ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944: Μια μεθοδευμένη Σφαγή

Οι αναρχικοί για τα Δεκεμβριανά

Τα γεγονότα το Δεκέμβρη του 1944 αποτελούν την πλέον αιματοβαμμένη στιγμή της μετα-απελευθερωτικής Αθήνας, αν λάβουμε υπ’ όψη το περιορισμένο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε και την ένταση με την οποία εκδηλώθηκε.

Κάποιοι τον χαρακτήρισαν «κόκκινο», εμπνευσμένοι, ίσως, από το αίμα που χύθηκε ή για να του δώσουν έντονη κομμουνιστική απόχρωση.

Άλλοι τον ονομάτισαν «Μεγάλο», θεωρώντας ενδεχομένως πως οι 17.000 νεκροί και τραυματίες μιας σφαγής είναι μεγαλείο. Το ζήτημα που τίθεται είναι: για ποιους;

Ορισμένοι το είπαν επανάσταση. Ξέχασαν, όμως, πως μια επανάσταση που έχει σκοπό την ανατροπή μιας κατάστασης για την επιβολή
μιας άλλης παρόμοιας ή και χειρότερης, δεν σημαίνει τίποτα. Γιατί η επανάσταση είναι μέσο κι όχι σκοπός.

Και βέβαια ο προσδιορισμός εκείνων των ημερών σαν «Μάχη της Αθήνας», δεν προσφέρει τίποτα το ιδιαίτερο εκτός από μια αναφορά γεωγραφικού και στρατιωτικού χαρακτήρα.

Μέσα από αυτές ή ανάλογες διατυπώσεις χαρακτηρίζεται ή προσδιορίζεται μια κορύφωση καταστάσεων και συνθηκών, οι οποίες οδήγησαν σε μια σφαγή.

Όλα όσα έχουν γραφτεί κάτω από το πρίσμα μιας μαρξιστικής, αριστερής, αριστερίστικης ή «ντούρας» καθεστωτικής σκοπιάς, βαρύνονται με την σκοπιμότητα και την προπαγάνδα. Πρόκειται για τις συνηθισμένες περιπτώσεις όπου γράφονται πάρα πολλά για να ειπωθούν πολύ λίγα και για να κρυφτούν τα περισσότερα από αυτά που συνέβησαν.

Ο υποκειμενισμός και ο καλλιεργημένος φανατισμός, έδωσαν μια εικόνα αποσπασματική και διαστρεβλωμένη. Αλλά η αποσπασματικότητα που προβάλλει ξεχωρισμένα τα γεγονότα της μιας χρονικής περιόδου από άλλα που —μολονότι φαίνονται μακρινά— έχουν ουσιαστική σύνδεση μεταξύ τους, οδηγεί στην χρησιμοποίησή τους σαν εργαλεία σκοπιμοτήτων και πολιτικών χειρισμών ή στην αποσιώπηση.

Αυτές οι σκόπιμες και αθέλητες (σε ελάχιστες περιπτώσεις) αποσιωπήσεις αφήνουν ανοιχτό το πεδίο για την προσφυγή σε μεταφυσικές αναγωγές («ανεξήγητο», «ακατανόητο», «λάθος») και άλλα παρόμοια.

Η αλληλουχία γεγονότων και καταστάσεων, χαμένη μέσα στην αποσπασματικότητα, την περιπτωσιολογία, την ιδιοτέλεια, τη σκοπιμότητα και τον υποκειμενισμό, είναι ένα δάσος που επιχειρείται δεκάδες χρόνια τώρα να χαθεί πίσω από μικρούς και κακοφυτεμένους θάμνους.

Δεν θεωρούμε πως υπάρχει το κλειδί που αλάθητα και απρόσκοπτα ανοίγει τις πόρτες της κοινωνικής ιστορίας, της απόλυτης δηλαδή γνώσης των κοινωνικών αγώνων.

Μπορούμε, όμως, να συμβάλλουμε στην κατεύθυνση του ξεκαθαρίσματος κάποιων ουσιαστικών δεδομένων έτσι ώστε να βγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για την ανάπτυξη των κοινωνικών απελευθερωτικών προσπαθειών συλλογικοτήτων και ατόμων. Των προσπαθειών που καταβάλλουν όλοι όσοι θεωρούν πως η άθλια καταπιεστική πραγματικότητα, που έχει επιβληθεί και οφείλεται σε συγκεκριμένους παράγοντες, μπορεί να ανατραπεί με τον εμπλουτισμό των εμπειριών, το ξεκαθάρισμα από τις σκόπιμες και μισαλλόδοξες καταγραφές και την συνεχή και αδιαπραγμάτευτη αντικρατική κοινωνική δράση.

Οι καταγραφές αυτού του συνταρακτικού συμβάντος κινούνται και ξετυλίγονται κάτω από μια εξουσιαστική και κρατιστική οπτική και λογική. Από τις πλέον «μετριοπαθείς» μέχρι και τις πιο «ακραίες», όλες τους προσπαθούν να περιπλέξουν τα ζητήματα αντί να τα ξεδιαλύνουν. Από τους λυσσαλέους εχθρούς του «αναρχοκομμουνιστοσυμμοριτισμού» μέχρι και τους κάθε απόχρωσης κομμουνιστές (δογματικούς, διαφωνούντες ή μη με το ΚΚΕ), αριστερούς και από τις υποκειμενικές καταγραφές αγωνιζόμενων ανθρώπων, καπεταναίων, πολιτικών κ.λπ. στήνεται με διάφορους τρόπους ένα τεράστιο δίχτυ μέσα στο οποίο έχει εμπλακεί ο κοινωνικός χώρος και οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι για περισσότερο από εξήντα χρόνια. Ένα δίχτυ από ψέματα και προσπάθειες να αποσεισθούν ή να επιρριφθούν ευθύνες σε πρόσωπα.

Μέσα απ’ όλες αυτές τις τοποθετήσεις ένα είναι δεδομένο.

Πως πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει μια πραγματικότητα. Αυτή είναι που οδήγησε σε ασάφεια μέχρι σήμερα. Αυτή είναι που αποδεικνύει πως όλα τα αντιφατικά και πολλές φορές ψεύτικα συμπεράσματα και γεγονότα θέλουν να συγκαλύψουν ένα τεράστιο έγκλημα. Ένα έγκλημα που έγινε με την κοινή δράση όλων των συνασπισμένων ή ανταγωνιστικών δυνάμεων που είχαν σαν στόχο την κατάληψη ή ανακατάληψη της εξουσίας.

Αυτοί που πίστεψαν στην αριστερά και την απελευθέρωσή τους, εξαπατήθηκαν και σύρθηκαν με δόλο στη σφαγή του Δεκέμβρη, αλλά και μετέπειτα.

Εκείνοι που μεθόδευσαν αυτή τη σφαγή δεν άφησαν κανένα περιθώριο, καμία πιθανότητα επιτυχίας στους καταπιεσμένους.

Οι αγωνιζόμενοι για δικαιοσύνη και λευτεριά άνθρωποι ήθελαν και μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό κόσμο. Άλλωστε, τα τελευταία είκοσι χρόνια είχαν επιδείξει ένα δυναμισμό, που έκανε το κράτος να στήνει απανωτές δικτατορίες για να συγκρατήσει την κοινωνική ορμή. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες, οι βασανισμοί και οι εξοντώσεις χιλιάδων ανθρώπων μέσα σε συνθήκες «ειρήνης» και πολέμου δεν τους έκαμψαν.

Οι κοινωνικοί αγώνες, όταν δρουν αχειραγώγητα, μπορούν να κατορθώσουν πράγματα που δεν είναι ικανός να τα φανταστεί ο ανθρώπινος νους, ιδιαίτερα όσων είναι πλημμυρισμένος από την εξουσιαστική σαβούρα.

Όμως εδώ είχαμε ένα προμελετημένο έγκλημα εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Ένα έγκλημα το οποίο εφαρμόστηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη ήταν τα «δεκεμβριανά».

Είναι αποδειγμένο πως το προμελετημένο σχέδιο καταστροφής για εξουσιαστικούς και μόνο σκοπούς είχε ξεκινήσει από πολύ πιο πριν.

Τότε που οι ανυπότακτοι —που είχαν ανέβει στα βουνά— εξοντώθηκαν με συστηματικό και δόλιο τρόπο(1), γιατί ήταν επικίνδυνοι για τους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς της συνασπισμένης υπό το ΚΚΕ αριστεράς —κι όχι μόνο. Γιατί, η ένοπλη αντίσταση ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις δεν θα έπρεπε να αρνείται τον κρατισμό, αλλά να τον αντικαθιστά και να τον ενισχύει με αριστερές και κομμουνιστικές φανφάρες.

Οι ίδιοι που γέμιζαν την «Πηγάδα» στο Μελιγαλά, ήξεραν πολύ καλά τον ποταμό αίματος που θα ακολουθούσε. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα, εξαπολύθηκε μια τεράστιας έκτασης εκκαθαριστική επιχείρηση στην Πελοπόννησο εναντίον των ταγμάτων ασφαλείας, όπου ο ΕΛΑΣ υφίσταται τόσες απώλειες, όσες δεν είχε υποστεί σ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής. Ανοίχτηκε, έτσι, ένας νέος κύκλος μίσους, αίματος, αλληλοσφαγών, βασανιστηρίων και λεηλασιών και από τις δύο πλευρές. Έναν κύκλο που συντηρούσαν αμφότεροι σ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής.

Πως είναι δυνατόν οι αριστεροί, αφού είχαν παραδώσει τον κοινωνικό χώρο, του οποίου κατείχαν σημαντικό μέρος, στους παραδοσιακούς κρατιστές, μετά να ζητούν να τον πάρουν πίσω; Όταν βάζεις τον αντίπαλο από την πόρτα, δεν ξέρεις ότι θα σε βγάλει από το παράθυρο; Είχαν υπογράψει και εφαρμόσει συμφωνίες παράδοσης στους «αντιπάλους» σε εφαρμογή των συμφωνιών των «Μεγάλων».

Η τελευταία πράξη αυτής της παράδοσης επιβεβαιώθηκε με τη συμφωνία Στάλιν – Τσώρτσιλ στη Μόσχα, τον Οκτώβριο του 1944.

Σαν αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας (9 Οκτωβρίου 1944) που αφορούσε τον χώρο των Βαλκανίων και μετά από απαίτηση των Άγγλων μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου του 1944 τα βουλγαρικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τις περιοχές Μακεδονίας και Θράκης. Το ΚΚΕ, σε αντιστάθμισμα, ζήτησε από το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα την αποστολή μεγάλης ποσότητας όπλων και πυρομαχικών, για να λάβει αρνητική απάντηση στις 21 του ίδιου μήνα. Το αιτιολογικό ήταν οι κίνδυνοι διεθνών επιπλοκών αλλά και η έλλειψη όπλων.

Σε σχετική, μάλιστα, εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρώφ προς τον Μολότωφ, που κινήθηκε στο ίδιο πνεύμα, αναφερόταν η ανάγκη «ηθικής στήριξης μέσω καταλλήλων δημοσιευμάτων στον Σοβιετικό Τύπο».(2) Αλλά όπως θα δούμε ούτε και αυτό έγινε.

Εγνώριζαν, λοιπόν, οι αριστεροί και ιδιαίτερα το ΚΚΕ πως δεν υπήρχε καμία περίπτωση να έχουν κάποια βοήθεια από τη Ρωσία ή τα γειτονικά κομμουνιστικά κόμματα. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η απέχθεια των ρώσων συντρόφων για αυτούς, που έδειχναν ξεκάθαρα πως δεν θα ανέχονταν εύκολα την εξουσία της αριστεράς και του ΚΚΕ στην περίπτωση που επικρατούσε.

Ο Λήπερ σε τηλεγράφημά του προς τον Ήντεν αναφέρει στις 22/11 πως ένα «μέλος της ρωσικής αποστολής είπε εμπιστευτικά σ’ ένα βρετανό αξιωματικό στη Μακεδονία ότι, αν και η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για την Ελλάδα, ο ίδιος βρίσκεται σε απορία να καταλάβει ένα πράγμα: πώς μπορούν οι βρετανοί να ανέχονται επί τόσο πολύ καιρό αυτόν τον όχλο».(3)

Συνεπώς το «Δεκεμβριανό Κίνημα» δεν εξυπηρετούσε τα «συμφέροντα του λαού» όπως ισχυρίζονταν οι αριστεροί. Ούτε καν την απαλλαγή του από τον «μοναρχοφασισμό», αφού η συντριβή αυτής της κοινωνικής δυναμικής, που υπήρχε, άνοιγε διάπλατα τον δρόμο για την επιστροφή του βασιλιά και την ισχυροποίηση του παραδοσιακού κρατισμού. Και ενώ στις διακηρύξεις μιλούσαν για εθνική ανεξαρτησία, άφηναν στην Κάζα να περάσει ανενόχλητο ένα ολόκληρο σύνταγμα Άγγλων που επιτέθηκε στη συνέχεια στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Όσο για τον ανεφοδιασμό των Άγγλων και των κυβερνητικών από τον Πειραιά μέσω της Λ. Συγγρού γινόταν συνεχώς και απρόσκοπτα.

Όλος αυτός ο κόσμος, λοιπόν, ήταν η καύσιμη ύλη για την εδραίωση των καθεστώτων της Αλβανίας, Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας, αλλά και για την συναίνεση και τη σιωπή στην εγκαθίδρυση λαϊκοδημοκρατικών καθεστώτων, εκεί όπου δεν υπήρχαν ξεκάθαρες διευθετήσεις (π.χ. Πολωνία). Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Άλλωστε, ο Λένιν ήταν γνήσιος αδελφός του Νετσάγιεφ. Και οι επίγονοι και συνεχιστές του «έργου» τους, ακόμα χειρότεροι.

Αυτή, λοιπόν, η δυναμική που υπήρχε στην κοινωνία του ελλαδικού χώρου παραμένει επικίνδυνη για κάθε εξουσιαστή. Γι’ αυτό, ακόμα κι αν την χαλιναγωγήσει σε μεγάλο βαθμό, δεν νοιώθει ικανοποίηση, αν δεν την εξαφανίσει.

Πώς λοιπόν μεθοδεύτηκε όλα αυτό το σχέδιο σφαγής μπορεί να γίνει αντιληπτό αν κάποιος παρακολουθήσει, έστω και εν συντομία, τη διαδικασία καταστροφής κάθε απελευθερωτικής δυνατότητας, με έναν τρόπο συστηματικό και απάνθρωπο.

Την ίδια στιγμή που ο Σιάντος αναλαμβάνει αρχιστράτηγος μετά την ανασύσταση της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ προετοιμάζοντας τον «κόκκινο Δεκέμβρη», ένα άσκοπο κυνηγητό του Ζέρβα (με 14.000 μάχιμους αντάρτες) ελάμβανε χώραν στην Ήπειρο. Αυτός ήταν ένα εύσχημος λόγος για να αφήσουν έκθετους στις δυνάμεις του καθεστώτος και των αγγλικών στρατευμάτων, όσους μάχονταν στην Αθήνα.

Κι ενώ η πρόταση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ στις 6 και 7 Δεκέμβρη ήταν «να κτυπήσει παντού και να εξουδετερώσει τις βρετανικές δυνάμεις που βρισκόντουσαν στην Ελλάδα» η ΚΕ του ΕΛΑΣ έδινε «αυστηρές οδηγίες να μην πυροβολεί κανείς κατά των Άγγλων, αλλά μόνο να αμύνεται».(4)

Γι’ αυτό, οι γενικές προτάσεις «έξω από το χορό» γίνονταν μόνο για τα μάτια, αφού οι αποφάσεις είχαν σημασία. Κι αυτές παίρνονταν από άλλους και αλλού…

Έτσι, το 2ο Σύνταγμα της 2ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ υπό τον Δημ. Δημητρίου (Νικηφόρο) αιχμαλωτίζεται στην Φιλοθέη από τους Άγγλους. Προηγούμενα, ο Νικηφόρος στέλνεται στην Κηφισιά για να αφοπλίσει τον σταθμό χωροφυλακής, ενώ αν ήταν παρών δεν θα είχε αιχμαλωτιστεί το 2ο Σύνταγμα. Η αιχμαλωσία αποτελούσε μέρος ενός σχεδίου που απέβλεπε στην παράδοση δυνάμεων του ΕΛΑΣ στους Άγγλους.(5)

Έτσι, θεωρητικά, για τη «Μάχη της Αθήνας» προετοιμάζουν 13.000 μαχητές (οι οποίοι θα μειωθούν και ποιοτικά μετά την αιχμαλωσία και τον αφοπλισμό του 2ου συντάγματος), εναντίον 18.000 καλά εξοπλισμένων αντιπάλων, που τις αμέσως επόμενες μέρες θα αυξηθούν σε 28.000, με τον ερχομό, επί πλέον, 10.000 αγγλικών στρατευμάτων.

«Μια επίθεση στο Γουδί εναντίον της Ταξιαρχίας του Ρίμινι αποτυγχάνει με μεγάλες απώλειες. Το Σύνταγμα Χωροφυλακής του Μακρυγιάννη βάλλεται, αλλά δεν επιχειρείται η κατάληψή του. Έτσι περνάνε οι μέρες με την αγωνία και την πείνα του πληθυσμού. Η μόνη δραστηριότητα του ΕΛΑΣ στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, αλλά προ πάντων στην Αθήνα ήταν τα γεμάτα λύσσα και κτηνωδία πογκρόμ εναντίων των διεθνιστών επαναστατών, των τροτσκιστών και των αρχειομαρξιστών και άλλων παλιών μελών του ΚΚΕ που είχαν κάποτε διαφωνήσει. Έρευνες στα σπίτια, συλλήψεις και εκτελέσεις, αυτό ήταν το καθημερινό έργο του ΕΛΑΣ.

Όταν εξαπολύεται η τελική επίθεση του Σκόμπυ από ξηράς, θαλάσσης και αέρος, ο ΕΛΑΣ καταρρέει και τροχάδην εγκαταλείπει την Αθήνα τραβώντας μαζί του χιλιάδες ομήρους και μέσα σ’ αυτούς πολλούς γέρους, γυναίκες, παιδιά και άρρωστους. Πολλοί πεθάνανε από το κρύο του Γενάρη και πολλούς εκτελούσανε στο δρόμο. Η εκκένωση της Αθήνας ήταν τόσο γρήγορη και τόσο κανονική ώστε αναμφισβήτητα ήταν από προηγούμενα μελετημένη και προγραμματισμένη. Και αναμφισβήτητα θα την δέχτηκαν με ανακούφιση. Και τα παιδιά που σκοτώθηκαν ή πιο σωστά δολοφονήθηκαν; Ε, αυτό πολύ λίγη σημασία είχε γι’ αυτούς».(6)

Τα Χριστούγεννα του 1944 έφτασε στην Αθήνα ο Τσώρτσιλ και κατέλυσε στο Ξενοδοχείο της Μ. Βρεταννίας, όπου βρισκόταν και η σκιώδης κυβέρνηση, καθώς και ο Σκόμπυ με το επιτελείο του. Ένα ουλαμός Ελασιτών κατόρθωσε συρόμενος μέσα στο βούρκο των υπονόμων να φτάσει κάτω από το ξενοδοχείο και να τοποθετήσει έναν τόνο δυναμίτιδα. Αλλά δεν τον πυροδότησαν, με αποτέλεσμα, να ανακαλυφθεί το πρωί της επόμενης. Η ανατίναξη αυτή είναι σίγουρο πως θα άλλαζε την ροή των γεγονότων. Κι έτσι, οι διαφημιστικές κινήσεις και τα «δοσίματα» δεν συναντήθηκαν στο ελάχιστο με το πάθος των ανθρώπων για λευτεριά.

Ο Τσώρτσιλ, μάλιστα, δεν παραλείπει να επαινέσει τη στάση της Σοβιετικής Ένωσης: «Ο Στάλιν εκράτησε αυστηρά και πιστά την συμφωνία μας του Οκτωβρίου και ούτε η «Πράβντα» ούτε η «Ισβέστια» διατύπωσαν το παραμικρό παράπονο όλες τις εβδομάδες που πολεμούσαμε εναντίον των κομμουνιστών στους δρόμους της Αθήνας».(7)

«Ο κόκκινος Δεκέμβρης», στην ουσία ήταν η συνέχεια άπειρων εγκλημάτων που προηγήθηκαν από τους αριστερούς.

«Σκότωναν φτωχές γυναίκες γιατί πλένανε ρούχα ιταλών ή γερμανών στρατιωτών. Θανάσιμο έγκλημα, επαίσχυντη αντιπατριωτική πράξη. Από πόσο πατριωτικό πάθος να φλέγονταν αυτός ο λεβέντης για να σκοτώσει μια μάνα, που έπλενε ρούχα για ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά της;

Σκοτώσανε εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που ανοίξανε στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία από τα αγγλικά εργατικά συνδικάτα, όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών…

…Σκότωσαν γυναίκες γιατί από την πείνα ή για να σώσουν τα παιδιά τους δόθηκαν για μια πανιότα ή για μια κονσέρβα σε ιταλούς ή γερμανούς στρατιώτες».(8)

Μέχρι τις 25 Δεκέμβρη ο αριθμός των συλληφθέντων από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ φθάνει τις 8.000, οι οποίοι με την αποχώρησή τους από την Αθήνα ξεπερνούν τις 15.000 ομήρους.

Το εγκληματικό όργιο στο οποίο αποδύθηκαν οι αριστεροί στις μέρες των Δεκεμβριανών ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η Κυψέλη, το Περιστέρι, η Ούλεν στο Γαλάτσι, το Μπαρουτάδικο στο Αιγάλεω, το Γ΄ Νεκροταφείο και οι υπόλοιπες συνοικίες περισσότερο ή λιγότερο ή μία από την άλλη, έγιναν οι χώροι όπου κορυφώθηκε η εξουσιαστική κτηνωδία με την αριστερή της εκδοχή. Με κονσερβοκούτια, τσεκούρια και σκεπάρνια εξόντωναν ανυπεράσπιστους ανθρώπους διαγράφοντας το μέλλον που ετοίμαζαν στην περίπτωση που επικρατούσαν. Αυτό το εγκληματικό όργιο έφερε αρνητικά αποτελέσματα για τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αφού ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού άρχισε να απομακρύνεται από τους «απελευθερωτές».

Η «αναμόρφωση» των ελλαδιτών και η υποταγή τους θα πραγματοποιηθεί δια πυρός και σιδήρου από τις αντιμαχόμενες εξουσιαστικές μερίδες.

Η συμφωνία της Βάρκιζας εξασφάλισε την αμνήστευση μόνον των στελεχών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά άφησε ανοιχτό το έδαφος για τα «εγκλήματα ποινικού δικαίου» με βάση τα οποία θα διώκονταν όλοι οι υπόλοιποι. Ένα άγριο κυνηγητό θα ξεκινήσει από την αντίθετη πλευρά, αυτή τη φορά.

Οι αγριότητες όχι μόνο δεν σταμάτησαν, αλλά με μεθοδικότητα ετοιμαζόταν η συνέχειά τους από τους μεγάλους τραγωδούς της απέραντης κτηνωδίας…

Συσπείρωση Αναρχικών

———————————–
1. Δ. Μπαλλή, Ο ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1981.
2. Ιορντάν Μπάεφ, Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα. Διεθνείς διαστάσεις, εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1997.
3. Γιάννη Ανδρικόπουλου, 1944 Κρίσιμη Χρονιά, τόμος Β΄, έκδοση Διογένης, Αθήνα 1974.
4. Ιορντάν Μπάεφ, όπ.π.
5. Σόλωνος Γρηγοριάδη, Ιστορία της Συγχρόνου Ελλάδος, τόμος Β΄.
6. Άγι Στίνα, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, έκδοση Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1984.
7. Τσώρτσιλ, Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, τόμος 4, Εκδοτικός Οργανισμός Μορφωτικής Εστίας.
8. Άγι Στίνα, όπ.π.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 78, Δεκέμβριος 2008

ΠΗΓΗ 

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΗ ΠΟΡΕΙΑ – ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ

Οι αναρχικοί λένε την αλήθεια για τις δολοφονίες στα Δεκεμβριανά

Όλες οι εξουσίες, με όποιο πρόσωπο κι αν εμφανίστηκαν, έχουν βουτηχτεί μέσα στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα κόμματα, τα κομμουνιστικά κινήματα έχουν κι αυτά κατά καιρούς αφοσιωθεί στην εξόντωση των αντιφρονούντων, προκειμένου να εδραιώσουν την εξουσία τους, τόσο στο εσωτερικό τους, όσο και στην κοινωνία. Το κομμουνιστικό καθεστώς των σοβιέτ χρειάστηκε να σφάξει χιλιάδες αναρχικούς, εξεγερμένους ή απλώς διαφωνούντες, προκειμένου να επιβάλλει τον τρόμο που θα του επέτρεπε να οδηγήσει τους εξουσιαζόμενους ανθρώπους στο σημερινό χάλι, μετά από την γκλάστνοστ (διαφάνεια) και την περεστρόϊκα (μεταστροφή), την επανενοποίηση δηλαδή των δύο συστημάτων καταπίεσης κι εκμετάλλευσης πάνω στον πλανήτη.

Κι αυτή η μάσκα του εκφραστή των λαϊκών συμφερόντων γινόταν δυστυχώς πιστευτή ακόμα κι από τους συγγενείς αυτών που δολοφονούνταν. Έτσι, στο όνομα του να μην δοθούν αφορμές κι επιχειρήματα στην αντίδραση, αποσιωπούνταν τα εγκλήματα. Άλλοτε πάλι ο τρόμος που απλωνόταν ήταν που σφράγισε στόματα και έσβησε μνήμες.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο θα σταθούμε σ’ ένα από τα πλέον σκοτεινά και αιματηρά κεφάλαια της «επαναστατικής» πορείας του ΚΚΕ. Είναι αυτό που αφορά τόσο την ανασυγκρότησή του κατά τη διάρκεια της κατοχής, (αφού όπως είναι γνωστό στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά το ΚΚΕ είχε ουσιαστικά διαλυθεί και μετατραπεί σε φερέφωνο της ασφάλειας), όσο και την μετέπειτα περίοδο. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε, πως με την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (Τυρίμος, Μανωλέας, Μόσχος), που ελέγχονταν πλήρως από τον Μανιαδάκη, είχαν συνταχθεί οι: Ζαχαριάδης, Σιάντος, Παρτσαλίδης, Ιωαννίδης, Γκρόζος, Ζωγράφος, Βαφειάδης, Ακριτίδης. (Βλέπε σχετικά και εδώ).

Όταν μάλιστα συγκροτήθηκε και η Νέα Κεντρική Επιτροπή από δραπέτες μέλη του ΚΚΕ και πάλι εισχώρησε σ’ αυτή ένας πράκτορας, ο Ανδρέας Τσίπας.

Αλλά και στους υπόλοιπους μηχανισμούς του ΕΑΜ και ΕΛΑΣ δεν έλειψαν οι χαφιέδες και οι πράκτορες των εγγλέζων, όπως ο φημισμένος «Κόκκινος Συνταγματάρχης» Ευριπίδης Μπακιρτζής, για τον οποίο ο Κρις Γουντχάουζ (επικεφαλής της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα το 1943-’44) θα γράψει στο βιβλίο του «Το μήλον της Έριδος»: «Στο πρόσωπο του Ευριπίδη Μπακιρτζή βρήκαμε ένα από τους καλύτερους πράκτορές μας».

Το ιδεολογικό υπόβαθρο, η πολιτική αντίληψη και πρακτική του ΚΚΕ, σε συνδυασμό με την συμμετοχή χαφιέδων, αποτέλεσε και αποτελεί το αντικοινωνικό κι ανταγωνιστικό, σε κάθε απελευθερωτική άποψη και δράση, μίγμα.

Είναι επόμενο, λοιπόν, η συγκρότηση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ να συνοδευτεί με την κατασκευή ενός ακόμη μηχανισμού, που θα πραγματοποιούσε «εκτελέσεις εχθρών του λαού» και θα προστάτευε τους «λαϊκούς αγωνιστές». Άλλωστε η δολοφονία αγωνιστών έχει προϊστορία: Στα τέλη του 1926, ο Ζαχαριάδης μαζί με τους Σακαρέλο, Θωμάζο και άλλους επιτίθενται στους αρχειομαρξιστές Γεωργοπαπαδάκο και Σταφυλάτο, μαχαιρώνοντας θανάσιμα τον Γεωργοπαπαδάκο, που πέθανε μετά από μια βδομάδα. Ένα χρόνο αργότερα το μέλος του ΚΚΕ Φλαράκος δολοφονεί τον υποδηματεργάτη Θοδωρή Λαδά!

Στην πραγματικότητα η Ο.Π.Λ.Α. (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) αποτελούνταν από δολοφόνους και βασανιστές στην υπηρεσία του ΕΑΜ και των κρατιστικών επιδιώξεων του κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις τριών απ’ αυτούς τους αρχιδήμιους, ενός Παρασκευά στην Καισαριανή, του ονομαζόμενου Μπάρμπα (Γιώργου Κοζάνη) στον Πειραιά και του Β. Μπαχάρα ή Πιέρο που πέρασαν με την μεγαλύτερη άνεση, μετά την ήττα του ΕΑΜ, στην Ασφάλεια για να συνεχίσουν από εκεί την ίδια δουλειά.

Οι σφαγές απλών αγωνιστών άρχισαν πριν την απελευθέρωση, κορυφώθηκαν στη διάρκεια του «Κόκκινου Δεκέμβρη» [Βλ. σχετικά και ΕΔΩ] και συνεχίστηκαν. Για να μπορέσει να εξαπολυθεί αυτό το πογκρόμ εναντίον τροτσκιστών, αρχειομαρξιστών, αναρχικών αλλά και διαφωνούντων με το ΚΚΕ, χρειάστηκε να προετοιμαστεί το έδαφος στον ιδεολογικό και προπαγανδιστικό τομέα. Η επιθετικότητα, με την οποία αντιμετώπιζε η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ τις τροτσκιστικές οργανώσεις και η χαφιεδολογία είναι χαρακτηριστικές: «Χωρίς το ξεκαθάρισμά τους θα ’ταν αδύνατο στη σοβιετική εξουσία και τον Κόκκινο στρατό να παρουσιάσουν το σημερινό μεγαλείο της κοσμοϊστορικής αντίστασης και της συντριβής του χιτλερισμού…» [ΚΟΜΕΠ, φ.11, Μάρτιος 1943]

Να ξεκαθαριστούν ποιοι; Μα φυσικά αυτοί που δυο χρόνια πριν την παράδοση του ελλαδικού χώρου στους Άγγλους και τους απόδημους εξουσιαστές και κρατιστές έγραφαν: «Σαν έρθουνε οι αγγλοαμερικάνοι θα ’ρθούνε για να βοηθήσουν τη σύμμαχή τους ελληνική μπουρζουαζία, που τόσο πολύτιμες υπηρεσίες τους πρόσφερε στη σημερινή σύγκρουση, να πάρει στα χέρια της την κρατική εξουσία, για να επιδοθούν ύστερα μαζί της στην εκμετάλλευση των εργαζόμενων μαζών της χώρας συντροφικά».[Προλετάριος, φ.2, Γενάρης 1943]

«Ξέρανε ότι ήταν επαναστάτες και γιατί ήταν επαναστάτες τους σκότωναν», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Στίνας στο βιβλίο του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ -ΟΠΛΑ. Η δολοφονία πάλι των παλιών στελεχών ήταν ένα σαφές μήνυμα: Η διαφωνία είναι έγκλημα και τιμωρείται με θάνατο. Εν όψει λοιπόν, της παράδοσης του ελλαδικού χώρου, το έδαφος έπρεπε να μείνει «καθαρό». Αυτό που δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε να κάνει η Χ του Γρίβα ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα αποβράσματα που είχαν ενταχθεί στην ΟΠΛΑ, με τις οδηγίες και κατευθύνσεις του κόμματος. Ο Μπαρτζιώτας, μέλος τότε του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, καυχιόταν ότι «σκοτώσαμε περισσότερους από 800 τροτσκιστές», βαφτίζοντας προφανώς οποιονδήποτε διαφωνούντα έβγαζαν από τη μέση σαν τροτσκιστή.

Σύμφωνα με τον Περικλή Χουλιάρα, πολλοί Αρχειομαρξιστές στην περιοχή Φθιώτιδας και Τριχωνίδας, που ανήκαν ενεργά στο ΕΑΜ και είχαν καταταγεί στον ΕΛΑΣ, δολοφονήθηκαν λίγο πριν από την απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή. Εκατοντάδες Αρχειομαρξιστές αγωνιστές πολέμησαν στις γραμμές του ΕΛΑΣ, με την ψευδαίσθηση της μετατροπής του σε «πραγματικό λαϊκό στρατό στην υπηρεσία της προλεταριακής υπόθεσης». Ανταμείφθηκαν με το στιλέτο, το ρόπαλο και τις σφαίρες των ΟΠΛΑτζήδων.

Φυσικά δεν αμφισβητείται πως εκτελέστηκαν και κάποιοι από το «αντίπαλο» στρατόπεδο (χαφιέδες, συνεργάτες των Γερμανών κ.λπ). Όμως κι εδώ η υπερβολή έφτασε στο σημείο να έχουν ξεπεραστεί κατά πολύ τα όρια ανάμεσα στην «απόδοση δικαιοσύνης» και την ανεξέλεγκτη τρομοκρατία των πιστολέρο του κόμματος.

Μερικά ονόματα δολοφονημένων αγωνιστών από την ΟΠΛΑ (σε αγκύλη αναφέρονται οι πηγές-μαρτυρίες):

1.- Γιάννης Αθανασάκης. Δολοφονήθηκε στην Πάτρα, [«Εργατικό Μέτωπο» 30.4.45].

2.- Κώστας Σπέρας. Αναρχικός τσιγαράς. Δολοφονήθηκε στη Μάνδρα Αττικής. Τον έσφαξαν και τον έριξαν σ’ ένα πηγάδι. Στέλεχος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, πριν από την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης των μεταλλωρύχων στη Σέριφο τον Αύγουστο του 1917. Συμμετείχε στο 1ο και 2ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, εκπροσωπώντας τους αναρχοσυνδικαλιστές εργάτες. Όταν το ΚΚΕ επικράτησε στο συνδικαλιστικό τομέα, διέκοψε κάθε πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Το 1943 άρχισε να προετοιμάζεται για να δράσει και πάλι, ενώ ήδη είχε προχωρήσει την συγγραφή της «Ιστορίας του Εργατικού Κινήματος». Στις 14 -9-1943 φεύγει από το σπίτι του στον Κολωνό. Συλλαμβάνεται στην Μάνδρα Αττικής από τον αιμοσταγή καπετάν Ορέστη.

3.- Ν. Αποστολίδης. Τυπογράφος. Δολοφονήθηκε στην Αργαλαστή του Βόλου, [«Εργατικό Μέτωπο» 30.4.45].

4.- Νίκος Αραβαντινός. Αγωνιστής γνωστός σ’ όλη την Κεφαλονιά, με πλούσια συμμετοχή σε αγροτικούς και εργατικούς αγώνες. Δολοφονήθηκε στην Αθήνα (Οδός Λιοσίων και Μεταξά) στις 17 Δεκέμβρη 1944. Τον πατέρα του, που ήταν δάσκαλος, τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί, [«Εργατική Πάλη» 30.6.45, γραπτή μαρτυρία Θ. Αραβαντινού].

5.- Γιώργης Αρνιωτάκης. Δολοφονήθηκε στο Περιστέρι, αρχές Δεκέμβρη 1944, [Γραπτή μαρτυρία Γ. Δαλαβάγγα].

6.- Θύμιος Αδραμυτίδης. Δολοφονήθηκε στην Αθήνα, στις 3 Δεκεμβρίου 1944, μέσα στον Ευαγγελισμό, πυροβολημένος από τους ένοπλους συμμορίτες της ΟΠΛΑ, σε ηλικία 55 χρόνων. Ανήκε στην ομάδα του Α. Στίνα, [«Εργατικό Μέτωπο» 30.4.45].

7.- Θανάσης Οικονόμου. Φοιτητής και μέλος της ΕΠΟΝ Γκύζη, που πέρασε με το μέρος των διεθνιστών, δολοφονήθηκε αφού προηγουμένως τυφλώθηκε από τους ΟΠΛΑτζήδες, [Μαρτυρία Α. Στίνα].

8.- Ν. Μούσκας. Γκαρσόνι, [Μαρτυρία Α. Στίνα].

9.- Γ. Αναγνώστου. Τροτσκιστής σερβιτόρος. Δολοφονήθηκε στο Βύρωνα και πετάχτηκε σ’ ένα πηγάδι στον Υμηττό, [Μαρτυρία Κ. Αναστασιάδη].

10.- Σπύρος Αχαρνιώτης. Δολοφονήθηκε στη Δ. Φθιώτιδα, λίγο πριν την απελευθέρωση, [Προφορική μαρτυρία Π. Χουλιάρα].

11.- Σταύρος Βερούχης. Ανάπηρος πολέμου, τυφλωμένος από αέρια που χρησιμοποιούνταν ευρύτατα κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου μακελειού. Γραμματέας της «Ομοσπονδίας αναπήρων και θυμάτων Πολέμου». Ίδρυσε στην περιοχή των Αμπελοκήπων (Πανόρμου) ένα είδος κοινόβιου, όπου ζούσαν και τρέφονταν 1000 περίπου ανάπηροι πολέμου που δεν είχαν πόρους και ανθρώπους να τους στηρίξουν. Το 1934 συμμετείχε στην τροτσκιστική οργάνωση «Μπολσεβίκος». Το 1936 επέστρεψε στο Πλατανιστό της Εύβοιας (όπου είχε γεννηθεί). Αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετάνοιας και οι αρχές μπροστά στην έντονη αντίδραση των κατοίκων υποχώρησαν και δεν προχώρησαν σε μέτρα εναντίον του. Στην κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ του χωριού του. Αν και δεν ήταν υποψήφιος εκλέχτηκε από τους συγχωριανούς του εθνοσύμβουλος στην ΠΕΕΑ (Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης) τη γνωστή και ως «κυβέρνηση του βουνού». Σε λίγες μέρες τον πήραν για δήθεν σύσκεψη της ΠΕΕΑ. Στο δρόμο τον αποκεφαλίσανε, τον Μάιο του 1944, [Μαρτυρία Γ. Βερούχη, «Εργατική Πάλη» Ιούλιος 1945].

12.- Δημήτριος Βογιατζής. Δολοφονήθηκε στη Δ. Φθιώτιδα, λίγο πριν την απελευθέρωση, [Προφορική μαρτυρία Π. Χουλιάρα].

13.- Δημοσθένης Βουρσούκης. Ανήκε στην ομάδα του Α. Στίνα. Δολοφονήθηκε στα Καμίνια του Πειραιά στις 5 Οκτώβρη 1944. Όταν συνελήφθη ο Βουρσούκης, μια επιτροπή (ανάμεσά τους και ο Στίνας) πήγε στον Τσιριμώκο (υπουργό της Εθνικής Κυβέρνησης) να διαμαρτυρηθεί. Αυτός πανικόβλητος τους είπε: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Φυλαχτείτε!», [«Εργατικό Μέτωπο» 9.4.45. Μαρτυρία Κ. Αναστασιάδη, Α. Στίνα].

14.- Γιάννης Βενάρδος. Δολοφονήθηκε στον Πειραιά, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Μαρτυρία Θ. Πίστη: «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής», εκδ. Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη, «Εργατικά Νέα», 21.4.45].

15.- Νίκος Βενετσάνος. Δολοφονήθηκε στο Περιστέρι το Νοέμβριο του 1944, [«Εργατική Πάλη» 3.6.45].

16.- Κώστας Δαμαλάς. Τσαγγάρης, [Α. Στίνας].

17.- Γιάννης Γραμμένος. Δολοφονήθηκε στην Αθήνα τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [«Εργατική Πάλη» 25.12.45].

18.- Ζαχ. Γραμματικόπουλος. Στον Πειραιά, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Θ. Πίστη «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής»].

19.- Θεόφιλος Δημητριάδης. Στον Πειραιά, στις 3 Δεκέμβρη 1944, [«Εργατική Πάλη» 7.9.45].

20.- Γιώργος Δόξας. Εργάτης ελαιοχρωματιστής. Δολοφονήθηκε στην Καλλιθέα, μετά την απελευθέρωση, [«Εργατική Πάλη» 27.9.45].

21.- Αλέκος Ευθυμίου. Στη Δ. Φθιώτιδα, λίγο πριν την απελευθέρωση, [Προφορική μαρτυρία Π. Χουλιάρα].

22.- Νίκος Ζησιμόπουλος. Στο Αγρίνιο (τοποθεσία Χάνι Λιέλου) στις 5 Αυγούστου 1944, [«Πάλη των Τάξεων» 1.7.46].

23.- Γιώργης Ζούρης. Στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1944, [«Πάλη των Τάξεων» 23.8.45].

24.- Δημήτρης Θέμελης. Στον Πειραιά, [Θ. Πίστη «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής», «Εργατικά Νέα» 11.4.45].

25.- Κατσίμπρας. Δολοφονήθηκε στην Υπάτη την περίοδο των Δεκεμβριανών, [Προφορική μαρτυρία Περικλή Χουλιάρα].

25.- Κ. Καλογεράκης και Γιάννης Καπετανάκης. Στο Αγρίνιο, λίγο πριν από τον Δεκέμβρη, [«Πάλη των Τάξεων» 20.11.44].

27.- Γ. Κωνσταντινίδης (Ασημίδης). Δολοφονήθηκε στην περιοχή Γκύζη πιθανόν στις 11-12-44. Από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ. Διορίστηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή στην Κ.Ε. του ΚΚΕ το 1931. Διαφώνησε με τον Ζαχαριάδη και αποχώρησε από το κόμμα. Στη διάρκεια της κατοχής, ως δικηγόρος, υπεράσπισε πολλούς κατηγορούμενους στα γερμανικά δικαστήρια.

28.- Εμμανουήλ Καβαλιέρος. Στο Περιστέρι, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Μαρτυρία Κ. Αναστασιάδη].

29.- Γιώργος Βοΐλης-«Κατσαμπρώκος». Δολοφονήθηκε στο Βύρωνα, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Γραπτή μαρτυρία Ρ. Ντόκου, «Εργατικά Νέα» 11.4.1945].

30.- Γιάννης Κουβρουζής. Δολοφονήθηκε στον Πειραιά, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Θ. Πίστη «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής»].

31.- Θ. Καραγκούνης. Στον Πειραιά, τις ημέρες των Δεκεμβριανών, [Θ. Πίστη, «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής»].

32.- ΑΛΜΠΕΡ. Αρχειομαρξιστής που δολοφονήθηκε μαζί με άλλους 7 ομήρους, από τον ΕΛΑΣ στα Κρώρα Βοιωτίας στις 6 Ιανουαρίου 1945. Μαρτυρία του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου, που ήταν παρών, όμηρος κι αυτός του ΕΛΑΣ.

33.- Κ. Λαδάς. Στο Αγρίνιο, πριν από τα Δεκεμβριανά, [«Πάλη των Τάξεων» Κ. Αναστασιάδης 20.11.44].

34.- Γ. Μάγειρας. Στο Αγρίνιο, πριν από τα Δεκεμβριανά, [Πάλη των Τάξεων» 20.11.44].

35.- Κώστας Μάγγος. Το Σεπτέμβριο του 1944, [«Εργατική Πάλη» 7.6.46].

36.- Μήτσος Μελιάδης. Στον Πειραιά, στις 4 Δεκεμβρίου 1944, [«Εργατική Πάλη» 30.6.45, Κ. Αναστασιάδης].

37.- Δημήτρης Μπελιάς. Στην Αθήνα (Παγκράτι), στις ημέρες των Δεκεμβριανών, [«Εργατικά Νέα» 11.4.45, μαρτυρία Κ. Αναστασιάδη].

38.- Πάνος Μπανίκας. Στην περιφέρεια Τριχωνίδας, καλοκαίρι 1944, [Γραπτή μαρτυρία Γ. Παπαλάκης, Γ. Γιαννούτσος, Βάγιας Κουκουλάς].

39.- Νικόλαος Μούσκας. Στην Αθήνα στις 19 Σεπτέμβρη 1944, [«Εργατική Πάλη» 18.3.46, μαρτυρία Μ. Σούλας].

40.- Νικόλαος Ξανθόπουλος. Αγρίνιο, πριν από το Δεκέμβρη του ‘44, [«Πάλη των Τάξεων» 20.11.44, Κ. Αναστασιάδης].

41.- Νίκος Παγώνης και Γιάννης Παναγιωτίδης. ΣτηΤριχωνίδα, το καλοκαίρι 1944, [Γραπτή μαρτυρία Γ. Παπαλάκης, Γ. Γιαννούτσος, Βάγιας Κουκουλάς].

42.- Στέλιος Παπάζογλου. Στο Βύρωνα το καλοκαίρι του 1944. Γραπτή μαρτυρία Ρ. Ντόκου.

43.- Νάκος Πανόπουλος. Προφορική μαρτυρία Περικλή Χουλιάρα. Λίγο πριν από την Απελευθέρωση.

44.- Σπύρος Πηλίτσης. Στη Θήβα, 20 Μαρτίου 1944, [«Εργατική Πάλη» 15.6.45].

45.- Γ. Πονηρός. Στη Δ. Φθιώτιδα, λίγο πριν την απελευθέρωση, [Προφορική μαρτυρία Περικλή Χουλιάρα].

46.- Θωμάς Παπαδόπουλος. Δολοφονήθηκε στην Ήπειρο, το Γενάρη του 1944, [Π. Νούτσος «Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα» τ. 3, σ. 528].

47.- Βασίλης Ράπτης. Περιφέρεια Τριχωνίδας, Αύγουστος 1944, [Γραπτή μαρτυρία Γ. Παπαλάκης, Γ. Γιαννούτσος, Βάγιας Κουκούλας].

48.- Νίκος Σακελλαρίου. Στο Βύρωνα, καλοκαίρι 1944, [Γραπτή μαρτυρία Ρωμύλ. Ντόκου].

49.- Στρατής Σπανέας. Αθήνα (Παγκράτι), Ιούνιος 1944, [«Διεθνιστής» 20.6.44].

50.- Ευάγγελος Στάης (Καρβούνης). Δολοφονήθηκε στον Πειραιά, τις ημέρες του Δεκέμβρη, [«Εργατική Πάλη» 25.12.45].

51.- Στέργιος Στεργίου. Καπνεργάτης. Δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις 23 Νοεμβρίου 1944, [«Εργατική Πάλη» 15.11.45].

52.- Σπύρος Στεφάνου. Δολοφονήθηκε στην Αθήνα, τις ημέρες του Δεκέμβρη, [«Εργατική Πάλη» 29.11.45].

53.- Γιάννης Σωτηράκης. Στην περιφέρεια Τριχωνίδας, καλοκαίρι του 1944, [Γραπτή μαρτυρία Γ. Παπαλάκης, Γ. Γιαννούτσος, Βάγιας Κουκούλας].

54.- Δημήτρης Τάτσης. Δολοφονήθηκε στη Νάουσα, 5 Μαΐου 1944, [«Εργατική Πάλη» 27.9.45].

55.- Παναγιώτης Τσιγκέλης. Εργάτης, δραπέτης από τα νησιά. Δολοφονήθηκε στο Περιστέρι, τις ημέρες του Δεκέμβρη (σύμφωνα με τον Α. Στίνα τον έσφαξαν στη περιοχή της πλατείας Βάθης), [«Εργατική Πάλη» 15.8.1945].

56.- Γ. Τεριτζής. Στον Πειραιά, τις ημέρες του Δεκέμβρη, [Θ. Πίστη «Στα κρατητήρια της Εθνικής Πολιτοφυλακής»].

57.- Ν. Φλώρος. Στο Αγρίνιο, λίγο πριν από το Δεκέμβρη, [μαρτυρία Κ. Αναστασιάδη].

58.- Κοσμάς Χαριτωνίδης. Στον Πειραιά, τις ημέρες του Δεκέμβρη, [«Εργατική Πάλη» 15.11.1945].

59.- Παντελής Δαμασκόπουλος. Δολοφονήθηκε τον Αύγουστο του 1944. Γεννήθηκε το 1896 στον Πύργο της Ηλείας. Το 1930 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και το 1936 γίνεται μέλος της Κ.Ε. Διαγράφεται, κατηγορούμενος ως πράκτορας της ασφάλειας. Αποκαταστάθηκε το 1981.

60.- Γρηγόρης Σκαφίδας. Εργάτης. Μέλος του Πολιτικού γραφείου του ΚΚΕ από το 1938. Συλλαμβάνεται το 1939 και κάνει δήλωση μετάνοιας κατόπιν εντολής του Ζαχαριάδη. Το 1944 τον καλούν από τη Μεσσηνία, όπου κατοικεί, στο Καρπενήσι «για να του ανατεθεί δουλειά στο ΕΑΜ». Δολοφονείται το καλοκαίρι του 1944, [Β. Νεφελούδης, Ντοκουμέντα, σελ.233].

61.- Γιάννης Καλογερίδης. Εργάτης. Μαζί με άλλους εργάτες σκότωσε την πρωτομαγιά του 1931 τον αστυφύλακα Γυφτοδημόπουλο. Καταδικάστηκε σε πολλά χρόνια. Όταν αποφυλακίστηκε έπιασε δουλειά σ’ ένα μαγέρικο στον Πειραιά. Εκεί τον βρήκαν και τον δολοφόνησαν, επειδή πριν από πολλά χρόνια είχε διαφωνήσει με τον Τυρίμο. (Ο Τυρίμος ήταν μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ, βουλευτής και γραμματέας της Π. Ε. Αθήνας. Πέρασε στην Ασφάλεια και ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που καθοδηγούνταν από την Ασφάλεια του Μεταξά. Στην κατοχή ήταν με τους ταγματασφαλίτες του Ράλλη), [Μαρτυρία Α. Στίνα].

62.- Στέλιος Αρβανιτάκης. Εργάτης τσιγαράς. Θεωρείται ως ο κύριος εκπρόσωπος της επαναστατικής αριστεράς στον ελλαδικό χώρο. Ήταν ο μόνος που διαμαρτυρήθηκε για την σφαγή της Κρονστάνδης τον Μάρτη του 1921. Στο διάστημα 1923-24 ήταν από τους ηγέτες της Κομμουνιστικής Ένωσης του Πειραιά (μιας από τις πιο μαχητικές οργανώσεις, που αποχώρησε από το ΚΚΕ και βρέθηκε επικεφαλής των απεργών εργατών του Πειραιά, σ’ όλες τις μάχες που έδιναν με την χωροφυλακή και τους τσερκέζους του Πλαστήρα). Αποκλείστηκε από το ΚΚΕ με απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τη Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Στράφηκε στον αναρχοκομμουνισμό χωρίς να ενταχθεί σε καμία οργάνωση, αλλά βρισκόταν πάντα μπροστά σ’ όλες τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις των εργατών με την αστυνομία. Γι’ αυτά «έπρεπε» να δολοφονηθεί, [Μαρτυρία Α. Στίνα].

Συσπείρωση Αναρχικών

Πηγές:
1) Δεκέμβρης του ’44, ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ, εκδ. φιλίστωρ, Ιούλιος 1996.
2) Γιάννη Η. Καρύτσα, Ο ΣΦΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ, εκδ. Άρδην, Αύγουστος 2002. (Στο βιβλίο παρατίθεται και αλφαβητικός κατάλογος 93 δολοφονημένων αγωνιστών)
3) Α. Στίνα (Σπύρου Πρίφτη) ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, Εβδομήντα χρόνια κάτω από τη σημαία της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, εκδ. ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 1985.
4) Α. Στίνα (Σπύρου Πρίφτη), ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ, έκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, Ιανουάριος 1984.
5) Σολ. Νεοκ. Γρηγοριάδη, Ιστορία της συγχρόνου Ελλάδος, τόμος Α΄.
6) Μάριου Εμμανουηλίδη, ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ, εκδ. φιλίστωρ, Φεβρουάριος 2002.

Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, Φ.28, Σεπτέμβριος 2004

ΠΗΓΗ 

Μία αιματηρή πορεία του Ε.Λ.Α.Σ. (Πύργος, Καλαμάτα, Μελιγαλάς…)

Οι αναρχικοί ξεσκίζουν τους ανθέλληνες κομμουνιστές

 

Είναι γνωστή η πορεία της αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής κατά την διάρκεια της κατοχής αλλά και μετά από αυτήν. Έχουμε ήδη αναφερθεί στα «Δεκεμβριανά» σε προηγούμενο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (φύλλο 78). Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως κάθε πλευρά τής αριστεράς είναι εξουσιαστική. Αυτό, είναι σημαντικό να μη μας διαφεύγει. Επειδή η πρισματική εικόνα, πολλές φορές, καλλιεργεί ψευδαισθήσεις και με δεδομένο πως αριστερά και βία αποδίδονται συνήθως με μια λέξη που ακούει στο όνομα ΚΚΕ, καλό είναι να λαμβάνεται υπ’ όψιν πως η άσκηση της εξουσιαστικής βίας έχει κι αυτή πολλές όψεις, από την άμεση έως και τις πλέον συγκεκαλυμμένες εκδηλώσεις της. Το αν σε πολλές περιπτώσεις η πρωτοκαθεδρία της άμεσης εξουσιαστικής βίας (κυρίως) παραχωρήθηκε στο ΚΚΕ δεν απαλλάσσει από την συνευθύνη τις υπόλοιπες πλευρές και φορείς της αριστεράς, που όχι μόνο ανέχτηκαν αλλά και ενθάρρυναν, με τον ιδιαίτερο τρόπο τους κάθε φορά, την εγκληματική του δραστηριότητα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά συγκροτούσαν μαζί του και μέτωπα.

Δεν έχει σημασία αν κατά το αρχικό διάστημα της περιόδου στην οποία αναφερόμαστε ο αριθμός ή η κοινωνική επιρροή της αριστεράς γενικότερα ήταν περιορισμένη. Σημασία έχει η μεθοδολογία και το ιδεολογικό-πολιτικό της περιεχόμενο, που έδωσε στην τετραετία της κατοχής την δυνατότητα να εκφραστεί το εγκληματικό της πρόσωπο δια μέσου της κομμουνιστικής της εκδοχής. Άλλωστε, στο ΕΑΜ δεν συμμετείχαν μόνο κομμουνιστές, αλλά και πολλοί αριστεροί. Θύτες και θύματα (π.χ. τροτσκιστές και διαφωνούντες με το ΚΚΕ που καταδιώχτηκαν ή δολοφονήθηκαν απ’ αυτό) ανήκαν και ανήκουν στην ίδια εξουσιαστική συνομοταξία. Οι όποιες φωτεινές, πράγματι, εξαιρέσεις (Στίνας) επιβεβαιώνουν δυστυχώς τον κανόνα.

Στην απέναντι πλευρά ήταν οι εθνικόφρονες, οι κάθε είδους απόχρωσης δημοκράτες, οι απολυταρχικοί, οι δικτάτορες κ.λπ., το άλλο πρόσωπο της εξουσίας

Όσο περισσότερο προσεγγίζει κάποιος την μία ή την άλλη πλευρά, τόσο αλλοτριώνεται από τις εξουσιαστικές απόψεις, διαβρώνεται από τη μεθοδολογία τους και βουλιάζει στο τέλμα του κρατισμού και της κυριαρχίας.

Αυτές οι επισημάνσεις έχουν μεγάλη σημασία για εμάς τους αναρχικούς.

Εάν θέλουμε πραγματικά να διατηρήσουμε την πηγαία και πρωτογενή ουσία της απελευθερωτικής σκέψης και του ήθους που πηγάζει από την αναρχική θεώρηση και στάση ζωής και αγώνα, οφείλουμε να προβάλλουμε την αλήθεια, σε κάθε πτυχή του ιστορικού και κοινωνικού γίγνεσθαι. Να παραμένουμε πολέμιοι κάθε εξουσίας και γι’ αυτό το λόγο να μην ανήκουμε και να μην εντασσόμαστε σε κανένα στρατόπεδο και σε κανένα κίνημα.

Ας στέλνουν τα αναθήματα από τις «νίκες» τους οι κάθε είδους τύραννοι. Είναι τιμή μας, ως αναρχικών, η μη υποταγή μας στο ψέμα και τη μισαλλοδοξία. Είναι τιμή μας να μην ακολουθούμε την κάθε κινηματική σημαία, που προσκαλεί στην υποταγή και στην αποδοχή των κελευσμάτων τής κάθε είδους αριστερής ή αριστερόφρονης συμμαχίας, όπου η αφομοίωση απ’ αυτήν επιτρέπει μόνο ψευδαισθήσεις διαφορετικότητας. Είναι μέσα στη θέση που επιλέξαμε ως αναρχικοί να είμαστε πολέμιοι του κάθε εξουσιαστικού εγκλήματος. Άλλωστε, η αναρχία δεν έχει σχέση με κανενός είδους αριστερά ή δεξιά.

Έτσι, δεν σιωπούμε και δεν ανεχόμαστε τις εξοργιστικές, μισαλλόδοξες, εξουσιαστικές στάσεις και πρακτικές και ως εκ τούτου ανταγωνιστικές προς την ανθρώπινη υπόσταση και την προσπάθεια για ένα κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο. Δεν ταιριάζει στους αναρχικούς η υιοθέτηση του «θριαμβευτικού» συνθήματος ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, αλλά και κάθε παρόμοιας λογικής που θριαμβολογεί για δολοφονίες, βιασμούς, σφαγές ανυπεράσπιστων ανθρώπων και δολοφονίες αιχμαλώτων.

Αναφερόμαστε, εν προκειμένω, σε μία από τις πλέον σκοτεινές στιγμές της κατοχικής περιόδου που αρχίζει τυπικά στις 18 Ιουνίου του 1943, όπου με τον νόμο 260/1943 συστήνονται τα τάγματα ασφαλείας με σκοπό να βοηθήσουν τα γερμανικά στρατεύματα για την τήρηση της τάξης αλλά και απέναντι στον ΕΛΑΣ. Ένα μήνα μετά η Ιταλία οδεύει προς την συνθηκολόγηση. Η βοήθεια που προσέφεραν τα τάγματα της κυβέρνησης Ράλλη, ήταν πράγματι μεγάλη λόγω και της τοπικής γνώσης και των προσώπων. Ο ισχυρισμός των υποστηρικτών των ταγμάτων ασφαλείας είναι πως με την συγκρότηση τους προετοιμαζόταν το έδαφος για την παράδοση της εξουσίας στη νόμιμη εθνική κυβέρνηση, μετά την αναμενόμενη κατάρρευση του Άξονα.

Σαφώς και αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι ψέμα, αν ληφθεί υπ’ όψιν πως η κυριαρχία του ΕΛΑΣ ήταν δεδομένη, αλλά και από το ότι μετά την αποχώρηση των γερμανών από τις μεγάλες πόλεις της Πελοποννήσου (Πύργο, Καλαμάτα, κ.λπ.) τα τάγματα ασφαλείας στις περισσότερες περιπτώσεις αρνήθηκαν να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ, αν και είχαν περικυκλωθεί, υποστηρίζοντας πως θα παραδοθούν με τον οπλισμό τους στη νόμιμη κυβέρνηση.

Είναι, επίσης, γεγονός πως σε πολλές περιπτώσεις τα τάγματα ασφαλείας έδρασαν μαζί με τις δυνάμεις κατοχής εναντίον των ΕΛΑΣιτών, όπως και το ότι δεν είναι λίγες οι φορές όπου ξεπέρασαν σε ζήλο τους γερμανούς κατακτητές, ως προς την εφαρμογή αντιποίνων.

Σαν αποτέλεσμα της δράσης των Ταγμάτων Ασφαλείας «που ήταν πολύ σοβαρή και τα τμήματα του ΕΛΑΣ πιέζονταν σκληρά από την συνδυασμένη ενέργεια γερμανών και ταγματασφαλιτών»[1] στέλνεται στην Πελοπόννησο ο Βελουχιώτης στα τέλη Απριλίου του 1944.

Αυτή η αποστολή είχε σαν αποτέλεσμα τα πλέον αιματηρά συμβάντα του τελευταίου μήνα της γερμανικής κατοχής, στα οποία την πρώτη θέση έχουν αυτά του Μελιγαλά.

Ας δούμε πιο συγκεκριμένα πως κύλησαν τα γεγονότα.

Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4-9-1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Στις 8 Σεπτεμβρίου ο ΕΛΑΣ αφού περικυκλώνει τον Πύργο εξαπολύει επίθεση, μετά από την άρνηση τού εκεί Τάγματος Ασφαλείας, που βρισκόταν υπό την Διοίκηση του ταγματάρχη Κοκκώνη, να παραδοθεί. Στις μάχες που ακολούθησαν ο Κοκκώνης σκοτώνεται, αλλά οι ταγματασφαλίτες συνεχίζουν να μάχονται για 48 ολόκληρες ώρες. Γύρω στους 250 κατόρθωσαν να διαφύγουν και να φτάσουν στην Πάτρα, ενώ περίπου 120 σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.

Ταυτόχρονα, στις 9 Σεπτεμβρίου 1944, ο ΕΛΑΣ πραγματοποίησε επίθεση στην Καλαμάτα και την κατέλαβε, μετά από ολοήμερη μάχη με τον εκεί λόχο ασφαλείας και τη χωροφυλακή. Κατά τις μάχες σκοτώθηκε ο διοικητής του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Ι. Σέρβος. Της κατάληψης επακολούθησαν συλλήψεις και δολοφονίες.[2]

Οι ταγματασφαλίτες υποχώρησαν προς τους Γαργαλιάνους και προς τον Μελιγαλά, που θεωρούνταν ισχυρό σημείο στηρίγματος τους, αφού τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς είχαν αντιμετωπίσει με επιτυχία τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, που επιχείρησαν να τον εκπορθήσουν.[3]

Οι αποχωρήσαντες αποτελούνταν από ταγματασφαλίτες αλλά και άμαχο πληθυσμό της Καλαμάτας. Ο αριθμός των κατοίκων του Μελιγαλά έφθανε τις 3.000. Μετά, όμως, από την προσέλευση όσων έφυγαν από την Καλαμάτα και τις γύρω περιοχές, οι εκτιμήσεις ανεβάζουν σε τριπλάσιο τον αριθμό όσων βρίσκονταν εκεί κατά τη διάρκεια της εφόδου των ΕΛΑΣιτών. Είναι ένας, πράγματι μεγάλος αριθμός, ο οποίος δικαιολογεί τις διάφορες μαρτυρίες, που δημιουργούν σύγχυση σε σχέση με τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων της σφαγής, που επακολούθησε μετά την εισβολή του ΕΛΑΣ στον Μελιγαλά, δίνοντας την ευκαιρία στους αριθμολάγνους συνηγόρους υπεράσπισης των σφαγών να «ανακαλύπτουν» αντιφάσεις και να «παίζουν» με τους αριθμούς προσπαθώντας να επικαλύψουν την ουσία, που είναι αυτή η απερίγραπτη σφαγή.

Μετά την Καλαμάτα οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ (8ο και 9ο Σύνταγμα) στράφηκαν στον Μελιγαλά τον οποίο και περικύκλωσαν. «Ακολούθησε τριήμερη μάχη αποτέλεσμα της οποίας ήταν να αλωθή η ισχυρότατη θέσις και να σφαγούν όλοι οι υπερασπισταί της. Αλλά και ο ΕΛΑΣ είχε πάνω από 100 νεκρούς».[4] Άλλες αναφορές ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τον αριθμό των νεκρών ΕΛΑΣιτών (μεταξύ 120 και 200) και των τραυματιών, από τους οποίους αρκετοί πέθαναν μετά την μάχη, κάτι που είναι βέβαιο πως έπαιξε ρόλο στη εκδικητική μανία των κομμουνιστών.

Το τί επακολούθησε στη συνέχεια έχει περιγραφεί και επιβεβαιωθεί από πολλές πλευρές (ΕΑΜίτικες και μη) και συνεπώς είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Τραυματίες που βρίσκονταν στο νοσοκομείο καθώς και όλο το ιατρικό προσωπικό κατακρεουργούνται. Όσοι γλύτωσαν (γυναικόπαιδα και ταγματασφαλίτες) από το πρώτο κύμα εγκληματικής μανίας φυλακίστηκαν σε διάφορους χώρους. Γίνονται καταστροφές και λεηλασίες. Ταγματασφαλίτες και άμαχοι διατάσσονται με χωνιά να αφήσουν τα σπίτια τους ανοικτά και να συγκεντρωθούν σε δύο σημεία, στο Μπεζεστένι (την πανηγυρίστρα του Μελιγαλά) και στο κέντρο της πόλης.

Ντόπιοι αντάρτες του ΕΛΑΣ και πολιτοφύλακες του ΕΑΜ, πήραν αιχμάλωτους κατά ομάδες και τους μετέφεραν στα γύρω χωριά: Μερόπη, Σολάκιο, Ανθούσα, Νεοχώρι, Οιχαλία, Σκάλα, αλλά και μακρύτερα μέχρι τη Μεσσήνη, όπου και δολοφονήθηκαν μπροστά στους συγκεντρωμένους χωριανούς τους.

Ανάμεσα στους σκοτωμένους υπάρχουν δεκάδες πολυμελείς οικογένειες. Η οικογένεια Αλιφέρη από τα Τσουκαλέϊκα με 7 θύματα, Γρουσουζάκου από το Πεταλίδι με 7 θύματα, Κουτσίκου από τη Μικρομάνη με 8 θύματα, Μυλωνά από το Νεοχώρι με 9 θύματα μεταξύ 20 και 70 ετών, Σγουμπόπουλου από τη Μερόπη με 5 θύματα από 24 έως 85 ετών.

Σε 300 ανέρχονται οι σφαγιασθέντες κάτοικοι του Μελιγαλά. Αρκετές είναι οι οικογένειες και στο Μελιγαλά που έχασαν πάνω από ένα μέλος τους. Το Κοπανάκι είχε το λιγότερο 75 θύματα, το Διαβολίτσι 50, και τα μικρά χωριά Νεοχώρι και Μερόπη, 55 και 15 αντίστοιχα. Τουλάχιστον 60 χωριά και κωμοπόλεις της Άνω Μεσσηνίας είχαν πάνω από 10 θύματα.

Δέκα οκτώ άτομα που είχαν διαφύγει από τη κατειλημμένη Καλαμάτα, οδηγούνται πίσω και αφήνονται να λυντσαριστούν, στις 17 Σεπτεμβρίου. Τα πτώματα τους κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Οι σφαγές διήρκεσαν τέσσερα εικοσιτετράωρα. Οι περιγραφές είναι ανατριχιαστικές. Οι σκοτωμένοι δεν ρίχτηκαν μόνο στην γνωστή «πηγάδα» αλλά και σε άλλα πηγάδια που υπήρχαν στην περιοχή.

Αυτοί που κατακρεουργήθηκαν δεν ήταν μόνο ταγματασφαλίτες αλλά και άμαχοι, τις εκτελέσεις δεν τις έκαναν αδέσποτα στοιχεία της περιοχής, αλλά αντάρτες με την έγκριση του Βελουχιώτη, οι φόνοι δεν ήταν τυχαίες αυτοδικίες, αλλά οργανωμένες εκτελέσεις.[5] Η σφαγή ήταν προμελετημένη όπως επιβεβαιώνουν στελέχη του ΕΑΜ Μεσσηνίας «…τόσον ο Άρης όσον και ο Κουλαμπάς έβαλαν πόστα τα στελέχη του ΕΛΑΣ γιατί δεν «εξετελέσθησαν όλοι επί τόπου, αλλά τους έπιασαν ζωντανούς. […] Ο Άρης και οι αντιπρόσωποι του κόμματος Κουλαμπάς και Ν. Μπελογιάννης είχαν πάρει την απόφασιν. Όλοι έπρεπε να εκτελεσθούν…».[6] Ο δε Βελουχιώτης όταν, μεταξύ των κρατουμένων, ανεγνώρισε τον χωροφύλακα Χαράλαμπο Κουτσόγιαννη από τη Στερεά Ελλάδα «…διέταξε έναν αντάρτη και τον πήρε…»

Η επίσημη λίστα καταγράφει 1.144 ονόματα, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ότι «Στον Μελιγαλά, 1.400 άντρες, γυναίκες και παιδιά και περίπου 50 αξιωματικοί των ΤΑ σφαγιάστηκαν».[7] Υπάρχουν ακόμα αναφορές που μιλούν για 1.700 ή για 2.000 και παραπάνω.

Είναι γεγονός πως η θέση ήταν ιδιαίτερα οχυρή και η κατάληψη της θα απαιτούσε χρόνο και πολλές επιχειρήσεις εκ μέρους του ΕΛΑΣ. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ρίχτηκαν στη μάχη εφεδρείες. Ως προς τον τρόπο με τον οποίο έγινε η κατάληψη της κωμόπολης υπάρχει μία εκδοχή πως έγινε κατόπιν προδοσίας. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Οι αποτυχημένες προσπάθειες των κομμουνιστών να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα θα προκαλούσαν γέλια σε άλλες περιπτώσεις. Ας δούμε, λοιπόν, τι γράφει ένας απ’ αυτούς: «Αιχμάλωτοι στη φονική αυτή μάχη δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν. Οι ταγματασφαλίτες πετσοκόφτηκαν μαχόμενοι ως την τελευταία στιγμή από θέση σε θέση. Τα σώματά τους ρίχτηκαν με ανάθεμα για το αδικοχυμένο αίμα από τους βασανισμένους κατοίκους της περιοχής στην περιλάλητη πηγάδα».[8] Στην συνέχεια, ο ίδιος, κατεβάζει και τον αριθμό των σκοτωμένων ΕΛΑΣιτών σε 60 (στρογγυλά! Ούτε ένας παραπάνω, ούτε ένας παρακάτω, σύμφωνα με τις «μετρήσεις» του ανακοινωθέντος του ΕΛΑΣ που ανεβάζει τους νεκρούς του σε 60 και τους ταγματασφαλίτες σε 800.). «Κι ας είχε ο ΕΛΑΣ στη μάχη αυτή τις πιο πολλές απώλειες: 60 νεκρούς και 150 τραυματίες». Είναι φανερό πως στους 800 συμπεριλαμβάνονται και κάποιοι από τους σφαγιασθέντες μετά την κατάληψη του Μελιγαλά.

Η έλλειψη συμφωνίας ανάμεσα στους κομμουνιστές για τον τρόπο με τον οποίο αλώθηκε ο Μελιγαλάς είναι χαρακτηριστική: «Όταν όμως από το ύψωμα ακούγεται μια ριπή των ανταρτών προς τα μέσα, στο Μελιγαλά, αμέσως αρχίζουν να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και ν’ ανεμίζουν στον αέρα κάτασπρα σεντόνια. Ο Μελιγαλάς έπεσε…».[9] Όπου, πάει περίπατο το «μαχόμενοι από θέση σε θέση». Αν, μάλιστα, ισχύει και το ότι απελευθερώθηκαν 200 ΕΑΜίτες που κρατούνταν αιχμάλωτοι (ενώ θα μπορούσαν να έχουν σφαγιασθεί από τους ταγματασφαλίτες), τότε η αγριότητα των ΕΛΑΣιτών, που συναγωνίστηκε και ξεπέρασε κατά πολύ αυτή των αντιπάλων τους, βρίσκεται σε ακόμα πιο απομακρυσμένο σημείο από αυτό της αντεκδίκησης ή των αντιποίνων.

Αν για τους κομμουνιστές τα όσα διαδραματίστηκαν είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από καταισχύνη, για δε τους εθνικόφρονες αφορμή για να επιδείξουν την αγριότητα των αντιπάλων τους (όπου προφανώς σ’ αυτή την περίπτωση υστέρησαν), όσοι μπορούν να αντιληφθούν την βαθύτερη ουσία αυτών των αποτρόπαιων καταστάσεων, διαπιστώνουν τι σημαίνει εξουσία, μανία για κυριαρχία, φανατισμός, ανελευθερία, απανθρωπιά.

Και φυσικά όλα αυτά έγιναν και πάλι χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα, όπως π.χ. την κατάληψη της εξουσίας από τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Επειδή είναι γνωστό πως όλο αυτό το εγκληματικό όργιο βοήθησε στο να επιταχυνθεί και να εφαρμοσθεί η συμφωνία της Καζέρτας, την οποία το ΚΚΕ έκανε αποδεκτή χωρίς επιφύλαξη (εκτός από τον Δεσποτόπουλο, ο οποίος τελικά απέσυρε τις αντιρρήσεις του). Αλλά και οι προηγούμενες συμφωνίες ουσιαστικά αποδεχόντουσαν την ανασυγκρότηση του κράτους μέσα από την κυβέρνησης εθνικής ενότητας, στην οποία θα συμμετείχε το ΚΚΕ.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την συμφωνία της Καζέρτας, που τροποποιούσε το βρετανικό Σχέδιο «Μάνα», θα στέλνονταν έλληνες υπουργοί σε διάφορες «ευαίσθητες» περιοχές. Δινόταν προτεραιότητα στην Πελοπόννησο όπου θα στελνόταν εκπρόσωπος της κυβέρνησης μαζί με βρετανούς κομάντο, την δε Πάτρα θα καταλάμβαναν βρετανικά στρατεύματα. Ο ΕΛΑΣ θα τελούσε υπό τις άμεσες διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ. Στην περιοχή (που ανήκε στον ΕΛΑΣ θα διοριζόταν στρατιωτικός διοικητής από το Γ.Σ. του ΕΛΑΣ τον οποίο θα ενέκρινε η ελληνική κυβέρνηση και θα ήταν κάτω από τις διαταγές του Σκόμπυ. Όπως γράφει ο Σαράφης είχε γίνει σαφές πως ο Βελουχιώτης δεν ήταν ανεκτός ως διοικητής. Η συμφωνία της Καζέρτας ήταν σαφής παράδοση των πόλεων χωρίς κάποιο αντάλλαγμα, παρά μόνο την επιβεβαίωση της συμμετοχής στην διαχείριση της εξουσίας.

Είναι λογικό να αναρωτηθεί κάποιος «για ποιο λόγο έγινε όλο αυτό το μακελειό;». Η απάντηση που δίνουν οι εθνικόφρονες είναι πως ο ΕΛΑΣ ήθελε να πάρει με πλάγιο τρόπο την εξουσία και να έχει στο χέρι την κυβέρνηση. Ισχυρίζονται, μάλιστα, πως αν δεν υπήρχε η αντίσταση των ταγμάτων ασφαλείας η επικράτηση τους ΕΛΑΣ θα ήταν ολοκληρωτική.

Τα πραγματικά, όμως, περιστατικά δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Αν ο ισχυρισμός αυτός είναι αλήθεια τότε για ποιο λόγο το ΚΚΕ να υπογράψει την Συμφωνίας της Καζέρτας, όπου ο ΕΛΑΣ υπαγόταν άμεσα στην αγγλική διοίκηση; Δεν θα μπορούσε να αντιτάξει τις δυνάμεις του και να απαιτήσει αυτό που (υποτίθεται πως) επιδίωκε, αφού ήταν σίγουρο πως καμία δύναμη δεν μπορούσε να το σταματήσει εκείνη τη στιγμή; Κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Επομένως, είναι προφανές πως το ΚΚΕ έδρασε ως κρατικός παράγων που ανταγωνίστηκε με τα τάγματα ασφαλείας στο κατά πόσον θα φανεί πιο υποτακτικός στους νόμιμους ιδιοκτήτες του κράτους. Έτσι παρέδωσε σαν καλό παιδί (στον εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης και τους βρετανούς κομάντο) τις «κατακτήσεις» του.

Η προθυμία του ΕΛΑΣ στην εφαρμογή της Συμφωνίας υπήρξε άμεση. Η υποτακτικότητα του Βελουχιώτη στην αντιπροσωπεία της κυβέρνησης υπό τον Π. Κανελλόπουλο είναι χαρακτηριστική και θυμίζει το ρητό: Αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω! «Οφείλω να παραδεχθώ, ότι ο αδίστακτος εις αιματηράς πράξεις Άρης Βελουχιώτης εσταμάτησεν από της αφίξεώς μου εις την Πελοπόννησον (27 Σεπτεμβρίου 1944) και της συναντήσεώς μου μετ’ αυτού, τας εκτελέσεις και τας σφαγάς».[10]

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944, ημέρα υπογραφής αυτής της Συμφωνίας ο ΕΛΑΣ είχε ήδη καταλάβει τους Γαργαλιάνους ακολουθώντας την ίδια διαδικασία σφαγών που είχε προηγηθεί στο Πύργο, την Καλαμάτα και τον Μελιγαλά. Οι τελευταίες «επιχειρήσεις» έγιναν στην Πύλο ένα περίπου εικοσιτετράωρο πριν από τον ερχομό του Π. Κανελλόπουλου (27 Σεπτεμβρίου) που συνέπεσε με την πολιορκία της Τρίπολης από τον ΕΛΑΣ.

Εκεί τα τάγματα ασφαλείας, που τελούσαν υπό την διοίκηση του συνταγματάρχη Διον. Παπαδόγκωνα, παραδόθηκαν τελικά στις 29 Σεπτεμβρίου σε αντιπροσωπεία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας υπό τον Π. Κανελλόπουλο, παρουσία των Άγγλων και του ΕΛΑΣ (Τσικλητήρας και Παπαγεωργίου).

Αξιοσημείωτη πάντως είναι η δήλωση του Παπαδόγκωνα κατά την παράδοσή του: «Εύχομαι να φθάση η ημέρα της απολογίας μου δια να δηλώσω τις πταίει και πόσον κατεπατήθη ο έντιμος στρατιώτης Παπαδόγκωνας. Εξ όλων των σημείων, τολμώ να το είπω, από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους Αθηνών, Καΐρου και περί τον Βασιλέα είχομεν συνεχώς την ενθάρρυνσιν ότι η αποστολή μας είναι πατριωτική, να προβαίνομεν αδιστάκτως εις την εκτέλεσιν υψίστου πατριωτικού έργου εναντίον της απειλής του κομμουνισμού. Δεν μπορώ αυτήν την στιγμήν να αναφέρω και το όνομα του ατόμου, το οποίον υπήρξε σύνδεσμός μας. Κατά την στιγμήν της δίκης μου θα μιλήσω ανοικτά δια να μάθη ο κόσμος την αλήθειαν».[11] Όντας υπόλογος μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου κατά τα Δεκεμβριανά σκοτώθηκε από αδέσποτη(;) σφαίρα.

«[…] Η πολιορκία της Τριπόλεως κατόπιν διημέρου αγωνιώδους παρεμβάσεώς μου, ελύθη ομαλώς δια της παραδόσεως του ισχυρού υπό τον συνταγματάρχην Παπαδόγκωνα Τάγματος Ασφαλείας. Ο αρχηγός του Τάγματος και όλοι οι αξιωματικοί εστάλησαν, φέροντες τα ατομικά των όπλα.[…] Το βαρύ αιματηρόν επεισόδιον του Μυστρά, όπου είχε καταφύγει άλλο Τάγμα Ασφαλείας, εσημειώθη, αφού πλέον, απελευθερωθείσης της πρωτευούσης, κατηυθυνόμην ή και είχα φθάσει εις τας Αθήνας. Αφορμή άλλως τε, τούτου υπήρξε το γεγονός, ότι επεχείρησεν το Τάγμα, παρά την διαταγήν που είχα εκδώσει, όπως μείνει ακίνητον όπου ευρίσκετο, να μετακινηθή, πράγμα το οποίον εξεμεταλλεύθησαν οι Ελασίται δια να μη σεβασθούν και την προς αυτούς εκδοθείσαν διαταγήν αποχής από κάθε ένοπλον ενέργειαν».[12]

Εκτός από την Τρίπολη, οι δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας είχαν συμπτυχθεί πλέον στην Πάτρα και την Κόρινθο. Στην Πάτρα οι ταγματασφαλίτες εγκατέλειψαν τους 350 γερμανούς που βρίσκονταν εκεί (οι οποίοι μετακινήθηκαν με πλοιάρια στη Στερεά Ελλάδα δύο μέρες μετά) και παραδόθηκαν στην νόμιμη εξουσία. Ακολούθησε θριαμβευτική είσοδος στην πόλη του Κανελλόπουλου, με την συνοδεία του πειθήνιου Βελουχιώτη. Στις 9 Οκτωβρίου 1944 εκκενώθηκε και η Κόρινθος.

Με αυτό τον τρόπο έληξε ένα ακόμα μακελειό. Εδώ χρειάζεται να γίνει αναφορά στο ότι οι πρώτοι που προώθησαν την άποψη για τον «προδοτικό» ρόλο των ταγμάτων ασφαλείας ήταν οι Άγγλοι. Οι ΚΚΕδες είναι που την υιοθέτησαν με πάθος. Παρ’ όλα αυτά οι εγγλέζοι τα στήριξαν και τα χρηματοδότησαν κατά την διάρκεια της κατοχής. Ιδιαίτερη μνεία για τα τάγματα ασφαλείας υπάρχει στην συμφωνία της Καζέρτας όπου ορίζεται ότι: τα τάγματα ασφαλείας θα θεωρηθούν ως εχθρικοί σχηματισμοί, εκτός εάν παραδοθούν. Επομένως, μόνο ανόητοι θα μπορούσαν να πιστέψουν πως οι Άγγλοι και οι εξουσιαστές του ελλαδικού χώρου θα άφηναν ανοιχτό το έδαφος στο ΚΚΕ, μετά την απελευθέρωση. Προφανώς αυτό το γνώριζε και το ίδιο το κόμμα πολύ καλά.

Εδώ, λοιπόν, γίνεται φανερό το εξουσιαστικό παιχνίδι όλων των πλευρών για μια καλύτερη θέση μέσα στο υπό ανασυγκρότηση κράτος, (που όμως προκάλεσε τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων) αποδείχνοντας πως η εξουσία σε κάθε της μορφή είναι απεχθέστατη και αντιανθρώπινη.

Ας σημειωθεί το γεγονός πως από τις 30 Αυγούστου έως τις 27 Σεπτεμβρίου 1944 ο ΕΛΑΣ δεν πραγματοποίησε, στο Μωρηά, καμία επίθεση εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων, που βρισκόντουσαν εκείνο το διάστημα σε κατάσταση απαγκίστρωσης. Είναι προφανές ότι αυτή δεν ήταν μια πρωτοβουλία του Γενικού Στρατηγείου. Υπήρχαν εντολές άνωθεν που ακολουθούσαν συμφωνίες, οι οποίες είχαν γίνει «κάτω από το τραπέζι» για την ασφαλή αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, τουλάχιστον για μια ορισμένη περίοδο και σε σχέση με ορισμένες «επίμαχες» περιοχές.

Εξετάζοντας από την ουσιαστική τους σκοπιά τα γεγονότα στο Μελιγαλά –αλλά και αλλού– δεν θα σταθούμε στην αριθμητική προσέγγιση των θυμάτων για να εκτιμηθεί το μέγεθος της κτηνωδίας. Και πολύ λιγότεροι να ήταν οι σφαγιασθέντες πάλι η ουσία παραμένει ίδια. Σημασία έχει, πέρα από οποιαδήποτε προσθαφαίρεση νεκρών και σκοπιμότητες που κρύβονται ή προωθούνται, το ότι δολοφονήθηκαν με τον πλέον βάρβαρο τρόπο (κλαδευτήρια, μαχαίρια κ.λπ.) άνδρες γυναίκες και παιδιά αντιπάλων, οι οποίοι είχαν επίσης αιχμαλωτισθεί. Η κτηνωδία εθριάμβευσε!

Αυτό που ισχύει, για όσους θέλουν να δημιουργήσουν έναν κόσμο ελευθερίας, που δεν μετρούν την νίκη ή την επιτυχία τους με σωρούς πτωμάτων από υπαρκτούς ή ανύπαρκτους εχθρούς, είναι το ότι αν ο σεβασμός προς τους άμαχους είναι ύψιστη υποχρέωση, τότε υπέρτατος σεβασμός οφείλεται και προς τους αιχμαλώτους, όποιοι κι αν είναι. Επειδή η αιχμαλωσία είναι το τέλος του πολέμου γι’ αυτόν που την υφίσταται. Είναι, πλέον, και αυτός άμαχος και μάλιστα πιο ευάλωτος, αφού είναι και αιχμαλωτισμένος.

Η σφαγή στον Μελιγαλά δεν αποτελεί ούτε τίτλο τιμής, ούτε γεγονός για το οποίο μπορεί να νοιώσει κάποιος περηφάνια και χαρά. Είναι ένα συμβάν που βάθυνε ακόμα περισσότερο τα χαντάκια, όπου θα θάβονταν χιλιάδες άνθρωποι και θα κυλούσαν ποταμοί αίματος, τα επόμενα 5 χρόνια. Μια ακόμη θυσία στο Μολώχ του κράτους και της κυριαρχίας. Τα δύο πρόσωπα της εξουσίας συγκρούστηκαν και το ένα αποδείχτηκε πιο αποτρόπαιο από το άλλο.

Ως αναρχικοί δεν έχουμε να επιχαίρουμε για την εκδικητική μανία της μιας πλευράς προς την άλλη. Επειδή, όταν λέμε ότι είμαστε ενάντια σε κάθε εξουσία το εννοούμε…

Συσπείρωση Αναρχικών

Παραπομπές

1. Σ. Σαράφη, Ο ΕΛΑΣ.

2. Δ. Χαριτόπουλου, Άρης ο Αρχηγός των ατάκτων τόμος Α΄.

3. Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 23/5/1964, σ.5.

4. Σολ. Γρηγοριάδη, Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδος 1941-1967, τόμος Β΄.

5. Σ. ΞΙΑΡΧΟΣ, Η αλήθεια για τον Μελιγαλά, 1982.

6. Γιάννη Καραμουζούνη, Πατριώτες και προδότες στο Μωριά, Τρίπολις 1950.

7. Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2001

8. Γιάννη Γ. Χατζηπαναγιώτου (Καπετάν Θωμά), Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ.

9. Κ. Μπρούσαλη, Η Πελοπόννησος στο πρώτο αντάρτικο.

10. Π. Κανελλόπουλος, Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου.

11. Η. Παπαστεριόπουλου, Ο Μωρηάς στα Όπλα.

12. Π. Κανελλόπουλος, Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου.

Από τη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ, 119, Σεπτέμβριος 2012

 ΠΗΓΗ

Τ. ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ:Οι παλιοί κομμουνιστές θα έπρεπε να κρύψουμε τα πρόσωπα από ντροπή!

Με άρθρο-σοκ ο Τάκης Λαζαρίδης, συγκατηγορούμενος του Νίκου Μπελογιάννη (που καταδικάστηκε μαζί του σε θάνατο), γράφει στη δημοκρατία (Σάββατο, 01.4.17) όλη την αλήθεια
Χωρίς να μασάει τα λόγια του, με καθαρές κουβέντες και θαρραλέο λόγο, ο Τάκης Λαζαρίδης αποδομεί τη φιέστα που στήθηκε στην Αμαλιάδα από τον ΣΥΡΙΖΑ για το «μουσείο Μπελογιάννη». Ο συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος είχε καταδικαστεί και εκείνος εις θάνατον, αλλά γλίτωσε κυρίως λόγω του νεαρού της ηλικίας του, είναι καταπέλτης κατά του Αλέξη Τσίπρα αλλά και κατά των πρώην συντρόφων του. Το άρθρο στη «δημοκρατία» είναι το ακόλουθο:
Toυ
Τάκη Λαζαρίδη*
Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη θα ήθελα, δεδομένου ότι υπήρξα αυτός που έζησε μαζί του τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες του στιγμές, να σημειώσω τα εξής.
Α) Ο Μπελογιάννης υπήρξε αναμφισβήτητα μια ηρωική φυσιογνωμία, μια από τις μορφές εκείνες που σπάνια αναφαίνονται στον τόπο και στον χρόνο. Ηταν ένα θαρραλέος και ανιδιοτελής αγωνιστής, που έδωσε τη ζωή του (ενώ θα μπορούσε να σωθεί συμβιβαζόμενος), αγωνιζόμενος για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανικά, για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι συνεπώς άξιος τιμής και σεβασμού, όμως έως εδώ. Διότι ταυτόχρονα ήταν και ένας πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης που με τη δράση του πλήγωσε, άθελά του έστω, την πατρίδα. Πολέμησε στον Εμφύλιο, αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον οποίο ήμασταν εμείς. Και όταν λέω εμείς, εννοώ ο Ζαχαριάδης και η παρέα του, που δρούσαν πάντοτε κατ’ εντολήν της Μόσχας.
Η τραγωδία μας, που είναι βέβαια και τραγωδία του Μπελογιάννη, συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δίναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.
Βαρύ ήταν το υλικό και ανθρώπινο κόστος του Εμφυλίου. Τον πληρώσαμε εμείς, όμως ταυτόχρονα τον πλήρωσαν και πολλοί αθώοι.
Είχαμε κάθε δικαίωμα να θυσιάσουμε τη ζωή μας καταπώς θέλαμε, δεν είχαμε όμως κανένα δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν, λοιπόν, τιμές και μνημεία. Και αντί για εγκαίνια μνημείων, που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και να αναζωπυρώνουν τα πάθη και τα μίση του παρελθόντος, θα έπρεπε εμείς οι παλιοί κομμουνιστές, και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχαμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς. Κι αν πάλι ο Τσίπρας ήθελε οπωσδήποτε να στήσει μνημεία, θα έπρεπε πρώτα να στήσει μνημείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό ή για τις μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί ήθελαν να σώσουν τα παιδιά τους. Θα έπρεπε να επισκεφθεί πρώτα το στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστοριάς και να αποθέσει ένα λουλούδι στη μνήμη των χιλιάδων αξιωματικών και των ανδρών του Ελληνικού Στρατού που έπεσαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Τόσο ελεύθερη και δημοκρατική, ώστε να μπορεί να γίνεται, με την ελεύθερη ψήφο του λαού, πρωθυπουργός και να κρατάει στα χέρια του τη μοίρα τη δική μας και των παιδιών μας!
Β) Με τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη προσπάθησε ακόμα μία φορά ο Τσίπρας, και ενώ θανάσιμοι κίνδυνοι περιζώνουν τη χώρα μας, να διαιρέσει, να διχάσει τους Ελληνες. Προσπάθησε για πολλοστή φορά να καταδείξει στο κομματικό του ακροατήριο ότι είναι γνήσιος απόγονος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη. Οτι στόχος του είναι να ολοκληρώσει το έργο που εκείνοι άφησαν ημιτελές. Ο,τι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, να το πετύχει τώρα αυτός με τη δύναμη της ψήφου.
Στόχος του, δεδηλωμένος και αμετακίνητος, η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου, η διαμόρφωση των αναγκαίων προϋποθέσεων ώστε να καταστεί αναπόφευκτη η αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη.
Και για την επίτευξη του στόχου αυτού εργάζεται συστηματικά, επίμονα, μεθοδικά. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και σοβαρός και πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός. Τα δημοκρατικά κόμματα οφείλουν να συνεργαστούν και να συντονίσουν τη δράση τους, ώστε να διαφυλαχθούν και να προστατευτούν τόσο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας όσο και το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Συγγραφέας, συγκατηγορούμενος
και συγκατάδικος του Νίκου Μπελογιάννη

ΠΗΓΗ 

Τσίπρας και ΚΚΕ λένε ψέματα για τον Μπελογιάννη

 

Χωρίς πολλά λόγια, λέω από την αρχή: ο Μπελογιάννης μπορεί να καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και να εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα του ελληνικού κράτους (φυσικοί αυτουργοί), αλλά ηθικός αυτουργός του φόνου του, όπως και των Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, είναι το ίδιο το κόμμα τους, το ΚΚΕ.
Με την έννοια αυτή, οι περισσότεροι ομιλητές στις σημερινές εκδηλώσεις της Αμαλιάδας (και ειδικά ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας) και ψεύδονται και κρύβουν πλευρές της πραγματικότητας εντελώς συνειδητά.
Αφήνοντας στην άκρη τον Μπελογιάννη από την ΕΑΜοκρατία στην Πελοπόννησο (τέλη του 1943) μέχρι και το τέλος του εμφυλίου (Αύγουστος του 1949), περνάω κατευθείαν στα γεγονότα που επέφεραν τη θανάτωσή του.

Α. Ο εμφύλιος τελειώνει τον Αύγουστο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ήττα του. Το Σεπτέμβρη ο αρχηγός του, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γράφει στον υπερ-αρχηγό Στάλιν: «…Θα διατηρήσουμε την παρτιζάνικη δραστηριότητα σ’ όλη τη χώρα έχοντας έτοιμες τις δυνάμεις μας στο εξωτερικό και σε σχέση με τη διαμόρφωση της διεθνούς κατάστασης θα μπορέσουμε την κατάλληλη στιγμή να γενικεύσουμε πάλι τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του μοναρχοφασισμού»

Β. Τον Οκτώβρη η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ ρίχνει και επίσημα το σύνθημα «Το όπλο παρά πόδα», δηλαδή προετοιμασία για τη συνέχεια

Γ. Χιλιάδες παράνομα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και αποκομμένοι στρατιώτες του «Δημοκρατικού Στρατού» του ΚΚΕ στα βουνά εξακολουθούν να συνεχίζουν μόνοι τους τον «πόλεμο» το 1949-50 ή και πέρα (οι δυο τελευταίοι Κρητικοί κατέβηκαν από τα βουνά γέροι, το 1974), αρνούμενοι κάθε δήλωση αποκήρυξης της (ανεδαφικής) πολιτικής του ΚΚΕ (και γι΄αυτό εκτελούνταν , εξορίζονταν ή φυλακίζονταν), ενώ πολλοί απ’ όσους έχουν υποχωρήσει στις ανατολικές χώρες αναλαμβάνουν παράνομες αποστολές στην Ελλάδα.

Δ. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Μπελογιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που τον Ιούνη του 1950 φτάνει παράνομα στην Αθήνα, για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου ΚΚΕ.

Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του κια δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.

ΣΤ. Όμως το Νοέμβρη του 1951 ανακαλύφτηκαν παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στην Καλλιθέα και τη Γλυφάδα. Οι ασύρματοι αυτοί μεταδίδανε πληροφορίες στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανατολικές χώρες (ο βασικός ασυρματιστής Βαβούδης αυτοκτόνησε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπελογιάννης -που θεωρήθηκε επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ στην Αθήνα, επομένως και υπεύθυνος για τους ασυρμάτους- και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας». 

Ζ. Η δίκη καλύπτει το μισό Φλεβάρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρτη: ο Μπελογιάννης και πέντε σύντροφοί του καταδικάζονται ξανά σε θάνατο. Η στάση του Μπελογιάννη αταλάντευτη. Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά η απόφαση θα εκτελεστεί.

Η. Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δρα επίσης παράνομα στην Αθήνα, προσπαθώντας να σώσει τον -και προσωπικό του φίλο-  Μπελογιάννη, στέλνει αυτόβουλα στις Αρχές το εξής γράμμα :  
«1. Εγώ και όχι ο Μπελογιάννης είμαι υπεύθυνος για την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ. Κατά συνέπεια ευθύνομαι για όλες τις πρωτοβουλίες και ενέργειες αυτής της οργάνωσης. 
2. Δεν έχω σκοπό να παραστήσω τον γενναιόψυχο εκ του ασφαλούς. Δεσμεύομαι να παραδοθώ στις Αρχές για να δικαστώ, ευθύς μόλις η καταδίκη του φίλου μου και συντρόφου Μπελογιάνη ακυρωθεί. 
Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. 
Υ.Γ. Πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τον γραφικό μου χαρακτήρα. Εντούτοις για το γνήσιο της επιστολής, προσθέτω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Αθήνα 12-3-1952»

Θ. Το ΚΚΕ αρχικά θεωρεί το γράμμα πλαστό. Τελικά χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «χαφιέ της Αφάλειας» και τον διαγράφει από το κόμμα. Οι Αρχές θεωρούν το γράμμα γνήσιο, όπως και είναι, αλλά δεν προχωρούν σε αναψηλάφηση της δίκης, όπως θα μπορούσαν, κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.

Ι. Στις 30 Μάρτη του 1952 ο Μπελογιάννης και τέσσερις σύντροφοί του εκτελούνται. Χαρίζεται η ζωή στο νεαρό Τάκη Λαζαρίδη και στην Έλλη Παππά, που έχει γεννήσει στη φυλακή ένα γιο, από τη σχέση της με το Μπελογιάννη.

ΙΑ. Το Νοέμβρη του 1952 συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης και τον Αύγουστο του 1954 εκτελείται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέλεση είναι εικονική και ο «πράκτορας της Ασφάλειας» Πλουμπίδης έχει πάρει την αμοιβή του κι έχει φυγαδευτεί στην Αμερική.

ΙΒ. Ο Μπελογιάννης θεωρήθηκε εξαρχής ήρωας κι έτσι πέθανε. Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και δυο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958.


Επομένως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, αρνούμενο να δεχτεί την ήττα του στον πόλεμο, στέλνοντας παράνομα στην Ελλάδα στελέχη του για να στήνουν παράνομες οργανώσεις και διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση) είναι ο ηθικός αυτουργός για την εκτέλεση του Μπελογιάννη – το γενικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δεν αρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.
Προφανώς ο Μπελογιάννης ήταν ηρωική φυσιογνωμία. Αλλά αυτό δεν αρκεί: ηρωικές φυσιογνωμίες έχουν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές κ.λπ. παρατάξεις. Ηρωισμός με ποιο σκοπό, αυτό έχει σημασία.
 Ο ήρωας Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να επικρατήσει στην Ελλάδα ο υπαρκτός σταλινισμός – κι αυτό (εκτός από ανεδαφικό, αφού η Ελλάδα είχε σαφώς κατακυρωθεί στο δυτικό στρατόπεδο) είναι από μόνο του αποκρουστικό.
Πολύ μεγαλύτερος ήρωας είναι ο Πλουμπίδης, γιατί ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια και φέρθηκε σαν  ά ν θ ρ ω π ο ς, σαν αυτόνομη ανθρώπινη μονάδα που θυσιάζεται για να σώσει το φίλο του. Αλλά αυτός ήτανε «χαφιές», «ασφαλίτης» και «προδότης». Όπως κι ο Σιάντος, κι ο Καραγιώργης και τόσοι άλλοι πριν απ΄ αυτόν. Όπως θεωρήθηκε κι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης από τους διαδόχους του. Και λοιπά και λοιπά, όπως συνήθως στον κόσμο του ΚΚΕ (και των θρησκειών γενικά).

Οι σημερινοί πάσης φύσεως αριστεροί υμνωδοί του Μπελογιάννη κρύβουν τα 9/10 της Ιστορίας και παραποιούν το τελευταίο 1/10 (τον ατομικό ηρωισμό), με την ελπίδα ότι οι νεότερες γενιές αριστερών δεν θα μάθουν παρά μόνο τη «συμφέρουσα αλήθεια», αλά «1984». Για το λόγο αυτό δεν είναι παρά κοινοί ψεύτες. Όπερ έδει δείξαι.

Υ.Γ. Ο Τάκης Λαζαρίδης, ο θανατοποινίτης που του χαρίστηκε η ζωή το 1952, είναι ανάμεσά μας και σε άριστη σωματική - πνευματική κατάσταση. Για κάντε τον κόπο να ρωτήσετε τι λέει για την υπόθεση Μπελογιάννη - Πλουμπίδη. 

ΠΗΓΗ 

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

…Η πολιτική "πανούκλα" τής παγκόσμιας κοινωνίας

…Ο πληρωμένος "φονιάς" τού ελληνισμού

…Ο πολιτικός "υπόκοσμος" του Πλανήτη

…Οι φοβεροί "κύνες" τού σύγχρονου "κυνοβουλευτισμού". 






Ο καπιταλισμός νίκησε…
...ζήτω οι σταλινικοί ηγέτες, που θα τον εφαρμόσουν.

Αυτό, το οποίο συμβαίνει σήμερα στον κόσμο είναι εκπληκτικό. Το σοβιετικό "εργοστάσιο" κατέρρευσε και οι τοπικές κομμουνιστικές "αντιπροσωπείες" αντιμετωπίζουν πρωτοφανή "ζήτηση" των προϊόντων τους. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα —μετά από εγκλήματα δεκαετιών— κατέρρευσαν και τα στελέχη τους όχι απλά δεν τιμωρήθηκαν, αλλά αντίθετα ανέλαβαν να "οδηγήσουν" τα κράτη και τους λαούς τους στον "θρίαμβο" του καπιταλισμού …Ούτε καν στο κοινωνικό "περιθώριο" δεν μπήκαν ως αποτυχημένοι οπαδοί ενός αποτυχημένου συστήματος. Κυριαρχούν σε όλους τους τομείς σαν να "δικαιώθηκαν" πλήρως για τις επιλογές τους ...Το σύστημα, το οποίο παρήγαγε οργανωμένα υπανθρώπους τύπου Μέρκελ, είναι αυτό το οποίο σήμερα οδηγεί τον φασισμό εναντίον των λαών τής Ευρώπης.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία κι ούτε προέκυψαν από συγκυρίες ...Είναι αποτέλεσμα του σχεδιασμού των σημερινών Κυρίαρχων ...Των Προτεσταντών και των Σιωνιστών συνεταίρων τους. Αυτοί λοιπόν οι δύο ισχυροί παράγοντες, είναι στην κυριολεξία οι "ιδιοκτήτες" τού κομμουνισμού. Με τον κομμουνισμό αυτοί οι πονηροί "συνέταιροι" έκαναν κάτι το πρωτοφανές: Διέσπασαν τις κοινωνίες και τις παρέδωσαν λεία στις "κρεατομηχανές" των σύγχρονων Democracy. Αυτό ήταν το κόλπο τους και σήμερα αυτό το κόλπο αποδίδει τους "καρπούς" του. Παντού στον κόσμο έχει επικρατήσει η ψευδοδημοκρατία που "πουλάνε" οι Προτεστάντες και παντού τη διαχείριση την έχουν πρώην σταλινικοί. Παντού επιβλήθηκε η Democracy εγκληματιών τύπου Μπους και Κλίντον και παντού κυβερνάνε σταλινικοί όπως η Μέρκελ, η Ρούσεφ ή ο Τσίπρας. 

Για να καταλάβει κάποιος την "αξία" του κομμουνισμού ως φονικού "εργαλείου" θα πρέπει να γνωρίζει τη χρήση του ...Θα πρέπει να γνωρίζει το "περιβάλλον" μέσα στο οποίο αναπτύσσεται και τις ανάγκες τις οποίες καλείται να καλύψει. Το "περιβάλλον" αυτό ήταν η ψευδοδημοκρατία τής σύγχρονης εποχής, την οποία όλοι μας γνωρίζουμε ως Democracy. Τι ήταν αυτή η προτεσταντική "πατέντα" με το ελληνικό όνομα; ...Μια παρωδία τής ελληνικής Δημοκρατίας ...Μοιάζει στο "τυπικό" με τη Δημοκρατία, αλλά δεν είναι τέτοια ...Μοιάζει με ελληνικό αγώνα, αλλά είναι αγώνας "στημένος". Δίνει το δικαίωμα στον λαό να ψηφίζει, αλλά στην πραγματικότητα δεν του δίνει δικαίωμα επιλογής ...Του δίνει το δικαίωμα να ψηφίσει αποκλειστικά ανάμεσα σ' αυτά, τα οποία έχουν προεπιλέξει --γι' αυτόν, και χωρίς αυτόν-- οι "εκλεκτοί" ...Να ψηφίσει ανάμεσα σ' αυτά, τα οποία ο "ελέω Θεού" βασιλιάς —με τα δικά του κριτήρια και άρα με βάση τα δικά του συμφέροντα— του παρέχει ως επιλογές και άρα θεωρεί νόμιμα. 

Ο "ελέω θεού" Μονάρχης, δηλαδή, είναι αυτός ο οποίος αποφασίζει μόνος του τι επιλογές έχει ο λαός και άρα 

παραμένει υπεράνω του λαού, μετατρέποντας την διαδικασία των εκλογών σε μια παρωδία δημοκρατίας, που μόνο στόχο έχει να του δώσει μια προσχηματική "επικύρωση" των αποφάσεών του ..."Στάχτη" δηλαδή στα μάτια του κόσμου. Σαν την επιλογή που δίνουν κάποιοι χιουμορίστες γονείς στα παιδιά τους ..."Γύρνα ΟΤΙ ΩΡΑ θέλεις ...πριν τις εννιά". Έχεις δηλαδή στη διάθεσή σου όλες τις επιλογές, οι οποίες δεν συγκρούονται με τη βασική επιλογή της εξουσίας. Αυτή η επιλογή στην Democracy ανήκει στον Μονάρχη ...Ο Μονάρχης είναι αυτός, ο οποίος ελέγχει απόλυτα την Democracy ...Αυτός την ελέγχει, γιατί μόνος του ορίζει την έννοια της "νομιμότητας" και μέσα σ' αυτήν πρέπει να μπουν όλοι, όπως μπαίνει κάποιος στο κρεβάτι τού Προκρούστη. 

Ο Μονάρχης, δηλαδή, αποφασίζει ποια είναι νόμιμη ιδεολογία, νόμιμο κόμμα και νόμιμος αρχηγός και μετά βάζει όλους αυτούς τους νόμιμους να τρέχουν σαν τα "σκυλιά" για το έπαθλο της εξουσίας. Όποιος δεν είναι "νόμιμος" —και άρα ελεγχόμενος, υποταγμένος, σκυμμένος και "δαρμένος"— απλά δεν υπάρχει ...Δεν έχει καν δικαίωμα συμμετοχής στη διαδικασία. Από εκεί και πέρα ο "νόμιμος", αφού νικήσει στις εκλογές, πηγαίνει στον Μονάρχη να υποβάλει την υποταγή του, προκειμένου ν' αναλάβει την εξουσία ...Την εξουσία τού Μονάρχη ...Την εξουσία που του "δανείζει" ο Μονάρχης και όχι αυτήν που του δίνει ο λαός ...Αυτή είναι η Democracy που "εφευρέθηκε" στη Βρετανία και "φορέθηκε" για πρώτη φορά στους Βρετανούς.

Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχει πολιτικό σύστημα, το οποίο "υπνωτίζει" τον λαό και παραδίδει την απόλυτη εξουσία στον Μονάρχη, τα πάντα είναι επικίνδυνα. Γιατί; ...Γιατί παντού ελλοχεύει ο κίνδυνος της επικράτησης του φασισμού. .Γιατί μπορούν να γίνουν πολλές παραλλαγές τής ίδιας φασιστικής αθλιότητας ...Γιατί η έννοια του Μονάρχη είναι πολύ γενική και μπορεί να "παιχτεί" με πολλούς τρόπους και πολλές παραλλαγές. Μπορεί αυτός ο Μονάρχης να είναι ένας εμφανής βασιλιάς, αλλά μπορεί να είναι και μια αφανής διαπλεκόμενη πολιτικοοικονομική "Χούντα".

Μπορεί, δηλαδή, ο συνταγματικά ανώτατος Άρχων να "αντικατασταθεί" σε κάποιες περιπτώσεις από πλούσιους και ισχυρούς ιδιώτες, οι οποίοι θα ελέγχουν τα πάντα και θα έχουν δημοκρατική "βιτρίνα" που θα τους κάνει πανίσχυρους. Από τη στιγμή, δηλαδή, που εφευρέθηκε μια "ψευδοδημοκρατική" Democracy, η οποία δίνει την απόλυτη εξουσία σε "κέντρα" πέρα και πάνω από τον λαό, τα πράγματα είναι πολύ επικίνδυνα ...Είναι πολύ επικίνδυνα, γιατί δεν ξέρει κανένας ποιοι βρίσκονται "πίσω" από το αδιαφανές "παραβάν" τής εξουσίας.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι αυτή η σκοτεινή εξουσία μπορεί να "μεταδοθεί" και εκτός του συστήματος που την παρήγαγε. Μπορεί να γίνει ένας "τυφλοσούρτης", ο οποίος θα παραδίδει το ένα κράτος μετά το άλλο σ' αυτούς που μπορούν να εξουσιάζουν πίσω από αδιαφανή "παραβάν". Μπορεί αυτός ο "αφανής" Μονάρχης με τον ίδιο τρόπο να γίνει κυρίαρχος και πάνω σε άλλους λαούς, οι οποίοι θα "υιοθετήσουν" το σύστημά του …Με διαφθορά, εκβιασμούς και απειλές να μεταδίδεται η εξουσία του όπου μεταδίδεται και η ιδιωτική Democracy του. Μπορεί δηλαδή ο Βρετανός "εφευρέτης" να γίνεται σταδιακά "Μονάρχης" όλων των υπολοίπων κρατών. Μέσα στα πλαίσια αυτού του ύπουλου και απολύτως "αδιαφανούς" σχεδιασμού υπάρχουν και λειτουργούν όλα όσα βλέπουμε. Μέσα σα πλαίσια αυτού του κοινού για όλους τους λαούς σχεδιασμού υπάρχουν όλα αυτά τα κοινά, τα οποία βλέπουμε να ισχύουν σε όλα σχεδόν τα σύγχρονα κράτη. 
Οι Προτεστάντες μονάρχες θέλησαν —και όπως φαίνεται πλέον το κατάφεραν— μέσω της Democracy όχι μόνον να επιβιώσουν στη βρετανική κοινωνία, αλλά να "κατακτήσουν" βουβά ολόκληρο τον Κόσμο. Δεν είναι παράξενο αυτό το οποίο ισχυριζόμαστε γι' αυτούς που αποφάσισαν μόνοι τους για τον παγκόσμιο "δικομματισμό", ο οποίος υπάρχει στο σύνολο του Πλανήτη. Αυτοί δημιούργησαν και ελέγχουν απόλυτα τα ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ του συστημικού δικομματισμού παγκοσμίως. Αυτοί δημιούργησαν τα "χριστιανοδημοκρατικά" κόμματα και τα έβαλαν απέναντι από τα "σοσιαλοδημοκρατικά", τα οποία είναι επίσης δικά τους. Καθόλου δύσκολο δεν ήταν αυτό γι' αυτούς. Δίχασαν τις κοινωνίες και τα "κομμάτια" τους τα παγίδευσαν μέσα στα δικά τους κόμματα. Απλά χώρισαν τις "πελατείες" των κομμάτων με στόχο να μην ξεφεύγει κανένας

...Οι πλούσιοι, ισχυροί αλλά και οι θρησκόληπτοι πολίτες μιας κοινωνίας θα εγκλωβίζονταν στη χριστιανοδημοκρατική "στάνη" και οι πολλοί φτωχοί, αντιδραστικοί, αλλά και πονηροί πολίτες θα εγκλωβίζονταν στη σοσιαλοδημοκρατική "στάνη". Αυτά τα κόμματα κάθε τέσσερα συνήθως χρόνια θα έδιναν  μια "παράσταση" δημοκρατίας, η οποία θα κατέληγε πάντα στο φιάσκο τής υποταγής του ηγέτη τους στον Μονάρχη. Τα δύο κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία —-έτσι, για να "δουλεύουν" τον κόσμο με τη "δημοκρατία"— και οι ηγέτες τους θα έκαναν μόνιμα αυτά, τα οποία τους υποδείκνυαν τα αφεντικά τους. . Κανένας δεν θα μάθαινε ποτέ πώς, γιατί και από ποιους αυτοί οι —συνήθως διεφθαρμένοι ή ανώμαλοι— ηγέτες τοποθετούνταν στις θέσεις τους. Αυτά θα τα γνώριζαν μόνο αυτοί, οι οποίοι βρίσκονταν πίσω από το "παραβάν" τής πραγματικής εξουσίας …Αυτοί, οι οποίοι θα τους εκβίαζαν, για να προδίδουν τους λαούς τους.

Όμως, για να γίνουν όλα αυτά, απαιτούν σχεδιασμό ...Απαιτούν "εργαλεία". Δεν αρκεί απλά το να θέλεις να
"αποκτηνώσεις" τους λαούς, προκειμένου να μπορείς να τους χειρίζεσαι σαν ποίμνια ζώων ...Πρέπει να έχεις τη δυνατότητα και να το κάνεις. Δεν αρκεί να θέλεις να "εγκλωβίσεις" τους λαούς σαν τα "πρόβατα" μέσα στις "στάνες" σου ...Πρέπει να έχεις και τα "σκυλιά" που θα τα τρομοκρατούν, κάθε φορά που απειλούν να τις εγκαταλείψουν. Για την κάλυψη αυτής της ανάγκης "εγκλωβισμού" των πολιτών οι Προτεστάντες "συνάντησαν" τους Σιωνιστές Εβραίους …Η Democracy συνάντησε τις ιδεολογικές "επινοήσεις" των τεμπέληδων των γκέτο …Των γκέτο των πληρωμένων χαφιέδων, των μαχαιροβγαλτών και των πορνών.

Το αποτέλεσμα αυτής της "συνάντησης" ήταν ο κομμουνισμός …Ο "νόμιμος" κομμουνισμός εντός της εμετικής Democracy …Ο σιωνιστικός κομμουνισμός εντός της Προτεσταντικής Democracy ...Η σιωνιστική "αρρώστια" εντός του προτεσταντικού "σφαγείου". Ο κομμουνισμός είναι η θεωρία-"πανούκλα" για όλα τα συστήματα. Με αυτόν "ψέκασαν" το σύνολο των κρατών και στην πραγματικότητα εξαπέλυσαν έναν τρομερό "βιολογικό" πόλεμο, ο οποίος οδηγούσε τα κράτη στην παράλυση που ευνοούσε τους Προτεστάντες "σφαγείς" των λαών. Αυτή η κατά παραγγελία "αρρώστια" ήταν το απόλυτο μυστικό τής προτεσταντικής κυριαρχίας. 







Η σιωνιστική "πατέντα" τού κομμουνισμού.

Δεν μπορεί να λειτουργήσει ο "κυνοβουλευτικός" φασισμός
χωρίς τα κομμουνιστικά κόμματα.

Η "κορωνίδα" τής "παράνομης" σχέσης των Προτεσταντών με τους Σιωνιστές ήταν ο κομμουνισμός …Το μεγάλο τους "κόλπο" …Το "κόλπο" εκείνο, το οποίο θα τους επέτρεπε να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς να πληρώσουν το κόστος της κατάκτησης …Το "κόλπο" εκείνο, το οποίο θα τους επέτρεπε όχι απλά να γίνουν οι "πρώτοι" μεταξύ ίσων "αδερφών", αλλά να γίνουν Υπεράνθρωποι με εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στο σύνολο της ανθρωπότητας …Περί αυτού πρόκειται …Αυτό είναι που βλέπουμε σήμερα. Οι άνθρωποι, οι οποίοι δήθεν "πουλάνε" με τη βία και τα όπλα "Democracy" στα διάφορα Ιράκ και τις Συρίες, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που "κατασκεύασαν" τον κομμουνισμό. Αυτοί, οι οποίοι "πόνταραν" στον "κυνοβουλευτισμό", ήταν οι ίδιοι που δημιούργησαν τους πιο φοβερούς "κύνες" τής Democracy. Με τη βοήθεια των "λυσσασμένων" κομμουνιστών παραδίδουν τις εξουσίες των χωρών στα προδοτικά "τζάκια" των δικών τους χριστιανοδημοκρατικών ή σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων. 


Δεν μπορεί να λειτουργήσει η φασιστική Democracy χωρίς τη βοήθεια του φασιστικού κομμουνισμού. . Δεν θα μπορούσε να τους είναι χρήσιμη η Democracy χωρίς την "παθογένεια" που της δίνει ο κομμουνισμός. Δεν θα μπορούσε να τους είναι χρήσιμη η "εξαγωγή" της Democracy, χωρίς παράλληλα να έχουν βρει τρόπο να "αρρωστήσουν" κατάλληλα την κοινωνία που θα την "εισάγει". Ο κομμουνισμός είναι αυτή η απαραίτητη "αρρώστια", για να επιβληθεί σε έναν λαό η "φονική" Democracy ...Το απόλυτο όπλο τους. Με αυτό προκαλούν "εμφύλιο" εντός όλων των θρησκειών, εθνών, κοινωνιών, ακόμα και

οικογενειών …Στήνοντας παντού "εμφύλιους", μπορούν με το πλεονέκτημα του "πολιτισμένου" και του "διαιτητή" να επεμβαίνουν παντού. Αυτό το πλεονέκτημα τους το δίνει ο προβοκατόρικος φασιστικός κομμουνισμός. Τον "κατασκεύασαν", για να "νικήσουν" όλους ανεξαιρέτως τους αντιπάλους τους…

…Να τους νικήσουν όμως με ύπουλο τρόπο και όχι στα "ίσα" …Να τους νικήσουν όχι σε πεδίο μάχης —για να τους αρπάξουν ως τρόπαια αυτά τα οποία διέθεταν—, αλλά να τους οδηγήσουν στο "κρεβάτι" τής "αρρώστιας" για να τους σκυλέψουν, όταν δεν θα είχαν δυνάμεις ν' αντιδράσουν. Οι Προτεστάντες εκμεταλλεύτηκαν την τεχνογνωσία των "μολυσματικών" Εβραίων των γκέτο και "μόλυναν" τις χριστιανικές κοινωνίες στη βάση τους, που είναι η παιδεία τους. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της λειτουργίας τού "μολυσματικού" κομμουνισμού. Μπήκε μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες —ανεξαρτήτως δόγματος— και τις διαχώρισε στα φυσικά τους ταξικά "συστατικά" …Τις διέλυσε, καθιστώντας τες ακατάλληλες ακόμα και για μια στοιχειώδη κοινωνική "συνεννόηση. 

Οι κοινωνίες έπαψαν να έχουν κοινούς θρησκευτικούς ή εθνικούς "άξονες", οι οποίοι συνέδεαν μεταξύ τους ΟΛΑ τα μέλη τους. Διασπάστηκαν οι κοινωνίες με ιδεολογικά κριτήρια, τα οποία προέρχονταν από τις οικονομικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των μελών τους. Η κάθε κοινωνική τάξη απέκτησε το δικό της "λειτουργικό" δόγμα και λειτουργούσε ανεξάρτητα από τις άλλες. Είχε πλέον τους δικούς της εχθρούς και σύμμαχους και βέβαια εξωτερικούς "προστάτες". Οι Προτεστάντες είχαν "μπει" πλέον μέσα στις ξένες κοινωνίες ως ρυθμιστές των εσωτερικών τάσεων και συγκρούσεων. Αυτό ήταν και το αρχικό ζητούμενο γι' αυτούς. Είχαν ανακαλύψει ένα "δηλητήριο", το οποίο διασπά τις κοινωνίες με οικονομικά κριτήρια. Διαχωρίζει, δηλαδή, τους λίγους πλούσιους από τους πολλούς φτωχούς και τους οδηγεί σε εσωτερική σύγκρουση. 

 Όπως, όταν "κόβεται" το "γάλα", "κόβεται" σε ένα μίγμα μεγάλης ποσότητας "φτωχού" τυρόγαλου και σε μια μικρή ποσότητα πλούσιων "υποπροϊόντων" γάλακτος, έτσι έγινε και με τις κοινωνίες. Οι Προτεστάντες ήταν ευτυχείς. Είχαν πλέον έτοιμη την "πελατεία" για την Democracy. Είχαν έτοιμη την ιδεολογία εκείνη, η οποία "προφόρτιζε" την κοινωνία και την έκανε έτοιμη να υποταχθεί στις δικές τους εξουσίες. Γιατί; …Γιατί, ακόμα και σε συνθήκες κοινωνικής ειρήνης, τα ταξικά "στοιχεία" τής κοινωνίας διαχωρίζονται μεταξύ τους και το καθένα εγκλωβίζεται στις νόμιμες "στάνες" τής Democracy …Οι μισοί θα πάνε στη χριστιανοδημοκρατική "στάνη" και οι άλλοι μισοί θα πάνε στην "σοσιαλοδημοκρατική "στάνη" …Εκεί όπου τους περιμένουν οι διορισμένοι από τους Προτεστάντες χαφιέδες και προδότες, που παριστάνουν τους ηγέτες καί των δύο "ιδιόκτητων" πολιτικών "πόλων".

Η κοινή θρησκευτική ή εθνική πίστη παύουν να έχουν ισχύ και να ενώνουν τον λαό ως άκοπο "γάλα" και αυτό το οποίο πλέον κυριαρχεί είναι η νέα πίστη τής ιδεολογικής διαφοράς …Αυτή που διχάζει, "κόβει" και σκορπίζει. Με τον τρόπο αυτόν η νέα γνώση κάνει απαγορευτική την εκ νέου ανάμιξή τους. Πλούσιους και φτωχούς τους διατηρεί μονίμως σε ξεχωριστά "στρατόπεδα". Διατηρεί, καλλιεργεί και προωθεί ένα μόνιμο κλίμα καχυποψίας και ταξικού μίσους. Επωφελείται από τα μίση των ανθρώπων και ενθαρρύνει τη μεταξύ τους σύγκρουση. Λειτουργεί αντίθετα —και άρα διασπαστικά— από τη θρησκευτική γνώση, η οποία προσπαθεί να εντάξει τους πάντες μέσα σε μια κοινή πορεία ...Αυτό, δηλαδή, το οποίο κάνουν οργανωμένα —και πολλές φορές με καταναγκασμό— οι θρησκείες και τα δόγματα των θρησκειών, που βάζουν τις κοινωνίες σε μια "πορεία" προς τον υπέρτατο στόχο …υποτίθεται.

Ξαφνικά, δηλαδή, ο εχθρός δεν βρίσκεται απ' "έξω", αλλά από "μέσα". Δεν είναι η αντίπαλη θρησκεία ή το ανταγωνιστικό δόγμα που πρέπει να νικηθεί, κρατώντας την κοινωνία ενωμένη …Εχθρός είναι η αντίπαλη κοινωνική τάξη και άρα εκείνη είναι που πρέπει να νικηθεί. Ξαφνικά, δηλαδή, για τους φανατικά καθολικούς Ιταλούς δεν ήταν εχθρός τους οι Προτεστάντες τού βορρά …Εχθροί τους ήταν οι πλούσιοι Ιταλοί ομόδοξοί τους ...Φίλοι τους ήταν οι Προτεστάντες του βορρά, οι οποίοι τους άνοιγαν τα "μάτια" ...Ο ορθόδοξος Έλληνας δεν έβλεπε τον Εβραίο Μπεναρόγια ως εχθρό τής πίστης του, αλλά σαν έναν φίλο, ο οποίος του άνοιγε τα "μάτια", ιδρύοντας το ΚΚΕ.

Ήταν όμως τόσο σωστή αυτή η θεωρία, που κατόρθωσε και βρήκε παγκόσμια απήχηση μέσα σε ελάχιστα χρόνια; …Απήχηση, η οποία συγκρίνεται με αυτήν των μεγάλων θρησκειών; Πιο "γρήγορος" και χαρισματικός ο Μαρξ από τον Ίδιο τον Χριστό; …Όχι βέβαια …Απολύτως λάθος ήταν η κομμουνιστική θεωρία και ο Μαρξ ένας βλάκας και μισός …Ούτε καν πρωτότυπη δεν ήταν η θεωρία αυτή. Ανά τους αιώνες ΠΟΛΛΟΙ ακραίοι και βίαιοι φτωχοί θεωρούσαν —είτε το "έντυναν" με κάποια θεωρία είτε όχι— ότι η μόνη λύση των προβλημάτων τους ήταν η βίαιη αρπαγή τού κεφαλαίου των ΛΙΓΩΝ ισχυρών. Αυτή πάνω-κάτω είναι και η θεωρία τού κομμουνισμού και όλα τα άλλα είναι "σάλια", για να την κάνουν να φαίνεται δήθεν "επιστημονική". Ακόμα και τα κοπρόσκυλα του δρόμου, τα οποία παρακολουθούν γρυλίζοντας —με τα σάλια να τους τρέχουν— τα πιο ισχυρά σκυλιά να τρώνε λείες, χωρίς να μοιράζονται τίποτε, μια μορφή "κομμουνιστών" είναι.

Πάντα, δηλαδή, υπήρχαν αυτές οι απόψεις μέσα στην κοινωνία και κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους φτωχούς. Απλά το σύστημα —ανεξαρτήτως θρησκείας—, εφόσον είχε ταυτισμένα τα συμφέροντά του με τους ισχυρούς, αναγκαστικά "σκότωνε" εν τη γενέση της κάθε τέτοια θεωρία. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία θρησκεία, η οποία να επέτρεπε αυτήν τη χαοτική άποψη των πολλών φτωχών, οι οποίοι, αν αφήνονταν να πυροδοτήσουν μια "πυρκαγιά" αναρχίας, αυτή δεν θα σταματούσε μέχρι την απόλυτη καταστροφή. Ως εκ τούτου, ΟΛΕΣ οι θρησκείες είχαν τις κομμουνιστικού τύπου θεωρίες εις γνώση τους και απλά τις είχαν απαγορευμένες.

Καμία θρησκεία και κανένα σύστημα δεν πριμοδοτούσε μια θεωρία αυτού του είδους, ακόμα κι αν αυτή επρόκειτο να στραφεί εναντίον κάποιου αντιπάλου της ...Σε αυτό το επίπεδο δεν υπήρχαν αντίπαλοι …Ήταν όλοι σύμμαχοι απέναντι σε έναν τέτοιο κοινό κίνδυνο, που τους απειλούσε όλους …Θεωρούνταν απαγορευμένος "ιός" για τα συστήματα, γιατί γνώριζαν πως όποιος και να τον ξαπολούσε, στο τέλος θα γινόταν και ο ίδιος θύμα του. Κανένας δεν ρίσκαρε μια πανχριστιανική "πανδημία" και ως εκ τούτου τον αντιμετώπιζαν άμεσα και απόλυτα. Έβαζαν μια "ετικέτα" αιρετικού ή άπιστου σε όποιον πρέσβευε μια τέτοια θεωρία και εκεί τελείωνε η απειλή της …Εξίσου αιρετικός καί για την εκκλησία καί για το σύστημα τόσο ο "λάτρης" τού 666 όσο και ο αμφισβητίας τής περιουσίας των "πιστών" και πλούσιων χριστιανών.



 Ήταν πολύ έξυπνα και έμπειρα τα συστήματα εξουσίας, για να επιτρέψουν την καλλιέργεια και τη διάδοση της "πανούκλας" των συστημάτων. Ήταν πολύ έξυπνα τα συστήματα, για να αφήσουν τα "ποντίκια" των βόθρων να κουβαλάνε ελεύθερα παθογόνους "ιούς" μέσα στη χριστιανική κοινωνία με κίνδυνο να τη "μολύνουν". Αλληλοβοηθούνταν μεταξύ τους, προκειμένου να εξουδετερωθεί ένας τέτοιος κίνδυνος. Όμως αυτό, το οποίο δεν έκαναν τα μεγάλα συστήματα για χιλιάδες χρόνια, το δοκίμασαν και το πέτυχαν οι Αγγλοσάξονες τον τελευταίο αιώνα. Οι Αγγλοσάξονες, θεωρώντας πως έχουν το "αντίδοτο", εξαπέλυσαν αυτήν την φοβερή "αρρώστια" των συστημάτων χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Παρίσταναν τους "γιατρούς", οι οποίοι ήταν οι δήθεν ειδικοί στην αντιμετώπισή της, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί την διέσπειραν οργανωμένα. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που οι ίδιοι οι εφευρέτες τής Democracy —και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού— δεν άφησαν τον κομμουνισμό να "ανθίσει" στα κράτη τους. Τα μολυσμένα "ποντίκια" μόνον στα "καράβια" των άλλων ενθαρρύνονταν να δράσουν.

Γιατί όμως είχε τόση αποδοχή ο κομμουνισμός στις ημέρες μας; Γιατί, δηλαδή, ενώ δεν άλλαξε ο άνθρωπος και η κοινωνία του —και άρα και τα συμφέροντα τους—, αφέθηκε ο κομμουνισμός να ισχυροποιηθεί τόσο επικίνδυνα; …Γιατί απλούστατα η διασπορά και η ανάπτυξή του έγινε με την συνεργασία των διάσπαρτων ανά την Ευρώπη εβραϊκών κοινοτήτων. Συνωμότησαν αυτές οι κοινότητες εις βάρος των λαών που τις φιλοξενούσαν. Τις στήριξαν αυτές τις μειονότητες πολιτικά και οικονομικά οι Προτεστάντες, προκειμένου να "αρρωστήσουν" τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Όπως συνέβη και με την πραγματική "πανούκλα", και πάλι τον "ιό" τον μετέφεραν στην Ευρώπη τα "ποντίκια" τής Μέσης Ανατολής.

Χρησιμοποίησαν τους "μολυσματικούς" Εβραίους, για να μεταφέρουν την κομμουνιστική "πανούκλα" σε όλα κράτη. Όπως τα μολυσμένα ποντίκια με την ανεξέλεγκτη μετακίνησή τους σκορπίζουν τους "ιούς" πρώτα στις φωλιές τους και μετά στο περιβάλλον τους, έτσι έκαναν και οι Εβραίοι με τις μετακινήσεις τους. Όπως τα ποντίκια των λιμανιών μπαίνουν στα διάφορα αμπάρια των πλοίων και σκορπίζουν την αρρώστιά τους, έτσι έκαναν και οι Εβραίοι …"Μόλυναν" τις κοινότητές τους και μετά αυτές οι κοινότητες "μόλυναν" τις κοινωνίες οι οποίες τις φιλοξενούσαν. Έτσι χρησιμοποίησαν οι Προτεστάντες τους Εβραίους, για να μολύνουν τα διάφορα κρατικά "σκάφη", ξεκινώντας από το ευρωπαϊκό "λιμάνι" …Τα "σκάφη" εκείνα, τα οποία δεν ήθελαν να τα αντιμετωπίσουν σε "ναυμαχία", αλλά τα καλόβλεπαν ως "λεία" …Τα "σκάφη" εκείνα, τα οποία θα τους ήταν εύκολο να τα καταλάβουν, εκμεταλλευόμενοι την "πανούκλα" των πληρωμάτων τους. Αυτό ήταν το όλο κόλπο: Παγίδευσαν τους λαούς, για να περάσουν μέσω των Εβραίων τον κομμουνισμό μέσα στα κράτη τους
. 
Γι' αυτόν τον λόγο είχαν απόλυτη ανάγκη τη συνεργασία με τις κατά τόπους προδοτικές εβραϊκές μειονότητες. Μέσω της εβραϊκής διασποράς "έσπειραν" τον κομμουνισμό σε όλες τις χώρες τής Ευρώπης. Δημιούργησαν ενσυνείδητα "μολυσμένους" κομματικούς θύλακες εβραϊκού τύπου μέσα σε κάθε κοινωνία …Περί αυτού πρόκειται …Ροκφέλερ, Ρότσιλντ, Λεμπ, Γκόλντμαν, Σακς και το κακό συναπάντημα ήταν οι εμπνευστές και χρηματοδότες τού κομμουνισμού.


Οι ίδιοι, οι οποίοι εμφανίζονται σήμερα ως οι μεγάλοι νικητές τής παγκόσμιας εξουσίας, είναι οι ίδιοι που χρηματοδότησαν και τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Τρότσκι κλπ …Αυτοί, οι οποίοι σήμερα παριστάνουν τις "Αγορές" και καταστρέφουν ολόκληρα κράτη με μία τους "πρόβλεψη", ήταν οι ίδιοι που χρηματοδότησαν κάποτε τον Μαρξ, για να μπορούν να κάνουν σήμερα αυτά τα οποία κάνουν. 

Εβραίοι τοκογλύφοι πλήρωσαν τους "πατέρες" τού κομμουνισμού να φτιάξουν την κατά παραγγελία "ιδεολογία" τής εργατικής τάξης. Πολυεκατομμυριούχοι απατεώνες έβαλαν χαφιέδες τους να κατασκευάσουν την "ιδεολογία" των φτωχών ανθρώπων τού μόχθου …"Ιδεολογία" τρόπος τού λέγειν, εφόσον στην πραγματικότητα πρόκειται περί "παπαρολογίας", η οποία ωθεί στο ένοπλο "γιουρούσι" κατά των πλουσίων. Με στόχο να τρομοκρατήσουν τους πάντες μέσα στην κοινωνία, έβαλαν τα τεμπελόσκυλα να φτιάξουν το "δόγμα" τής εργατικής τάξης …Έβαλαν τα παράσιτα να ηγηθούν των εργαζομένων. Γι' αυτόν τον λόγο τούς ήταν πολύτιμοι συνεργάτες τα εβραϊκά κοπρόσκυλα των γκέτο. Οι μεγαλύτεροι τεμπέληδες της παγκόσμιας ιστορίας έγιναν οι συντάκτες του εργατικού "δόγματος". Έβαλαν τους νταβατζήδες, τους μαχαιροβγάλτες και τους χαρτοκλέφτες να "ηγηθούν" του εργατικού κινήματος.  Πληρωμένα μολυσματικά "ποντίκια" των βρόμικων εβραϊκών "γκέτο" βγήκαν και μόλυναν όλες τις κοινωνίες.

Με τον τρόπο αυτόν κατάφεραν όλους τους στόχους τους ταυτόχρονα. Την ώρα που οι λαοί έπρεπε να διεκδικούν την εκβιομηχάνισή τους και την εργασία στα εργοστάσια, οι Εβραίοι κομμουνιστές διέβαλαν όχι μόνον τους εργοστασιάρχες, αλλά και την ίδια τη βιομηχανική παραγωγή …Δεν ήταν μόνον σκληροί εκμεταλλευτές οι βιομήχανοι, αλλά και τα εργοστάσιά τους ήταν φάμπρικες" που "διέλυαν" τους ανθρώπους …Δεν ήταν μόνον "διάβολοι" οι εργοστασιάρχες, αλλά και τα εργοστάσια ήταν "κόλαση". Οι λαοί από τη μία λαχταρούσαν την ανάπτυξη και από την άλλη τη φοβούνταν …Τους τρόμαζαν οι κομμουνιστές με εργοστάσια που "έτρωγαν" ανθρώπινες ζωές …Οι κομμουνιστές, οι οποίοι στο μεταξύ είχαν πιάσει όλα τα "πόστα" …Έμμισθοι χαφιέδες στους χώρους εργασίας …Πάντα με συγκεκριμένη "ατζέντα" …Η πρώτη και κύρια δουλειά τους ήταν να "σαμποτάρουν" όσα εργοστάσια ανταγωνίζονταν τους Αγγλοσάξονες.

 
Όταν δεν ξεσήκωναν τους εργάτες σε καταστροφικές απεργίες, "ξεσήκωναν" τα απόρρητα μυστικά τής τοπικής παραγωγής, που τα παρέδιδαν στους Αγγλοσάξονες, οι οποίοι παρέμεναν σταθερά τα πραγματικά τους αφεντικά …Μόνιμα "φορτισμένοι", για να προκαλούν τριβές μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας. Αυτός ήταν ο ρόλος των κομμουνιστών στην κοινωνία …Αυτοί έδιναν την επιθυμητή "γραμμή" στην κοινωνία …Από τις Πρεσβείες κατ' ευθείαν στα πεζοδρόμια της "πιάτσας" …Τα "γραφεία" τους ήταν στα εργοστάσια και στις φυλακές …Πληρώνονταν για να μπαίνουν στα εργοστάσια και να προκαλούν προβλήματα και ταυτόχρονα να μετατρέπουν τις φυσικές ανισότητες στην παραγωγή σε αφύσικες κοινωνικές ανισότητες στην κοινωνία …Πληρώνονταν για να μπαίνουν φυλακή, ώστε να παρακολουθούν και να χαφιεδίζουν τους πραγματικούς αγωνιστές τής κοινωνίας. 

Οι στόχοι τους ήταν πολύ συγκεκριμένοι. Βασικός τους στόχος ήταν να διατηρούν τις κοινωνίες σε μόνιμη κατάσταση ταξικής σύγκρουσης …Να διατηρούν σε εχθρότητα —και αν μπορούν σε βαθμό μίσους— τους κεφαλαιοκράτες με τους εργαζόμενους. Το μίσος των Εβραίων τεμπέληδων απέναντι στην εργασία έγινε μίσος των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοσία. Εξαιτίας τους έφταναν στο σημείο οι εργαζόμενοι να "υποσκάπτουν" μόνοι τους το δικό τους κεφάλαιο, που είναι η δυνατότητα εργασίας. Ο δεύτερος στόχος —και πολύ βασικός— ήταν να "φιλτράρουν" μέσα από τις φυλακές και τον συνδικαλισμό το πολιτικό προσωπικό κάθε χώρας …Χαφιέδες, οι οποίοι έδιναν κανονική αναφορά για τον καθένα που αγωνιζόταν πραγματικά και το σύστημα εξουσίας ήθελε να έχει γι' αυτόν πληροφορίες. Αυτά, δηλαδή, τα οποία πάντα έκαναν οι Εβραίοι για την εξουσία —είτε στις φυλακές είτε στα πορνεία—, τα ανέλαβαν οργανωμένα οι κομμουνιστές, οι οποίοι στα πρώτα βήματα του κομμουνισμού ήταν όλοι τους Εβραίοι. 

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό το οποίο θα πούμε είναι σημαντικό: Η ύπαρξη του κομμουνισμού ήταν η βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η Democracy. Καμία Democracy δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει στοιχειωδώς, αν δεν υπήρχε από "πίσω" της ο προδοτικός και εκφυλιστικός κομμουνισμός. Αν δηλαδή η Democracy είναι ο "πάγκος" τού σφαγέα, όπου θα ξαπλώσει η κοινωνία για να την "σφάξουν" οι Αγγλοσάξονες, ο κομμουνισμός είναι η "αρρώστια", για να μπορέσουν να τη βάλουν πάνω σ' αυτόν …Αν δεν εξασθενίσεις κάποιον μέχρι θανάτου, δεν μπορείς να τον βάλεις στο "σφαγείο". Αυτήν τη δυνατότητα τους παρείχε ο κομμουνισμός. Αυτό το κατάφερνε, γιατί έχει διπλό ρόλο μέσα στην κοινωνία …Δεν αφορά μόνον τους κομμουνιστές, όπως εσφαλμένα νομίζουν κάποιοι. Ως θεωρία διχάζει τον λαό —και άρα τον "προφορτίζει", για να τον ωθήσει στα προκάτ-"κόμματα"—, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και φανατικούς "σκύλους", οι οποίοι έχουν ως δουλειά τους να "σπρώχνουν" προς την επιθυμητή κατεύθυνση αυτά τα "προφορτισμένα" άτομα.

 Με τα κομμουνιστικά "σάλια", δηλαδή, "αρρωσταίνει" η κοινωνία στο σύνολό της και ταυτόχρονα παράγονται και τα κομμουνιστικά "σκυλιά" των κομμουνιστικών κομμάτων …Τα λίγα δηλαδή που ξέρει ο καθένας περί "μαρξισμού" είναι ικανά —ανάλογα με το αν αυτός συμφωνεί ή διαφωνεί— να τον τοποθετήσουν φανατικά σε ένα συγκεκριμένο "κόμμα" …και τα πολλά περί του "μαρξισμού" απλά τον κάνουν "σκύλο" του κομμουνιστικού κόμματος …Τα "λίγα", δηλαδή, κάνουν κάποιον "χριστιανοδημοκράτη" ή "σοσιαλοδημοκράτη" —ανάλογα με τους φόβους και τις προτιμήσεις του— και τα "πολλά" κάνουν κάποιον μέλος του τοπικού κομμουνιστικού κόμματος. Τα "πολλά" κάνουν τον "διαφορετικό" και αυτή η "διαφορετικότητα" είναι το ζητούμενο σε μια "προφορτισμένη" κοινωνία.

 
Το πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό το "κόλπο" είναι πολύ εύκολα κατανοητό για τον σύγχρονο Έλληνα. Γνωρίζει ο σύγχρονος Έλληνες πως οι κάποιοι λίγοι "διαφορετικοί" μπορούν να διχάσουν μια ολόκληρη κοινωνία και να την "σπρώξουν" προς συγκεκριμένα "κέντρα" εξουσίας, τα οποία είναι προετοιμασμένα να τους "υποδεχθούν". Με κάποιους, για παράδειγμα, πρόσφυγες και λαθρομετανάστες σήμερα διχάζουν την κοινωνία σε "ρατσιστές" και "αντιρατσιστές" και αυτούς όλους τους περιμένουν "εξειδικευμένοι" πολιτικοί φορείς για να τους "εκφράσουν" και βέβαια να τους "καπελώσουν" …Με τον τρόπο αυτόν "κόβεται" η κοινωνία σε δύο μεγάλες μερίδες. Τους μισούς τους "κουρδίζουν" οι χρυσαυγίτες και τους άλλους μισούς οι κομμουνιστές "αλληλέγγυοι" …Οι πολλοί θα παρακάμψουν τους "ακραίους" και θα καταλήξουν εκεί όπου προβλέπεται γι' αυτούς. Οι μισοί θα πάνε στα χριστιανοδημοκρατικά "μαγαζιά" και οι άλλοι μισοί στα σοσιαλδημοκρατικά …Κάτι ανάλογο γινόταν με τους κομμουνιστές, οι οποίοι είχαν πάντα τον ρόλο του "διαφορετικού", τον οποίο σήμερα έχουν πάρει οι λαθρομετανάστες… 

…Απλή "προπαίδεια" είναι αυτή για τους έμπειρους προβοκάτορες των μυστικών υπηρεσιών και των κομμουνιστικών "παραμάγαζων". Πάντα η ύπαρξη "διαφορετικών" μέσα σε μια κοινωνία τη διχάζει και ο κομμουνισμός παρήγαγε συνειδητά "διαφορετικούς" γι' αυτόν τον λόγο …Παρήγαγε τους φασίστες "λαθροπολίτες" τής Democracy, οι οποίοι εκνεύριζαν αλλά και τρόμαζαν τους κοινούς πολίτες. Αυτοί οι "διαφορετικοί" βρίσκονταν σε διαρκή επαφή και συνεννόηση μ' εκείνους, οι οποίοι θα εκμεταλλεύονταν τις συνέπειες της ύπαρξής τους …Οι χριστιανοδημοκράτες να τους "πολεμήσουν" επειδή ήταν "φανατικοί" και οι σοσιαλοδημοκράτες να τους "προστατεύσουν" επειδή ήταν "ευαίσθητοι" …Τα γνωστά χιλιοπαιγμένα "παιχνίδια" της Democracy.

Αυτοί οι "διαφορετικοί" —λόγω κομμουνισμού— άνθρωποι είναι άκρως επικίνδυνοι, γιατί η παραμόρφωσή τους από τον κομμουνιστικό κομματισμό έχει μόνιμο χαρακτήρα. Είναι παραμορφωμένοι σε βαθμό πολιτικής "αναπηρίας" και αυτό δεν ξεπερνιέται ποτέ απ' αυτόν που την έχει υποστεί. Αυτή η μεγάλη αποτελεσματικότητα του κομμουνισμού οφείλεται στο γεγονός ότι μοιάζει με θρησκευτικό "προσηλυτισμό" …Υπόσχεται "σωτηρία" μέσω κονόμας και βολέματος στους "νεοφώτιστους" …Υπόσχεται σίγουρη πρόοδο σε άχρηστους. Τα κομμουνιστικά κόμματα στην πραγματικότητα προκαλούν έναν ιδιόμορφο εξιουδαϊσμό στα μέλη τους …Ιδιόμορφο, 

γιατί ο κομμουνιστής όχι μόνον δρα όπως ο Εβραίος, αλλά συνδέεται και με τα ίδια προτεσταντοσιωνιστικά κέντρα εξουσίας. 

Ο εκπαιδευμένος κομμουνιστής είναι "διαφορετικός" από τον μέσο πολίτη και μοιάζει στη συμπεριφορά με τον Εβραίο …Δεν είναι δηλαδή παράξενο που ακόμα και ως τεμπέλης και άεργος θέλει να ηγηθεί των εργαζομένων. Δεν είναι παράξενο που ακόμα και ως αγράμματος τενεκές θέλει να ηγηθεί των επιστημόνων. Είναι εκπαιδευμένος σαν Εβραίος και αυτό κάνει …Κλέβει, και φωνάζει "…κλέφτης !!" …Λέει ψέματα, κι ορκίζεται ...Μαχαιρώνει, και κλαίει …Φοβάται, κι απειλεί …Οι απόλυτα ειδικοί στο να αυτοθυματοποιούνται, ακόμα κι όταν είναι θύτες …Αυτό κάνουν οι Εβραίοι ως απόλυτα ειδικοί και αυτούς μιμούνται οι κομμουνιστές. Οι άνθρωποι αυτοί τις φυλακίσεις και τα "ολοκαυτώματα" τα έχουν κάνει "μαγαζιά" …Είναι οι απόλυτα ειδικοί στο να κάνουν τους "ήρωες" ακριβώς την ώρα που έχουν προδώσει εκείνους που τους εμπιστεύτηκαν …Οι απόλυτοι χαφιέδες όταν "εξομολογούν" τους συναγωνιστές τους. Αποτέλεσμα εκπαίδευσης είναι όλη αυτή η κατάσταση και όχι κάποιο προσωπικό ελάττωμα.

Με την οργάνωση των κομμουνιστικών κομμάτων και τα "βολέματα" που εξασφάλιζαν μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς —χάρη στην πίεση των αγγλοσαξονικών μυστικών υπηρεσιών— ήταν εύκολο οι ιμπεριαλιστές να δημιουργήσουν στρατιές δικών τους χαφιέδων μέσα στα κράτη …Ήταν τα "σκυλιά" τους, που με τη "λύσσα" τους τρομοκρατούσαν τις κοινωνίες και γέμιζαν τις νόμιμες "στάνες" τής Democracy …Τα "σκυλιά" των κομμουνιστικών κομμάτων, που χιμούσαν στην κοινωνία μόνο και μόνο για να τη διχάσουν και να τη μοιράσουν στις νόμιμες "στάνες" των Αγγλοσαξόνων. Χιμούσαν στη μάζα των φτωχών πολιτών τού κάθε κράτους, η οποία αποτελούσε και τον βασικό στόχο των ιδιοκτητών τής Democracy …Στη μάζα, η οποία με την ψήφο της νομιμοποιούσε στην εξουσία τους προδότες, τους οποίους είχαν προεπιλέξει ερήμην των λαών οι Αγγλοσάξονες. Όσοι φτωχοί μισούσαν και φοβούνταν τους κομμουνιστές πήγαιναν στη χριστιανοδημοκρατική "στάνη" και όσοι στοιχειωδώς τους άκουγαν πήγαιναν προς τη σοσιαλοδημοκρατική "στάνη". 


Μόνον τα άγρια εκπαιδευμένα "σκυλιά" παρέμεναν στο "φυλάκιο" των ΚΚ. Με τη χρηματοδότηση των Σιωνιστών και τις "πλάτες" των Προτεσταντών η ιδιότητα του κομμουνιστή έδινε "μισθό" και βόλεμα εξ' αρχής και γι' αυτό προσέλκυσε εξ' αρχής ό,τι χειρότερο και παρασιτικότερο περιφερόταν στην κοινωνία.

 
Στην κυριολεξία τα κομμουνιστικά κόμματα "ψάρευαν" ό,τι υπήρχε στον "πάτο" της. Στην κυριολεξία ο κομμουνισμός συγκέντρωνε τον "κατιμά" τής κοινωνίας …Όποιον είχε λόγο να μισεί την κοινωνία και τα μέλη της —ειδικά τα επιφανή μέλη της, τα οποία ξεχώριζαν με τα προσωπικά τους ταλέντα—. Αυτόν τον κομπλεξικό και μισαλλόδοξο "κατιμά" συγκέντρωνε πάντα ο κομμουνισμός …Τεμπέληδες, βλάκες, άσχημους, άχρηστους, σακάτηδες, αστοιχείωτους …Όποιους μισούσαν την κοινωνία και έψαχναν τρόπο να "παρακάμψουν" τις διαδικασίες προόδου, οι οποίες προβλέπονταν για τους πολίτες της. 
Οι συνωμότες επένδυσαν σ' αυτούς τους αριστερόστροφους φασίστες, τους οποίους οι ίδιοι ισχυροποιούσαν μέσα σε όλα τα κράτη …Κράτη, τα οποία "αρρώσταιναν" εξαιτίας τους και παραδίδονταν στους Αγγλοσάξονες προστάτες τους. Το σύνολο του προτεσταντικού ιμπεριαλισμού στηριζόταν στη "σήψη" που προκαλούσε στην κοινωνία ο κομμουνισμός και τα μολυσματικά στοιχεία που αυτός παρήγαγε και τα οποία σταδιακά κυριαρχούσαν στην κοινωνική λειτουργία, ακόμα κι όταν αυτά "μεταμφιέζονταν" σε μη κομμουνιστές. 

Τα κατά τόπους κομμουνιστικά κόμματα έγιναν οι μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες εστίες "μόλυνσης" των χριστιανικών κοινωνιών …Κανονικά εβραϊκά γκέτο, τα οποία μέχρι και εκπόρνευση απαιτούσαν από τα μέλη τους για τα συμφέροντα του κόμματος …Πραγματικές "πληγές", οι οποίες στην κυριολεξία ξεχείλιζαν μολυσματικό "πύον" μέσα στην κοινωνία …Απόλυτα χρήσιμα, όχι επειδή θα παρήγαγαν τους πολλούς κομμουνιστές, οι οποίοι θα κομμουνιστοποιούσαν την κοινωνία —δεν ήταν αυτός ο ρόλος τους, και δεν τους ενδιέφερε αυτός ο στόχος—, αλλά ρόλος τους ήταν να μπουν στα συστήματα παιδείας και εκπαίδευσης, ώστε να "μολύνουν" την κοινωνία …Να "παράγουν" μόνιμα "διαφορετικούς" για να τη διχάζουν επίσης μόνιμα. Να τη διχάζουν και να τη "μοιράζουν" οργανωμένα και σταθερά στα ιδιόκτητα "μαγαζιά" των κομματαρχών …Στόχος των σκληρών κομμουνιστών ήταν να παράγουν σκληρούς δούλους για όλα τα νόμιμα κόμματα, οι οποίοι θα υπέτασσαν την κοινωνία στα δικά τους αφεντικά …απ' όποιο "πόστο" κι αν κατείχαν.

 Γι' αυτόν τον λόγο —ακόμα και σήμερα—, στην υποτιθέμενη περίοδο του θριάμβου τού καπιταλισμού, διατηρούνται τα κατά τόπους κομμουνιστικά κόμματα με κρατικές χορηγίες …Εντολή των αφεντικών είναι να μην διαλύονται αυτά, ώστε να μην "πέφτει" η παραγωγή "μολυσματικών" στοιχείων.

Εντολή των αφεντικών ήταν να μπει ο συνδικαλισμός στα σχολεία, ώστε η "μόλυνση" να ξεκινήσει από την τρυφερή ηλικία των πολιτών. Να μπορούν οι κομμουνιστές να "σπρώχνουν" ανθρώπους και "αρρώστιες" στα δεκαπενταμελή συμβούλια των μαθητών. Όσο κι αν αυτό το οποίο θα πούμε φαίνεται παράξενο, είναι αληθές: …Το ΚΚΕ το πληρώνουν κάποιοι, όχι για να διεκδικεί την εξουσία, αλλά για να διατηρεί όλες τις παραμέτρους τού σχεδιασμού τους …Σε περιόδους μεγάλης κρίσης —με την ύπαρξή του και μόνον— να "ανασταίνει" τον ναζισμό και στην ήρεμη καθημερινότητα να διατηρεί ζωντανή την ΚΝΕ και την ΠΣΚ…

…Τη βασική "μηχανή", που στόχο έχει να "μολύνει" την κοινωνία στο σύνολό της. Να "μολύνει" την κρατική διοίκηση και την παραγωγική διαδικασία. …Από το δημοτικό σχολείο, που αφορά τους πάντες, μέχρι και το Πανεπιστήμιο, το οποίο αφορά τα μελλοντικά στελέχη. Αυτή είναι η βασική "φάμπρικα" του οργανωμένου εξιουδαϊσμού των μελλοντικών φασιστών. Ζητούμενο είναι η ΚΝΕ να μπορεί να υπάρχει και να λειτουργεί σε καθημερινή βάση. Ζητούμενο ήταν η ΠΣΚ να μολύνει τις νέες γενιές των "μορφωμένων" φτωχών, οι οποίοι θα στελεχώσουν τις κρατικές υπηρεσίες, τα συστημικά κόμματα, τον συνδικαλισμό ή τα εργοστάσια …Να τις εκπαιδεύει στο μίσος τού τεμπέλη και στον τυχοδιωκτισμό τού πρόθυμου δούλου. 

Αυτή πρέπει να υπάρχει, για να παράγει τους "καλύτερους" φασίστες που έχει δει ποτέ η ανθρώπινη ιστορία …Τους πιο άπληστους, αδίστακτους, σκληρούς, ανηλεείς και αξιόπιστους φασίστες που έχει "δει" ποτέ η κοινωνία …Αυτούς, οι οποίοι μετά την "εκπαίδευσή" τους στην ΠΣΚ και στα Πανεπιστήμια θα διασκορπιστούν σε όλα τα "μήκη" και "πλάτη" τής κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής και θα "σαρώσουν" τα πάντα μέσα στην Democracy. Αυτοί οι αριστερόστροφοι "φασίστες" ήταν η απόλυτη δύναμη του προτεσταντικού ιμπεριαλισμού και βέβαια το κρυφό "κλειδί" τού ιμπεριαλισμού τους.

Ας μελετήσει κάποιος την περίπτωση Τσίπρα. Από δεκαπέντε χρονών είναι μπλεγμένος σε συνωμοσίες μυστικών υπηρεσιών και συμφωνίες "προώθησης". Στην ηλικία που οι μορφωμένοι συνομήλικοί του είναι ευτυχείς που πιάνουν την πρώτη τους δουλειά, αυτός είχε "διοριστεί" —πρωτοφανές στα ελληνικά πολιτικά χρονικά— αρχηγός κόμματος της Βουλής. Μπορεί κάποιος να φανταστεί έναν οποιονδήποτε σαραντάχρονο άνθρωπο να γίνεται Πρωθυπουργός της κρίσης και των Μνημονίων, χωρίς να έχει θητεύσει στο χαφιεδομάγαζο της ΚΝΕ; Ποιος κοινός άνθρωπος θα μπορούσε να πει τα ψέματα που έχει πει ο Τσίπρας τη στιγμή που είναι φανερό πλέον ότι έχει συνωμοτήσει με τους ιμπεριαλιστές; …ΚΑΝΕΝΑΣ …Κωλοπετσωμένος σαραντάχρονος να δρα με την κυνικότητα ενός υπέργηρου Μητσοτάκη δεν είναι φυσιολογικός …Μόνον εκπαιδευμένος Κνίτης μπορεί να το κάνει αυτό …Μία φορά Κνίτης, για πάντα χαφιές…!!


Αριστερόστροφοι και δεξιόστροφοι φασίστες
…Η μεταξύ τους "μάχη".

Από τη στιγμή που οι Προτεστάντες αποφάσισαν να "μολύνουν" όλες τις κοινωνίες των αντιπάλων τους, ευνόητο είναι ότι η "μάχη" τους θα δινόταν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τής κοινωνίας. Απέναντι στον φασισμό των ηγετών, οι οποίοι διατηρούσαν την κοινωνία στο επιθυμητό επίπεδο του τοπικού χριστιανικού δόγματος, θα έπρεπε να βάλουν τον φασισμό των δικών τους δούλων, οι οποίοι θα είχαν τον αντίθετο στόχο …Τον στόχο να διχάσουν την κοινωνία για να την κάνουν εκμεταλλεύσιμη από τα αφεντικά …Να την "κόψουν", όπως κόβεται το "γάλα" και να παραδώσουν τα "υποπροϊόντα" του στα αφεντικά τους.

Ήταν δηλαδή δεδομένο το ότι θα γινόταν μάχη μέσα στο εσωτερικό τής κάθε κοινωνίας …Από τη μία πλευρά οι παλιοί φασίστες των βασικών χριστιανικών δομών και από την άλλη οι δήθεν "επαναστάτες" …και εξίσου φασίστες …Από τη μία οι δούλοι τής εκκλησίας και των ηγετών τής προτιμήσεώς της και από την άλλη οι δούλοι των Προτεσταντών, οι οποίοι απλά θα "κρύβονταν" πίσω από μια δήθεν ιδεολογική κομμουνιστική "βιτρίνα" …Από τη μία οι φασίστες της "χριστιανοδημοκρατίας" και από την άλλη οι φασίστες της "σοσιαλοδημοκρατίας" …Οι δεξιόστροφοι φασίστες και οι αριστερόστροφοι φασίστες. Μία μάχη, η οποία για τους έμπειρους Σιωνιστές και τους Αγγλοσάξονες συνωμότες ήταν εξ αρχής κερδισμένη.

Εκ του αποτελέσματος βλέπουμε ότι αυτό επιβεβαιώνεται. Τι είναι όμως αυτό, το οποίο κάνει εκ των προτέρων βέβαιη την ολοκληρωτική επικράτηση των αριστερόστροφων φασιστών; ...Των φασιστών εκείνων, τους οποίους "παράγει" το αριστερό άκρο τού κομμουνισμού; Ακόμα και σήμερα, στην υπερκαπιταλιστική Νέα Τάξη, η υπεροχή των "πρώην" κομμουνιστών είναι απόλυτη. Όλοι οι ηγέτες των χρήσιμων για τους Σιωνιστές και τους Προτεστάντες κρατών είναι πρώην σταλινικοί κομμουνιστές και όλα τα στελέχη όλων των μηχανισμών είναι "ομοϊδεάτες" τους. Όλοι τους, δηλαδή, πρώτα κάθισαν στα "κομμουνιστικά" θρανία και μετά έγιναν ειδικοί και λάτρεις τού καπιταλισμού. Πώς αυτοί οι άνθρωποι με ελάχιστα μέσα κατόρθωσαν και επιβλήθηκαν σε όλους τους χώρους; Πώς είναι δυνατόν να είναι σχεδόν αποκλειστικά κομμουνιστικής "παιδείας" οι άνθρωποι-"κλειδιά", οι οποίοι ελέγχουν σε απόλυτο βαθμό τις χριστιανικές κοινωνίες όλων των δογμάτων;

Το χαρακτηριστικό που τους δίνει την τεράστια υπεροχή τους, είναι το διαφορετικό εκείνο "ελατήριο", το οποίο τους κινεί σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους …Το διαφορετικό "κίνητρο" στη ζωή τους. Αυτό το κίνητρο είναι το "μίσος" …Το μίσος είναι αυτό που τους δημιουργεί …Σε αυτό διαφέρουν από τους αντίστοιχους δεξιόστροφους φασίστες, τους οποίους τούς "κινεί" η έννοια της "αγάπης". Προσοχή εδώ, για να μην υπάρξει παρεξήγηση ...Η λανθασμένη αντίληψη της έννοιας της "αγάπης" είναι το ίδιο κακή με το "μίσος", αλλά είναι διαφορετικό πράγμα. Το ότι αγαπάς, για παράδειγμα, τη θρησκεία σου, δεν σε κάνει αυτόματα καλό άνθρωπο όταν θέλεις να σκοτώσεις όλους τους άλλους. Το ότι αγαπάς την πατρίδα σου, δεν σε κάνει αυτόματα καλό άνθρωπο όταν θέλεις να αφαιρέσεις τις πατρίδες απ' όλους τους άλλους …Είσαι εξίσου φασίστας, είτε αγαπάς κάτι με λάθος τρόπο είτε μισείς κάτι άλλο. Η αγάπη, δηλαδή, ως κίνητρο, δεν σε κάνει λιγότερο φασίστα από τους άλλους …Ιδιόμορφο σε κάνει, και όχι διαφορετικό.

Αυτοί λοιπόν οι ιδιόμορφοι δεξιόστροφοι φασίστες έχασαν ολοκληρωτικά τη μάχη από τους αριστερόστροφους φασίστες. Γιατί; …Γιατί έχουν μια θανάσιμη αδυναμία …Την "αγάπη" τους. Έχουν το μειονέκτημα του θηρίου εκείνου, του οποίου τη φωλιά γνωρίζεις και μπορείς ανά πάσα στιγμή είτε να το καθηλώσεις στη φωλιά του —αναγκάζοντας το να την προστατεύει— είτε να του κάνεις ζημιά, εκμεταλλευόμενος την απουσία του. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό στην περίπτωσή μας; …Ότι τον δεξιόστροφο φασίστα όσο εύκολα τον εκμεταλλεύεται η νόμιμη εξουσία άλλο τόσο εύκολα τον εκμεταλλεύονται και οι σφετεριστές τής εξουσίας. Όσο εύκολα τον εκμεταλλεύονται οι "προστάτες" του, άλλο τόσο εύκολα τον εκμεταλλεύονται και οι εχθροί του. Τον δεξιόστροφο φασίστα μπορείς να τον εκμεταλλεύεσαι επ' άπειρον με όλους τους τρόπους. Είτε φτωχός είτε πλούσιος, είναι το ίδιο εκμεταλλεύσιμος. Μπορείς —όποτε θέλεις— να τον εκμεταλλεύεσαι και —όποτε θέλεις— να τον αναγκάζεις να αντιδράσει, για να τον "κοπανίσεις".

Μπορείς, ως εργοδότης, να αδικείς έναν δεξιόστροφο θρησκόληπτο εργαζόμενο και αυτός να μην αντιδρά ΠΟΤΕ ως εργαζόμενος, αν πιστεύει πως είσαι καλός χριστιανός. Μπορείς, ως εργοδότης, να αδικείς έναν δεξιόστροφο εθνικιστή εργαζόμενο και αυτός να μην αντιδρά ΠΟΤΕ, αν εσύ έχεις φήμη "πατριώτη". Φτιάξε μερικά καμπαναριά και δώσε μερικές στολές στον στρατό και οι "δεξιόστροφοι" εργαζόμενοί σου δεν θα αντιδράσουν ποτέ στην εκμετάλλευση, ακόμα κι αν τους μαστιγώνεις. Αιώνες μπορείς να βαστάς τέτοιους ανθρώπους —όπως γινόταν και στον Μεσαίωνα—, χωρίς αυτοί ποτέ να επαναστατήσουν. Πάντα θα θεωρούν την αδικία σαν μια μικρή "θυσία" για την υπερπολύτιμη αγάπη τους …Μια θυσία, η οποία θα δώσει τη δύναμη στους εκμεταλλευτές τους να προστατεύσουν την αγάπη τους. 

Όμως, τα ίδια συμβαίνουν ακόμα κι όταν τους βρίσκεις "απέναντι". Αν —για λόγους σφετερισμού τής νόμιμης εξουσίας— θέλεις να τους στρέψεις εναντίον κάποιων δικών σου εχθρών, εύκολο είναι. Ακόμα κι αν το αφεντικό τους είναι το καλύτερο του κόσμου και τους ευνοεί ως εργαζόμενους, αυτοί θα κινηθούν εναντίον του αν είναι θρησκόληπτοι και τους πείσεις πως είναι αμαρτωλός ή ακόμα χειρότερα πως είναι άθεος. Ακόμα κι αν τους ευνοεί ως εργαζόμενους, αυτοί θα ξεσηκωθούν αν είναι εθνικιστές και τους πείσεις πως είναι προδότης τού έθνους. Πάντα δηλαδή είναι έτοιμοι να κάνουν μια θυσία, ανεξαρτήτως προς ποια "κατεύθυνση" γίνεται αυτή και χωρίς πάντα να γνωρίζουν ποιος τους εκμεταλλεύεται. 

Όταν όλα αυτά τα "μειονεκτήματα" τα γνωρίζουν οι "απέναντι", ευνόητο είναι πως διαρκώς θα σε εξασθενούν μέχρι να σε γονατίσουν …Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι "απέναντι" είναι οι πονηροί Σιωνιστές, οι οποίοι διατηρούν κοινότητες σε όλα τα κράτη και αντλούν πληροφορίες όλων των επιπέδων, αν σκεφτεί κάποιος ότι κινούνται στο κοινωνικό "περιθώριο". Οι Προτεστάντες, δηλαδή, γνωρίζοντας πώς λειτουργεί το σύστημα και έχοντας τη συνεργασία των Εβραίων, μπορούσαν να του δημιουργούν πρόβλημα, γιατί μπορούσαν να το "χτυπάνε" στην "καρδιά" του …Γνώριζαν σε κάθε κράτος ποιους να "χτυπάνε" και με ποιους τρόπους.

Μπορούσαν να χτυπάνε τους ανεπιθύμητους εξουσιαστές, ακόμα κι αν αυτοί ήταν οι καλύτεροι άνθρωποι ή εργοδότες τού κόσμου. Γιατί; …Γιατί μπορούσαν να τους εμφανίζουν στους φτωχούς και στους αγράμματους με τον τρόπο εκείνον, ο οποίος ακύρωνε τη μέχρι τότε πολιτική τού κοινωνικού κατευνασμού, που επέβαλαν τα τοπικά θρησκευτικά δόγματα ή οι τοπικές εξουσίες …Έβαζες έναν αριστερόστροφο φασίστα μέσα στον κόσμο κι αυτός άρχιζε τις προβοκάτσιες …"Άθεος" ο εξουσιαστής ή ο εργοδότης όταν ο ακροατής είναι θρησκόληπτος εργαζόμενος …"Προδότης" ο εξουσιαστής ή ο εργοδότης όταν ο ακροατής είναι εθνικιστής εργαζόμενος. Αν μάλιστα έχεις και πληροφόρηση από τον Εβραίο νταβατζή τού γκέτο, τότε η κατάσταση γίνεται ακόμα "καλύτερη".


Αυτό είναι το συντριπτικό πλεονέκτημα του αριστερόστροφου φασίστα. Γνωρίζει τις αδυναμίες των αντιπάλων του και δεν έχει τέτοιες αδυναμίες ο ίδιος …Δεν έχει "φωλιά", που να την "αγαπάει" και να λειτουργεί ως "παγίδα" για τον ίδιο …Δεν έχει καν "φωλιά" ...Ούτε στο περίπου δεν έχει "φωλιά" …Ακόμα και στη "φωλιά" που γεννήθηκε μπορεί ν' "αποπατήσει" και να φύγει. Εκτός από τον εαυτό του δεν αγαπάει κανέναν άλλο. Ακόμα και τα αφεντικά του τα "αλλάζει" με "μέτρο" το πόσο αυτά τον εξυπηρετούν. Ως εκ τούτου μισεί τους άλλους με κάποια κριτήρια συγκεκριμένα. Μισεί αυτούς, οι οποίοι έχουν ό,τι θα ήθελε ο εαυτός του να έχει, για να είναι ικανοποιημένος …Μισεί τους πλούσιους και όχι τον πλούτο, τον οποίο τον επιθυμεί για τον εαυτό του …Μισεί τον άριστο και όχι την κοινωνική διάκριση, την οποία την επιθυμεί για τον εαυτό του …Μισεί αυτούς, οι οποίοι κατέχουν εκείνο που επιθυμεί ο ίδιος και μισεί αυτούς, οι οποίοι διεκδικούν εκείνα που έχει στην κατοχή του.

Είναι φανατικός κομμουνιστής όταν ο κομμουνισμός τού δίνει τη δυνατότητα να ισχυροποιηθεί και γίνεται ο χειρότερος αντικομμουνιστής εάν διαπιστώσει ότι κι εκεί έχει "ψωμί". Δεν μπορείς να τον ανταγωνιστείς αυτόν τον άνθρωπο. Αν μπεις στον "δρόμο" του, θα σε νικήσει. Μπορεί να γίνει ό,τι τον βολεύει, απλά για να σε νικήσει. Ακόμα και η πιο επικίνδυνη "κόμπρα" να είσαι, αυτός θα γίνει μια πονηρή "μαγκούστα". Αν είσαι θρησκόληπτος, θα γίνει "προοδευτικός" άθεος, ώστε να σου δημιουργήσει εχθρούς και να μπει επικεφαλής τους. Αν είσαι άθεος, για τον ίδιο λόγο θα γίνει θρησκόληπτος. Θα γίνει πατριώτης, αν τον συμφέρει …και μπορεί να γίνει και προδότης αν τον συμφέρει περισσότερο …Θα γίνει ό,τι χρειάζεται, για να πετύχει τον στόχο του.

 
Αυτή η διαφορά είναι το συντριπτικό του πλεονέκτημα. Δεν αγαπάει κάτι συγκεκριμένο, ώστε να περιστρέφεται γύρω από έναν συγκεκριμένο "άξονα". Ο δεξιόστροφος φασίστας "γαντζώνεται" άθελά του απ' αυτό που αγαπάει —και το οποίο είναι γνωστό στους εχθρούς του— και αυτό τον καθιστά ευάλωτο. Αντίθετα, ο αριστερόστροφος φασίστας "γαντζώνει" ο ίδιος συνειδητά ό,τι μισεί …που μπορεί να είναι οτιδήποτε και ν' αλλάξει με οτιδήποτε. Γίνεται "ζευγάρι" με τον στόχο του …Τον όποιο στόχο του. Δεν έχει κανέναν ενδοιασμό, γιατί δεν θεωρεί ότι προδίδει κάτι. Δεν έχει σταθερό ηθικό κώδικα, ώστε να τον περιορίζει, αλλά και να λειτουργεί "ενημερωτικά" για τον περίγυρο των εχθρών και αντιπάλων. Έχει έναν περιστασιακό κώδικα "κομμένο και ραμμένο" στα δικά του "μέτρα". Υπηρετεί τον εαυτό του και αυτό τον κάνει χαρούμενο …Φανατικός κομμουνιστής για όσο διάστημα είναι άφραγκος και, αν τα "κονομήσει", θα γίνει ένας αντικομμουνιστής, που πιο σκληρός δεν έχει υπάρξει. Κομμουνιστής ήταν ο Μουσολίνι πριν γίνει ο "γενάρχης" των δεξιόστροφων φασιστών.

Με την οργανωμένη "παραγωγή" αυτών των ανθρώπων σύντομα οι Προτεστάντες άλωσαν όλες τις χριστιανικές κοινωνίες. Εκεί ήταν που "κοιμήθηκε" η κεντρική εξουσία των χριστιανικών δογμάτων …Δεν κατάλαβαν τι έκαναν οι Προτεστάντες και ποιος ήταν ο λόγος που στήριζαν και χρηματοδοτούσαν τα τοπικά κομμουνιστικά κόμματα. Τα κόμματα εκείνα δεν είχαν στόχο την εξουσία. Τα κόμματα εκείνα είχαν στόχο "εκπαιδευτικό" …Είχαν στόχο να "αρρωστήσουν" την κοινωνία …Είχαν στόχο να ανασύρουν και να αναδείξουν ό,τι "σαβούρα" υπήρχε στον κοινωνικό "πάτο" …Είχαν ως στόχο να "παράγουν" τα άτομα εκείνα, τα οποία επί αιώνες οι ηγεσίες των δογμάτων δεν ήθελαν να παράγονται και τα τιμωρούσαν εν τη γενέσει τους. Αυτά τα κόμματα και οι μηχανισμοί τους ήταν τα "δίκτυα" των Προτεσταντών στο κοινωνικό περιθώριο των κοινωνιών. Μέσα από εκείνα τα θολά "νερά" έβρισκαν ανθρώπους …Αγράμματους κομπλεξικούς, οι οποίοι μισούσαν τους πάντες και ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να πετύχουν την κοινωνική και οικονομική τους άνοδο. Εκεί "συναντιόταν" σε κάθε κοινωνία οι πιο κομπλεξικοί και αδύναμοί της με τους Εβραίους "ειδικούς".

 
Αυτοί λοιπόν οι τεχνητά δημιουργημένοι αριστερόστροφοι φασίστες μοιάζουν με τα αφεντικά τους και γι' αυτό είναι απροβλημάτιστη η μεταξύ τους συνεργασία. Δεν έχουν "κολλήματα" πίστης ή αγάπης ή αφοσίωσης. Φροντίζουν να έχουν κοινά συμφέροντα με τα "αφεντικά" απέναντι σ' αυτούς που μισούν και οι οποίοι συνήθως είναι εκείνοι, οι οποίοι κατέχουν αυτά που οι ίδιοι επιθυμούν. Μοιάζουν με τους Προτεστάντες στη νοοτροπία, εφόσον και ο προτεσταντισμός από το μίσος έχει παραχθεί ...Το μίσος των Προτεσταντών απέναντι στην "πετυχημένη" Ρώμη και όχι την επιπλέον δική τους αγάπη προς τον Θεό. Μοιάζουν και με τους Σιωνιστές στη νοοτροπία, εφόσον και ο σιωνισμός από το μίσος προς τον χριστιανισμό έχει παραχθεί. Όσο πιο αποτυχημένος κάποιος, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχει να καταλήξει στα "δίχτυα" τους, εφόσον θέλει να "επιτύχει" …Εκεί υπερέχουν. Γιατί; …Γιατί δεν έχουν "φωλιά" …δεν έχουν αυτού του είδους σημείο αδυναμίας.

 
 Αυτοί είναι οι πιο αδίστακτοι υπηρέτες τής εξουσίας. Λατρεύουν την εξουσία ως λειτουργία και βέβαια λατρεύουν τους ισχυρούς τής εξουσίας —οι οποίοι έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες τους— …Τους όποιους ισχυρούς …Δεν έχουν προτιμήσεις. Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι και καλύτεροι σύμμαχοι της εξουσίας …Αυτοί, οι οποίοι θα αντισταθούν σε οποιαδήποτε αλλαγή θίγει την εξουσία και άρα και τις δικές τους φιλοδοξίες …Αυτοί, οι οποίοι θα πολεμήσουν τον οποιονδήποτε φορέα νέας γνώσης ή ακόμα και λύσης των ανθρωπίνων προβλημάτων …Αυτοί, οι οποίοι πρώτοι θα τον εντοπίσουν, θα τον ζηλέψουν, θα τον μισήσουν και θα τον πολεμήσουν… 
…Οργανωμένες "αγέλες" σκύλων, οι οποίες θα επιτεθούν μαζικά σε όποιον στέκεται εμπόδιο στις φιλοδοξίες τους …Σε όποιον στέκεται ανάμεσα στους ίδιους και σε αυτό το οποίο θεωρούν λεία τους. Δεν υπάρχει τομέας κοινωνικός, πολιτικός, συνδικαλιστικός, επιστημονικός, αθλητικός ή πολιτιστικός, που να μην μεταφέρουν την ιδεολογική τους "παθογένεια", μετατρέποντας τα πάντα σε προβλήματα της "εξειδίκευσής" τους και κατ' επέκταση σε εξουσία. Δεν υπάρχει χώρος που να μην τον έχουν "αλώσει" και να μην έχουν προσπαθήσει να τον φέρουν στα "μέτρα" τους. Δεν υπάρχει χώρος που να μην προσπάθησαν με τη λογική τής συμμορίας να εξουδετερώσουν τους άριστούς του …Από κοινού, με αλληλοβοήθειες και κάνοντας τις πιο απίθανες και ανίερες συμμαχίες.

 Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως όλοι αυτοί από τη φύση τους μισούν τον ελληνισμό …Μισούν τον ελληνισμό και ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει …Μισούν το φως του, την αλήθεια του, την ανιδιοτέλειά του, την ατομικότητά του και βέβαια την τάση του για δωρεά και αφύπνιση των ανθρώπων …Μισούν τη δόξα και την τιμή που του έχουν αποδώσει οι λαοί και θέλουν να την "υπεξαιρέσουν", για να την προσθέσουν στον δικό τους συλλογικό "λογαριασμό". Ήθελαν οι ίδιοι, σαν "λαός" που γεννήθηκε υποτίθεται με τον ίδιο τρόπο —και άρα μέσω της γνώσης—, να πάρουν την ελληνική θέση στην καρδιά τής ανθρωπότητας. Έχοντας ταυτίσει τα συμφέροντά τους με την πολιτική "μόλυνση" των κοινωνιών, μισούν ό,τι μπορεί να τους βγάλει από το "παιχνίδι" των κερδών …Μισούν ό,τι μπορεί να εξουδετερώσει τον χρυσοφόρο μαρξισμό, και ο ελληνισμός είναι ένας από τους πιο ισχυρούς εχθρούς του …Ένας εχθρός, τον οποίο λατρεύουν να μισούν …ΜΙΣΟΣ και τίποτε άλλο ...Δηλητηριασμένοι από το ΜΙΣΟΣ μέχρι το "μεδούλι". 

Δεν είναι τυχαίο που ο χειρότερος διώκτης του ελληνισμού της Κάτω Ιταλίας ήταν ο Μουσολίνι …Ένα "σκουπίδι" τού κομμουνισμού, ο οποίος ήταν καθαρά πράκτορας των Βρετανών με βάση τα επίσημα στοιχεία που έχουν πλέον αποκαλυφθεί …Ένα κομμουνιστικό "σκυλί", που, εξαιτίας των προτεσταντικών συμφερόντων, "μετακινήθηκε" στον "φασισμό" και έγινε ο "πατέρας" τού φασισμού ...Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος διώκτης τού ελληνισμού τής Magna Grecia. Επιτέθηκε με λύσσα σε έναν ελληνισμό αιώνων στην ιταλική χερσόνησο. Επιτέθηκε με λύσσα σε μια γλώσσα, η οποία μιλιόταν για χιλιάδες χρόνια στην περιοχή. Μιλάμε για την πιο ύποπτη, "βουβή" και ατιμώρητη πράξη εθνοκάθαρσης στην ιστορία τής Δυτικής Ευρώπης. 

Αυτές ήταν οι εντολές που είχε λάβει από τους Προτεστάντες και τους Σιωνιστές ο κομμουνιστικός "σκύλος" και αυτές εκτέλεσε …Τις εκτέλεσε σε βαθμό παράνοιας, που έφτασε στο σημείο να επιτεθεί και στην ίδια την Ελλάδα. Όπου υπάρχει ελληνική καταστροφή τον τελευταίο αιώνα, υπάρχει κομμουνιστική παρέμβαση …Την καταστροφή του ελληνισμού τού τουρκικού Πόντου τη μεθόδευσαν οι κομμουνιστές τής Ρωσίας πολύ πριν τη διανοηθεί ο Κεμάλ …Τον ελληνισμό του ρωσικού Πόντου τον "ξήλωσαν" οι ίδιοι κομμουνιστές και τον έστειλαν νύχτα στο Καζακστάν …Οι κομμουνιστές πρόγονοι του κομμουνιστή Πούτιν, τον οποίο σήμερα κάποιοι φαντάζονται σαν "σωτήρα" τής Ελλάδας.

Εννοείται βέβαια ότι οι χειρότεροι κομμουνιστές ως άνθρωποι είναι οι Έλληνες κομμουνιστές, γιατί ο μισελληνισμός τους είναι ταυτόχρονα και προδοσία των προγόνων τους. Όταν, για παράδειγμα, θεωρούμε τον Ιταλό Μουσολίνι σκουπίδι, επειδή επιτέθηκε στον ελληνισμό με στόχο να τον πλήξει, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα αφεντικά του και την "ιδεολογία" του, αντιλαμβανόμαστε πόσο σκουπίδια είναι οι Έλληνες κομμουνιστές, οι οποίοι λειτούργησαν με έναν ανάλογο ανθελληνικό τρόπο. Αυτοί, οι οποίοι προκάλεσαν έναν ολόκληρο Εμφύλιο μόνο και μόνο για να "ματώσουν" τον ελληνισμό, εφόσον αυτές τις εντολές είχαν. Για κανέναν άλλο λόγο δεν έγινε ο Εμφύλιος. Ο κόσμος είχε "μοιραστεί" μεταξύ Στάλιν και Προτεσταντών και δεν είχε κανένας κανέναν λόγο να θέλει να ανατρέψει αυτήν τη συμφωνία. 

Όταν τα ελληνικά "δουλικά" τού Στάλιν έκαναν έναν Εμφύλιο, ευνόητο είναι ότι ο στόχος τους δεν ήταν ο προφανής. Με πρόφαση την "επανάσταση" τσάκισαν τον ελληνικό λαό και τον έστειλαν δεκαετίες πίσω από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, γιατί αυτό εξυπηρετούσε τους Προτεστάντες και τους Σιωνιστές. Εκείνα τα δουλικά τού Στάλιν έκαναν ενσυνείδητα το μεγαλύτερο κακό στον ελληνισμό …Με ευχαρίστηση και όχι από "αγγαρεία". Ο ίδιος ο Γκρουέφσκι, ο οποίος επί χρόνια προσπαθεί να κάνει κακό στον ελληνισμό, χτυπώντας τον στην "καρδιά" του, είναι ένα σκουπίδι που είναι γόνος εκείνων των "Ελλήνων" κομμουνιστών.  Μέρα και νύχτα μηχανεύεται τρόπους να κάνει κακό στον ελληνισμό σαν λυσσασμένο "σκυλί".

 
 Αυτοί ήταν οι μεγαλύτεροι προδότες στην ιστορία τού ελληνισμού και ήταν οι κομμουνιστές. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε και τον πιο διάσημο "ήρωα" των Ελλήνων κομμουνιστών και τη συμπεριφορά του απέναντι στα ελληνικά "σύμβολα" …Τον Γλέζο, ο οποίος πήγε και προσκύνησε με θρησκευτική ευλάβεια στον "βόθρο" τού κομμουνιστή Χότζα και είναι ο ίδιος που έκανε "εκστρατεία" για να μην τοποθετηθεί μνημείο για τον Μέγα Αλέξανδρο στο νησί του. 
Ακόμα και η αθεΐα τους προέρχεται από το μίσος τους και δεν είναι σε καμία περίπτωση "προϊόν" θεολογικής αναζήτησης, υπαρξιακής ανησυχίας ή απλά μιας πολιτικής διαφωνίας. Άλλωστε τι είδους ανησυχίες και αναζητήσεις να κάνουν οι κομμουνιστές, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν τραγικά αγράμματοι και αστοιχείωτοι; Για όλους αυτούς τους οπορτουνιστές είναι αδιάφορο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει ο Θεός, αλλά τους ενδιαφέρουν τα παλάτια, οι εξουσίες και τα πλούτη, τα οποία αποδίδονται σ' Αυτόν. Η κραυγαλέα αθεΐα τους είναι φυσική, εφόσον "ψάχνουν" αιτία να συγκρουστούν με αυτούς τους οποίους μισούν και τους αντιλαμβάνονται σαν ανταγωνιστές και πιθανή "λεία" τους …και ξεκινά από το μίσος απέναντι στους ιερείς, οι οποίοι απολαμβάνουν παλάτια, λιμουζίνες και υπηρέτες. 

Αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς τους σαν "σωτήρες"-αντιπρόσωπους του αφεντικού τους, μισούν εκείνους οι οποίοι κάνουν περίπου τα ίδια στο όνομα κάποιου άλλου αφεντικού …Μισούν τους "συναδέλφους" τους, που το "αφεντικό" τους τούς προσφέρει πιο πολλά απ' αυτά που απολαμβάνουν οι ίδιοι εξαιτίας των δικών τους αφεντικών …Μισούν τους διαχειριστές εκείνους, οι οποίοι με προσόντα ανάλογα των δικών τους απολαμβάνουν "μεγαλεία" και πλούτη. Απλά —κατά την πάγια τακτική τους— όλα αυτά τα "ντύνουν" με ψευδοϊδεολογικά και ανθρωπιστικού τύπου "πασαλείμματα" …"Για το "καλό" του κόσμου και της κοινωνικής τους τάξης", όπως θα έλεγε και ο σύγχρονος Καϊάφας …Για το "καλό" των άλλων και το "καλύτερο" δικό τους.


Η "μέγγενη" του κοκκινόμαυρου φασισμού...
…Δεν Έτυχε, Πέτυχε !!

Αυτή η συνεχής "παραγωγή" χαφιέδων από το κομμουνιστικό κόμμα έχει μια τεράστια πολιτική "αγορά", η οποία έχει τεράστιες "ανάγκες" και απορροφά τα πάντα. Δεν υπάρχει πολιτικός χώρος που να μην έχει την ανάγκη τόσο καλά εκπαιδευμένων χαφιέδων. Μιλάμε για κανονικό "ακροβολισμό" …Παντού μυστικοσύμβουλοι των ΠΑΝΤΩΝ, έμπειροι στις συνομωσίες και στους χαφιεδισμούς. Από τον Ρουσόπουλο του δεξιού Καραμανλή και τον Λαζαρίδη τού δεξιού Σαμαρά μέχρι τον Πανταγιά τού σοσιαλιστή Σημίτη ή τον Λοβέρδο τού σοσιαλιστή Παπανδρέου και όλη τη "σαβούρα" αριστερότερα, όλοι είναι εκπαιδευμένοι Κνίτες. Από τη Δαμανάκη, τον Τατούλη και τον Κύρτσο, όπως κι αν παρουσιάζονται, ό,τι κι αν υποτίθεται πως "πρεσβεύουν", ένα είναι το κοινό τους χαρακτηριστικό …η εκπαίδευση στην ΚΝΕ. 

Μιλάμε για κανονική πολιτική "πανούκλα", που εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς στο "σώμα" τής κοινωνίας. Έχουν αλώσει τα πάντα. Μέχρι και το Άγιο Όρος έχει "προσβάλει" αυτή η "πανούκλα", αν σκεφτεί κάποιος ότι ο βασικός πρωταγωνιστής τού σκανδάλου τού Βατοπεδίου ήταν ένας Κνίτης, που παριστάνει τον "μοναχό" με το όνομα Αρσένιος. Ακόμα και το αντίθετο άκρο τού αριστερού φασισμού έχει ανάγκη τα καλά εκπαιδευμένα "σκυλιά" τού κομμουνισμού. 

Στην πραγματικότητα οι "καλύτεροι" ναζιστές τής ιστορίας ήταν όλοι τους καλά εκπαιδευμένοι πρώην κομμουνιστές.

Ο κομμουνιστής Μουσολίνι, δηλαδή, δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που "μετακινήθηκε" στο άλλο άκρο, γινόμενος ένας δολοφόνος …Ίδια περίπτωση είναι και ο κομμουνιστής δολοφόνος Ρουπακιάς, ο οποίος σκότωσε άνθρωπο στο όνομα της Χρυσής Αυγής. Ο "σταρ" της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρης είναι καθαρά δημιούργημα της κομμουνίστριας Κανέλλη …Με την παλιά "συνταγή" που γέννησε τον Χίτλερ η Λούξεμπουργκ …Η "συνταγή" που καπελώνει τους πάντες και "καταπίνει" όλους τους αντιπάλους των Προτεσταντών και των Σιωνιστών.

Αυτή η "συνταγή" είναι και η μεγαλύτερη προσφορά τού κομμουνισμού στους ιδιοκτήτες του. Είναι η δυνατότητα που τους δίνει να μετατρέπουν κατά βούληση την Democracy σε μια "κρεατομηχανή", η οποία "αλέθει" στην κυριολεξία τους λαούς. Κάθε φορά που ένας λαός, ωθούμενος στα όρια, πάει να "ξεφύγει" από τον έλεγχο των "αφεντικών", η "κρεατομηχανή" αρχίζει και "αλέθει" ανθρώπινες υπάρξεις. Κάθε φορά που ο κόσμος έτεινε να φύγει από τις νόμιμες "στάνες", ξεκινούσε η δολοφονική "μηχανή" τού σχεδιασμού. Πώς γίνεται αυτό; …Απέναντι στην προβοκατόρισσα Λούξεμπουργκ "στήνεται" ένας τρελός Χίτλερ …Απέναντι από τον δωσίλογο Παπανδρέου "στήνεται" ένας τρελός Ζαχαριάδης …Απέναντι στην προβοκατόρισσα Κανέλλη "στήνεται" ένας τρελός Κασιδιάρης. Πάντα κάποιος θα "προκαλέσει" και πάντα θα υπάρχει εκείνος, ο οποίος έχει συνεννοηθεί να αντιδράσει, για να την "πατήσουν" όλοι οι υπόλοιποι. Η κομμουνίστρια Κανέλλη δημιούργησε τον "σταρ" τής Χρυσής Αυγής και η δεξιά Παναγιωταρέα δημιούργησε τον "σταρ" τού ΣΥΡΙΖΑ…

…Μιλάμε για "τυφλοσούρτη". Το φασιστικό άκρο τού κομμουνισμού στήνει "παράσταση" σύγκρουσης με το επίσης φασιστικό άκρο τού ναζισμού. Κομμουνισμός και ναζισμός, ως ένοπλα μέρη τού παρακράτους, μπλέκουν τον λαό σε μια εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, η οποία τον καθηλώνει στην αδυναμία. Αυτό είναι το μόνιμο κόλπο των προβοκατόρων. Κομουνισμός και ναζισμός είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος, το οποίο ανήκει στους ίδιους ιδιοκτήτες. Αυτή ήταν βέβαια και η "επένδυσή" τους. Η συμμορία τής Wall Street δεν χρηματοδοτούσε μόνον τα σκουπίδια τού κομμουνισμού, αλλά και τα σκουπίδια τού ναζισμού …Ίδιους χρηματοδότες είχαν τόσο ο Μαρξ όσο και ο Χίτλερ …Στα ίδια αφεντικά έδιναν αναφορά τόσο ο Χίτλερ όσο και η Λούξεμπουργκ…
…Συγκοινωνούντα "δοχεία", δηλαδή, είναι ο κομμουνισμός με τον ναζισμό …"Δοχεία" κενά περιεχομένου, εφόσον υπάρχουν απλά και μόνον γιατί "επενδύουν" στα ένστικτα των κοινωνιών, όταν αυτές φτάνουν στα όριά τους. Απέναντι στο κομμουνιστικό "γιουρούσι" εναντίον των πλουσίων στέκεται και ο ναζισμός με ένα αντίστοιχο "αντιγιουρούσι" εναντίον των κομμουνιστών. Είναι τόσο "στημένη" η κατάσταση, που ο ναζισμός δεν είχε καν την ανάγκη ούτε μία "βιτρίνα" ιδεολογίας να φτιάξει …"Καλυπτόταν" από τους κομμουνιστές ...Οι κομμουνιστές σού "εξηγούσαν" την ιδεολογία τού ένοπλου "γιουρουσιού" και οι ναζιστές σου υποσχόταν απλά να τους σταματήσουν, επίσης ενόπλως …Ο ένας έγινε "ειδικός" στην αντιμετώπιση του άλλου. Οι μισοί μισούσαν τους μεν, οι άλλοι μισοί τους δε, και ΟΛΟΙ μαζί παγιδεύονταν στα "κόμματα" των κοινών τους αφεντικών.

Το βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα μπροστά στα μάτια μας …Το ΚΚΕ "γέννησε" τη Χρυσή Αυγή ακριβώς όταν υπήρξε ανάγκη …Όταν τη χρειάστηκαν οι δανειστές μας …Όταν τη χρειάστηκαν οι Σιωνιστές και οι Προτεστάντες ιδιοκτήτες των δύο μεγάλων κομμάτων, οι οποίοι μας πρόδωσαν. Κάθισε το ΚΚΕ να φάει μερικές "καρπαζιές" από τους έμμισθους ναζιστές και αυτόματα "γεννήθηκε" η "ηρωική" Χρυσή Αυγή. Γιατί τους ήταν απολύτως χρήσιμη; …Για να μην αντιδράσει ο κόσμος στην εξαθλίωση των Μνημονίων και αρχίσει και αναζητά πολιτική διέξοδο πέρα από τον δικομματισμό. Πριν αυτός ο λαός παρακάμψει τους πολιτικούς των πρεσβειών, οι ιδιοκτήτες τής Democracy έβγαλαν το "χαρτί" τής βίας και τους προβοκάτορες. Άρχισαν να προωθούν τη βίαιη έκφραση της λαϊκής οργής και έβγαλαν τους "μπράβους" τού φασισμού στην πιάτσα για να την εκφράσουν. 

Πριν αρχίσει λοιπόν ο κόσμος ν' αναζητά το δίκιο του —μέσω της πολιτικής και της Δικαιοσύνης— προσπάθησαν να τον "εκτροχιάσουν" από την πιθανότητα να βρεθεί στον σωστό "δρόμο" τής αναζήτησης. Ανέλαβε η δική τους Χρυσή Αυγή να μιλάει για "κρεμάλες" και "λιντσαρίσματα", για να φύγει η κουβέντα από την πολιτική επίλυση του προβλήματος. Ανέλαβε η Χρυσή Αυγή να δίνει κλωτσιές και μπουνιές σε δημοσιογράφους και πολιτικούς, για να αρχίσουν οι πολίτες να "ιεραρχούν" τις προτεραιότητές τους και να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να σώσουν πρωτίστως τη Δημοκρατία. Αυτός ήταν ο ρόλος τής Χρυσής Αυγής με τα παρελαύνοντα "Χάιλ-βάνια" …Να εμφανιστεί σαν απειλή για τη Δημοκρατία, ώστε να "σώσει" τους προδότες, δίνοντάς τους θετικό ρόλο …


Η Χρυσή Αυγή είναι αυτή που έσωσε τον χοντροβενιζέλο και τη δικομματική συμμορία, η οποία γρήγορα πήρε την "πάσα" της και έκανε το δικό της "παιχνίδι". Γρήγορα "έστησε" την "παράσταση" του "δημοκρατικού τόξου", που, μπορεί να μας πρόδωσε, αλλά, προστατεύει τη "δημοκρατία" από τα "άκρα". Ακόμα και η δολοφονία τού Φύσσα μπορεί να έγινε σε συνεννόηση με το σύνολο του δικομματισμού και βέβαια υπό την επίβλεψη των γνωστών Πρεσβειών …"Στημένο" ήταν όλο το παιχνίδι τής Χρυσής Αυγής. 

Γνώριζαν εκ των προτέρων όλοι οι προδότες πως την κρίσιμη στιγμή τής προδοσίας θα εμφανιζόταν η "σωτήρια" ναζιστική Χρυσή Αυγή. Έτσι λειτουργούσε πάντα το σχέδιο και έτσι θα λειτουργούσε και στη συγκεκριμένη περίπτωση …Γνώριζαν από την αρχή οι προδότες Καραμανλήδες, Παπανδρέου και Βενιζέλοι πως δεν κινδυνεύουν με τιμωρία για όσο διάστημα τα αφεντικά τους έχουν το "χαρτί" τού ναζισμού στο "μανίκι" τους. Η Χρυσή Αυγή των Κασιδιάρηδων και των Παππάδων ήταν το ναζιστικό "ιππικό", το οποίο θα τους έσωζε την τελευταία στιγμή. Γι' αυτόν τον λόγο κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο οι φωτογραφίες τους με τα "κραυγαλέα" φέσια και τις σβάστικες …Για να μπορούν ακόμα και οι πιο αγράμματοι και ανύποπτοι πολίτες να καταλάβουν ότι πρόκειται περί ναζιστικού κόμματος …Για να καταλάβουν όλοι πως οι μόνοι που "ευαγγελίζονται" τη "σωτηρία" μακριά από τα κόμματα των αφεντικών είναι οι φασίστες, οι οποίοι απειλούν τη "δημοκρατία" …Για να καταλάβουν όλοι ότι ο "πατριωτισμός" βρίσκεται στα "χέρια" των ναζιστών, ώστε να "φύγουν" από εκεί. Περί αυτού πρόκειται. Η φασιστική Χρυσή Αυγή με την ύπαρξή της και μόνον μετατρέπει σε αναγκαίο κακό ακόμα και την ίδια την προδοσία.

Από εκεί και πέρα το σενάριο είναι πάντα το ίδιο: Μια "στημένη" και ανούσια "κόντρα" με τους "διεθνιστές" κομμουνιστές, προκειμένου να αποσπάται η προσοχή τού κόσμου από τους πραγματικούς προδότες. Η εξειδίκευση της Χρυσής Αυγής είναι η γνωστή και χιλιοειπωμένη ναζιστική ρητορική κατά των κομμουνιστών. Όταν δεν ξύνονται με τις "τζουγκράνες" σε κάποιοι υπόγειο, ακονίζουν "ξιφολόγχες" στα πεζοδρόμια …Μιλάμε για σούργελα …Μέχρι την αποτρίχωση και τα βαράκια φτάνει το μυαλό τους …Ο πολιτικός σχεδιασμός είναι αυτός που τους σώζει. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι είναι πέρα για πέρα αγράμματοι, αποκτάνε —μέσω της επανάληψης— έναν πολιτικοφανή λόγο, ενώ είναι πολιτικά "αναλφάβητοι" και μορφωτικά τενεκέδες …Το ακριβές "είδωλο" των συναδέρφων τους κομμουνιστών.

 
Αυτοί οι επαγγελματίες προβοκάτορες εξυπηρετούν το σύστημα όποτε καλούνται να το κάνουν. Γι' αυτόν τον λόγο την ώρα που ψηφίζονταν τα Μνημόνια οι κομμουνιστές και οι χρυσαυγίτες αλληλοβρίζονταν στη Βουλή, προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή από τους προδότες και να πετάξουν τη "μπάλα" στην εξέδρα. Λογικό είναι αυτό, εφόσον η συζήτηση στη Βουλή δεν συνέφερε τους δανειστές μας…
…Δεν συνέφερε τα κοινά αφεντικά των φασιστών. Περί αυτού πρόκειται. Ο άεργος και ανεπάγγελτος Κουτσούμπας έχει τα ίδια αφεντικά με τον επίσης άεργο και ανεπάγγελτο Μιχαλολιάκο …Γι' αυτών των αφεντικών τα συμφέροντα "στήνουν" τον σκυλοκαυγά ...Μιλάμε για "τυφλοσούρτη". Οι δύο αποκλειστικοί εκφραστές τής απειλής εκδήλωσης κοινωνικής βίας απέναντι στους προδότες τού αστικού δικομματισμού είναι "στημένοι" και υπάλληλοι των ίδιων αφεντικών. Για άλλη μια φορά λειτούργησε τέλεια η απόλυτη παγίδα των λαών …Ο εφιάλτης των ελεύθερων δημοκρατών πολιτών. Απ' όπου κι αν πας να "ξεφύγεις", πέφτεις πάνω στα "μαχαίρια" των φασιστών.

Αυτό είναι το μέγα επίτευγμα των ιδιοκτητών τής Democracy. Οι Σιωνιστές και οι Προτεστάντες "τσουβαλιάζουν" τους πάντες ανάμεσα στα δικά τους —στην κυριολεξία ιδιόκτητα— πολιτικά όρια. Ούτε καν τα θρησκευτικά δόγματα μπορούν να απειλήσουν την αντοχή αυτού του "τσουβαλιού" …Η μοναδική φορά στην ιστορία τού χριστιανισμού, όπου αναπτύχθηκαν —εντός του— πάθη πιο ισχυρά και πιο φονικά από τα θρησκευτικά. Εύκολο ήταν για τους συνωμότες να το πετύχουν αυτό, από τη στιγμή που εμφανίστηκαν οι ίδιοι σαν προστάτες τής "Δημοκρατίας" και μπόρεσαν και όπλισαν τους δήθεν ιδεολογικούς αντιπάλους της. Όρισαν μόνοι τους τα απώτατα όρια των πολιτικών συστημάτων της δικής τους "δημοκρατίας" και τα "καπάρωσαν". 

Από τη στιγμή που το κατάφεραν αυτό, δεν έχουν πρόβλημα να βάζουν τους δούλους τους να κυβερνάνε σαν "δημοκρατικό τόξο" …Να κυβερνάνε εναλλάξ, είτε ως χριστιανοδημοκράτες είτε ως σοσιαλοδημοκράτες …Να τους βάζουν ακόμα και να προδίδουν τους λαούς τους, εφόσον μπορούν να "καπελώνουν" τους πάντες. Δεν υπάρχει πολιτικό προσωπικό, το οποίο να μπορεί να απειλήσει το τρομερό φασιστικό "μπλοκ" που έχουν στήσει. Όλους τους αριστερόστροφους φασίστες τους ελέγχουν και τους παράγουν οργανωμένα μόνοι τους στα κομμουνιστικά κόμματα, και όλους τους δεξιόστροφους φασίστες τους ελέγχουν επίσης και τους παρήγαγαν οργανωμένα στα ναζιστικά κόμματα. Προς τα που να πάει κάποιος και τι είδους λόγο να εκφράσει για να "ξεφύγει" απ' αυτούς; …Όπου και να πας θα σε "πιάσουν" και θα σε "καλύψουν" μέχρι να σε "εξοντώσουν. 

Ακόμα και φανατικός να είσαι, θα "καπελωθείς" ανεξαρτήτως "αφετηρίας". Οι δεξιόστροφοι εθνικιστές "καπελώνονται" ΟΛΟΙ τους από τους οργανωμένους ναζιστές και οι αριστερόστροφοι αντιδραστικοί "καπελώνονται" ΟΛΟΙ τους από τους οργανωμένους κομμουνιστές. ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι —και μεταξύ αυτών και οι πραγματικοί Δημοκράτες— εγκλωβίζονται μέσα στο νόμιμο δημοκρατικό "τόξο" τής Democracy ...Ακόμα και με την αξία ή το έργο σου να παρακάμψεις τους Κνίτες, οι οποίοι λειτουργούν ως "φίλτρα" των ΜΜΕ —όπως η Τρέμη, ο Αναστασιάδης, ο Λαζόπουλος, ο Ευαγγελάτος, ο Βερύκιος, ο Λάτσιος, ο Τέλλογλου, ο Παπαχελάς, ο Μαλέλης  ή ακόμα και η "δόκιμη" Σαράφογλου—, δεν μπορείς να διακριθείς και να ξεχωρίσεις στην κοινωνία ως εναλλακτική "πρόταση". Οι πάντες εγκλωβίζονται μέσα σε αυτό το "τσουβάλι" τού δικομματισμού, το οποίο —όταν βολεύει τους ιδιοκτήτες του— "κλείνει" από τις πλευρές των οπλισμένων φασιστικών άκρων και μετατρέπεται" σε "σφαγείο" τού λαού. 

Ελέγχοντας το πολιτικό προσωπικό τής χώρας, δεν έχουν λόγο να φοβούνται το "κεφάλι" τής Democracy. Το σύνολο της παραγωγής πολιτικού "προσωπικού" έχει "βραχυκυκλωθεί". Γι' αυτόν τον λόγο έβαλαν χωρίς δεύτερη σκέψη την Ελλάδα στο "σφαγείο" τού ΔΝΤ. Δεν τη φοβούνταν …Δεν φοβούνταν ούτε το πολιτικό ούτε το δημοσιογραφικό της προσωπικό. Το σύνολο του μηχανισμού ανάδειξης νέων πολιτικών προσώπων μέσω της κομμουνιστικής "μόλυνσης" ήταν απόλυτα ελεγχόμενο και άρα δεν είχαν λόγο να φοβούνται όταν υπέγραφαν τα Μνημόνια της προδοσίας. Μόνον "Λεβέντηδες" άφηναν να "αντιδρούν" και αυτούς είχαν τον τρόπο τους να τους χαρτζιλικώνουν, για να μην ξεπερνάνε τα επιτρεπτά όρια. Το "κεφάλι" δηλαδή της κοινωνίας δεν τους φόβιζε με τις αντιδράσεις του …Είχαν όμως λόγο να φοβούνται το "κορμί" της. 

Όμως, ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, κανένα πρόβλημα, όπως αποδείχθηκε …Εκεί υπάρχει το "πεζικό" τού παρακράτους …Ο "στρατός" του, ο οποίος εκπαιδεύεται και πληρώνεται για να μπορεί να ελέγχει τις λαϊκές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις … Ο πραγματικός παρακρατικός "στρατός" και όχι τα χρυσαυγίτικα "χαϊβάνια", τα οποία με το ζόρι εκπαιδεύονται να κάνουν στρατιωτικό "βήμα" …Ο "στρατός" των προβοκατόρων, ο οποίος λειτουργεί με την ακρίβεια στρατιωτικής μονάδας, χωρίς να φοράει ρούχα παραλλαγής. Ποιος είναι αυτός ο "στρατός" τού παρακράτους; …Το τρομερό "εργαλείο" τού ΚΚΕ …Το Π.Α.ΜΕ (Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο) …Το "μεταμφιεσμένο" ΚΚΕ …Οι κρυφοί ανθέλληνες …Η βάση των αστοιχείωτων και των αγράμματων κομμουνιστών ανθελλήνων …Αυτοί, οι οποίοι αποδεδειγμένα συμμετέχουν σε ανθελληνικές ενέργειες, εφόσον το διατάξουν τα αφεντικά. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε κυκλοφορούν και "μεταμφιεσμένοι" ανάμεσα στον λαό. Έχοντας οι κομμουνιστές και τα αφεντικά τους γνώση τής αποστροφής που προκαλεί στον λαό ο "μολυσματικός" κομμουνισμός, δημιούργησαν το ΠΑΜΕ, που είναι το μεταμφιεσμένο ΚΚΕ …Ένα ΠΑΜΕ αμιγώς κομμουνιστικό, το οποίο πουθενά δεν το αναφέρει ως χαρακτηριστικό του και πουθενά δεν έχει "αποτυπωμένο" το γνωστό σφυροδρέπανο.


Αυτό το ΠΑΜΕ ανήκει στο ανθελληνικό ΚΚΕ, που, για να εκτελέσει τις εντολές των αφεντικών του, δεν θα διστάσει να "ξαναματώσει" τον ελληνικό λαό, όπως το έκανε και στον Εμφύλιο. Αυτό είναι το ΠΑΜΕ των προβοκατόρων κομμουνιστών …Το ΠΑΜΕ, το οποίο "ανατριχιάζει" κάθε φορά που κάποιος επιχειρήσει να υψώσει μια ελληνική σημαία σε κάποια λαϊκή διαδήλωση. Αυτοί οι επαγγελματίες ανθέλληνες προβοκάτορες προσπαθούν να "παρεισφρήσουν" ανάμεσα στους Έλληνες που αντιδρούν, όπως προσπαθούσαν οι ίδιοι να παρεισφρήσουν στην εθνική αντίσταση στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής …Πάλι φτιάχνοντας δήθεν "παν-μέτωπα" και αποκρύπτοντας την πραγματική τους ταυτότητα. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το ΚΚΕ σήμερα μιμείται τον εαυτό του. Όπως κάποτε "καπέλωσε" το ΕΑΜ και μπήκε "μπροστά" στη σύγκρουση μεταξύ λαού και δωσίλογων του δικομματισμού —προκειμένου να τους "σώσει" από την τιμωρία— έτσι κάνει και σήμερα. 

Το ΠΑΜΕ σήμερα —υπό τις εντολές των Πρεσβειών— προσπαθεί να "καπελώσει" την αντίδραση του ελληνικού λαού, για να σώσει τους προδότες …Τους ίδιους Παπανδρέου, Καραμανλήδες και Μητσοτάκηδες προσπαθεί και πάλι να σώσει …Προσπαθεί να "χρωματίσει" την παλλαϊκή αντίδραση με τα δικά του κομματικά "μολυσματικά" χρώματα, προκειμένου να την κατατάξει στις κομμουνιστικές και άρα μη δημοκρατικές αντιδράσεις. Αυτός είναι ο ρόλος του. Αυτό είναι το ΠΑΜΕ των χαφιέδων. Μιλάμε για κανονικό κοινωνικό "κατιμά". Μιλάμε για "στρατευμένο" πολιτικό "υπόκοσμο". Όλοι αυτοί είναι επαγγελματίες χαφιέδες …Έμμισθοι προβοκάτορες. "Ρουπακιάδες" στο σύνολό τους. Στην κυριολεξία τα εγγόνια των χαφιέδων που συμμετείχαν στον Εμφύλιο και τα παιδιά των χαφιέδων τής Χούντας …Χαφιέδες γόνοι χαφιέδων. Συνεχίζουν την "παράδοσή" τους σε καλά ελεγμένο περιβάλλον. Ανεπάγγελτοι και άεργοι οι περισσότεροι, όπως και ο ηγέτης τους Κουτσούμπας …"Επιστήμονες", οι οποίοι δεν έχουν περάσει ΟΥΤΕ ΕΝΑ μάθημα στις εξετάσεις και είναι απλά εξειδικευμένοι από την ΠΣΚ και την ΚΝΕ στον συνδικαλισμό των "επιστημόνων". 

Στην πιο κρίσιμη στιγμή τής Μεταπολίτευσης, όπου ο λαός πράγματι μπορούσε να αλλάξει την ιστορία, εμποδίζοντας με τη μαζικότητά του την ψήφιση του πρώτου και βασικότερου Μνημονίου, το ΠΑΜΕ ήταν εκεί για να τον σταματήσει …Την εποχή που δεν είχε γίνει το καταστροφικό PSI των ασφαλιστικών ταμείων …Την εποχή που ακόμα το δημόσιο χρέος ήταν ομολογιακό και χωρίς την έγκριση της Βουλής δεν μπορούσε να συναφθεί το δάνειο που θα το μετέτρεπε σε ενυπόθηκο …Την εποχή που η οικονομία ακόμα λειτουργούσε, το ΑΕΠ ήταν αρκετά μεγάλο και δεν υπήρχε capital control …Την εποχή που κανένα "αγγλικό δίκαιο" δεν θα μπορούσε να σώσει τους τοκογλύφους. Και όμως. Εκείνη την εποχή, που ο λαός μπορούσε να αρνηθεί το Μνημόνιο και να δώσει και το "άλλοθι" στους πολιτικούς να μην το ψηφίσουν, βγήκαν οι έμμισθοι ροπαλοφόροι μπράβοι τού παρακράτους και τον σταμάτησαν …Αυτοί, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να χιμήξουν πάνω του με τα ρόπαλα, προκειμένου εξυπηρετήσουν τα αφεντικά τους, που είναι οι Σιωνιστές τοκογλύφοι …Προκειμένου να τον εμπόδισαν να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να "γράψει" μόνος του την ιστορία του.

Όπως εκ των υστέρων μαθαίνουμε, τον ρόλο των "στρατηγών", οι οποίοι κατεύθυναν τις δυνάμεις των χαφιέδων, τον είχαν η Κανέλη με τον Παφίλη …και μάλιστα μέσα από το κτίριο της Βουλής …Αυτοί, οι οποίοι δήθεν αρνούνταν να ψηφίσουν το Μνημόνιο των αφεντικών τους και το κατήγγειλαν.

Από τότε μέχρι τώρα το ΠΑΜΕ δίνει πάντα το "παρόν", για να "καπελώσει" την όποια λαϊκή αντίδραση πριν καν αυτή εκδηλωθεί. Όπου αυτό εμφανίζεται, απλά ο κόσμος αποχωρεί. Παντού εμφανίζεται "οπλοφορώντας", εφόσον τόσο χοντρά παλούκια για τόσο μικρές σημαίες δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ και κανένας άλλος …Αυτός είναι ο ρόλος του. Όπως, πετώντας λίγα κόπρανα μέσα σε μια πισίνα, απωθείς τον κόσμο από το να μπει μέσα σ' αυτήν —ακόμα κι αν έξω "βράζει" από τη ζέστη— έτσι γίνεται και με τις λαϊκές διαδηλώσεις. Το ΠΑΜΕ είναι αυτά τα μολυσματικά "κόπρανα", τα οποία το σύστημα ρίχνει μέσα στη "δεξαμενή" τής αντίδρασης κάθε φορά που αυτή τείνει να γεμίσει κόσμο …Τα "κόπρανα" αυτά, που, από τη στιγμή που εμφανίζονται, "σχολάνε" κάθε μαζική εκδήλωση …Το "πεζικό" τού παρακράτους …Ο κοινωνικός "κατιμάς". 

Με μερικές χιλιάδες χαφιέδων ελέγχουν τη συμπεριφορά ενός ολόκληρου λαού …Γι' αυτό υπάρχουν και γι' αυτό πληρώνονται …Σκουπίδια με όλη τη σημασία τής λέξεως. Γι' αυτόν τον λόγο καμία Δικαιοσύνη και κανένα ελεγκτικό όργανο του κράτους δεν μπορεί να ελέγξει τα οικονομικά τού ΚΚΕ. Δεν μπορεί κανένας να ελέγξει την "τσέπη" που πληρώνει αυτούς τους επαγγελματίες ανθέλληνες και βέβαια να ανακαλύψει τους χρηματοδότες τους. Επιβεβαιώνουν με την πολιτική τους δραστηριότητα το νέο σύνθημα, το οποίο γίνεται ολοένα και πιο διαδεδομένο μέσα στην κοινωνία: …ΚΚΕ, το κόμμα τού ΧΑΦΙΕ...

ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΉΝ ΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ



Ο καπιταλισμός νίκησε ...Ζήτω οι Σταλινικοί.
Ο "κυνοβουλευτισμός" νίκησε ...Ζήτω οι "σκύλοι".

Όλα δείχνουν πως οι μεγάλοι συνωμότες επιτέλους τα κατάφεραν ...Κατάφεραν και "δούλεψαν" ολόκληρο τον 

κόσμο. Μετά από εκατό χρόνια προσπάθειας κατάφεραν και έγιναν οι νέοι ζωντανοί "θεοί" του. Το σύνολο του πανανθρώπινου κεφαλαίου όλων των μορφών βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο των Προτεσταντών και των Σιωνιστών και την πολιτική διαχείριση του συστήματος την έχουν αναλάβει εξ' ολοκλήρου τα κομμουνιστικά "σκυλιά" τους. Όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται εκτός νομής εξουσίας και βέβαια κερδών, εφόσον οι συνωμότες μπορούν κι εκμεταλλεύονται μόνοι τους το σύνολο των ανθρωπίνων επιτευγμάτων όλων των ειδών. Το σύνολο σχεδόν τής ανθρώπινης γνώσης έχει παραδοθεί σε μια μικρή ομάδα προτεσταντικών πολυεθνικών εταιρειών τύπου Μονσάντο. Το σύνολο των τραπεζών —οι οποίες ελέγχουν τα νομίσματα, στα οποία αποτυπώνονται τα κέρδη τής αγοράς—, ελέγχονται από μία επίσης μικρή ομάδα σιωνιστικών τραπεζών. Το σύνολο σχεδόν τής παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής δουλεύει "φασόν" για τις δικές τους πολυεθνικές εταιρείες. Το σύνολο σχεδόν τού παγκόσμιου παραγωγικού κεφαλαίου βρίσκεται υποθηκευμένο στα "χαρτοφυλάκια" των δικών τους τραπεζών.   

Το φαινόμενο της "μόλυνσης" της χριστιανικής —και όχι μόνον— κοινωνίας έχει επιτευχθεί στον απόλυτο βαθμό, εφόσον το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών εξουσιάζονται από τα δουλικά τους ...Εξουσιάζονται από τους αριστερόστροφους φασίστες τύπου Μέρκελ, Ναπολιτάνο, Τσίπρα, Χριστόφια, Ρέντζι, Ολάντ, Σίλβα, Μπορίσοφ, Φίτσο, Σομπότκα, Γκριμπαουσκάιτε, Ράμα και Γκρουέφσκι,  Όσοι ηγέτες δεν είναι "γεννήματα" των τοπικών κομμουνιστικών κομμάτων, είναι "υπότροφοι" των Κολεγίων τού Σόρος. Η χριστιανική κοινωνία είναι απολύτως διχασμένη και "μολυσμένη" και άρα πρακτικά αδύνατον να βρεθεί σε κατάσταση να δώσει λύση στα προβλήματά της ...Να αλληλοσπαραχθεί μπορεί ...λύση να δώσει, αποκλείεται. 

Όλα καλά ...αλλά, υπάρχει και μία λεπτομέρεια: ...Ακόμα και ο καλύτερος συνωμοτικός σχεδιασμός κινδυνεύει να πάει στα σκουπίδια, αν τα αφεντικά "αποτύχουν" στις "δοσολογίες" τού ύπουλου σχεδίου, που είναι δική τους αρμοδιότητα. Η Νέα Τάξη, η οποία πέτυχε όλους τους στόχους της, δείχνει σήμερα αδύναμη να επιβιώσει …Η "εγχείριση" πέτυχε αλλά ο ασθενής μάλλον δεν θα τα καταφέρει …Είναι αδύνατον να τα καταφέρει, γιατί αυτοί οι οποίοι την μεθόδευσαν θα αποδειχθούν πολύ βλάκες …Βλάκες, γιατί η "αρρώστια" την οποία προσπάθησαν να διασπείρουν είναι "θανατηφόρα" για την κοινωνία. Δεν είναι μια απλή "γρίπη", την οποία την ελέγχεις και διατηρείς τον ασθενή σε μια μόνιμη και βολική για τα σχέδιά σου "εξάντληση". Δεν έχεις μια κατάσταση ελεγχόμενη, η οποία διατηρεί το θύμα σου σε μια μόνιμη αδυναμία να αντιδράσει στην αρπαγή σου …Έξυπνος σχεδιασμός, αλλά ...ατυχής η επιλογή τού ιού. Λογικό είναι. Όταν θέλεις να πάρεις τη θέση του συμμαθητή σου στην ομάδα για το κυριακάτικο ντέρμπι, με μια "γριπούλα" τον μολύνεις και όχι με τον ιό τού Έμπολα.

Η "αρρώστια" του κομμουνισμού είναι στα "κυβικά" τού Έμπολα …Είναι μια θανατηφόρα "πανούκλα" …"Σκοτώνει" την κοινωνία …Την οδηγεί στον "θάνατο" …Την φέρνει σε μια αδιέξοδη κατάσταση, όπου σε κάποια στιγμή θα πρέπει να δώσει τον υπερπάντων αγώνα τής επιβίωσης …Θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο "όριο" του Κιμ Γιόνκ Ουν ή στην πλήρη "εξυγίανση". Δεν μπορείς την "πανούκλα" να τη διατηρείς σε μια "ενδιάμεση" κατάσταση. Η "ενδιάμεση" κατάσταση της εξασθένισης —η οποία σε εξυπηρετεί— μπορεί να υπάρχει στην αρχή τής δρομολόγησης του σχεδιασμού, αλλά δεν μπορεί η "πανούκλα" να γίνει τελική κατάσταση. Ο "μολυσματικοί" φορείς τού κομμουνισμού και της τοκογλυφίας —που την εξουσιάζουν— αργά ή γρήγορα θα τα αρπάξουν όλα και θα την εξωθήσουν στα όρια. Επειδή είναι αδύνατον η σημερινή κοινωνία να δεχθεί να πάει στα κορεατικά "πρότυπα", είναι βέβαιον ότι θα αντιδράσει. Θα επιχειρήσει να απαλλαγεί από τους κομμουνιστές και τα αφεντικά τους πίσω από το "παραβάν" …Τους διεφθαρμένους κομμουνιστές, οι οποίοι κυβερνάνε ελέω τοκογλύφων και είναι πλέον ορατοί και προκλητικοί στο σύνολό τους. 

Σε μια τέτοια περίπτωση αλίμονο στα πανταχού διάσπαρτα ανά τον κόσμο δουλικά των ιμπεριαλιστών …Αλίμονο στους συνεργάτες των τοκογλύφων τής Wall Street …Αλίμονο στους κομμουνιστές χαφιέδες, οι οποίοι πρόδωσαν τους λαούς, για να εξυπηρετήσουν τους παγκόσμιους τύραννους —όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο— …Τότε θα γελάσει ο κάθε πικραμένος. Ζούμε στην εποχή τής πληροφορίας και της μεγάλης ταχύτητας διάδοσής της. Αλίμονό τους αν αποκαλυφθούν …Αλίμονό τους αν καταλάβουν οι λαοί τον προδοτικό τους ρόλο …Αλίμονό τους αν ταυτιστούν με την πολιτική "πανούκλα", που "κατατρώγει" το πανανθρώπινο "κορμί". Είναι τόσο διαφορετικοί και τόσο βρόμικοι, που θα ξεχωρίσουν από την υπόλοιπη κοινωνία όπως ξεχωρίζει η τρίχα στο ζυμάρι ...Χώρια που τα ονόματά τους υπάρχουν σε όλους τους φακέλους των προτεσταντικών και όχι μόνον Πρεσβειών…
…Αλίμονο στα μολυσματικά "ποντίκια", που αρρώστησαν την πανανθρώπινη κοινωνία, για να φάνε το "σιτάρι" της και τώρα πρέπει να το εγκαταλείψουν γιατί βυθίζεται …Αλίμονο στα "ποντίκια" που τρύπωσαν στο διάσημο ελληνικό "καράβι" …Αλίμονο στο "ελληνικό" ΚΚΕ αν καταρρεύσει η Νέα Τάξη των τοκογλύφων ιδρυτών και χρηματοδοτών του …Αλίμονό τους αν ελεγχθούν τα οικονομικά τους στοιχεία από τον Εμφύλιο κι εντεύθεν...  

…Σουργκούτ συντρόφια !!!
…GAME OVER, όπως θα έλεγαν και τα αφεντικά τους.






ΠΗΓΗ