ΣΥΡΙΖΑ Ψάχνοντας τον εμφύλιο ακόμα και στις ονομασίες των σηράγγων

 

Του Αντώνη Πανούτσου

Μέχρι χθες οι σήραγγες της Εθνικής Οδού είχαν τις ονομασίες των περιοχών που βρισκόντουσαν. Μια λογική επιλογή αφού είναι πιθανότερο κάποιος να καταλάβει πού είναι μια σήραγγα που λέγεται «Δερβενίου» ή «Μαύρων Λιθαριών» από «Νίκου Πετμεζά» ή «Παναγιωτάκη Γεραρή». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψάχνει για λογική αλλά για ρήξη και η ονομασία των σηράγγων της Εθνικής Αθήνας – Πάτρας ήταν μια χαρά ευκαιρία. Μετονομάζοντας τη σήραγγα Πανόρμου σε «Νίκου Τεμπονέρα» και τη σήραγγα Ακράτας σε «Καπετάν Νικήτα».

Η ιστορία της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα είναι γνωστή. Τον Ιανουάριο του 1991 μέλη της τοπικής ΟΝΝΕΔ ανακατέλαβαν το 3ο Λύκειο Πάτρας. Αργότερα έξω από το Λύκειο συγκεντρώθηκαν καθηγητές, μαθητές και πολιτικοί, που ανάμεσα τους ήταν ο τότε δήμαρχος Ανδρέας Καράβολας και ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Φούρας, για να τους διώξουν. Γύρω στις 11.30 το βράδυ οι συγκεντρωμένοι άνοιξαν την πόρτα του λυκείου. Επακολούθησε σύγκρουση. Στη διάρκεια της οποίας, ο πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Γιάννης Καλαμπόκας χτύπησε με λοστό στο κεφάλι τον καθηγητή μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Νίκο Τεμπονέρα. Ο Τεμπονέρας πέθανε το επόμενο πρωί από το χτύπημα στο κρανίο.

Η ιστορία του Νικήτα Πολυκράτη είναι λιγότερο γνωστή. Στην Wikipedia αναφέρεται το μάλλον δύσκολο ότι γεννήθηκε το 1916, ήταν τυπογράφος, μέλος του ΚΚΕ και επί δικτατορίας Μεταξά έγινε ανθυπολοχαγός το 1937 στο 12ο σύνταγμα πεζικού. Το ’37 με τη δικτατορία του Μεταξά να γίνει κάποιος από τυπογράφος, επάγγελμα που τον χαρακτήριζε αυτόματα σαν κομουνιστή, ανθυπολοχαγός ακούγεται δύσκολο. Το βέβαιο είναι ότι ο Νικήτας Πολυκράτης μπήκε στον ΕΛΑΣ με το βαθμό του υπολοχαγού και το nom de guerre «Καπετάν Νικήτας» και με τη λήξη του πολέμου, με εντολή του ΚΚΕ έφυγε στη Γιουγκοσλαβία. Επέστρεψε στην Πελοπόννησο το 1948 με το βαθμό του λοχαγού. Το 1949 σκοτώθηκε σε μάχη με τον Εθνικό Στρατό στην Ρουπακιά και μετά το θάνατό του οι χωροφύλακες του έκοψαν το κεφάλι, το οποίο περιέφεραν στα χωριά της Αχαϊας.

Από το 2005 στη μνήμη του Καπετάν Νικήτα υπάρχει ανδριάντας στα Προσφυγικά της Πάτρας, ο οποίος φιλοτεχνήθηκε με πρωτοβουλία του Παμμικρασιατικού συλλόγου Πάτρας, του παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ και του συλλόγου Φίλων Απογόνων της Εθνικής Αντίστασης. Στη μνήμη του Τεμπονέρα, το 3ο Λύκειο Πάτρας μετονομάστηκε σε «Λύκειο Νίκου Τεμπονέρα» ενώ υπάρχει και μνημείο. Δεν αναφερόμαστε λοιπόν σε δύο αγωνιστές της αριστεράς που η μνήμη τους κινδυνεύει να ξεχαστεί. Αν στην περίπτωση του Τεμπονέρα αναφερόμαστε σε έναν καθηγητή των μαθηματικών, στην περίπτωση του Καπετάν Νικήτα αναφερόμαστε σε ένα κομματικό στέλεχος, που δεν μπλέχτηκε στη δίνη του εμφυλίου μετά την αντίσταση αλλά έφυγε με εντολή του ΚΚΕ στη Γιουγκοσλαβία το ’44 και επέστρεψε μετά από τέσσερα χρόνια για να πολεμήσει στο τέλος του εμφυλίου. Από το να ονομαστεί η σήραγγα «Καπετάν Νικήτα» θα μπορούσε λιγότερο εμφυλιοπολεμικά να μετονομαστεί σε «Συνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρού». Ο οποίος σαν διοικητής του 5/42 τάγματος Ευζώνων με 150 άνδρες του εκτελέστηκε από τις μονάδες του Βελουχιώτη, έχοντας κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να αποφύγει την εμφύλια σύγκρουση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν θέλει σύγκλιση αλλά σύγκρουση. 

Και αν ευκαιρία ήταν οι μετονομασίες των σηράγγων, δεν θα έφερνε αντίρρηση. Έχοντας δύο στόχους. Ο πρώτος και πλέον προφανής, να στρέψει τη συζήτηση από τα οικονομικά μέτρα στο διχασμό. Γνωρίζοντας ότι μια σύγκρουση με τη δεξιά θα ενώσει την αριστερά περισσότερο από την υπεράσπιση στις μειώσεις των συντάξεων και το αφορολόγητο. Ο δεύτερος και λιγότερο προφανής λόγος είναι να δημιουργήσει ρήξη στη δεξιά. Στη βεβαιότητα ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν πρόκειται να σηκώσουν το θέμα με τις σήραγγες, όταν υπάρχει το σοβαρότερο θέμα της διαπραγμάτευσης. Και ελπίζοντας ότι η δεξιά πλευρά του κόμματος δυσαρεστημένη από την έλλειψη αντίδρασης, θα χαρακτηρίσει την ηγεσία της ΝΔ φλωρούμπες και θα αναζητήσει δεξιότερα μια νέα, δυναμική στέγη που θα αντιδρά στις προβοκάτσιες. Το ποιο κόμμα θα ενισχυθεί, ακόμα και αν είναι η Χρυσή Αυγή, για τον ΣΥΡΙΖΑ, που πολιτική του έχει κάνει την αναζωπύρωση του εμφυλίου, είναι αδιάφορο.

ΠΗΓΗ 

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ:Συχνά αγανακτώ με την πολύ βαθιά αμορφωσιά και τη στενοκεφαλιά της αριστεράς. Με τον διανοητικό και κοινωνικό της αναλφαβητισμό.

 

Στην ταυτότητά της δηλώνει και Ελληνίδα και Ευρωπαία. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να ζει στο Παρίσι, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο τον μοιράζει ανάμεσα στην Αθήνα και την Αμερική.

Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι ένας πολίτης του κόσμου, των μητροπόλεων, που αποτυπώνει με τα βιβλία της όλα όσα παρατηρεί γύρω της. Πολύ συχνά αγανακτεί, γράφει τη γνώμη της, ονειρεύεται και πασχίζει για πράγματα που πιστεύει ότι έχουν νόημα.  

Oι αληθινές αναμνήσεις συγχέονται με τις εικόνες που έχω από πλήθος παιδικές φωτογραφίες: δεν ξέρω αν θυμάμαι πραγματικά γεγονότα ή τις στιγμιότυπα της φωτογραφικής μηχανής.

Ήταν η πρώτη εποχή της αυτόματης Κodak: όλη η παιδική μας ηλικία -του αδερφού μου, των ξαδερφιών μου και η δική μου- έχει αποτυπωθεί σε φωτογραφίες. Υπάρχει μια φωτογραφία με το αδερφάκι μου μόλις φτάνει από το μαιευτήριο σ' ένα πορτ-μπεμπέ· φαίνομαι ενθουσιασμένη.

Έχω αναμνήσεις από παιδικά πάρτι, από πάρτι μασκέ, από ροκ εντ ρολ και τσα-τσα, από το Σινεάκ και από όλες τις κινηματογραφικές αίθουσες της οδού Πατησίων.

Κι από τους καβγάδες της μαμάς μου με τη φρικτή γιαγιά μας την οποία απέκτησε ως ένα είδος μπόνους όταν παντρεύτηκε τον μπαμπά μου. Ήταν οδυνηροί καβγάδες και δηλητηρίαζαν την οικογενειακή ζωή.
 
Μέχρι το 1967, δηλαδή τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ήμουν, το λέω συχνά, εκστατικά ευτυχισμένη. Όλα, περίπου όλα, ήταν στη θέση τους.

Στη συνέχεια πήγα στο Αρσάκειο όπου μας έμαθαν γράμματα -το λέω για να παρηγορηθώ- αλλά το περιβάλλον δεν μου ταίριαζε καθόλου. Ελληνορθόδοξη παιδεία…Παρθεναγωγείο…

Όχι, όχι, όχι. Ήταν μια μορφή συντριβής του ελεύθερου πνεύματος. Κατασκευή Αρσακειάδων.

Ήθελα από πολύ μικρή να γίνω συγγραφέας αλλά δεν ήξερα πώς.

Σκεφτόμουν να γίνω μέσω μιας μαθητείας στον κόσμο: για παράδειγμα, να σπουδάσω ωκεανολογία και μέσω αυτής να συλλέξω εμπειρίες. Γενικά, είχα πολλές, διαφορετικές ιδέες και μου άρεσαν όλα: η φυσική, η χημεία, οι γλώσσες, η φιλοσοφία, η ιστορία…

Η αμηχανία της επιλογής με οδήγησε σε μια σειρά σπουδές που κατέληξαν σε αυτό που κάνω με περισσότερη ευχέρεια -αν και όχι με “ευκολία”.

Έγινα “σχεδόν” polyglotte (εξού και οι μεταφράσεις) και σπούδασα ιστορία και πολιτικές επιστήμες (πράγμα που με οδηγεί στη μετάφραση και συγγραφή δοκιμίων). Δεν ξέρω αν υπάρχει συγγραφέας που να έχει σπουδάσει μόνο και αποκλειστικά το συγγραφιλίκι. Όλοι από κάπου ερχόμαστε και συχνά ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές.
 
Η δεκαετία 1980-1990 ήταν πάρα πολύ δύσκολη γιατί σπούδαζα παραλλήλως και ήμουν θύμα εργασιακής εκμετάλλευσης όπως συμβαίνει στους περισσότερους νέους ανθρώπους. Δεν ξέρω αν με “βοήθησαν” οι άλλοι· σίγουρα μερικοί άνθρωποι μού φέρθηκαν καλά, ενώ πολλοί μου φέρθηκαν πολύ άσχημα. 

Το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι μια ζούγκλα· αφήνει ανοιχτό το ερώτημα τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις. 

Μνημονεύω συχνά τον πρώτο μου αρχισυντάκτη ο οποίος προσπαθούσε να με βοηθήσει σε δυσάρεστες συνθήκες. Γενικά, δεν πιστεύω ότι δέχτηκα τη βοήθεια και τη στήριξη που είχα ανάγκη και που άξιζα.

Παλιότερα ένιωθα σαν τον Όλιβερ Τουίστ -τώρα πια δεν ασχολούμαι με τις παλιές αντιξοότητες. Ασχολούμαι με τις καινούργιες.
 
Τι είναι το ταλέντο; Επιθυμία, ικανότητα, φιλοπονία, αυστηρότητα, πειθαρχία, οικονομία δυνάμεων και χρόνου, αφοσίωση στον στόχο.

Προπάντων ένας ιδιαίτερος τρόπος να βλέπει κανείς τον κόσμο.

Το ταλέντο του συγγραφέα είναι κυρίως το ότι ενδιαφέρεται για πτυχές της ζωής που, για παράδειγμα, ένας επιχειρηματίας προσπερνά αδιάφορος. Ο συγγραφέας, εκτός του ότι τις βλέπει, μπορεί να τις αποδώσει μέσα από την αφήγηση.

Η αγάπη για τις ιστορίες, η αγάπη για τις λέξεις, είναι μέρος του συγγραφικού ταλέντου.
 

Ανάμεσα στις ήττες και τις νίκες, είμαι στη μέση. Είμαι loser που δεν τα παρατάει. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χώρα που δεν δίνει καλές ευκαιρίες.

Με το υλικό που είχα, με τα δεδομένα που είχα, διένυσα μια διαδρομή· κάνω ό,τι μπορώ, πασχίζω πραγματικά για κάτι που πιστεύω ότι έχει νόημα.

Ο Τσόρτσιλ έλεγε ότι η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία με αμείωτο ενθουσιασμό. Αυτό κάνω. Eυχαριστημένη από τον εαυτό μου δεν είμαι. Έχω βάλει πρόγραμμα να γίνω.

Στο Παρίσι μένω, με διαλείμματα, από το 1980. Τα διαλείμματα είναι φυσικά η Αθήνα, η Νέα Υόρκη αλλά, κατά καιρούς και άλλες αμερικανικές πόλεις.

Πρόπερσι πέρασα μια ακαδημαϊκή χρονιά στο Ρέντινγκ, στο Μπέρκσαϊρ…

Πράγματι, στα βιβλία μου εμφανίζονται κυρίως οι μητροπόλεις αλλά όχι αναγκαστικά. 

Η νουβέλα “Φυγή” τοποθετείται στην Άμφισσα, ο “Υπόγειος ουρανός”, η “Συγχώρεση” και οι “Μηχανικοί καταρράκτες” στην αμερικανική ενδοχώρα. 

Η Αγγλία εμφανίζεται συχνά: είμαι αγγλόφιλη -πιστεύω ότι οι Βρετανοί, η ραχοκοκαλιά του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έκαναν γκάφα μεγάλης ολκής εξαιτίας των κακών τους ηγεσιών.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον και ο Νάιγκελ Φαράτζ πρέπει να ντρέπονται: ο πρώτος για την επιπολαιότητά του, ο δεύτερος πάλι για την επιπολαιότητά του και για τα ψέματα που είπε.
 

Ο αμερικανικός καπιταλισμός και η αμερικανική πολυπολιτισμικότητα έχουν πάρει τρομακτικό δρόμο.

Οι κορυφαίες πολυεθνικές, Google, Amazon, Facebook κτλ, αντικαθιστούν το κράτος· η μεσαία τάξη παραμερίζεται· την ίδια στιγμή, στις μεγάλες πόλεις, επικρατεί η ανοησία της πολιτικής ορθότητας στην οποία εξάλλου οφείλουμε την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Οι ψηφοφόροι εξεγέρθηκαν εναντίον αυτής της μορφής φασισμού και ιδού τα αποτελέσματα.

Αν και ετοιμάζομαι να περάσω ένα-δυο μήνες με τα ξαδέρφια μου στο Μέμφις και στην Τάλσα (Οκλαχόμα) φοβάμαι ότι ο αντίκτυπος της προεδρίας Τραμπ (ένα τρομερό πολιτικό ατύχημα που μας δείχνει τι μπορούμε να πάθουμε από καθαρή απροσεξία) θα είναι δυσάρεστος για μένα.

Όσο για την Ευρώπη, είναι η πατρίδα μας: είμαι Ελληνίδα, αλλά ταυτοχρόνως είμαι Ευρωπαία. Ο Σασά Γκιτρί έλεγε ότι Παριζιάνος δεν είναι αυτός που γεννήθηκε στο Παρίσι αλλά αυτός που αναγεννήθηκε: αυτή η ταυτότητα βρίσκεται σήμερα σε κίνδυνο -πράγμα που μου προκαλεί θλίψη και ανησυχία. Όχι μόνον επειδή η Ελλάδα απομακρύνεται από την Ευρώπη, επειδή η ίδια η Ευρώπη απομακρύνεται από τον εαυτό της.

Με τις πρώτες δυσκολίες, οι Ευρωπαίοι άρχισαν -θα το επαναλάβω, εξαιτίας των ανίκανων και δόλιων ηγεσιών- να ονειρεύονται την επιστροφή στην εθνική πατρίδα.

Κι αυτό προτού καν ολοκληρωθεί το ευρωπαϊκό όραμα.

Είναι πολλοί οι παράγοντες που γεννούν τα βιβλία μου: προς το παρόν, τα περισσότερα, αν όχι όλα, οφείλονται σε ιδέες που γεννήθηκαν στο μυαλό μου όταν ήμουν πολύ νέα.

Αρχίζοντας να γράφω είχα ήδη καμιά εικοσαριά βιβλία στο κεφάλι μου. Κάθε μέρα σχεδόν, μου προσφέρεται μια καινούργια ιδέα. Πολλές ιδέες, λίγος χρόνος.

Στην εποχή όπου ζούμε, όλοι οι άνθρωποι είναι δημόσια πρόσωπα.

Όλοι κάνουν δηλώσεις, σχόλια, εκτίθενται στο κοινό, εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης. Η αξία της ιδιωτικής ζωής έχει καταρρεύσει.

Παραλλήλως, δεν έχει πια καμιά έννοια το “δημόσιο πρόσωπο” -εκτός από ότι είναι πιο εκτεθειμένο στις αντιδράσεις του όχλου και της αγέλης.

Σε ό,τι με αφορά, δεν έχω καμιά επικοινωνία ή ανταλλαγή με το πλήθος, δεν κάνω κοσμικές εμφανίσεις, δεν συμμετέχω σε λογοτεχνικές ή πολιτικές παρέες.

Ζω σε έναν πολύ μικρό κύκλο ανθρώπων.

Έτσι κι αλλιώς, είναι μικρή η χώρα: όλοι ξέρουμε όλους, είμαστε χωρικοί!

Ούτε όσα διατυπώνω ως αρθρογράφος έχω την αυταπάτη ότι κάποιος τα “ακούει”.

Το να τα γράφω, είναι ζήτημα προσωπικής και επαγγελματικής ευθύνης.

Δεν έγινα προσφάτως αρθρογράφος, είμαι  δημοσιογράφος εδώ και 34 χρόνια.

Πράγματι, για πολύ καιρό πολλά ΜΜΕ δεν ήθελαν πολιτικά άρθρα για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας, για να μη θίξουμε τα ηθικά πλεονεκτήματα, για να μην πάμε κόντρα στην ηγεμονική ιδεολογία και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Τώρα τις έχουμε χαλάσει τις καρδιές μας και μπορούμε επιτέλους να γράφουμε τη γνώμη μας.
 
Συχνά αγανακτώ με την πολύ βαθιά αμορφωσιά και τη στενοκεφαλιά της αριστεράς. Με τον διανοητικό και κοινωνικό της αναλφαβητισμό.

Αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο, δεν σχετίζεται με την κρίση ή με τον ΣΥΡΙΖΑ: οι άνθρωποι αυτοί μιλάνε σαν παπαγάλοι· επαναλαμβάνουν τσιτάτα και ιδέες που έχουν κληρονομήσει, που έχουν ακούσει από τους καθοδηγητές τους, οι οποίοι, με τη σειρά τους, τα έχουν ακούσει από τους δικούς τους καθοδηγητές· ίσως μάλιστα να μην είναι στοιχειωδώς έξυπνοι.

Μερικές φορές, νιώθω ότι, εκτός από την ανεξάρτητη σκέψη, που δεν ευνοούμε στην Ελλάδα, μας λείπει το μυαλό.

Η σαρωτική επιρροή του ΚΚΕ στην κοινωνία, ήδη από τη δεκαετία του 1930, δημιούργησε γενιές και γενιές ανθρώπων χωρίς ορίζοντα, με τρομακτικές ψευδαισθήσεις, ξεκομμένους από τον παγκόσμιο πολιτισμό, χωρίς καμιά δημοκρατική κουλτούρα. Και τους τροφοδότησε με ψέματα.

Η δεξιά έχει εξελιχθεί (ένα μέρος της...) από την εποχή των βασιλοφρόνων χωρικών και των χουντικών. Η αριστερά είναι ακινητοποιημένη και παρ’ όλ’ αυτά γνωρίζει επιτυχία γιατί αλλάζει μερικά εξωτερικά χαρακτηριστικά: οι άνδρες αποκτούν, π.χ. αλογοουρά ή γράφουν πορνογραφικά ποιήματα...μεγάλη ανατροπή!

Η επιτυχία της αριστεράς είναι μια αποτυχία για τη χώρα μας: σημαίνει ότι απουσιάζει η λογική, η ψυχραιμία, ο ρεαλισμός, το πρακτικό πνεύμα, το ομαδικό πνεύμα.

Ελπίδα φαντάζομαι ότι υπάρχει, αλλά δεν έχω συνολική εικόνα της νεολαίας ώστε να ξέρω τι θα επακολουθήσει. Η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο και ηγεσίες.

Για άλλη μια φορά το τονίζω: οι ηγεσίες θα την αλλάξουν, όχι ο “λαός”. 

Είναι οι κακές, οι ανίκανες, οι διεφθαρμένες, οι άτολμες ηγεσίες, που μας έφεραν ως εδώ. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο καθένας από μας τους πολίτες δεν έχει ευθύνη. Έχουμε σοβαρή ατομική ευθύνη και πρέπει να την αναλάβουμε.

Κι όταν κάνω λόγο για καλές ηγεσίες δεν εννοώ φυσικά “χαρισματικές” και τέτοιες σαχλαμάρες: εννοώ ανθρώπους που να έχουν εκλεγεί για να κάνουν με έντιμο τρόπο μια δουλειά για ορισμένο χρόνο.

Είναι μια δουλειά που δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να κάνουμε όλοι: απαιτεί ειδικές γνώσεις και δεξιότητες.

ΠΗΓΗ 

Αδώνεια: Το Πάσχα των Αρχαίων Ελλήνων

 

Στις παραδόσεις των λαών της ανατολικής μεσογείου, υπάρχουν τουλάχιστον 16 θεοί που βιώνουν το δράμα του θανάτου αλλά και ταυτόχρονα την λύτρωση της αναστάσεως.
Στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο εκτός από τον Δία/Φελχανό και τον Διόνυσο/Ζαγρέα , ο σημαντικότερος Θεός που πεθαίνει και ανασταίνεται , είναι ο ‘ Αδωνις
Σύμφωνα με την παράδοση ο Αδωνης ήταν γιός του Κινύρα κι της Σμύρνας. Όταν γεννήθηκε ήταν τόσο πανέμορφο μωρό που μόλις τον είδε η Θεά Αφροδίτη τον ερωτεύτηκε και για να μην τον χάσει τον έβαλε σε μία λάρνακα και τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη, την Θεά του Κάτω Κόσμου.
Όταν όμως ο Αδωνις μεγάλωσε , η Περσεφόνη θαμπωμένη και αυτή από την ομορφιά του , αρνήθηκε να τον επιστρέψει και τότε η Αφροδίτη ζήτησε την συνδρομή του Δία.Ο πατέρας των Θεών τότε έδωσε τον όμορφο νέο για τα 2/3 του χρόνου στην Αφροδίτη και το 1/3 στην Περσεφόνη.
Η Αφροδίτη εγκατέλειψε τον Ολυμπο και ακολούθησε τον πανέμορφο νέο στην γή. Δυστυχώς όμως κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού ο Αδωνης σκοτώθηκε από ένα αφηνιασμένο κάπρο. Η Αφροδίτη απαρηγόρητη και με δάκρυα στα μάτια ζήτησε από την Περσεφόνη πίσω τον όμορφο νέο και τότε οι δύο Θεές αποφάσισαν να τον έχουν η κάθε μία για εξι μήνες τον χρόνο. Η διαμάχη της Αφροδίτης και της Περσεφώνης συμβολίζει και διδάσκει ότι ο Ερωτας μπορεί να νικήσει ακόμη και τον θάνατο !
Από το αίμα του Αδώνη γεννήθηκαν τα τριαντάφυλλα και οι παπαρούνες και από τα δάκρια της Αφροδίτης οι ανεμώνες.
Ο Αδωνης είναι ένας πανάρχαιος Θεός της Ανατολής και η λατρεία του ήταν διαδεδομένη στην Συρία την Φοινίκη την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Από εκεί η λατρεία του πέρασε στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ελλάδα ήδη από τη Αρχαική Εποχή.
Σύμφωνα με την παράδοση ο τάφος του βρισκόταν στην Βηθλεέμ σε μία υπόγεια σπηλιά στα θεμέλια του Ναού της Θεάς Αστάρτης. Πιθανολογείται ότι το σημείο βρίσκεται εκεί που σήμερα είναι χτισμένος ο Ναός της Γεννήσεως.
 
Τα Αδώνεια

Σε ανάμνηση του θανάτου και της αναστάσεως του Θεού ετελούντο κάθε χρόνο τα Αδώνεια. Σε άλλες περιοχές η γιορτή γινόταν στα μέσα του μηνός Βοηδρομίωνος (15 Αυγούστου -15 Σεπτεμβρίου ) και αλλού ,στην κυρίως Ελλάδα την άνοιξη κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.
Η πρώτη ημέρα των «Αδωνείων», που λεγόταν «Αφανισμός», ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του Θεού, που απεικονίσεις του τον παρουσιάζουν εστεμμένο με ταινίες που τις διακοσμούν ισοσκελείς σταυροί , με το στόλισμα των λεγόμενων «Κήπων του Αδώνιδος» (που τους προετοίμαζαν οι γυναίκες οκτώ ημέρες πριν), καθώς και με μοιρολόγια και λυπητερές μουσικές από πένθιμο αυλό (τη λεγόμενη «γίγγρα»). Η δεύτερη ημέρα των εορτασμών η Εύρεσις (ανάστασις) ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη Θεά Αφροδίτη για το μισό χρόνο.
 
Οι Κήποι του Αδώνιδος (Επιτάφιος)
 

Οι κήποι του Αδώνιδος ήσαν πανέρια η γλάστρες γεμάτες χώμα μέσα στις οποίες έσπερναν και καλλιεργούσαν ειδικά για τα Αδώνεια, πολύτριχο και αλλά φυτά ταχέως αυξανόμενα, καθώς και σιτάρι, κριθάρι, μαρούλι, μάραθο και διάφορα είδη λουλουδιών που τα περιποιούντο επί 8 ημέρες, κατά κύριο λόγο η αποκλειστικά, οι γυναίκες.
Την ημέρα του «Αφανισμού» οι λατρευτές κυρίως γυναίκες με λυμμένα τα μαλλιά τους, ξυπόλητες και γυμνόστηθες, περιέφεραν με θρήνους και οδυρμούς τα ομοιώματα του Θεού και τους «Κήπους» στους δρόμους των πόλεων και κατόπιν τα οδηγούσαν στη θάλασσα (ή σε πηγές και ποτάμια σε άλλες πόλεις), τα έριχναν στα νερά και παρακαλούσαν να επιστρέψει ο Θεός από τον κάτω κόσμο.
Στα «Αδώνεια» προσφερόταν ως θυμίαμα μύρα, ενώ ψάλλονταν και ειδικά άσματα, τα λεγόμενα «Αδωνίδια», από τα οποία έχει διασωθεί ένα πολύ αξιόλογο δείγμα. Πρόκειται για τον «Επιτάφιον Αδώνιδος» του Βίωνος. Σε κάποια από τα ανά τόπους «Αδώνεια» γίνονταν και μυήσεις σε Μυστήρια του Θεού (Ο Λουκιανός διασώζει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη).

Ανδρες, λευκοί και Ευρωπαίοι

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αυτοί που οικοδόμησαν τον κλασικό ελληνικό πολιτισμό είχαν πολλά ελαττώματα.
Πρώτον, ήσαν λευκοί.
Δεύτερον, ο πολιτισμός τους θεμελίωσε έναν άλλον πολιτισμό που κληρονόμησε τις συγγενείς διαμαρτίες τους. Το όνομα αυτού Ευρωπαϊκός. Αρα, δεν ήσαν μόνον λευκοί. Ησαν και Ευρωπαίοι.
Το χειρότερο όλων, δε, υπήρξε το φύλο τους. Ησαν άνδρες.
Οι Αχαιοί μπορεί να πολέμησαν δέκα ολόκληρα χρόνια για μία γυναίκα και την τιμή της, ο ρόλος των γυναικών στα ομηρικά έπη μπορεί να είναι κεντρικός –είτε θεές, είτε θνητές– όμως οι απόγονοί τους της κλασικής εποχής τις είχαν αποκλείσει από τη δημοκρατία τους.
Στην Αθήνα, τουλάχιστον – και όταν μιλάμε για κλασικό ελληνικό πολιτισμό στην Αθήνα αναφερόμεθα κατεξοχήν. Τον Παρθενώνα άνδρες τον έκτισαν. Την αρχιτεκτονική του και τη γλυπτική του σε άνδρες τη χρωστάμε. Κι αν στο θέατρο οι γυναίκες πρωταγωνιστούν στην κοινωνική ζωή, από άνδρες γράφτηκαν και οι τραγωδίες και οι κωμωδίες. Είναι γνωστή η φράση του Ιππόλυτου του Ευριπίδη που ρωτάει τον Δία γιατί, για να γεννηθεί, πρέπει να περάσει μέσα από το «καταραμένο γένος» των γυναικών.
«Οι αρχαιότεροι νεκροί λευκοί Ευρωπαίοι άνδρες» είναι ο τίτλος του βιβλίου του ελληνιστή Ρόμπερτ Νοξ, ο οποίος υπερασπίζεται τον κλασικό πολιτισμό απέναντι στον πολιτισμικό σχετικισμό της μετανεωτερικής διανόησης πάνω στον οποίο θεμελιώθηκε και το οικοδόμημα των πολυπολιτισμικών κοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης. Το ανέπτυξε ο Μάρτιν Μπερνάλ στο βιβλίο του «Η μαύρη Αθηνά» όπου προσπάθησε να απαλλάξει τους Ελληνες από το βάρος της λευκής φυλής, αποδίδοντας και σ’ αυτούς και στον πολιτισμό τους αφροασιατικές καταβολές. Του απήντησε επαρκώς η Μαίρη Λέφκοβιτς. Το δεύτερο επιχείρημα προέκυψε από τη δυναμική του φεμινιστικού κινήματος. Οι Ελληνες της κλασικής εποχής ήσαν σεξιστές, ο πολιτισμός τους είναι σεξιστικός, άρα δεν έχει θέση σε κοινωνίες που καταδικάζουν τον σεξισμό και υπερασπίζονται την ισότητα των δύο φύλων. Ηταν ένας από τους λόγους που στο προσχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος το 2005 «κόπηκε» το προοίμιο από τον Επιτάφιο του Περικλέους.
Μέχρι τον 20ό αιώνα ο κλασικός πολιτισμός ήταν θεμέλιο της ευρωπαϊκής παιδείας και των ελίτ της. Δεν ισχύει πλέον αυτό. Παράπλευρη απώλεια του πολιτισμικού σχετικισμού και του φεμινισμού. Εκεί που η κλασική παιδεία μάς μάθαινε να σκεφτόμαστε, τώρα απλώς παπαγαλίζουμε διάφορες κοινοτοπίες που διεκδικούν τα δικαιώματα διαφόρων κοινοτήτων, έμφυλων, άφυλων ή χορτοφάγων. Χθες, με την ευκαιρία της Ημέρας της Γυναίκας είχατε υποθέτω κι εσείς την ευκαιρία να απολαύσετε την πρωτοτυπία και τη ζωντάνια της φεμινιστικής σκέψης. «Τα πατριαρχικά πρότυπα επανέρχονται», έκρουσε τον κώδωνα η κ. Δούρου. Θυμάστε τη ναπολεόντεια χειρονομία με την οποία είχε ζητήσει από τους αντιπεριφερειάρχες να βγουν από το δικό της πλάνο στον θρίαμβο της εκλογής της.

ΠΗΓΗ 

Τ. ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ:Οι παλιοί κομμουνιστές θα έπρεπε να κρύψουμε τα πρόσωπα από ντροπή!

Με άρθρο-σοκ ο Τάκης Λαζαρίδης, συγκατηγορούμενος του Νίκου Μπελογιάννη (που καταδικάστηκε μαζί του σε θάνατο), γράφει στη δημοκρατία (Σάββατο, 01.4.17) όλη την αλήθεια
Χωρίς να μασάει τα λόγια του, με καθαρές κουβέντες και θαρραλέο λόγο, ο Τάκης Λαζαρίδης αποδομεί τη φιέστα που στήθηκε στην Αμαλιάδα από τον ΣΥΡΙΖΑ για το «μουσείο Μπελογιάννη». Ο συγκρατούμενος του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος είχε καταδικαστεί και εκείνος εις θάνατον, αλλά γλίτωσε κυρίως λόγω του νεαρού της ηλικίας του, είναι καταπέλτης κατά του Αλέξη Τσίπρα αλλά και κατά των πρώην συντρόφων του. Το άρθρο στη «δημοκρατία» είναι το ακόλουθο:
Toυ
Τάκη Λαζαρίδη*
Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη θα ήθελα, δεδομένου ότι υπήρξα αυτός που έζησε μαζί του τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες του στιγμές, να σημειώσω τα εξής.
Α) Ο Μπελογιάννης υπήρξε αναμφισβήτητα μια ηρωική φυσιογνωμία, μια από τις μορφές εκείνες που σπάνια αναφαίνονται στον τόπο και στον χρόνο. Ηταν ένα θαρραλέος και ανιδιοτελής αγωνιστής, που έδωσε τη ζωή του (ενώ θα μπορούσε να σωθεί συμβιβαζόμενος), αγωνιζόμενος για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανικά, για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι συνεπώς άξιος τιμής και σεβασμού, όμως έως εδώ. Διότι ταυτόχρονα ήταν και ένας πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης που με τη δράση του πλήγωσε, άθελά του έστω, την πατρίδα. Πολέμησε στον Εμφύλιο, αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον οποίο ήμασταν εμείς. Και όταν λέω εμείς, εννοώ ο Ζαχαριάδης και η παρέα του, που δρούσαν πάντοτε κατ’ εντολήν της Μόσχας.
Η τραγωδία μας, που είναι βέβαια και τραγωδία του Μπελογιάννη, συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δίναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.
Βαρύ ήταν το υλικό και ανθρώπινο κόστος του Εμφυλίου. Τον πληρώσαμε εμείς, όμως ταυτόχρονα τον πλήρωσαν και πολλοί αθώοι.
Είχαμε κάθε δικαίωμα να θυσιάσουμε τη ζωή μας καταπώς θέλαμε, δεν είχαμε όμως κανένα δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν, λοιπόν, τιμές και μνημεία. Και αντί για εγκαίνια μνημείων, που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και να αναζωπυρώνουν τα πάθη και τα μίση του παρελθόντος, θα έπρεπε εμείς οι παλιοί κομμουνιστές, και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχαμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς. Κι αν πάλι ο Τσίπρας ήθελε οπωσδήποτε να στήσει μνημεία, θα έπρεπε πρώτα να στήσει μνημείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό ή για τις μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί ήθελαν να σώσουν τα παιδιά τους. Θα έπρεπε να επισκεφθεί πρώτα το στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστοριάς και να αποθέσει ένα λουλούδι στη μνήμη των χιλιάδων αξιωματικών και των ανδρών του Ελληνικού Στρατού που έπεσαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Τόσο ελεύθερη και δημοκρατική, ώστε να μπορεί να γίνεται, με την ελεύθερη ψήφο του λαού, πρωθυπουργός και να κρατάει στα χέρια του τη μοίρα τη δική μας και των παιδιών μας!
Β) Με τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη προσπάθησε ακόμα μία φορά ο Τσίπρας, και ενώ θανάσιμοι κίνδυνοι περιζώνουν τη χώρα μας, να διαιρέσει, να διχάσει τους Ελληνες. Προσπάθησε για πολλοστή φορά να καταδείξει στο κομματικό του ακροατήριο ότι είναι γνήσιος απόγονος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη. Οτι στόχος του είναι να ολοκληρώσει το έργο που εκείνοι άφησαν ημιτελές. Ο,τι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, να το πετύχει τώρα αυτός με τη δύναμη της ψήφου.
Στόχος του, δεδηλωμένος και αμετακίνητος, η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου, η διαμόρφωση των αναγκαίων προϋποθέσεων ώστε να καταστεί αναπόφευκτη η αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη.
Και για την επίτευξη του στόχου αυτού εργάζεται συστηματικά, επίμονα, μεθοδικά. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και σοβαρός και πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός. Τα δημοκρατικά κόμματα οφείλουν να συνεργαστούν και να συντονίσουν τη δράση τους, ώστε να διαφυλαχθούν και να προστατευτούν τόσο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας όσο και το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Συγγραφέας, συγκατηγορούμενος
και συγκατάδικος του Νίκου Μπελογιάννη

ΠΗΓΗ 

Τσίπρας και ΚΚΕ λένε ψέματα για τον Μπελογιάννη

 

Χωρίς πολλά λόγια, λέω από την αρχή: ο Μπελογιάννης μπορεί να καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και να εκτελέστηκε από εκτελεστικό απόσπασμα του ελληνικού κράτους (φυσικοί αυτουργοί), αλλά ηθικός αυτουργός του φόνου του, όπως και των Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη, είναι το ίδιο το κόμμα τους, το ΚΚΕ.
Με την έννοια αυτή, οι περισσότεροι ομιλητές στις σημερινές εκδηλώσεις της Αμαλιάδας (και ειδικά ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης και ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας) και ψεύδονται και κρύβουν πλευρές της πραγματικότητας εντελώς συνειδητά.
Αφήνοντας στην άκρη τον Μπελογιάννη από την ΕΑΜοκρατία στην Πελοπόννησο (τέλη του 1943) μέχρι και το τέλος του εμφυλίου (Αύγουστος του 1949), περνάω κατευθείαν στα γεγονότα που επέφεραν τη θανάτωσή του.

Α. Ο εμφύλιος τελειώνει τον Αύγουστο του 1949, αλλά το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ήττα του. Το Σεπτέμβρη ο αρχηγός του, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γράφει στον υπερ-αρχηγό Στάλιν: «…Θα διατηρήσουμε την παρτιζάνικη δραστηριότητα σ’ όλη τη χώρα έχοντας έτοιμες τις δυνάμεις μας στο εξωτερικό και σε σχέση με τη διαμόρφωση της διεθνούς κατάστασης θα μπορέσουμε την κατάλληλη στιγμή να γενικεύσουμε πάλι τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του μοναρχοφασισμού»

Β. Τον Οκτώβρη η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ ρίχνει και επίσημα το σύνθημα «Το όπλο παρά πόδα», δηλαδή προετοιμασία για τη συνέχεια

Γ. Χιλιάδες παράνομα μέλη του ΚΚΕ στις πόλεις και αποκομμένοι στρατιώτες του «Δημοκρατικού Στρατού» του ΚΚΕ στα βουνά εξακολουθούν να συνεχίζουν μόνοι τους τον «πόλεμο» το 1949-50 ή και πέρα (οι δυο τελευταίοι Κρητικοί κατέβηκαν από τα βουνά γέροι, το 1974), αρνούμενοι κάθε δήλωση αποκήρυξης της (ανεδαφικής) πολιτικής του ΚΚΕ (και γι΄αυτό εκτελούνταν , εξορίζονταν ή φυλακίζονταν), ενώ πολλοί απ’ όσους έχουν υποχωρήσει στις ανατολικές χώρες αναλαμβάνουν παράνομες αποστολές στην Ελλάδα.

Δ. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Μπελογιάννης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που τον Ιούνη του 1950 φτάνει παράνομα στην Αθήνα, για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του παράνομου ΚΚΕ.

Ε. Ο Μπελογιάννης πιάστηκε το Δεκέμβρη του 1950 και δικάστηκε το φθινόπωρο του 1951, μαζί με πολλούς συνεργάτες του κια δικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σαν στέλεχος του παράνομου ΚΚΕ και κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης. Απαγγέλθηκαν 12 θανατικές καταδίκες, αλλά καμιά δεν εκτελέστηκε.

ΣΤ. Όμως το Νοέμβρη του 1951 ανακαλύφτηκαν παράνομοι ασύρματοι του ΚΚΕ στην Καλλιθέα και τη Γλυφάδα. Οι ασύρματοι αυτοί μεταδίδανε πληροφορίες στην ηγεσία του ΚΚΕ, που ήταν στις ανατολικές χώρες (ο βασικός ασυρματιστής Βαβούδης αυτοκτόνησε). Μετά απ’ αυτό, ο Μπελογιάννης -που θεωρήθηκε επικεφαλής του παράνομου κλιμακίου του ΚΚΕ στην Αθήνα, επομένως και υπεύθυνος για τους ασυρμάτους- και οι συνεργάτες του ξαναδικάζονται, στο Διαρκές πλέον Στρατοδικείο Αθηνών, με βάση το μεταξικό νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας». 

Ζ. Η δίκη καλύπτει το μισό Φλεβάρη του 1952 και λήγει την 1η του Μάρτη: ο Μπελογιάννης και πέντε σύντροφοί του καταδικάζονται ξανά σε θάνατο. Η στάση του Μπελογιάννη αταλάντευτη. Παρά την παγκόσμια κινητοποίηση, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά η απόφαση θα εκτελεστεί.

Η. Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δρα επίσης παράνομα στην Αθήνα, προσπαθώντας να σώσει τον -και προσωπικό του φίλο-  Μπελογιάννη, στέλνει αυτόβουλα στις Αρχές το εξής γράμμα :  
«1. Εγώ και όχι ο Μπελογιάννης είμαι υπεύθυνος για την παράνομη οργάνωση του ΚΚΕ. Κατά συνέπεια ευθύνομαι για όλες τις πρωτοβουλίες και ενέργειες αυτής της οργάνωσης. 
2. Δεν έχω σκοπό να παραστήσω τον γενναιόψυχο εκ του ασφαλούς. Δεσμεύομαι να παραδοθώ στις Αρχές για να δικαστώ, ευθύς μόλις η καταδίκη του φίλου μου και συντρόφου Μπελογιάνη ακυρωθεί. 
Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. 
Υ.Γ. Πολλοί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τον γραφικό μου χαρακτήρα. Εντούτοις για το γνήσιο της επιστολής, προσθέτω τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Αθήνα 12-3-1952»

Θ. Το ΚΚΕ αρχικά θεωρεί το γράμμα πλαστό. Τελικά χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «χαφιέ της Αφάλειας» και τον διαγράφει από το κόμμα. Οι Αρχές θεωρούν το γράμμα γνήσιο, όπως και είναι, αλλά δεν προχωρούν σε αναψηλάφηση της δίκης, όπως θα μπορούσαν, κάτι που ίσως θα γλίτωνε το Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.

Ι. Στις 30 Μάρτη του 1952 ο Μπελογιάννης και τέσσερις σύντροφοί του εκτελούνται. Χαρίζεται η ζωή στο νεαρό Τάκη Λαζαρίδη και στην Έλλη Παππά, που έχει γεννήσει στη φυλακή ένα γιο, από τη σχέση της με το Μπελογιάννη.

ΙΑ. Το Νοέμβρη του 1952 συλλαμβάνεται ο Νίκος Πλουμπίδης και τον Αύγουστο του 1954 εκτελείται. Το ΚΚΕ λέει ότι η εκτέλεση είναι εικονική και ο «πράκτορας της Ασφάλειας» Πλουμπίδης έχει πάρει την αμοιβή του κι έχει φυγαδευτεί στην Αμερική.

ΙΒ. Ο Μπελογιάννης θεωρήθηκε εξαρχής ήρωας κι έτσι πέθανε. Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και δυο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958.


Επομένως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη, αρνούμενο να δεχτεί την ήττα του στον πόλεμο, στέλνοντας παράνομα στην Ελλάδα στελέχη του για να στήνουν παράνομες οργανώσεις και διατηρώντας παράνομο δίκτυο ασυρμάτων (σκεφτείτε το λίγο: ασύρματοι στην Αθήνα του 1952, που μεταδίδουν προς τη Σοβιετική Ένωση) είναι ο ηθικός αυτουργός για την εκτέλεση του Μπελογιάννη – το γενικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου δεν αρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.
Προφανώς ο Μπελογιάννης ήταν ηρωική φυσιογνωμία. Αλλά αυτό δεν αρκεί: ηρωικές φυσιογνωμίες έχουν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές, θρησκευτικές, στρατιωτικές κ.λπ. παρατάξεις. Ηρωισμός με ποιο σκοπό, αυτό έχει σημασία.
 Ο ήρωας Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να επικρατήσει στην Ελλάδα ο υπαρκτός σταλινισμός – κι αυτό (εκτός από ανεδαφικό, αφού η Ελλάδα είχε σαφώς κατακυρωθεί στο δυτικό στρατόπεδο) είναι από μόνο του αποκρουστικό.
Πολύ μεγαλύτερος ήρωας είναι ο Πλουμπίδης, γιατί ξέφυγε από τα στενά κομματικά πλαίσια και φέρθηκε σαν  ά ν θ ρ ω π ο ς, σαν αυτόνομη ανθρώπινη μονάδα που θυσιάζεται για να σώσει το φίλο του. Αλλά αυτός ήτανε «χαφιές», «ασφαλίτης» και «προδότης». Όπως κι ο Σιάντος, κι ο Καραγιώργης και τόσοι άλλοι πριν απ΄ αυτόν. Όπως θεωρήθηκε κι ο ίδιος ο Ζαχαριάδης από τους διαδόχους του. Και λοιπά και λοιπά, όπως συνήθως στον κόσμο του ΚΚΕ (και των θρησκειών γενικά).

Οι σημερινοί πάσης φύσεως αριστεροί υμνωδοί του Μπελογιάννη κρύβουν τα 9/10 της Ιστορίας και παραποιούν το τελευταίο 1/10 (τον ατομικό ηρωισμό), με την ελπίδα ότι οι νεότερες γενιές αριστερών δεν θα μάθουν παρά μόνο τη «συμφέρουσα αλήθεια», αλά «1984». Για το λόγο αυτό δεν είναι παρά κοινοί ψεύτες. Όπερ έδει δείξαι.

Υ.Γ. Ο Τάκης Λαζαρίδης, ο θανατοποινίτης που του χαρίστηκε η ζωή το 1952, είναι ανάμεσά μας και σε άριστη σωματική - πνευματική κατάσταση. Για κάντε τον κόπο να ρωτήσετε τι λέει για την υπόθεση Μπελογιάννη - Πλουμπίδη. 

ΠΗΓΗ 

Ξεφτυλίσου κι ἄλλο, μπορεῖς…!!!

Ὅταν εἶσαι σκουλῆκι ἕρπῃς ἀναγκαστικά…
Δεῖτε ποῦ μπορεῖ νὰ φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν καρέκλα.



Γιὰ τὴν ἱστορία, τὸ δικαστήριο δὲν βρῆκε διόλου ὑβριστικὸ τὸ βιβλίο τοῦ Πλεύρη γιὰ τοὺς ἑβραίους, μιᾶς καὶ τὸν ἀθώωσε στὴν δίκη ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ ἑβραῖοι τῆς Ἑλλάδος.
Ξεφτυλίσου κι ἄλλο γραικῦλε… Μπορεῖς…!!!
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΖΙΟΠΑΣ


Γιὰ τὴν ἱστορία λοιπὸν ὀφείλω κι ἐγὼ νὰ συμπληρώσω πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι πρόσφατον, ἀλλὰ ἀρκετὰ παλαιότερον. Μᾶς γράφει ὁ φίλος μας Κωνσταντῖνος Ποταμιᾶνος γιὰ τὸ ἡμερολόγιον τοῦ 2007  τῆς «Ἑλληνικῆς Ἀγωγῆς»:

«…Διακρίνεται ἡ χειρόγραφη ἐντολὴ τοῦ Ἀδώνιδος Γεωργιάδη «ὄχι ἀναφορὰ στοὺς ἑβραίους»  καὶ οἱ γενόμενες κατόπιν αὐτῆς ἀπὸ ἐμένα «ἀναγκαστικὲς διορθώσεις»….»

 Εἶχε μεγάλα σχέδια, ἀπὸ τότε. Βλέπετε τὸ ἀποτέλεσμα… Ἐξαργυρώνει τὶς ὑπηρεσίες του…

ΠΗΓΗ 

Μια γαλανόλευκη σε κάθε βραχονησίδα… ΧΘΕΣ!

Ο Νίκος Συρίγος αναρωτιέται ως πότε θα ανεχόμαστε να μας κουνάνε το δάχτυλο οι Τούρκοι και θα φερόμαστε σαν γκιαούρηδες
Όσα λένε, όσα κάνουν κι όσα θα κάνουν οι Τούρκοι αυτές τις μέρες είναι εξαιρετικά αφιερωμένα σε όλους αυτούς τους γελοίους που θεωρούσαν εξωτερική πολιτική τις «ζεϊμπεκιές» και τα φυτέματα ελιών με τους γείτονες… Όλους αυτούς που πάλεψαν να ξεχάσουμε τους νεκρούς και τους αγνοούμενους στην Κύπρο, τα παλικάρια που χάθηκαν στα Ίμια και τον Σμηναγό Ηλιάκη…

Όλους αυτούς που προσπάθησαν και προσπαθούν να περάσουν στον Έλληνα ότι δεν τρέχει και τίποτα αν χάσουμε και κάνα νησάκι ακόμα από τον Τούρκο. Και κυρίως σε όλους αυτούς που ανέχονται από κάποιον Τσαβούσογλου να βαφτίζει δύναμη σταθερότητας στην Κύπρο τα παιδιά του Αττίλα και βλέπουν απαθείς τους απέναντι να μας κουνάνε το δάχτυλο προειδοποιώντας να μην τολμήσουμε να κατοικήσουμε τις βραχονησίδες μας στο Αιγαίο. Δεν ξέρω αν έχω χάσει κάνα επεισόδιο αλλά δεν θυμάμαι να βάλαμε τον Τούρκο συνέταιρο στο Αιγαίο.

Εκτός κι αν ο Τσίπρας και ο Καμμένος ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε… Κι επειδή η ιστορία με την κατοίκηση των βραχονησίδων μας, μου φαίνεται κάτι πολύ καλό για να ‘ναι αληθινό κι ακόμη χειρότερα,\ επειδή αυτοί που κυβερνούν δεν έχουν δείξει πως έχουν τα άντερα να κάνουν πράξη τέτοια σχέδια, τουλάχιστον ας πράξουν το μίνιμουμ: Καρφώστε μια γαλανόλευκη σε κάθε βραχονησίδα τώρα. Τι τώρα δηλαδή; Χθες! Ακόμη κι αν για πολλούς από εσάς που στρογγυλοκάθεστε στις υπουργικές καρέκλες η σημαία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πανί… 
Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, υπάρχει ακόμη κόσμος εκεί έξω που έχει ψηλά και τη σημαία και την πατρίδα... 
Στο φινάλε σταματήστε να φέρεστε σαν γκιαούρηδες… 
Κάντε τουλάχιστον αυτό.

ΠΗΓΗ

Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...

Του Κώστα Στούπα

1) Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...
Κυβέρνηση και δανειστές στην Ελλάδα ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα διαλύσει περισσότερο την οικονομία, θα εξαθλιώσει και θα υποδουλώσει τους πολίτες.
Κατ’ αρχήν η ανοχή από τους Ευρωπαίους δανειστές μιας φορομπηχτικής δημοσιονομικής προσαρμογής από μια κυβέρνηση της "παλαβής" αριστεράς για μικροπολιτικές σκοπιμότητες ώστε να μεταθέσουν τη λύση του ελληνικού προβλήματος μετά τις γαλλογερμανικές εκλογές, είναι ηθικά απαράδεκτη. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να ανακάμψει με αυτό το επίπεδο φόρων και εισφορών. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εξόδου από την κρίση  με αυτό το κράτος και αυτό το ασφαλιστικό με 3 εκατ. συνταξιούχους και 2,5 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.
Μοναδικό αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί η χώρα από το 2010 και μετά και ιδίως μετά το 2015 είναι η αφαίμαξη των καταθέσεων δια της φορολογίας, όχι για την ανάπτυξη όπως θα ήταν φυσιολογικό αλλά για τη συντήρηση και μετάθεση της κατάρρευσης του πελατειακού κράτους και πελατειακού ασφαλιστικού με τις αυθαίρετες και πρόωρες συντάξεις.
Από το καλοκαίρι του 2015 και μετά στην  Ελλάδα με αφορμή τα capital controls λαμβάνει χώρα ένα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πείραμα εξανδραποδισμού και καταδυνάστευσης μέσω του ελέγχου των μετρητών.
Η επιβολή των capital controls με αιτία τη φυγή των καταθέσεων λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τις τράπεζες, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα, στη συνέχεια η κυβέρνηση με την καθοδήγηση ή ανοχή των δανειστών προσπαθεί να ολοκληρώσει την εξάλειψη των μετρητών από την αγορά. Σαν αιτιολογία προβάλλεται δήθεν, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και ο περιορισμός της μαύρης οικονομίας.
Στην πραγματικότητα όμως το τσίρκο που παριστάνει την ελληνική κυβέρνηση νοιάζεται μόνο πως θα παραμείνει λίγο παραπάνω στην εξουσία ξοδεύοντας για πελατειακές αναδιανομές εισοδήματος το "λίπος" που έχει μείνει στις τραπεζικές καταθέσεις ή τα στρώματα σε μετρητά.
Οι δανειστές που τους καθοδηγούν ή ανέχονται, νοιάζονται για να μετρήσουν τις συνέπειες της κατάργησης των μετρητών την οποία για διάφορους λόγους που θα περιγράψουμε στη συνέχεια (αντικοινωνικούς και αντιοικονομικούς) σκέφτονται να εφαρμόσουν και αλλού...
'Hδη, από τις αρχές του 2017 για να θεμελιώσει κάποιος ένα αφορολόγητο ποσό, θα πρέπει να συναλλάσσεται χωρίς μετρητά αλλά μέσω πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών. Στην Ελλάδα το κυνήγι των μετρητών έχει λάβει διαστάσεις πογκρόμ...
Αρκεί να πάει κάποιος επαγγελματίας λιανικής και να ζητήσει να του δώσουν ψιλά για να κάνει τη δουλειά του.  Η εμπειρία ενός αναγνώστη της στήλης όπως την περιέγραψε στο διάλογο πριν μερικές εβδομάδες είναι χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί. Βλέπε στο τέλος: Η Τακτική των τραπεζών.
Το κυνήγι εναντίον των μετρητών, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζει τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία ή των διαφωνούντων στη σοβιετία. Πάντα ο διωκόμενος από το καθεστώς συκοφαντείται και στοχοποιείται σαν εχθρός του κοινού συμφέροντος, της πατρίδας, της τάξης...

Ο πόλεμος στα μετρητά

Πού αποσκοπεί ο πόλεμος εναντίον των μετρητών;
Στην Ελλάδα ο πόλεμος εναντίον των μετρητών αποσκοπεί κυρίως στην επιστροφή των καταθέσεων που φυλάσσονται σε στρώματα και οικόπεδα στις τράπεζες και από εκεί η δήμευσή τους μέσω της υπερφορολόγησης ή το "κούρεμα" αν χρειαστεί επόμενη ανακεφαλαιοποίηση...
Όταν το κράτος, επτά χρόνια μετά τη χρεοκοπία με την οικονομία διαλυμένη, πανηγυρίζει γιατί συνεχίζει να μαζεύει έσοδα περί τα 45-50 δισ. το χρόνο υπερβαίνοντας τους στόχους του πλεονάσματος, στην ουσία πανηγυρίζει προαναγγέλλοντας την κατάρρευση της οικονομίας.
Μερικοί είναι τόσο ηλίθιοι που νομίζουν πως αυτή η επιλογή μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη και την έξοδο από την κρίση.  Φαίνεται πως αριστερός οικονομολόγος είναι σαν να λέμε άθεος ψάλτης στην εκκλησία ή βουδιστής χριστιανός.
Ενώ στην Ελλάδα είναι εύκολο να αντιληφθούμε προς όφελος ποιων καταστάσεων χρησιμοποιείται η απόσυρση των μετρητών από την αγορά, παρόμοιες προθέσεις εναντίον των μετρητών παρατηρούνται και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, της ΕΕ και του κόσμου ολόκληρου. Ήτοι, προθέσεις περιορισμού της χρήσης των μετρητών παρατηρούνται παντού και σε χώρες που δεν υπάρχουν capital controls...
Η ΕΚΤ έχει αποφασίσει να καταργήσει τα χαρτονομίσματα των 500 ευρώ, η FED  εκείνα των 100 δολαρίων, στην Ινδία τα κατήργησαν αιφνιδιαστικά πριν μερικές εβδομάδες και έχουν προκαλέσει χάος.
Στην Κούβα του Κάστρο είχαν δύο νομίσματα, ένα χωρίς αξία για τους "ιθαγενείς” και ένα μετατρέψιμο για τους τουρίστες. Όπως ήταν φυσικό ο κόσμος αποθησαύριζε τα μετατρέψιμα που είχαν αξία. Για το λόγο αυτό το καθεστώς κατά τακτά διαστήματα τα άλλαζε και ακύρωνε τα παλιά. Έτσι έκλεβε την αξία που είχε αποθηκευτεί με αυτά. Μου έχει συμβεί σε τέσσερα χρόνια να έχω επισκεφτεί για δεύτερη φορά την Κούβα και τη δεύτερη να μην ισχύουν τα Peso cubano convertibile που μου είχαν περισσέψει από την πρώτη.
Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το όριο των συναλλαγών που μπορεί να κάνει κάποιος με μετρητά μειώνεται διαρκώς. Στην πρωτοπορία βρίσκεται φυσικά η Ελλάδα με όριο τα 500 ευρώ από 1 Ιανουαρίου έναντι 1.300 που ήταν πριν.
Σαν αφορμή για τον εξοστρακισμό των μετρητών προβάλλεται ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών της τρομοκρατίας, της φοροδιαφυγής κλπ.
Υπάρχει μια ομάδα ακαδημαϊκών όπως ο νομπελίστας Kenneth Rogoff που υποστηρίζουν με πάθος την εξάλειψη των μετρητών. Σιγά-σιγά δημιουργείται και ένα ρεύμα φιλελεύθερων ακαδημαϊκών με αιχμές τις δεξαμενές σκέψεις όπως το Misses Institute,  Cato που επισημαίνουν τους κινδύνους. Βλέπε: The War Against Cash
Παρατηρώντας κάποιος την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας οι αιτίες και οι προθέσεις του πολέμου κατά των μετρητών είναι προφανείς. Αποσκοπούν κυρίως στην ανάγκη "κουρέματος" των καταθέσεων που θα προκύψει λόγω της ανεξέλεγκτης αύξησης παγκόσμιους χρέους.
Το παγκόσμιο χρέος έχει φτάσει τα 230 τρισ. δολάρια και το παγκόσμιο ΑΕΠ τα 75 τρισ. δολάρια. Η ανάγκη εξυπηρέτησης αυτού του χρέους έχει οδηγήσει τις κεντρικές τράπεζες σε μια προσπάθεια χειραγώγησης της οικονομίας μέσω μηδενικών ή ακόμη και αρνητικών επιτοκίων.
Το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύσεων του πλανήτη είναι σε pension funds (ιδιωτικά ή κρατικά) που είναι υποχρεωμένα να επενδύουν το 70% των διαθεσίμων σε ομόλογα, ένα μεγάλο μέρος των οποίων έχει αρνητική πραγματική και ενίοτε και ονομαστική απόδοση.
Λίγο πριν και λίγο μετά το 2020 λόγω του baby boom λήγουν πολλά ασφαλιστήρια συμβόλαια και αυτό ίσως αποτελέσει τη θρυαλλίδα.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη "φούσκα" όλων των εποχών που όταν σκάσει θα κάνει τις προηγούμενες να μοιάζουν με "τσιχλόφουσκες".
Με βάση τα ιστορικά προηγούμενα οι τρόποι που μπορούν να αντιμετωπιστούν παρόμοιες καταστάσεις είναι: α) Το "κούρεμα" του χρέους, είτε άμεσα είτε λογιστικά με τον επιμερισμό σε μακρύ μελλοντικό χρονικό διάστημα. β) Ο πληθωρισμός του χρέους με αύξηση των τιμών μεγαλύτερη των πραγματικών επιτοκίων (αρνητικά πραγματικά επιτόκια). γ) Ο μηδενισμός του κοντέρ με έναν πόλεμο.

Αρνητικά επιτόκια

Αρνητικά επιτόκια σημαίνει πως ο καταθέτης δεν έχει λόγο να κρατάει τα χρήματά του στην Τράπεζα. Ο κίνδυνος "κουρέματος" καταθέσεων επίσης σημαίνει πως ο καθένας έχει λόγο να κρατάει τα χρήματά του μακριά από τις τράπεζες.
Αυτά είναι τα βασικά αίτια του πολέμου που έχει ξεκινήσει απ’ όλες τις πλευρές εναντίον των μετρητών.  Αν δεν υπάρχουν μετρητά ο κόσμος θα μπορεί να αποθηκεύει την αξία της εργασίας ή των επενδύσεων μόνο σε ψηφιακούς τραπεζικούς λογαριασμούς υπό την άμεση επίβλεψη των Κεντρικών Τραπεζών και των κυβερνήσεων. Τηρουμένων των αναλογιών αυτό σημαίνει σαν να έχεις τους "εβραίους" συγκεντρωμένους σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας των SS ή τους δημοκράτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας του ΚΚΣΕ.
Χωρίς μετρητά σε φυσική μορφή κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το "κούρεμα" των καταθέσεων ή καλή ώρα όπως συμβαίνει στην Ελλάδα τη δήμευση μέσω φορολογίας.
Χωρίς μετρητά και με ψηφιακές καταθέσεις για να αποφύγει κάποιος τη μείωση της αγοραστικής δύναμης του αποταμιεύματος θα πρέπει να ξοδεύει ό,τι κερδίζει πριν το κερδίσει. Αυτό υποτίθεται πως τονώνει την οικονομική ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα είναι η αιτία που μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε, να έχουμε κλέψει το μέλλον των παιδιών μας... Η απουσία προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας μειώνει τη διάθεση των ανθρώπων για εργασία και πρόοδο καθώς αφαιρεί το στοιχείο της ανταμοιβής. Είναι μια αιτία φτωχοποίησης και εξαθλίωσης πολλών κοινωνιών.

Οι συνέπειες

Η ύπαρξη μετρητών εξασφαλίζει την ανωνυμία των εθελοντικών συναλλαγών και την ιδιωτικότητα των ατόμων που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ατομικής και πολιτικής ελευθερίας.
Η ατομική και πολιτική ελευθερία ως ιστορικά προσδιορισμένα μεγέθη και αξίες είναι συνυφασμένα με την προστασία της υλικής και της άυλης περιουσίας κάθε ατόμου.
Υλική περιουσία, είναι τα ακίνητα, τα αξιόγραφα και τα μετρητά. Άυλη περιουσία είναι οι επαγγελματικές δεξιότητες, η μόρφωση, ο χαρακτήρας των προτερημάτων και ελαττωμάτων που μας κάνουν αποδεκτούς ή όχι από τους άλλους.
Μετά το διαφωτισμό κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να υπάρχει στην ιδιωτική σφαίρα όπως αυτό επιθυμεί. Η αρχή έγινε το 1215 μ.χ. μετά τον εξαναγκασμό του βασιλιά Ιωάννη στην παραχώρηση της Magna Carta Libertatum. Αυτό είναι το πρώτο βήμα που οδήγησε στα σημερινά επίπεδα των δυτικών δημοκρατιών οι οποίες, έστω και με κάποιες παρεκκλίσεις  είναι  παιδιά του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού.
Η προσπάθεια κατάργησης των μετρητών ακουμπούν τον πυρήνα των θεμελιωδών ελευθεριών του ατόμου.
Χωρίς μετρητά το κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή να κατάσχει ολόκληρη την υλική περιουσία οποιουδήποτε θεωρεί πως είναι ενοχλητικός ή εισάγει καινά δαιμόνια...
Χωρίς την ανωνυμία των μετρητών το κράτος ή κάποιος παρείσακτος μπορεί να αποκτήσει πληροφορίες που ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός. Μπορεί δηλ. να γνωρίζει κάποιος τι τρώμε, τι πίνουμε, τι διαβάζουμε, τι σεξουαλικές ή πολιτικές προτιμήσεις έχουμε...
Οι περισσότεροι από αυτούς τους κίνδυνους υπάρχουν ήδη στην ψηφιακή εποχή. Η ύπαρξη της δυνατότητας χρήσης μετρητών όμως τη μετριάζει. Το ζητούμενο είναι πώς θα προστατέψουμε και θα αυξήσουμε την ιδιωτικότητα και τις ελευθερίες όχι πώς θα τις περιορίσουμε.
Από την άλλη  φοροδιαφυγή πάντα θα υπάρχει όπως θα υπάρχει η μοιχεία... Η μοιχεία έχει περιοριστεί στις σύγχρονες κοινωνίες όχι γιατί υπήρξαν πιο αυστηροί νόμοι, αλλά γιατί οι συνθήκες γάμου και συμβίωσης είναι πιο χαλαροί.
Ο μοναδικός τρόπος μείωσης της φοροδιαφυγής είναι οι χαμηλοί φόροι και η υψηλή ανταποδοτικότητά τους... Το αντίθετο ακριβώς από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα της δωρεάν υγείας των Πολάκηδων και παιδείας των "Λαλάκηδων"...
Ο πόλεμος εναντίον των μετρητών πέραν των κινδύνων οικονομικής καταστροφής λόγω δήμευσης περιουσίας με "κούρεμα" ή καταχραστική φορολόγηση όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, εγκυμονεί σημαντικούς  πολιτικούς κινδύνους.
Ό,τι κέρδισε η ανθρωπότητα με την ήττα του ναζιστικού άξονα στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο και την κατάρρευση της σοβιετίας στη συνέχεια, κινδυνεύει να χάσει από την αναδιανομή εισοδήματος μέσω της  χειραγώγησης της οικονομίας από άπληστους τραπεζίτες και ηγέτες που είναι πολιτικοί νάνοι.
Ο χρυσός και τα κρυπτονομίσματα αποτελούν κάποιες λύσεις μερικής προστασίας απέναντι στο κράτος Λεβιάθαν που θέλει να ελέγξει τα πάντα. Η βασική αντιμετώπιση του ζητήματος όμως είναι πολιτική, οι πιέσεις για την ανάδειξη κυβερνήσεων που θα σεβαστούν τις οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες της κοινωνίας και του ατόμου.

2) Η τακτική των τραπεζών...

"...προχθές την Παρασκευή ήθελα να χαλάσω ένα 500-ευρω και μπήκα σε μία τράπεζα που ήταν στο δρόμο μου, επειδή διατηρώ λογαριασμό εκεί.
Ο ταμίας με ύφος καρδινάλιου μου είπε: ξέρετε, υπάρχει όμως... προμήθεια 5 ευρώ (ίσως να είπε και 5%, δεν κατάλαβα καλά, γιατί με το άκουσμα της λέξης "προμήθεια" φτιάχτηκα).
Εντολή της ΤτΕ μου ανέφερε.
ΟΚ, ουδέν πρόβλημα, ανταπάντησα, ... ότι πει η ΤτΕ!
Του δίνω το 500-ευρω και του ζητάω κατάθεση 20 ευρώ στο λογαριασμό μου (δεν έχω καθόλου χρήματα μέσα, γιατί πιθανόν να είναι δεσμευμένος, λόγω μη καταβολής ΕΝΦΙΑ).
Με κοιτάζει έκπληκτος, αλλά αναγκαστικά προχωράει στη συναλλαγή και πάει να μου δώσει ρέστα σε 50-ευρα, κλπ. Του λέω επιτακτικά,... τα ρέστα τα θέλω σε 20-ευρα. Μου ανταπαντάει, δεν γίνεται, υπάρχει πολιτική, κλπ., κλπ.
Ουδέν  πρόβλημα του λέω, δώσε τα ρέστα, όπως ορίζει η πολιτική σας.
Πήρα ρέστα εννέα 50-ευρα, 20-ευρα και 10-ευρα.
Στη συνέχεια του λέω: τώρα θέλω ανάληψη 20€ (αυτά που μόλις είχα καταθέσει)!
Άρχισε να παθαίνει πλάκα, ενώ κάποιοι από πίσω μου απορούσαν για τη συνέχεια.
Παίρνω πίσω τα 20€ (διαπιστώνοντας ταυτόχρονα, ότι δεν ήταν δεσμευμένος ο λογαριασμός μου από την εφορία) και στη συνέχεια του δίνω ένα 50-ευρο και ζητάω κατάθεση 10€. Μόλις τότε άρχισε να συνειδητοποιεί, το τί είχα πρόθεση να κάνω, και μου ζήτησε άρον-άρον πίσω τα 50-ευρα, για να μου τα χαλάσει όλα σε 20-ευρα, κλπ.
Ταυτόχρονα, σημείωσε και κατέγραψε με ξεχωριστή απόδειξη τη συναλλαγή μου με χρήση 500-ευρου (άλλη οδηγία από την ΤτΕ)
Κόστος για την τράπεζα από την εν λόγω συναλλαγή μου:
3 διπλότυπα αποδεικτικά συναλλαγών (κόστος έντυπου υλικού)  και
15 λεπτά χρόνος εργασίας για τον ταμία (κόστος εργατοώρας).
Οι άλλοι από πίσω μου, παρόλη την καθυστέρηση, είχαν ενθουσιαστεί, και μόνο που δεν με αγκάλιασαν.
Φεύγοντας, είπα στον ταμία: από βδομάδα θα έρθω με δέκα 500-ευρα και θα τα χαλάσω σε 10-ευρα, κοίταξε να τα έχεις διαθέσιμα, αλλιώς, θα τα χαλάσω σε... κέρματα του ευρώ, με το ... "γνωστό τρόπο"!
Κατάλαβες κ/κα ΔΚ πως χειρίζεται κανείς αυτά τα θέματα, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις την αλητεία των κουτοπόνηρων;
Αφού θέλουν παιχνιδάκια τα λαμόγια, γιατί δηλαδή να μην το γλεντήσουμε κι' εμείς!"
(Το κείμενο είναι από το διάλογο της στήλης πριν λίγο καιρό. Τον βρήκα πραγματικό και ενδιαφέροντα και τον κράτησα. Δυστυχώς δεν έχω κρατήσει ημερομηνία και το ψευδώνυμο του αναρτήσαντα...). 

3) Η ιστορία διδάσκει...

Το 1933 κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης ο Πρόεδρος Φ. Ρούσβελτ απαγόρευσε την κατοχή χρυσού από τους ιδιώτες και εξέδωσε νόμο που ανάγκαζε τους πολίτες να αλλάξουν το χρυσό που κατείχαν με δολάρια.
Η αναλογία που όριζε ο νόμος ήταν 20,67 δολάρια η ουγκιά. Όταν η διαδικασία συγκέντρωσης του χρυσού ολοκληρώθηκε, το δολάριο υποτιμήθηκε στα 35 δολάρια η ουγκιά. Με τον τρόπο αυτό το 70% της αγοραστικής αξίας των πολιτών δημεύθηκε. Έχει εκφραστεί η άποψη πως πρόθεση του Ρούσβελτ δεν ήταν απλά η συγκέντρωση του χρυσού για τις ανάγκες του κράτους αλλά η αφαίρεση ενός στοιχείου ανεξαρτησίας των πολιτών από το κράτος.

Πηγή: The Money Bubble των  J. Turk- J. Rumbino (Kindle books)
kostas.stoupas@capital.gr

ΠΗΓΗ

Arthur Laffer: ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΘΑ ΦΟΡΟΔΙΕΦΕΥΓΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Πεπεισμένος ότι θα μπορούσε να φέρει την ευημερία στην Ελλάδα, εφόσον αλλάξει το φορολογικό μοντέλο εμφανίζεται ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Arthur Laffer. Μιλώντας αποκλειστικά στο insider.gr τάσσεται αναφανδόν κατά της υπερφορολόγισης, λέγοντας μάλιστα ότι «αν ήμουν Έλληνας, θα έκλεβα την εφορία κάθε μέρα», καθώς οι φόροι που επιβάλλονται στη χώρα είναι ανήθικοι. Παράλληλα, τάσσεται υπέρ της μη εξυπηρέτησης του χρέους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει Grexit, αντιπροτείνοντας τη μετατροπή της Ελλάδα σε έναν φορολογικό παράδεισο, στα πρότυπα του Χονγκ Κονγκ.

Ως απάντηση στα παραπάνω, δηλώνει «παρών» στην προσπάθεια οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας, εκτιμώντας ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει «μια ευημερία στην Ελλάδα που θα είναι αξεπέραστη».

Για τον Δρ. Laffer η Ελλάδα είναι «ο άρρωστος ασθενής της Ευρώπης» και όπως τονίζει χαρακτηριστικά, «δεν υπάρχει κάτι που να προτιμά περισσότερο ένας γιατρός από έναν πολύ άρρωστο ασθενή. Γιατί τότε αποδεικνύεται αν η θεραπεία είναι σωστή».


Σας έχουν δεμένους με αλυσίδες στο έδαφος σαν τον Γκιούλιβερ. Και πρέπει να τις αποτινάξετε και να πετάξετε με τα δικά σας φτερά

Αναφερόμενος στον τρόπο διάσωσης της Ελλάδας, ξεκαθαρίζει ότι «όλοι οι φόροι είναι κακοί, κάποιοι χειρότεροι από άλλους». Έτσι, αντί του ισχύοντος φορολογικού μοντέλου προτείνει έναν χαμηλό, διευρυμένο, ενιαίο φορολογικό συντελεστή, «ώστε να δίνετε όσο το δυνατόν λιγότερα κίνητρα να φοροδιαφύγουν και τα ελάχιστα δυνατά μέρη όπου μπορούν να κρύψουν το εισόδημά τους, προκειμένου να αποφύγουν τη φορολογία» Σε απόλυτες τιμές θεωρεί «ταβάνι» το 20% στον ενιαίο φόρος εισοδήματος και αντίστοιχα θα διαμόρφωνε το ΦΠΑ στο 20%.

Αντίστοιχα, τάσσεται κατά της υπερφορολόγησης των υψηλών εισοδημάτων, καθώς, όπως αναφέρει «αν φορολογήσετε τους πλούσιους και δώσετε τα χρήματα στους φτωχούς, θα έχετε πολλούς φτωχούς και κανέναν πλούσιο».

«Διαβατήριο» προς την ευημερία είναι για τον Δρ. Laffer η απλοποίηση σε φορολογικό και ρυθμιστικό επίπεδο, μέσω του οποίου θα περιοριστεί η κρατική παρέμβαση. «Μπορείτε να δημιουργήσετε ευημερία με έναν απλό φορολογικό κώδικα, με έναν απλό κώδικα δαπανών, απλό ρυθμιστικό πλαίσιο και να φύγετε» Στον αντίποδα, όπως αναφέρει, «δεν μπορείτε κάνετε μια οικονομία να ευημερήσει μέσω των φόρων. Δεν γίνεται. Είναι νόμος της φύσης».

Υπέρ του Grexit

Στο μέτωπο των σχέσεων με τους Ευρωπαίους Εταίρους, ο  Δρ. Laffer προτείνει την μη εξυπηρέτηση του χρέους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει έξοδο από την Ευρωζώνη, ή και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα, επιρρίπτει ευθύνες τόσο στις ελληνικές κυβερνήσεις όσο και στους Ευρωπαίους για τη σημερινή, μη βιώσιμη κατάσταση. «Είχατε διεφθαρμένες κυβερνήσεις για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και σε συνεργασία με την υπόλοιπη Ευρώπη δανειστήκατε υπερβολικά και τώρα σας έχει απομείνει ένα πολύ μεγάλο χρέος και σας πνίγει. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να μην πληρώσετε το χρέος. Αυτό συνάφθηκε από μια διεφθαρμένη διοίκηση και αν σημαίνει ότι θα φύγετε από την Ε.Ε., ας φύγετε».

«Σας έχουν δεμένους με αλυσίδες στο έδαφος σαν τον Γκιούλιβερ. Και πρέπει να αποτινάξετε τις αλυσίδες και να πετάξετε με τα δικά σας φτερά». Τονίζει, προτείνοντας τη μετατροπή της χώρας σε έναν φορολογικό παράδεισο. «Αν ήμουν στη θέση σας, θα έφευγα σήμερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα δημιουργούσα μια πλούσια Ελλάδα. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα συνέβαινε στην Ελλάδα αν την μετατρέπατε σε έναν φορολογικό παράδεισο όπως το Χονγκ Κονγκ; Όλος ο κόσμος θα ζήλευε την Ελλάδα. Και μπορείτε να το κάνετε τώρα».

Αναγνωρίζει πάντως ότι η διαδικασία αυτή –παρότι αναγκαία- θα είναι και επίπονη. «Θα πρέπει να αλλάξετε τις δομές και αυτό είναι πολιτικά πολύ δύσκολο. Και θα υπάρξει μια περίοδος μεγάλων αναταραχών κατά την οποία οι άνθρωποι θα είναι πολύ δυσαρεστημένοι. … Αν είσαι αλκοολικός θα πρέπει να περάσεις μια περίοδο απεξάρτησης, η οποία είναι πολύ δυσάρεστη.

Τέλος, ενώ αναγνωρίζει την ανάγκη ύπαρξης κοινωνικού κράτους για συγκεκριμένες ομάδες, θέτει σαφή όρια στο ρόλο του. «Όταν το κοινωνικό κράτος προκαλεί τη φτώχεια, την οποία προσπαθεί να μετριάσει με κοινωνικές παροχές, το έχεις παρακάνει. … Όταν είναι πιο δελεαστικό να ζεις με κοινωνικά επιδόματα αντί να δουλεύεις, το έχεις παρακάνει».

ΠΗΓΗ