρήσεις οι οποίες δεν θα ξανανοίξουν ποτέ στην Ελλάδα.
 Οι ιδιοκτήτες αυτών των επιχειρήσεων έκαναν την Επαναστατική Πράξη της ζωής τους. Στέρησαν από το φαύλο δημόσιο τα χρήματα που έδιναν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτοί οι συμπολίτες μας αποτελούν το λαμπρό-συγκινητικό θα λέγαμε παράδειγμα αντίστασης στην λαίλαπα του Φορολογικού και του Ασφαλιστικού.
 Πληρώνοντας ακριβό αντίτιμο οι ίδιοι και οι οικογένειές τους επέλεξαν να κατεβάσουν ρολά παρά να συνεχίσουν να πληρώνουν το 1,5 εκατομμύριο κηφήνες του Δημοσίου (με τις εξαιρέσεις εκείνων που κάνουν σωστά τη δουλειά τους) οι οποίοι αρνούνται όχι μόνο να αξιολογηθούν αλλά και να απογραφούν.
  “Παρά τα αυξημένα λουκέτα, λίγοι είναι αυτοί που επιλέγουν την επίσημη διαδικασία της πτώχευσης, δηλαδή τη δικαστική οδό μέσα από τον πτωχευτικό κώδικα, και όσοι το κάνουν αφήνουν πίσω τους μεγάλα χρέη. Οι περισσότεροι απλώς δηλώνουν διακοπή δραστηριότητας και κλείνουν τα βιβλία τους στην εφορία, αφήνοντας πίσω τους υπέρογκα χρέη…”
 Πως να αντιμετωπίσεις διαφορετικά ένα φαύλο κράτος, βαθιά διεφθαρμένο και νοσηρά πελατειακό;
Κάθε απόδειξη που δεν κόβεται είναι ένας εκρηκτικός μηχανισμός στα σάπια θεμέλια του κράτους. Το ίδιο και κάθε επιχείρηση που κλείνει.
 Εφόσον ο μαλθακός λαός δεν έχει κουράγιο να σταματήσει τα τανκς με τα στήθη του όπως έκαναν οι Τούρκοι πολίτες, οφείλει να σταματήσει να πληρώνει το κράτος. Οτι δηλαδή κάνουν πάνω από μισό αιώνα οι μεγαλοφοροφυγάδες συμπολίτες μας που απολαμβάνουν το απυρόβλητο…

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

ΦΟΝΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΕ!


(ΑΠΕ/ EPA/ WILL OLIVER)
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωμά θα το θέσουμε το ζήτημα: οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι αυτές που οργάνωσαν τη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, με στόχο να επηρεάσουν καταλυτικά την έκβαση του δημοψηφίσματος την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της Αγγλίας στην ΕΕ; Αν όντως έχει συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας MI5 έδιναν ως πιθανότατη τη νίκη της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Η δολοφονία της Τζο Κοξ θα πετύχει να αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος υπέρ της παραμονής στην ΕΕ της Αγγλίας;

Αυτό θα το δούμε τη νύχτα της Πέμπτης 23 Ιουνίου, οπότε θα έχουμε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αν πάντως η δολοφονία της βουλευτού Τζο Κοξ μεθοδεύτηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, το βρετανικό κατεστημένο πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.

Ως θύμα δολοφονίας, η Τζο Κοξ ήταν το ιδανικό θύμα. Μια πρωτοεκλεγμένη γυναίκα βουλευτής, γλυκιά σαραντάρα, μητέρα δύο μικρών παιδιών, τριών και πέντε χρονών, που θα μεγαλώσουν ορφανά. Η Τζο Κοξ ανήκε στην ακραία δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Πρώτα απ' όλα ήταν υπέρ μιας συνολικής, γενικής επίθεσης εναντίον της Συρίας για να επιτευχθεί η ανατροπή του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Δεύτερον, όχι μόνο ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, αλλά τάχθηκε και κατά του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, θεωρώντας ότι δεν τάχθηκε με επαρκή για την ίδια αποφασιστικότητα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ! Μιλάμε για τον Κόρμπιν, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι το “Ναι” στην παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ θα είναι αποτέλεσμα πρωτίστως των οπαδών του Εργατικού Κόμματος υπέρ της ΕΕ!

Τον περασμένο μήνα η Κοξ κατέστησε δημόσια γνωστή τη διαφωνία της με την εκλογή του Κόρμπιν ως αρχηγού των Εργατικών. Σε άρθρο της στον Γκάρντιαν τον κατηγόρησε ότι δεν έχει τη “στόφα” πρωθυπουργού και του προσήψε “αδύναμη ηγεσία, κακή ικανότητα κρίσης και εσφαλμένες προτεραιότητες”. Η Κοξ είχε δουλέψει στο ίδρυμα Μπιλ Γκέιτς, ενώ υπήρξε και σοβαρό στέλεχος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Όξφαμ. Διετέλεσε ακόμη σύμβουλος της Σάρας Μπράουν, της συζύγου του τελευταίου πρωθυπουργού των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν, άρα η Κοξ ήταν οργανικά δεμένη με τη δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Όταν όμως κάποιος δολοφονείται, οι επιμέρους πολιτικές τους απόψεις υποχωρούν και αυτό που μένει είναι η αποτρόπαια δολοφονία μιας νεαρής μητέρας με δύο παιδάκια τριών και πέντε χρόνων. Ο δράστης έχει συλληφθεί από τις βρετανικές αρχές και πρόκειται για μια ακροδεξιά προσωπικότητα. Φρόντισε άλλωστε να το κάνει γνωστό, φωνάζοντας τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα “Πρώτα η Βρετανία”. Θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς ένα σύνθημα, αν αυτό δεν ήταν ταυτόχρονα το όνομα μιας... βρετανικής ακροδεξιάς οργάνωσης!

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν το τραγικό γεγονός προκειμένου να καταστήσουν συμπαθέστερη στους Έλληνες την ΕΕ, παρά τον νεοαποικιακό ζυγό που η ΕΕ έχει επιβάλει στην Ελλάδα. “Ματωμένο δημοψήφισμα” ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την Παρασκευή, την επόμενη μέρα μετά τη στυγνή δολοφονία. “Πάγωσαν Βρετανία και Ευρώπη από τη δολοφονία της Τζο Κοξ”, ήταν ο υπέρτιτλος της πρώτης σελίδας. “Φωνάζοντας το σύνθημα «Πρώτα η Βρετανία», ο πενηντάχρονος δράστης σκότωσε τη βουλευτή των Εργατικών. Ανεστάλησαν όλες οι συγκεντρώσεις, υπέρ και κατά του Brexit, μία βδομάδα πριν το κρίσιμο δημοψήφισμα” ανέφερε ο υπότιτλος της πρώτης σελίδας της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια αξιοποίησης συμμετείχε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. “Κοινός εχθρός είναι όσοι θέλουν να διασπάσουν την ενότητα των λαών και των κοινωνικών δυνάμεων” δήλωσε χωρίς να καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος τι έλεγε. “Να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια πολιτικό που χάθηκε άδικα και να ελπίσουμε ότι είναι το τελευταίο θύμα σε μια περίοδο όπου στην Ευρώπη το μίσος αναζωπυρώνεται και ενισχύεται έναντι της νηφαλιότητας και του πολιτικού λόγου”, πρόσθεσε, επιχειρώντας να στρεβλώσει το νόημα της σύγκρουσης που διεξάγεται στην Αγγλία γύρω από το αν η Γερμανία θα μπορέσει ή όχι να οικοδομήσει το τέταρτο Ράιχ της, αυτή τη φορά όμως όχι με τα τανκς, αλλά με το ευρώ.

Η ψυχολογική πίεση που ασκείται εναντίον του αγγλικού λαού είναι τρομερή. Ένας φόνος μιας νεαρής γυναίκας είναι εφιαλτικό βάρος. Θα αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος; Σε πέντε μέρες θα το μάθουμε και θα κρίνουμε αν οι Άγγλοι είναι λαός μιας μεγάλης χώρας ή αν πρόκειται για άτομα που απλώς κατοικούν σε μια μεγάλη χώρα.

*Δημοσιεύεται στο ΠΡΙΝ το Σάββατο 18 Ιουνίου 2016

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σημαντικότερος πολιτικός της Ελληνικής Ιστορίας

tsipras

Πριν καν κλείσει ενάμισι χρόνο στην πρωθυπουργία της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας αναδεικνύεται ως ο σημαντικότερος πολιτικός στην Ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Με την εκχώρηση της περιουσίας του ελληνικού κράτους για 99 χρόνια -μέσω του νέου ταμείου Αποκρατικοποιήσεων-, ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται ο πιο πετυχημένος Έλληνας πολιτικός.

Ξεχάστε τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Όλοι αυτοί δεν πιάνουν μια μπροστά στον Αλέξη Τσίπρα.

Για τα επόμενα 99 χρόνια, το όνομα του Αλέξη Τσίπρα θα είναι στα στόματα των Ελλήνων.

Ο Τσίπρας θα τα έχει τινάξει -εκτός αν ζήσει 140 χρόνια- και οι Έλληνες θα μιλούν κάθε μέρα για αυτόν.

Όλοι οι Έλληνες -τουλάχιστον για τα επόμενα 100 χρόνια- θα μιλούν για το Μνημόνιο Τσίπρα.

Έλληνες που θα γεννηθούν σε πενήντα, εξήντα και εβδομήντα χρόνια από σήμερα, μετά το «μαμά» και το «μπαμπά», θα λένε «Τσίπρας».

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη περάσει και στον επόμενο αιώνα, ενώ εμάς δεν θα μας θυμάται κανείς.

Αν αυτό δεν είναι επιτυχία για έναν πολιτικό, αναρωτιέμαι τι είναι επιτυχία.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σημαντικότερος πολιτικός στην Ελληνική Ιστορία.

(Και βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την ΚΝΕ. Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύει πως η ΚΝΕ μπορεί να σε οδηγήσει παντού, αρκεί να την εγκαταλείψεις έγκαιρα. Κοιτάξτε γύρω σας πόσοι πρώην κνίτες κυριαρχουν σε πολιτική, οικονομία και δημοσιογραφία. Μια καλή κυρία μου έγραψε χτες στο Twitter πως -εκτός από την ΚΝΕ- και το Κολλέγιο Αθηνών μπορεί να σε οδηγήσει παντού. Βέβαια, επειδή δεν μπορούν να πάνε όλα τα παιδιά στο Κολλέγιο, γονείς γράψτε τα παιδιά σας στην ΚΝΕ. Το μέλλον τους είναι εξασφαλισμένο. Θα μεγαλουργήσουν. Πάντως, όποια παιδιά γραφτούν και στο Κολλέγιο και στην ΚΝΕ, θα αφήσουν εποχή. Θα ξεπεράσουν και τον Τσίπρα.)

ΠΗΓΗ

Κώστας Κόλμερ: Η αποτυχία του ευρώ και η ελπιδοφόρα προοπτική της δραχμής



Ως νέος ΄Αμλετ , ο ΄Ελλην ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει στις  εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου μεταξύ μνημονικών και αντιμνημονικών κομμάτων. Δηλ. εν τελική αναλύσει , «να μπή κανείς ή να μη μπή» (στην δραχμή) δοθέντος ότι η ενδεχομένη αποδοκιμασία των ευρωφίλων κομμάτων σημαίνει αυτομάτως χρεοκοπία και επάνοδο εις κάποιου είδους εγχώριο νόμισμα.
Το δίλημμα ,εν τούτοις , δραχμή ή ευρώ είναι παραπειστικόν. Απλοποιεί μία σύνθετη υπόθεσιν: Εάν συμφέρει την ανάπτυξι της οικονομίας (ΑΕΠ) η χρήσι ξένου νομίσματος και δανεικών διά την αποτροπή  της χρεοκοπίας και όχι διά επενδύσεις ή εάν την εξυπηρετεί η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική και η αναστολή εξυπηρετήσεως του άλλως αδιατηρήτου δημοσίου χρέους οπότε η εισροή ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου και η ενίσχυσι των εξαγωγών δύνανται ν’ αυξήσουν υ γ ι ώ ς το ΑΕΠ και να μειώσουν την ανεργία.

Η παρελθούσα συμπεριφορά του ευρώ και η μεταπολεμική εμπειρία της δραχμής είναι ένας ασφαλής οδηγός της προτιμήσεως του ενός ή του άλλου νομίσματος, ενώ η οικονομική ανάπτυξις  είναι το επιδιωκόμενο μέσον , δια την καταπολέμησι της ανεργίας ,που υποσκάπτει τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας και δημογραφίας.
Η απόφασι παραμένει πολιτική επιλογή και υπ’αυτή την έννοια δεν έχει τόση σημασία ποίο κόμμα θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές αλλά υπό ποίαν μορφή του πολιτεύματος θα εφαρμόσει την μία ή την ετέρα λύσιν. Είναι προφανές ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και τα προαπαιτούμενα της ευρωχρηματοδοτήσεως του χρέους ενώ εκφράζονται ζωηρές αμφιβολίες  εάν  μία αριστερή κυβέρνησι δύναται να διαχειρισθή την νέα δραχμή , υπό την πίεσι του λεγομένου «πολιτικού κόστους» (πχ. η φορολόγησι των αγροτών) και της διευρύνσεως του δημοσίου (Σοβιετικό μοντέλο) στην οικονομία.
Η αποτυχία του ευρώ.
Όταν το 2002 κυκλοφόρησε το ευρώ (ίσο περίπου με 2 Γερμανικά μάρκα ) ,η Ελληνική οικονομία διήρχετο μίαν περίοδο σταθερότητος και σχετικής αναπτύξεως , αποτέλεσμα δύο υποτιμήσεων της δραχμής επί ΠΑΣΟΚ.Ο πληθωρισμός ήταν ανεκτός και η ανεργία υπό έλεγχο  ,παρά το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα των… σοσιαληστρικών κυβερνήσεων μετά το 1974 (βλ.άρθρ. 106 του Καραμανλικού συντάγματος που δημεύει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποζημίωσι)
Η επιλογή  του ευρώ υπήρξε μία καθαρώς πολιτική πράξι που δεν είχε καμμία απολύτως σχέσι με την οικονομική πραγματικότητα. Εστηρίζετο εις μαγειρευμένα στατιστικά στοιχεία και ανταλλαγές επιτοκίων (swap) ,διά την απόκρυψι του δημοσίου χρέους , από την οποία απόκρυψι η μεσολαβήσασα Γκόλντμαν Ζαξ έβγαλε μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων δολλαρίων κέρδος και ο τότε πρωθυπουργός Κ.Σημίτης επεδείκνυε  τα πρώτα ευρωνομίσματα λίαν υπερηφάνως στον Αμερικανό πρόεδρο Τζώρτζ Μπούς , ο ποίος απορούσε με το μέγεθος της εθελοδουλίας των γραικύλων.
Το ευρώ προεκάλεσε τρομακτικές παρενέργειες ειδικώς στην Ελλάδα : από της βαθείας μεταβολής της αντιλήψεως περί των τιμών στην αγορά (Price perception ,  λόγω  διαστολής της πιστωτικής επέκτασης) μέχρις  αφανών εκ πρώτης όψεως αλλ’ λίαν οδυνηρών αποτελεσμάτων διά τον ΄Ελληνα παραγωγό ,καταναλωτή και φορολογούμενο (εξ αιτίας του αφειδούς δανεισμού του δημοσίου στο εξωτερικό και της εν συνεχεία αγρίας φορολογίας των δια των τριών μνημονίων).
Το γενικό επίπεδο των τιμών  του ευρώ υπερδιπλασιάσθη στην Ελλάδα  απ’ την αύξησι της συνολικής ζητήσεως που παρέσχεν η ανεξέλεκτη Τραπεζική χρηματοδότησι .Ο Ελληνικός πληθωρισμό  απεκρύβη απ’ την κρατικοδίαιτη στατιστική υπηρεσία και η απώλεια ανταγωνιστικότητος έφθειρε συν τω χρόνω την συγκρισιμότητα της Ελληνικής παραγωγής με τις συναγωνίστριες χώρες στην διεθνή αγορά (ακόμη και στον Τουρισμόν όπου η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα) ενώ ο γνωστός στην εφορία φορολογούμενος… εκληθη να επωμισθή το τεράστιο δημόσιο χρέος που το 2014 υπερέβη το 172% του ΑΕΠ ενώ η παραδοσιακή φοροδιαφυγή έλαβε κολοσσιαίες διαστάσεις.
Τ’ αποτελέσματα της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής του ευρώ , η οποία βασικώς εξυπηρέτει την Γερμανία , που εξήγαγε την ανεργία της στο Ευρωπαϊκό νότο ,εφάνησαν στην χώρα μας πολύ ενωρίτερον της διεθνούς κρίσεως του 2008.
Η οικονομική ανάπτυξι , που αρχικώς είχε επιτυχυνθή λόγω της διοργανώσεως του Ολυμπιακών Παιγνίων (Olympic Games) το 2004, επεβραδύνθη ταχέως μέχρις εκμηδενήσεως το επόμενον έτος. Από του 2009 άρχισε μία πρωτοφανής ύφεσι να πλήττει την Ελληνική οικονομία με απώλεια συνολικώς μέχρις σήμερον του 40% του διαθεσίμου εισοδήματος και την ανεργία να πλησιάζει το τρίτο του ενεργού πληθυσμού (το άλλο 1/3 «ασχολείται» στο …δημόσιον λόγω πελατειακών σχέσεων των κομμάτων της κοινο-βολευτικής δημο-ακρατίας).
Η αδυναμία  εξυπηρετήσεως του δημοσίου χρέους έφερε το 2012 τα  Τρωηκά μνημόνια και το ΔΝΤ με τιμωρητική ουσιαστικώς διάθεσι και όχι με αναπτυξιακή προοπτική .Το μοιραίον λάθος επέτεινε την φθοροποιό δράσι του ξένου νομίσματος εις όλους τους τομείς της Ελληνικής οικονομίας σύν της προσελκύσεως δύο εκατομμυρίων λαθρομεταναστών λόγω του μετατρεψιμότητος  του ευρώ .
Η ψυχολογία της μάζης.
-Πώς εξηγείται , εν τοιάτη περιπτώσει , η σημερινή δημοτικότης του ευρώ στην Ελληνική κοινή γνώμη;
Η απάντησι δεν είναι οικονομική αλλά της ψυχολογίας της μάζης του πληθυσμού: Αφ’ενός μεν το αίσθημα (τουλάχιστον μέχρι πρότινος) ότι οι ΄Ελληνες προήχθησαν εις …Ευρωπαίους (μαζί με τις δραχμικές καταθέσεις που μετεβλήθησαν εν μια νυκτί εις σκληρό συνάλλαγμα) αφ’ ετέρου δε η απέχθεια της μεταβολής  των συνηθειών και η πνευματική ραστώνη της ακαδημαϊκής κοινότητος , μαζί με την συνεχή κινδυνολογία των μαζικών μέσων …παραπληροφορήσεως , επέτρεψαν τον σχηματισμό ενός λαϊκού ερείσματος υπέρ του ευρωπαϊκού νομίσματος .
Εν τούτοις , το λαϊκό ρεύμα του ευρώ ήδη εξασθενεί όχι μόνον στους ριζοσπάστες οπαδούς (το τρίτο κόμμα είναι αντιμνημονικό) αλλά και διά πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους που έχουν εθνική συνείδησι και καλούνται να πληρώσουν υπερόγκους φόρους. Τα Capital controls , το κλείσιμο και η κεφαλαιακή εξάχνωσι των Τραπεζών (που υπολειτουργούν επί 8 εβδομάδες !), τα αναλήψιμα 420 ευρώ ανά καταθέτη εβδομαδιαίως και  οι νέοι φόροι (+25%) του τρίτου μνημονίου αραιώνουν τους οπαδούς του ευρώ. Η αγωνία  μεταφέρεται τώρα στον Αλέξη Τσίπρα μήπως και δεν προλάβει τις εκλογές προτού επιπέσουν τα νέα εκκαθαριστικά της εφορίας επί της κεφαλής των ψηφοφόρων.
Εάν ‘όμως ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί στις 120 έδρες στην Βουλή , η πιθανότης επιστροφής στην δραχμή θα ενισχυθή όχι μόνον δι’εκείνους που έχουν μνήμη αλλά και δι’ όσους την απεχθάνονται ως όψιμοι «Ευρωπαίοι».
Στην εποχή της Δραχμής
Αντιθέτως προς την ευρωμνημονική , η εποχή της δραχμής εχαρακτηρίζετο από χαμηλή φορολογία , αύξησι της απασχολήσεως , δυναμική άνοδο των εξαγωγών στα Βαλκάνια , σταθερότητα και εξωστρέφεια του Τραπεζικού συστήματος και ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική για τον Τουρισμό και την  ναυτιλία , που εκάλυπταν το 40% του ΑΕΠ ενώ σήμερα μόλις το 25%.
Ως συνέπεια της ευελίκτου συναλλαγματικής πολιτικής της Τραπέζης της Ελλάδος προ του 1998, χιλιάδες νέες θέσεις μονίμου απασχολήσεως δημιουργήθησαν από  εφοπλιστικές ,νεοπαγείς και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην χώρα. Η δραχμή είχε διεθνοποιηθή και μάλιστα ανατιμηθή στα Βαλκάνια.Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών εκαλύπτοντο με «εξισορροπητικό δανεισμό» του μακαρίτου Ζολώτα 350-400 εκατομ. δολλάρίων  ετησίως και το δημόσιον χρέος ήταν κάτω του 60% του ΑΕΠ.
Το 2002 , με δημόσιον χρέος εις ευρώ άνω του 100% του ΑΕΠ, τίποτε δεν εδικαιολόγει την εγκατάληψι της δραχμής παρά μόνον η δολία προαίρεσι της κυβερνήσεως Σημίτη , η οποία  ενήχετο και στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου.  Δι’ ενός άλματος εις τα πρόσω  ,ο  Κ. Σημίτης («καθ’εξιν συνωμότης» κατά τον προφητάνακτα του ΠαΣοΚ) προσεπάθησε να αποσείσει το αμαρτωλό παρελθόν του ΠαΣοΚ και με την υπογραφείσα συμφωνία Σένγκεν , να εξυπηρετήσει τα Γερμανικά συμφέροντα.
Η εν συνεχεία  συμφωνία του Δουβλίνου  μετέβαλε την χώρα  εις χωματερή ανθρώπων ήδη από του 2003 ,όταν άρχισε να δέχεται ελευθέρως ξένους εργάτες και εν συνεχεία τους λαθρομετανάστες από την… «ηνωμένη Ευρώπη»! Όταν ο πρωθυπουργός Σημίτης όλως αντισυνταγματικώς παρέδωσε το «δακτυλίδι της εξουσίας» στον αιωνίως αιθεροβάμωνα «πρόεδρο» Γιώργο Α. Παπανδρέου («Λεφτά υπάρχουν» 2010 και «Κίνημα» το 2015) άρχισε η επιτάχυνσι του εκλογικού κύκλου που παρέλυσε την δημοσία διοίκησι και την χώρα με 13 ψηφοθηρίες από του 2009.
Υπάρχει βάσιμος υποψία ότι εάν το 2010 η χώρα είχε επανέλθη  στο εθνικό νόμισμα πολλά από τα σημερινά δεινά θα είχαν αποφευχθή και θα ευρίσκετο εις τροχιάν αναπτύξεως με  αναπόφευκτη την αναδιάρθρωσι του δημοσίου χρέους που είναι εξ ορισμού αδιατήρητο (ΔΝΤ). Αλλ’ απέλειπεν το πολιτικόν θάρρος και η γνώσις.
Με την εμμονή μέσα στην ευρωζώνη απωλέσθησαν 5 έτη αναπτύξεως και εξυγιάνσεως της οικονομίας  στα οποία έρχονται τώρα να προστεθούν αλλά τρία , υφεσιακά της συμφωνίας του Ιούλιου (17) Τσίπρα-Μέρκελ. Το ΑΕΠ θα μειωθή εφέτος 3% και Κύριος οίδεν πόσο του χρόνου. Η επανάληψις του πειράματος λιτότητος ουδένα εδίδαξε – ούτε τους οικονομολόγους του ΔΝΤ!
Είναι εν τούτοις γνωστόν από την Φυσική ότι το ίδιο πείραμα με τα ίδια συστατικά δεν μπορεί να επιφέρει διαφορετικό αποτέλεσμα. Η οικονομική ανάπτυξι της Ελλάδος  μέσα στο ευρώ είναι ματαιοπονία. Η αναζήτησι εναλλακτικού νομίσματος είναι ζήτημα χρόνου όχι πολιτικής επιλογής.
Το πολιτικό πρόβλημα
Παρά ταύτα το ζήτημα της υιοθεσίας δραχμής μετατίθεται από το οικονομικό στο πολιτικό πεδίο. Με κοινο-βολευτικές κυβερνήσεις χαμηλής ισχύος και 300 «βολευτές» στο α-βούλιο , τελείως ανευθύνους (222 εψήφισαν το τελευταίο μνημόνιο άνευ αναγνώσεως του) είναι ηλίου φαϊνώτερον ότι ο πληθωρισμός θα καλπάσει με την δραχμή. Πολύ ενωρίτερον οι οίκοι πιστωτικής ανυποληψίας MOODY’S , S+P , FITCH θα έχουν υποτιμήσει την Ελλάδα κάτω του σημερινού CC. Οπότε κάθε αξιοπιστία θα έχει χαθή.
Το εθνικό νόμισμα «θέλει –όχι- τον Γερμανό του» αλλά ένα ενάρετο και κυρίως αποτελεσματικό πολιτικό καθεστώς ,χωρίς συχνές προσφυγές στις κάλπες που αποδιοργανώνουν της οικονομική ζωή. Ένα τέτοιο είναι της Προεδρικής δημοκρατίας , με σαφή διάκρισι των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική υπό 5ετή πρόεδρον ,εκλεγόμενο εις δύο Κυριακάς μεταξύ των δύο επικρατεστέρων στην πρώτη Κυριακή και με ολιγομελή κυβέρνησι. Το νομοθετικό σώμα 150 αντιπροσώπων ανανεουμένων ανά διετίαν δεν ανατρέπει την κυβέρνησι εις περίπτωσιν απορρίψεως νομοθετήματος. Με την  δυνατότητα δημοψηφισμάτων δια της απ’ευθείας προσφυγή στον λαό και με την δικαιοσύνη και τις νομισματικές αρχές πλήρως ανεξάρτητες,  είναι μάλλον βέβαιον ότι το νέο δραχμικό καθεστώς θα είναι σταθερό. Κίνδυνος πληθωρισμού με ύφεσι 30% υπάρχει μόνο διά  τους αγνωστικιστάς της Οικονομικής – καθηγητάς και Κουϊσλινγκς
Το βασικό πλεονέκτημα του εθνικού νομίσματος είναι ότι εξασφαλίζει την ρευστότητα του Τραπεζικού συστήματος και συνδυάζει την εισοδηματική πολιτική με την τιμή του συναλλάγματος ,μείον τις αυτόνομες εισροές κεφαλαίου.
Η Ελλάς δεν έχει ανάγκη ξένου δανεισμού εάν χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια των Ελλήνων στο εξωτερικό και τον δημόσιο πλούτο αντί να τον εκχωρήσει στο German Looting  ( Market Watch 25.8) θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξι .Μπορεί να εκχωρήσει στο ιδιωτικό μανατζμεντ το 1/5 της δημοσίας περιουσίας και να εισπράξει 20 δις. εις διαστημα 2 ετών παρακρατώντας το 51% των Κοινοπρακτικών Εταιριών του δημοσίου , χωρίς εξωτερικό δανεισμό.
Η προσέλκυσι ιδιωτικών κεφαλαίων απαιτεί χαμηλή , σταθερή-αμετάβλητη- φορολογία και σοβαρή-αποτελεσματική κυβέρνησιν. Όχι καραγκιόζηδες στα υπουργεία (κι’αυτά όχι περισσότερα από 7 έως 8) και όχι στρατιές υπαλλήλων στο δημόσιον .Οι 800.000 δημ.υπάλληλοι πρέπει ν’αξιολογηθούν πλήρως από πλευράς αποδόσεως και ο αριθμός των να μειωθή δραστικώς συν τω χρόνω κι’ οι αρμοδιότητες του κράτους-δυνάστη  να περιορισθούν εις αυστηρώς κατασταλτικές και όχι προληπτικές παρεμβάσεις (δεκάδες οι υπογραφές και τ’απαιτούμενα πιστοποιητικά που ζητούνται διά την σύστασιν ανωνύμου εταιρίας ,την οποία ο Αντώνης Σαμαράς -όχι ο ΣΥΡΙΖΑ- μετέβαλε εις «ομόρρυθμο» με απεριόριστη ευθύνη των… μετόχων!).
Απομένει το δημόσιον χρέος που είναι άνω των 500 δις. ευρώ. Μετακυλισθησόμενο το χρέος με 1% ετησίως επί 50 χρόνια –οπότε η παρούσα εξυπηρέτησι περιορίζεται  στα 5 δις. ετησίως - όσο το επιτρεπόμενο  πρωτογενές πλεόνασμα , μπορεί να πληρωθή στο τέλος. Οπότε η Ελλάς δεν γίνεται χρεοκόπος ως η Γερμανία που δεν πλήρωσε δύο φορές το εξωτερικό της χρέος (1932 και 1950).
Τούτων ούτως εχόντων , η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική με σθεναρό έλεγχο των  Τραπεζών από Νομισματική Επιτροπή (Currency Committee) , διά την έγκρισι μόνο των επωφελών πιστώσεων  προστιθεμένης , με επαναφορά των «περιθωρίων» στις εισαγωγές και με δύο προϋπολογισμούς του κράτους , τον ένα τακτικό ισοσκελισμένο και το άλλον των επενδύσεων από πιστωτικά ,εγχώρια έσοδα (ομολογιακά λαχειοφόρα 5ετή δάνεια),η Ελληνική οικονομία μπορεί να επαναλειτουργήσει ασφαλώς και αποδοτικώς δια εξαλείψει την ανεργία , πράγμα βεβαίως ουδόλως εύκολον μετά την καταστροφή της Ελληνικής ιδιωτικής επιχείρησης ελέω ευρώ και Γερμανών.
Έσχατον είναι ένα μακροπρόθεσμο μέτρον: η αλλαγή νοοτροπίας του λαού που πρέπει να αγαπήσει την δημιουργία του πλησίον και η  πλήρης αναμόχλευσι του εκπαιδευτικού συστήματος ,με έμφασι στην τεχνική-επαγγελματικήν εκπαίδευσι ,που θ’απαλλάξει τους νέους από τα φροντιστήρια ,τα «πτυχία» και τον διορισμό στο δημόσιο.
 Μετεκπαίδευσι χρειάζεται και το εκπαιδευτικό προσωπικό , που σήμερα είναι σχεδόν αναχρονιστικό. Η επιστροφή στα θρανία είναι υποχρεωτική στους «πολιτικούς» που για εκλογικούς λόγους, όπως ο  πρωθυπουργός «με το ωραίο χαμόγελο» , κλείνουν επιχειρήσεις.

* Σημείωση Μ.Σ.: Ο Κώστας Κόλμερ είναι  από τους κορυφαίους συντηρητικούς οικονομολόγους αναλυτές του μεταπολέμου, έγκυρος αρθρογράφος και συγγραφέας πολλών καινοτόμων βιβλίων για την ελληνικήν οικονομία, δημοσιογράφος  του οποίου η γνώμη ακουγόταν με προσοχή και σεβασμό σε όλο το πολιτικό φάσμα, σε εποχή όπου πολιτική και δημοσιογραφία εκινούντο σε άλλο ποιοτικό επίπεδο. Για τη σημερινή οικονομική καταστροφή της χώρας είχε προειδοποιήσει ήδη από της εισδοχής μας στην Ευρωζώνη, εναντίον της οποίας είχε ταχθεί και με την συγγραφή ειδικού βιβλίου του. Η έκτοτε σταθερή αντίθεσή του στην απεμπόληση της δημοσιονομικής κυριαρχίας, τον κατέστησε αποσυνάγωγο ενός συστήματος επικοινωνίας καθολικά ελεγχόμενο από την ευρώδουλη πολιτικό-οικονομική διαπλοκή.  

Επανάληψη ανάρτησης της 1/2/2016

ΠΗΓΗ

Είκοσι πέντε αρχές «ηθικής»

Είκοσι πέντε αρχές «ηθικής»

Δεν έχω μεγάλη συμπάθεια στον όρο «ηθική». Γνωρίζω πολύ καλά την «γενεαλογία» της, την οποία θεωρώ ότι διαφώτισε αρκετά καλά ο Νίτσε. Τείνω άλλωστε να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσες πολλές «ηθικές» όσα και τα επίπεδα της ανθρωπότητος, πράγμα που βεβαίως παραπέμπει σε έναν σχετικό αριθμό.

Αντίθέτως, πιστεύω πολύ στις αρχές που μπορεί να είναι ταυτοχρόνως και κανόνες ζωής (καθώς η κάθε ιστορική πορεία πραγματοποιείται από τον μύθο στις αρχές δια μέσου κάποιας ιδέας). Καταθέτω λοιπόν εδώ τις δικές μου αρχές, στις οποίες θέλω να πιστεύω ότι μένω κατά κανόνα συνεπής.

1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΑΙΚΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, δεμένος με αυτούς, τόσο για το καλύτερό όσο και για το χειρότερο. Και οι δύο πλευρές δημιουργούν από κοινού. Οι Θεοί δεν είναι υπεράνω, ούτε έξω από εμάς. Δεν είναι ούτε και πέρα από τις αισθήσεις μας. Σημαντικό άλλωστε δεν είναι το να πιστεύει κανείς στο Θείο, αλλά να συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο ώστε Αυτό να μπορεί να δείξει σε αυτόν εμπιστοσύνη. Σημαντικό είναι να μπορεί να βρίσκει κανείς και να αναγνωρίζει το Θείο μέσα του και να αποκαλύπτει τον εαυτό του, όπως αποκαλύπτεται Αυτό. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα και το αυτό πράγμα. Το να φέρνει κανείς το ένα απέναντι στο άλλο, το να αντιπαραθέτει αυτές τις έννοιες, αποτελεί ασθένεια του πνεύματος. Όποιος Θεός δεν συμπεριφέρεται όπως έχει κανείς το δικαίωμα να περιμένει από αυτόν, αξίζει να υποστεί την απάρνηση, υπό τον όρο όμως ότι εκείνος που την τολμά έχει προηγουμένως δώσει το καλύτερο του εαυτού του.
2. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΑΝΕΊΣ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ». Η δημιουργία έπεται της γεννήσεως και δεν μπορεί κανείς να δημιουργηθεί παρά μόνον από τον ίδιο του τον εαυτό. Μόνον έτσι είναι δυνατόν να δώσει στον εαυτό του μία ψυχή, γι' αυτό και ο Έκχαρτ κάνει λόγο για «αυτό-δημιουργία»: «υπήρξα η αιτία του εαυτού μου, εκεί που θέλησα τον εαυτό μου και δεν υπήρξα τίποτε άλλο. Υπήρξα αυτό που θέλησα και αυτό που θέλησα υπήρξε εγώ». Στην Edda «Havamal» (5), ο Θεός Odin παρουσιάζεται θυσιασμένος στον ίδιο του τον εαυτό. Ένα έθνος θεμελιώνει έναν Πολιτισμό όταν γίνεται η αιτία του εαυτού του, η αιτία της υπάρξεώς του, όταν την πηγή μίας αιώνιας ανανεώσεως την βρίσκει μόνο μέσα στην δική του Παράδοση. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους, όπου κάποιος οφείλει να βρίσκει μέσα του τις αιτίες του εαυτού του, καθώς και τα μέσα της όποιας αυτο-υπερβάσεώς του (αντίθετα λ.χ. από τον ηγέτη ενός παρακμιακού Κράτους που κρατεί την εξουσία από εξωτερικά του εαυτού του πράγματα αντί από την υπεροχή των προσωπικών αρχών του).

3. Η ΑΡΕΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΕΣΟΝ που αναφέρεται σε κάποια νομοτέλεια. Αντιθέτως, είναι η νομοτέλεια του εαυτού της, η ίδια η αμοιβή της, η εσωτερική ανάκτηση ή η ανάκτηση του εαυτού, η αφετηρία της κάθε αναζητήσεως και της κάθε κατακτήσεως, και πρώτα από όλα η αμοιβαία αναγνώριση και ανακάλυψη του ψυχισμού και της ψυχής. Είναι η θεσμοποίηση του εαυτού μίας απόλυτης ισορροπίας, το να είναι κανείς ο ηγέτης του εαυτού του, να υπακούει στον εσωτερικό αφέντη του και την ίδια στιγμή να διατάσσει τον εσωτερικό του δούλο. Κυρίως είναι η αναζήτηση του Μέτρου.

4. ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΟΥ, αλλά πρέπει επίσης να γίνει τελικά αυτό που μπορεί να γίνει. Να κτισθεί σύμφωνα με την άποψη που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του, αλλά και να μην αρκεστεί ποτέ από το αποτέλεσμα. Πρέπει να θέλει να αλλάξει πρώτα ο ίδιος πριν στραφεί να αλλάξει τον κόσμο, και είναι προτιμότερο να παραδεχθεί τον κόσμο όπως είναι παρά να παραδεχθεί τον εαυτό του όπως είναι. Πρέπει να αναπτύξουμε μέσα μας εκείνες από τις δυνατότητές που καθιστούν ανθρώπους εμάς τους ίδιους. Μία ισχυρή θέληση μάς επιτρέπει να γίνουμε αυτό που θέλουμε ανεξάρτητα από εκείνο που ήμασταν, γιατί η θέληση προηγείται όλων των προκαθορισμών, ακόμη και εκείνου της γεννήσεως, υπό τον όρο βεβαίως να έχουμε την ικανότητα να θέλουμε. Πρώτα από όλα χρειάζεται να καλλιεργήσουμε την εσωτερική ενέργεια, την ενέργεια εκείνη «της οποίας την απόδειξη υπάρξεως μπορεί να δώσει εξίσου ένα μυρμήγκι και ένας ελέφαντας» (Σταντάλ) και που επιτρέπει να παραμένει κανείς μέσα στον χειμώνα αυτό δια μέσου του οποίου επιστρέφει η άνοιξη.

5. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ. Να ορίζουμε νόμους για τον εαυτό μας υπό τον όρο όμως να μην τους αλλάζουμε (πράγμα που ωστόσο δεν μας εμποδίζει από το να δίνουμε νέες διαστάσεις στις προοπτικές που επιλέξαμε). Να μην υποχωρούμε, να μην τσακίζουμε. Να συνεχίζουμε ακόμα και αν δεν υπάρχουν πια οι λόγοι για να συνεχίσουμε. Να μένουμε πιστοί στις προδομένες ιδέες, πιστοί ακόμα και για λογαριασμό εκείνων που δεν έμειναν πιστοί. Να μένουμε πιστοί επίσης και σε όλους εκείνους που δεν υπάρχουν πια. Να υπερασπιζόμαστε εναντίον όλων, ακόμα και εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, την ιδέα που έχουμε για τα πράγματα και την ιδέα που θέλουμε να έχουμε για τον εαυτό μας.

6. ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ. Ο αυτοεξαναγκασμός είναι πρωταρχική προϋπόθεση του δικαιώματος εξαναγκασμού των άλλων. Οφείλουμε επίσης να ανεχόμαστε τους συγχρόνους μας, αφού πρώτα μάθουμε να ανεχόμαστε τον εαυτό μας: «ο ποιοτικός άνθρωπος έχει πρώτα απαιτήσεις από τον εαυτό του, ο κοινός άνθρωπος έχει απαιτήσεις μόνο από τους άλλους» (Κομφούκιος). Η ισχύς πρέπει να βασίζεται επάνω στην υπεροχή και όχι η υπεροχή επάνω στην ισχύ. Εκείνοι που ηγούνται έχουν το δικαίωμα να κατέχουν, όμως εκείνοι που κατέχουν δεν έχουν υποχρεωτικά και το δικαίωμα να ηγούνται. Ο ποιοτικός άνθρωπος στέκεται πέρα από δεσποτισμούς, καθώς δεσπόζει όλων των δεσποτών με μέσα που ειδικά του ανήκουν: «μία νέα ευγένεια είναι αναγκαστικώς αντίθετη σε ό,τι ανήκει στον όχλο ή στον δεσποτισμό» (Νίτσε). Όσο ψηλότερα ανεβαίνει κάποιος, τόσο πιο μόνος πορεύεται, τόσο πιο πολύ πρέπει να υπολογίζει στον εαυτό του. Αυτοί που είναι ψηλά είναι υπεύθυνοι για εκείνους που είναι χαμηλότερα, καθώς πρέπει να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Δεν έχουν κανένα πραγματικό προνόμιο πέραν των βαρών που οι άλλοι μπορούν να τους φορτώσουν στους ώμους, στην αντίθετη περίπτωση όλες οι επαναστάσεις γίνονται δίκαιες. Να ακολουθούμε ελεύθερα εκείνους που είναι ανώτεροί μας, να γινόμαστε υπερήφανοι κάθε φορά που πετυχαίνουμε να βρούμε έναν μπροστάρη (Στέφαν Ζωρζ), αφού το αντάλλαγμα του να ακολουθήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο δεν ανιχνεύεται στην σφαίρα της κυριαρχίας αλλά της αμοιβαίας προστασίας. Το να υπακούμε είναι δικαίωμα, το να κυριαρχούμαστε ή να κυριαρχούμε είναι καθήκον, όχι το αντίθετο. Διακηρύσσουμε το ωραίο καθήκον μας να έχουμε δικαιώματα και το ωραίο δικαίωμά μας να έχουμε καθήκοντα.

7. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΜΕΤΡΗΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Κάθε ύπαρξη έχει την τραγικότητά της, το ίδιο και κάθε διακήρυξη. Ο Κόσμος δείχνει χαοτικός, ωστόσο μπορούμε εύκολα να του δώσουμε μία μορφή. Κάθε τι που κάνουμε δεν έχει άλλη έννοια από εκείνη που του δίνουμε εμείς. Το μόνο αντάλλαγμα είναι ότι όλα απηχούν σε όλα. Οι μικρές χειρονομίες μας έχουν μία συνέπεια στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σύμπαντος. Η ύπαρξη του Κακού δεν μπορεί να ορισθεί θετικά, παρά μόνον ως περιορισμός αυτού που πρέπει να επέλθει, περιορισμός της μορφής που τα όντα δίνουν στον Κόσμο. Ίσως δεν είναι τίποτε περισσότερο από καθαρή και αιώνια αρνητικότητα.

8. ΑΞΙΖΟΥΜΕ Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. Από ένα σημείο και ύστερα δεν υπάρχει ούτε τύχη, ούτε σύμπτωση. Οι αντίπαλοί μας δεν έχουν σε τελευταία ανάλυση καμμία άλλη δύναμη πέραν εκείνης που τους παρέχουν οι δικές μας αδυναμίες. Συνεπώς όχι μόνο πρέπει να αποδεχόμαστε, αλλά και να επιθυμούμε εν τέλει αυτό που συμβαίνει. Πρέπει να επιθυμούμε αυτό που συμβαίνει από την στιγμή που θα αποδειχθούμε ανήμποροι να το εμποδίσουμε να συμβεί. Αυτό δεν είναι παραίτηση, αλλά διατήρηση της ελευθερίας μας, είναι το μόνο μέσον ορθής αντιδράσεως όταν καμμία δράση δεν απομένει να αναπτυχθεί. Ο Στωϊκισμός προσφέρει την μόνη δυνατή συμπεριφορά, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν πλέον να παραμείνουν στωϊκοί. Πρέπει να πράττουμε έτσι, ώστε εκείνο επάνω στο οποίο δεν μπορούμε να επιδράσουμε να μην μπορεί και αυτό να επιδράσει επάνω σε εμάς (Τζούλιους Έβολα).  

9. Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΣΗ. Δεν υπάρχουν λόγοι υπάρξεως στα μεγάλα και δυνατά πράγματα, αφού αυτά ούτως ή άλλως πρέπει να υπάρχουν ή να γίνονται (δεν είναι ωστόσο μεγάλο και δυνατό κάθε τι που δεν έχει λόγο υπάρξεως). Σπουδαιότητα έχει η δράση και όχι εκείνος που την αναλαμβάνει. Το ίδιο και η αποστολή και όχι εκείνος που την φέρει εις πέρας. Να σταθούμε ενάντιοι στον ατομισμό, διεκδικώντας μία ενεργητική από-προσώπηση. Εκείνο που πραγματικά πρέπει να πράξει κάποιος δεν εξηγείται με κίνητρα. Η αριστοκρατία σιωπά.

10. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΈΧΟΥΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Η εικόνα που δημιουργούμε για τον εαυτό μας, γίνεται αληθινή από την στιγμή που συμμορφωνόμαστε με αυτήν. Από εκεί και ύστερα, το αν πρόκειται για μία «εικόνα» ή για μία «πραγματικότητα» έχει πολύ μικρή σημασία. Οι δύο όροι συμπίπτουν. Η ιδέα που λαμβάνει σάρκα, αποτελεί ούτως ή άλλως την πραγματική ενσάρκωση του Λόγου. Κάθε υποχρέωση υποχρεώνει, καμμία περίσταση δεν αποδεσμεύει. Ο καλύτερος τρόπος για να μην ντρεπόμαστε για τους άλλους, είναι να μπορούμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τον εαυτό μας.

11. Ο ΤΡΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Η ωραία πράξη είναι πάντοτε πιο σημαντική από το δόγμα. Το ωραίο δεν είναι ποτέ κακό. Καλύτερα να πράξουμε πολύ καλά πράγματα που είναι μέτρια, παρά να πράξουμε με άσχημο τρόπο πράγματα υπέροχα. Ο Τρόπος με τον οποίο πράττουμε τα πράγματα αξίζει περισσότερο από τα ίδια τα πράγματα. Ο Τρόπος επίσης που ζούμε τις ιδέες μας, αξίζει περισσότερο από αυτές τις ίδιες. Ο Τρόπος που ζούμε την ζωή μας, αξίζει περισσότερο από εμάς που ζούμε, και πολλές φορές περισσότερο και από αυτή την ίδια την ζωή. «Όταν κάποιος έχει περισσότερο απλότητα παρά τρόπο είναι αγροίκος. Όταν έχει περισσότερο τρόπο παρά απλότητα είναι γελοίος. Ο ποιοτικός άνθρωπος έχει εξίσου απλότητα και τρόπο» (Κομφούκιος).      

12. ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ;». Την απάντηση που έδωσε ο ίδιος, ότι «είναι εκείνος που αναζητεί τις καταστάσεις που επιβάλλουν σαφείς συμπεριφορές. Εκείνος που εγκαταλείπει την «ευτυχία» στις μάζες, μία «ευτυχία» που περιορίζεται σε ψυχική ηρεμία, βολή, άνεση και αγγλοσαξονική εμπορευματοκρατία. Είναι εκείνος που αναζητεί ενστικτωδώς τις βαρύτερες ευθύνες, εκείνος που ξέρει να κάνει παντού εχθρούς, εν ανάγκη να κάνει εχθρό ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

13. ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΎΜΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ. Το να κάνουμε υποτίθεται «καλές πράξεις» για να κερδίσουμε την ατομική «σωτηρία» μας, να πάμε στον παράδεισο, κ.ο.κ., δεν είναι παρά χυδαία εξυπηρέτηση ενός προσωπικού συμφέροντός μας. Πρέπει να πράττουμε εκείνο που είναι ανάγκη να πραχθεί, όχι εκείνο που μας αρέσει. Το τελευταίο απαιτεί ωστόσο μία εκγύμναση, ο άνθρωπος έχει ανάγκη από κανονισμούς για να «κτισθεί», καθώς από την φύση του είναι άμετρα εύπλαστος. Να βλέπουμε την δράση ως εξυπηρέτηση και το καθήκον ως προορισμό.

14. ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΩΝ. Να πράττουμε πάντοτε σύμφωνα με τα λόγια μας. Όταν τα λόγια μας υπερβαίνουν τις πράξεις μας δεν είμαστε περισσότερο κυρίαρχοι του εαυτού μας από όταν οι πράξεις μας υπερβαίνουν τα λόγια μας. Το να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το να λέμε την αλήθεια, αλλά το να προσχωρούμε ολοκληρωτικά και χωρίς υστεροβουλίες σε ό,τι επιχειρούμε.

15. ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΤΑΝΟΟΎΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΞΑΓΟΥΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ. Να εξαντλούμε κάθε δυνατότητά μας για να αποφύγουμε να πράξουμε το κακό, εάν όμως το πράξουμε να μην επιζητούμε δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι παρά υπεκφυγές. Η μετάνοια δεν αποβλέπει στην απόσβεση του λάθους, αλλά στην ανάπαυση μιας ένοχης συνειδήσεως. Πρέπει να ανταποδίδουμε το καλό στο καλό και την δικαιοσύνη στο κακό (εάν ανταποδίδαμε το καλό στο κακό, τότε τι θα άρμοζε να αποδώσουμε στο καλό, και, τέλος, τι αξία θα είχε κάτι τέτοιο;).  

16. ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ ΑΡΚΕΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΧΝΑ. Τα συναισθήματα των χυδαίων είναι μίσος, μνησικακία, ευερεθιστικότητα, ματαιοδοξία, τσιγκουνιά. Το μίσος είναι το ακριβώς αντίθετο της περιφρονήσεως, η μνησικακία της λησμοσύνης, η ευερεθιστικότητα της αυτοπεποιθήσεως, η ματαιοδοξία της αξιοπρέπειας, η τσιγκουνιά της χαριστικότητος. Από όλα αυτά τα χυδαία συναισθήματα, το πιο αξιοπεριφρόνητο είναι η μνησικακία. Ο Νίτσε έχει πει: «βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

17. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΊΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΟΦΕΛΕΙΑΣ ΌΛΩΝ. Στον  άνθρωπο ισχύει ό,τι και με τους στρατούς που είναι ήδη αποτυχημένοι άπαξ και για να πολεμήσουν έχουν ανάγκη να γνωρίζουν γιατί ακριβώς πολεμούν. Υπάρχει βεβαίως και ένα χαμηλότερο επίπεδο, όταν ένας στρατός πρέπει να πεισθεί ότι η αιτία που πολεμάει είναι σωστή. Ένα ακόμη χαμηλότερο είναι το να πολεμάει μόνο όταν είναι σίγουρος πως θα νικήσει. Όταν πρέπει να επιχειρήσουμε κάτι, δεν χρειάζεται να νοιαζόμαστε, παρά μόνον δευτερευόντως, για το εάν αυτό που επιχειρούμε μπορεί ή όχι να πετύχει. Όμως δεν αρκεί να επιχειρούμε ακόμα και όταν δεν είμαστε βέβαιοι για την επιτυχία, χρειάζεται να επιχειρούμε ακόμα και όταν είμαστε βέβαιοι για την αποτυχία. Γιατί η ανώτατη τιμή είναι να μένουμε πιστοί στους κανόνες που θέσαμε στον εαυτό μας, ακόμα και αν είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι μας περιμένει η αποτυχία. Το να επιθυμήσουμε να μιμηθούμε τον αντίπαλο με την δικαιολογία ότι αυτός έχει τον τρόπο να επιτυγχάνει ισοδυναμεί με το να καταντούμε εμείς οι ίδιοι εχθροί του εαυτού μας, μην διαφέροντας σε τίποτε από τον κανονικό εχθρό. Η χαμέρπεια αναδύεται από την στιγμή που πριν από μία πράξη θ' αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε περί «χρησιμοτήτων», περί «ωφελειών» και περί «των λόγων που μας υποχρεώνουν» σε αυτή την πράξη. Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς είναι το να προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάτι που θα χάσουμε οπωσδήποτε, το να καταλήξουμε απολογητές των ζωντανών σκύλων και των νεκρών λεόντων.

18. Η ΑΡΕΤΗ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΟΙΚΑ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΕΠΙΛΕΚΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ. Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται η ίδια ποσότητα αυτοκυριαρχίας και κινητήρια δύναμη είναι η καθαρή θέληση, όχι μία κάποια α ή β «ηθική». Η ελευθερία της πράξεως συμβαδίζει πάντοτε με την ελευθερία απέναντι σε κάτι. Πρέπει να επιθυμούμε πράγματα για τα οποία αισθανόμαστε τους εαυτούς μας ικανούς και να τα αποποιηθούν: «Μας επιτρέπεται να πράξουμε κάτι στο μέτρο που μπορούμε επίσης να μην το πράξουμε... μας επιτρέπεται να επιθυμούμε κάτι  - και να το αποκτήσουμε- στο μέτρο που είμαστε ικανοί να τα αποχωρισθούμε» (Έβολα).

19. ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΟΥΜΕ. Η ζωή βρίσκει νόημα σε πράγματα που είναι μεγαλύτερα από αυτήν αλλά όχι πέρα από αυτήν. Αυτά που είναι μεγαλύτερα από την ζωή δεν εκφράζονται με λέξεις, ωστόσο γίνονται μερικές φορές αισθητά. Πρέπει να δίνουμε προβάδισμα στην ψυχή απέναντι στο πνεύμα, στην ζωή απέναντι στην σκέψη, στην εικόνα απέναντι στην αντίληψη.

20. ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΡΙΣΜΟ. Ο λυρισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ηθικός «κανόνας», υπό τον όρο να έχει τεθεί ως βασική σχέση της υπάρξεως, όχι ως η σχέση του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αλλά ως η σχέση του ανθρώπου προς το Σύμπαν (αφού ο μόνος τρόπος για να φθάσει κανείς στους ανώτερους Κόσμους είναι να κτίζεται σε αναλογία προς αυτούς). Οι μεγάλοι ηγέτες είναι εκείνοι που χάρη σε αυτούς οι άνθρωποι μπορούν να σκέπτονται λυρικά για τους εαυτούς τους.

21. ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ. Το να δεχόμαστε το παρόν με την ενθουσιώδη ανάταση της στιγμής είναι το να μπορούμε να απολαμβάνουμε συγχρόνως όλες τις στιγμές του. Παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι 3 προοπτικές τι ίδιο επίκαιρες, είναι τα παντοτινά δεδομένα της ιστορικής πορείας. Είναι όλα όσα παρουσιάζουν τα όσα ήδη έχουν συμβεί, κατά τον ίδιο τρόπο με εκείνα που πρόκειται να ξανασυμβούν.

22. ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Και αυτό ακόμα και αν η εποχή ή η εκάστοτε κοινωνία προσπαθούν να μας εμποδίσουν. Συνήθως μία κοινωνία παραφρονεί μέσα από δύο τρόπους: είτε με το να απαιτεί πάρα πολλά, είτε με το να μην προτείνει τίποτε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους ανθρώπους.

23. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ. Να αντέχουμε να ανήκουμε στην παράταξη του πολικού αστέρος, του άστρου που μένει στην θέση του στον ουράνιο θόλο ενώ όλα τα υπόλοιπα διαρκώς περιστρέφονται. Στο κέντρο κάθε κινήσεως υπάρχει ηρεμία (Γιούνκερ), όπως στον άξονα του τροχού. Να καλλιεργούμε μέσα μας εκείνο που οι ποιοτικοί άνθρωποι ξέρουν να διατηρούν αμετακίνητο μέσα σε όλες τις καταστάσεις: το «παιγνίδι» του Κομφούκιου, το «πουρούσα» των Ινδών, την «humanitas» των Ρωμαίων, δηλαδή τον εσωτερικό πυρήνα του ανθρωπίνου όντος.

24. Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΓΟΝΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΗΚΕΙ. Ο Ιησούς, ισχυριζόμενος ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πραγματικός πατέρας του, αλλά ότι ο ίδιος ήταν υιός τού ενός μοναδικού Θεού, ένας αδελφός των πάντων, εγκαινιάζει την διαδικασία απαρνήσεως των πατρίων. Για εμάς όμως, οι εξαφανισμένοι πρόγονοί μας δεν είναι ούτε πνευματικά νεκροί, ούτε περασμένοι οριστικά σε έναν άλλο κόσμο. Στέκουν δίπλα μας, ως ένα αόρατο αλλά θροϊζον πλήθος. Μας περιτριγυρίζουν όσο εμείς οι απόγονοί τους είμαστε άξιοι να τιμούμε την μνήμη τους. Αυτή είναι η αντίληψη που γέννησε στα αρχαία χρόνια την λατρεία των προγόνων, αλλά και το αυτονόητο καθήκον να τιμάται το όνομά τους.

25. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΙΑ. Αδέλφια ανεξαρτήτως φυλής, χώρου και χρόνου.

Κείμενο που γράφτηκε τον Ιούλιο του 1977 από τον Αλαίν ντε Μπενουά

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ



Περίεργο ον ο Αριστερός.

1. Όταν η ιδεολογία αποτυγχάνει παντού: "δεν εφαρμόστηκε καλά"

2. Αν δικοί μας κάψουν όλη την πόλη: "είναι παρακρατική προπαγάνδα"

3. Αν μας πιάσουν με το χέρι στο μέλι: "είναι πολιτική δίωξη"

4. Αν οι εργάτες είναι εναντίον μας: "δεν έχουν εργατική συνείδηση"

5. Και αν τα κάνουμε εντελώς σκατά: "Ναι, αλλά αυτό δεν είναι Αριστερά"

Δεν τον πιάνεις από πουθενά ρε τον σύντροφο!!!

Και δεν τον πιάνεις, διότι δεν θέλει να αποδεχθεί ποτέ την πραγματικότητα.

Ότι δηλαδή, ΑΥΤΟ είναι η Αριστερά, ότι ΔΕΝ μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα, ότι ΔΕΝ τους καταδιώκει και ΔΕΝ τους προπαγανδίζει κανείς (τα τελευταία 40 χρόνια).

Ότι με λίγα λόγια το σύστημά τους είναι αποτυχημένο, διότι η ιδεολογία είναι εσφαλμένη και οπουδήποτε εφαρμοστεί θα φέρει μόνο φτώχεια, περιορισμό ελευθεριών και δυστυχία.

Όμως γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα ο σύντροφος;

Διότι σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, ο Αριστερός ταυτίζει απόλυτα το πιστεύω του με την ίδια του την υπόσταση και δένει τη ζωή του με αυτό. Αν λοιπόν δεχθεί πως η ιδεολογία είναι εντελώς εσφαλμένη, είναι σαν να δέχεται πως έχασε τη ζωή του πολεμώντας για έναν λανθασμένο σκοπό.

Στο Γυμνάσιο που οι άλλοι παίζουν μπάλα, αυτός μοιράζει Ριζοσπάστη. 
Στο Λύκειο που οι άλλοι κυνηγάνε γκόμενες, αυτός αφήνει μούσι και κυκλοφορεί με την Καλλιόπη την αξύριστη. 
Στο πανεπιστήμιο που οι άλλοι διασκεδάζουν στα κλάμπ και τα πάρτι, αυτός μουχλιάζει σε σκοτεινά μπαρ των δέκα ατόμων σχολιάζοντας τη θεωρία του Μαρξ. 
Μετά πάει να βρει δουλειά και εκεί που οι άλλοι έχουν βιογραφικό, και πάνε κουστουμάτοι, αυτός σκάει στη συνέντευξη με βερμούδα, τατουάζ, σκουλαρίκι στο αυτί και ρωτάει το αφεντικό αν πληρώνει υπερωρίες.

Περνάει λοιπόν έτσι σιγά σιγά η ζωή του και ποτέ δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι αποτυχημένος σε όλα, αφού ζει στο μύθο της παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 50 αρχίζουν να του μπαίνουν υποψίες, αλλά πλέον είναι αργά για να αποδεχθεί οτιδήποτε.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα.

Είναι αδύνατο ψυχολογικά για έναν άνθρωπο να αποδεχθεί πως σπάτάλησε τη ζωή του, τη μοναδική ζωή που έχει, για ένα λάθος.

Από μια άποψη, τον λυπάμαι κιόλας.

ΠΗΓΗ

ΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ Ο ΠΑΠΕΡ-ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ



"Όταν ήμουν μικρός τα χρόνια της ευημερίας στην Ελλάδα θυμάμαι οι δικοί μου γονείς, να μην μου λένε για το κίνημα, αλλά να μου λένε να είμαι καλός μαθητής, να διαβάζω τα μαθήματά μου, να είμαι ευγενικός με τους ανθρώπους και να μην ξεχνάω πως το να καταστρέφεις είναι εύκολο, το να δημιουργείς είναι δύσκολο.

Τότε ήμουν 10 χρονών. Δεν ακούγαμε το άξιον εστί, αλλά τον Κηλαιδόνη, τον Χατζηδάκη, τα Ρεμπέτικα και μου έλεγαν ιστορίες.

Για την γιαγιά μου, που δεν την βασάνισαν οι χίτες, αλλά βασανίστηκε στη ζωή να μεγαλώσει 4 μορφωμένα και ηθικά παιδιά χωρίς δεκάρα τσακιστή.

Για τον παππού μου, που δεν ήταν Δικαστής του ΕΑΜ, αλλά πήγε και αυτός στην Μακρόνησο και γλίτωσε κι αυτός την εκτέλεση.

Για τον άλλο μου παππού που δεν ήταν αντάρτης στο βουνό αλλά αξιωματικός του ελληνικού στρατού και παρόλαυτά πήδαγε εξίσου πατριωτικά με τα αλεξίπτωτα στον πόλεμο αν και δεξιός.

Για τον καταστροφικό εμφύλιο που μαύρισε τις ζωές αυτών των ανθρώπων.

Για το πως διαιρείται μια χώρα στα δύο και έλληνες σκοτώνουν έλληνες και από τις δύο πλευρές.

Για το πως ο νικητής εξοντώνει τον ηττημένο, αλλά στην ουσία δεν κερδίζει κανείς.

Για το πως σε άλλες χώρες νικητής ήταν ο Αριστερός και εξόντωσε τους Δεξιούς.

Για το πόσο καταστροφικό είναι να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και αν συντηρείται εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Και κάπου το 2006, 28 χρονών εγώ τότε, πρίν μία δεκαετία, αντί να μαθαίνω για το Δίκτυο, το άρθρο 16, τον αγώνα που έπρεπε να δώσουμε, πήγαινα στις οικοδομές ως νέος πολιτικός μηχανικός για να μαθαίνω τη δουλειά.

Και δίπλα μου ο πατέρας μου να μου εξηγεί τα πάντα και να με μαθαίνει πως να κερδίσω τη ζωή μου με την εργασία και την προκοπή.

Σε νεολαία δεν μπήκα ποτέ, γιατί σπούδαζα και δεν μου άρεσε το κάπνισμα, οι ντουντούκες και το grafiti. Στα Δεκεμβριανά, αντί να καταστρέφω μια πόλη, εγώ έκανα πρόταση γάμου στη γυναίκα μου για να συνεχίσουμε τη ζωή και τη δημιουργία μαζί.

Δακρυγόνα δεν θέλω ούτε να φάω ούτε να πετάξω. Και η μάνα μου δεν πήγε ποτέ σε κρατητήριο για να με γλιτώσει. Το χειρότερο που της έτυχε ήταν να της κάνει παράπονα η δασκάλα μου στο δημοτικό ότι ήμουν άτακτος.

Ο αδερφός μου δεν μου έφερνε βιβλία του ΜΑΡΞ. Είχαμε ευτυχώς μια τεράστια βιβλιοθήκη στο σπίτι από τον πατέρα μου όπου έβρισκα τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που μου άνοιγαν το μυαλό αντί να το κλείνουν. 

Στο κρεβάτι δεν έμεινα καθόλου γιατί δεν συμμετείχα ποτέ σε καμία κατάληψη. Την εποχή των καταλήψεων είχα έναν εκπληκτικό καθηγητή που μου εξήγησε πως δικαίωμα να καταστρέφω έχω μόνο για ότι έχω φτιάξει εγώ και όχι για αυτά που φτιάχνουν οι άλλοι. Πως κατάληψη μπορώ να κάνω στο σπίτι μου αλλά όχι σε δημόσια περιουσία. Πως τον νόμο πρέπει να τον σέβομαι διαφορετικά η κοινωνία διαλύεται.

Και ο καιρός έτρεχε και έμαθα για το Φορουμ το 05, για την νέα αριστερά της νίκης, για το ότι εμείς πρέπει να δικαιώσουμε τα όνειρα και τους πόθους των ηττημένων. Και λυπήθηκα γιατί αναρωτήθηκα πόση πλύση εγκεφάλου έχει γίνει σε νέους ανθρώπους ώστε να πιστεύουν σε παραμύθια?

Και έτσι περνάνε 10 χρόνια συναρπαστικά στα οποία έδωσα το είναι μου, τη ζωή μου ολόκληρη, στο να δουλέψω, να μορφωθώ, να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να κτίσω τη ζωή μου, να φτιάξω μια οικογένεια.

Όλα αυτά δεν τα έκανα ΠΟΤΕ για το κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ ρουφιάνο, για ΚΑΝΕΝΑ ιδεολογικό αφεντικό. Σε αυτούς δεν θα απολογηθώ ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Τα έκανα για εμένα, για την οικογένεια μου και για τον διπλανό μου. Για την καλύτερη κοινωνία στην οποία θέλω να ζω.

Ο πατέρας μου 60 χρόνια μαχόμενος επιχειρηματίας δεν περίμενε κανένα ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει, γι αυτό και δεν προσελήφθηκε ποτέ πουθενά, δεν έλαβε κανένα έργο από το δημόσιο. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο τις εργασίες του πατέρα μου, αλλα΄αυτό δεν έχει νόημα. Ποτέ όμως δεν ήταν κρατικοδίαιτος.

Κι ο αδερφός μου 10 χρόνια κοντά εργαζόμενος, ελεύθερος επαγγελματίας και όχι μπουζουκόβιος αν και έχει οικονομική άνεση.

Ποτέ δεν ζητήσαμε, ποτέ δεν περιμέναμε ανταμοιβή, τα κόμματα μας ζήτησαν να βάλουμε πλάτη και ΔΕΝ βάλαμε, γιατί αυτό είναι το σωστό, γιατί ΔΕΝ χρωστάμε τίποτα σε καμία Αριστερά ή Δεξιά. Εκείνες μας χρωστάνε για τα δεινά που περνάμε εξαιτίας τους.

Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν ούτε για τις ρίζες μου, ούτε για την οικογένεια μου, γιατί αυτή είναι η ιστορία μου, γραμμένη σε λίγες γραμμές, γιατί αυτή δεν είναι μόνο η δικιά μου ιστορία, γιατι δεν είδαμε φως και μπήκαμε, γιατί υπάρχουν πολλοί σαν εμάς, πάρα πολλοί με τις δικές τους ιστορίες... Έχω γνωρίσει πολλούς και πολλές αυτοδημιούργητους, επιστήμονες, εργαζόμενους, επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες με ιστορίες πολύ πιο βαριές από την δικιά μου... Και είμαι περήφανος και νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε έναν από αυτούς που στέκομαι στο πλάι του και αγωνίζομαι μαζί του απέναντι σε κάθε λογής ράπερ και Διο-ΡΙΖΑ.

Μπροστά στο μπάχαλο και τον λαικισμό στέκομαι περήφανος και τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Σπρώχνω τον βράχο που μας πλακώνει σε όλη μας τη ζωή. Σπρώχνω εσένα να φύγεις από τη μέση

Κατάλαβες κρατικοδίαιτε τεμπέλη».

ΠΗΓΗ

ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ



Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει σύντροφε, αλλά όλα όσα απαιτείς να απολαμβάνεις, τα οφείλεις στον καπιταλισμό.

Πως είπες? Τα δούλεψες για να τα έχεις? Για σκέψου τι πρέπει να κάνεις για να φτιάξεις ένα και μόνο φύλλο χαρτί Α4; 
Πρέπει να:
κόψεις ένα δέντρο,
να το κάνεις ροκανίδια,
να το κοσκινίσεις για να φύγουν τα βρώμικα κομμάτια, 
να του προσθέσεις ένα σωρό χημικά (τα οποία προηγουμένως πρέπει να έχεις φτιάξει εσύ)
να το περάσεις από διάφορες πρέσες (που πρέπει προηγουμένως να έχεις φτιάξει εσύ)
να το καθαρίσεις
να του δώσεις τη γυαλάδα του χαρτιού
Η διαδικασία αυτή θα σου έπαιρνε τουλάχιστον 5 μέρες δουλειά ακόμα κι αν όλα τα απαραίτητα υλικά τα είχες έτοιμα και δεν χρειαζόταν να τα φτιάξεις. Στο τέλος αυτών των ημερών, ο καρπός της εργασίας σου θα ήταν μόλις και μετά βίας μερικά φύλλα χαρτί Α4 κακής ποιότητας.

Πάμε τώρα να δούμε τι σου προσφέρει ο καπιταλισμός. 
Ένα ολόκληρο πακέτο χαρτί Α4 τέλειας ποιότητας, αποτελείται από 500 φύλλα και στοιχίζει (μαζί με τα μεταφορικά, την εφορία, τον ΦΠΑ κλπ κλπ) 3-5 ευρώ. Άρα αναλογικά τα λιγοστά φύλλα κακής ποιότητας που μπορείς εσύ να φτιάξεις σαν αποτέλεσμα της εργασίας σου δεν αξίζουν ούτε καν 0,1 ευρώ! Αυτή είναι η παραγωγική αξία της εργασίας σου σύντροφε, ο καρπός των εργατοωρών σου. Μόλις και μετά βίας μερικά λεπτά του ευρώ!

Στο ίδιο συμπέρασμα θα φτάσεις αν υπολογίσεις τις εργατοώρες σε σχέση με την αξία παραγωγής ενός σπίρτου, μιας χαρτοπετσέτας, ενός μολυβιού, μιας τομάτας, κλπ. Και αυτά είναι μόνο τα βασικά αγαθά. Αν μιλήσουμε για smartphones, laptops, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, νοσοκομειακά μηχανήματα κλπ η απάντηση είναι πως δεν θα μπορούσες να τα παράξεις ούτε αν δούλευες για όλη σου τη ζωή.

Όχι λοιπόν φίλε μου. Η εργασία σου δεν αξίζει ούτε το ένα εκατοστό από όσα απολαμβάνεις.
Η αξία της εργασίας σου επαρκεί μόλις και μετά βίας για να έχεις στο τέλος της μέρας πέντε ντομάτες και μισό φρατζόλι ψωμί.

Το συμπέρασμα είναι ένα: 
Ο καπιταλισμός, η βιομηχανοποίηση και η παγκοσμιοποίηση σου προσφέρουν τη δυνατότητα να απολαύσεις ανέσεις που ούτε τις φανταζόσουν ποτέ, ούτε τις αξίζεις βάση των εργατοωρών και των ικανοτήτων σου.

Και μπορούν να σου τα προσφέρουν όλα αυτά, ακριβώς διότι ο καπιταλισμός είναι το πιο φιλολαϊκό σύστημα όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο. Μόνο ο καπιταλισμός μπορεί να αυξήσει τόσο την παραγωγή και το κέρδος των πιο ικανών, ώστε να υπάρχει αρκετό περίσσευμα προς αναδιανομή σε εσένα μέσω της φορολογίας τους. Για να το πούμε πιο απλά, ο σοσιαλισμός διανέμει εξίσου το τίποτα, ενώ ο καπιταλισμός διανέμει άνισα το κάτι. Προτιμάς να πάρεις ίσο μερίδιο από το τίποτα ή άνισο μερίδιο από το κάτι? Προφανώς προτιμάς το δεύτερο και το ξέρεις.

Κάθε φορά λοιπόν που βγαίνεις στο δρόμο και φωνάζεις για καλύτερες συνθήκες ζωής, για μεγαλύτερους μισθούς, καλύτερα νοσοκομεία, σχολεία κλπ, πρέπει να καταλάβεις πως στην ουσία βγαίνεις και φωνάζεις για περισσότερο καπιταλισμό. Ζητάς να έχεις περισσότερα πράγματα που δεν τα αξίζεις. Ζητάς να απομακρυνθείς ακόμα περισσότερο από το σοσιαλιστικό στάδιο του οικογενειακού γεωργού που παράγει ένα τελάρο τομάτες και δέκα αυγά για την οικογένειά του και να οδηγηθείς πιο κοντά στο καπιταλιστικό πρότυπο ανθρώπου που απολαμβάνει δώρα του συστήματος, μέσω της εφοριακής αφαίμαξης των πιο ικανών.

Έκανες ποτέ καμία εφεύρεση; Όχι.
Έκανες ποτέ καμία μελέτη; Όχι.
Έκανες ποτέ κανένα εργοστάσιο;Όχι.

Απαιτείς όμως να απολαμβάνεις όλα αυτά που άλλοι σκέφτηκαν και δημιούργησαν λες και έχεις κάποιο κληρονομικό δικαίωμα εκ θεού. Να μου ξεσηκωθούν και οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου και να διεκδικούν το πανανθρώπινο δικαίωμά τους στο smartphone και την Mercedes. Και όταν τους την δώσουμε την Mercedes να διαμαρτύρονται κιόλας πως τους ρουφάμε το αίμα! Ότι και καλά, με τον ιδρώτα μου την έβγαλα την Mercedes, δεν μου την χάρισες. Με την υπεραξία από τα ψάθινα καπέλα που πλέκω τα απογεύματα. Έλα θεέ και κύριε!

Κανονικά θα έπρεπε να παρακαλάς ευγενικά να σου δώσουν όλοι αυτοί οι πιο προικισμένοι άνθρωποι ένα μικρό τμήμα της υπεραξίας του εγκεφάλου τους. Αντί αυτού εσύ πετάς μολότοφ και κάνεις διαδηλώσεις. Δεν έχεις καταλάβει πως εσύ είσαι που ζεις και απολαμβάνεις από τον ιδρώτα των άλλων. 

Εσύ είσαι ο μεγάλος "καπιταλιστής" που πίνει το αίμα των ανθρώπων που παράγουν και προοδεύουν. 
Εσύ είσαι που απολαμβάνεις περισσότερα από όσα αξίζεις. 
Εσύ είσαι που κλέβεις τους καρπούς της δικής τους προόδου. 
Εσύ είσαι το βάρος στις πλάτες τους. 
Και τόσες χιλιάδες χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι της δημιουργίας και της προόδου σε κουβαλάνε και μοιράζονται μαζί σου τις εφευρέσεις, τις επενδύσεις, τις μελέτες, τα ρίσκα τους.

Τουλάχιστον αφού δεν μπορείς να καταλάβεις να είσαι ευγενής απέναντι στους ευεργέτες σου, κατάλαβε πως είναι το προσωπικό σου συμφέρον να ζητάς περισσότερο καπιταλισμό και όχι σοσιαλισμό.

Είσαι ο μεγαλύτερος καπιτάλας που γνώρισα ποτέ μου και δυστυχώς δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.

ΠΗΓΗ

ΠΟΙΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ


Μεγάλωσα σε μια πόλη όπου όσο θυμάμαι τον εαυτό μου γίνονταν βίαιες διαδηλώσεις για τα πάντα. Ξεκινούσε μια πορεία και πάντα κατέληγε μερικές εκατοντάδες να σκοτώνονται με την αστυνομία.

Έμαθα λοιπόν πως αυτοί δεν είναι δικοί μας. Είναι κάτι μυστηριώδεις παρακρατικοί, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που βρίσκονται στα payroll της αστυνομίας προκειμένου να χαλάνε τις ειρηνικές διαδηλώσεις, και να αμαυρώνουν την εικόνα του κινήματος. Έλεγα κι εγώ μέσα μου, κοίτα να δεις μόντα που βρήκε το άτιμο το σύστημα.

Επίσης έμαθα πως η αστυνομία αποτελείται αποκλειστικά από κάτι αιμοσταγείς "μπασκίνες" που τους φωνάζουμε "μπάτσους γουρούνια δολοφόνους" διότι έχουν μια φυσική ροπή προς το να σαπίζουν αθώο κόσμο στο ξύλο χωρίς κανένα λόγο. Α, να χαθούν οι ρεζίληδες έλεγα που δέρνουν αθώα μικρά παιδιά και συνταξιούχους. 

Κάποια φορά τυχαίως βρέθηκα στην Ακαδημίας την ώρα μιας διαδήλωσης. Ήμουν μέσα σε ένα κτίριο, άκουγα το χαμό απ' έξω και σκεφτόμουν πως θα φύγω τώρα από εδώ να γυρίσω σπίτι μου? Λέω, νέος είμαι, θα βγω, θα τρέξω, θα κρυφτώ πίσω από αυτοκίνητα, κάπως τέλος πάντων θα τα καταφέρω να γλιτώσω από το ξύλο των αστυνομικών και των φίλων τους των παρακρατικών. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεμυτάω. Στην πρώτη στροφή όμως πέφτω πάνω σε μια διμοιρία ματ που ερχόταν. Κλάωε με μάνα κλάψε με σκέφτηκα. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί μου. Πέρασαν δίπλα μου και κανένας δεν με έδειρε, δεν με έσπρωξε, δεν με έβρισε βρε αδερφέ, έτσι για το καλό. Αισθάνθηκα έως και απογοητευμένος.

Πήρα θάρρος και προχώρησα. Λίγο πιο πάνω, στην Ομήρου, συναντώ μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ να στέκεται με τις ασπίδες σηκωμένες και μπροστά τους να περνάει η διαδήλωση και να τους βρίζει με τα χειρότερα λόγια και να τους πετάει από πέτρες έως σκουπιδοτενεκέδες γεμάτους και νεράτζια. Όχι δεν ήταν τίποτα κουκουλοφόροι "παρακρατικοί" όπως περίμενα. Ήταν απλά παιδιά της διαδήλωσης, αγόρια και κορίτσια στην ηλικία μου. Λέω μέσα μου δεν μπορεί, τώρα όπου να ναι θα επιτεθούν οι αστυνομικοί και θα τους σαπίσουν στο ξύλο τους καημένους. Περίμενα λοιπόν από περιέργεια να δω το θλιβερό θέαμα. Όμως μετά από 20 λεπτά συνεχούς βρισίματος και λιθοβολισμού, οι αστυνομικοί κάθονταν ακόμα εκεί με τις ασπίδες τους και περίμεναν. Πάλι απογοητεύτηκα. Λέω κάτι δεν πάει καλά.

Προχωράω πιο πέρα και φτάνω πριν τη Μεγάλη Βρετανία, όπου βλέπω 8 με κουκούλες να σπάνε ένα αυτοκίνητο να το γεμίζουν σκουπίδια και να του βάζουν φωτιά μπροστά στα μάτια μου. Την ίδια ώρα πέρναγε η υπόλοιπη διαδήλωση μπροστά τους αλλά κανείς δεν τους σταματούσε. Λέω τι γίνεται ρε γαμώτο. Αυτοί οι παρακρατικοί κουκουλοφόροι που αμαυρώνουν το κίνημα καίνε ένα αυτοκίνητο και το κίνημα περνάει από μπροστά τους χωρίς να κάνει τίποτα? Χίλιοι άνθρωποι εναντίον 8 και δεν κάνουν τίποτα? Όχι μόνο αυτό, αλλά την ίδια στιγμή φθάνει ένα πυροσβεστικό όχημα να σβήσει τη φωτιά. Και ξαφνικά οι χίλιοι της διαδήλωσης που παρακολουθούσαν αδιάφοροι τον εμπρησμό, αρχίζουν να φωνάζουν και να βρίζουν και κινούνται προς το πυροσβεστικό για να το διώξουν (όπως και έκαναν). Τι γίνεται εδώ ρε λέω. Το κίνημα αβαντάρει τους μυστηριώδεις παρακρατικούς???

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Φτάνω μέχρι επάνω και στο Σύνταγμα γίνονται πραγματικές οδομαχίες με καδρόνια, μολότοφ, πέτρες κλπ. Πλέον όμως μου έχουν μπει για τα καλά ψίλοι στα αυτιά και το παίρνω απόφαση. Περπατάω ακριβώς μπροστά από τα ΜΑΤ σκεπτόμενος πως δεν μπορεί, τώρα θα με πάρουν όλοι στο κυνήγι με τα γκλομπ. Ως εκ θαύματος δεν με αγγίζει κανείς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ένας μου φωνάζει "ρε φίλε φύγε από μπροστά μας, θα φας καμια μολότοφ"!

Τι γίνεται ρε εδώ πέρα λέω μέσα μου? Οι "καλοί" διαδηλωτές έχουν σπάσει το σύμπαν και οι "κακοί" μπάτσοι με προστατεύουν κι από πάνω? Μυστήρια πράγματα. Αλλά όταν ακους μια ιστορία για όλη σου τη ζωή είναι πολύ δύσκολο να την αρνηθείς. Γύρισα λοιπόν σπίτι μου προβληματισμένος.

Ήρθε όμως κι η ώρα της Αριστεράς. Ε, λέω δεν μπορεί, τώρα που ήρθε το κίνημα στην εξουσία, θα αποκαλυφθούν όλα. Οι μυστικές υπηρεσίες, οι παρακρατικοί, οι κουκουλοφόροι οι πάντες. Θα μάθουμε ονόματα και διευθύνσεις. Θα μπουν όλοι στη φυλακή.

Περνάει ένας μήνας, περνάνε δύο, τίποτα. Λέω, εντάξει έχουμε πολύ δουλειά με τις διαπραγματεύσεις τώρα, αλλά μόλις λασκάρουμε λίγο θα ανοίξουμε όλους τους φακέλους της αστυνομίας και θα πούμε στον κόσμο την αλήθεια.

Περνάνε κι άλλοι μήνες όμως και τίποτα. Φτάνει Σεπτέμβριος, ψηφίζουμε άλλα 100Δις μνημόνιο και λέω, τώρα θα γίνει το έλα να δεις στην Αθήνα. Αλλά ξαφνικά ως εκ θαύματος δεν γίνεται τίποτα απολύτως. Ούτε αυθόρμητα αγανακτισμένοι πολίτες, ούτε διαδηλώσεις του κινήματος, ούτε πορείες και απεργίες, τίποτα ρε παιδί μου. Τι γίνεται εδώ ρε λέω? Προηγουμένως τα κάναμε όλα λαμπόγιαλο , με την υποψία πως ΘΑ περάσουν μέτρα οι προηγούμενοι. Και τώρα που οι δικοί μας τα περνάνε, δεν ανοίγει μύτη?

Οι παρακρατικοί τα κάνανε αυτά κι εμείς τους πιάσαμε, μου απαντάνε.
Κι άμα τους πιάσαμε γιατί δεν τους βγάζουμε στη φόρα ρε αδέρφια να δικαιωθεί και το κίνημα? Γιατί το κρύβουμε πως τους πιάσαμε?

Άλλα άντε και αυτούς τους πιάσαμε. Οι αυθόρμητοι αγανακτισμένοι που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους τι έγιναν? Με 100 Δις επιπλέον μνημόνιο δεν έχουν τίποτα να πουν? Εξαφανίστηκαν?

Δεν μου τα λέτε καλά ρε αδέρφια. Δεν μου τα λέτε καθόλου καλά.

Δεν μου τα λέγατε καθόλου καλά μάλλον εδώ και δεκαετίες. Όταν καίγατε το σύμπαν και οργανώνατε κομματικές διαδηλώσεις και καταστροφές, όταν υποθάλπτατε ταραξίες και μπαχαλάκηδες, όταν διαλύατε την πόλη μου. Όταν εσείς είσασταν οι άνθρωποι πίσω από τις κουκούλες.

Όταν εγω το κορόιδο είχα φάει το παραμύθι πως κάποιο μυστηριώδεις κακοί ήθελαν να σας συκοφαντήσουν, ενώ οι κακοί είστε εσείς. 

Πάντα ήσασταν και πάντα θα είστε. 
Διότι δεν μάθατε ποτέ να δημιουργείτε, μόνο να καταστρέφετε.