Καρλ Μάρξ:ΑΝ ΖΟΥΣΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ

              

  Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις έρχεται                     μια ένωση, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη                           ανάπτυξη όλων
[Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Έγκελς, από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο*]


Η αλήθεια είναι πως δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα, να εξασφαλίσω αυτή τη συνέντευξη με τον Καρλ Μαρξ, από το Υπερπέραν [και μάλιστα με άδεια Θεού].  Άλλωστε όσοι και όσες κόβουνε ακόμα βόλτες σε άλλους κόσμους, ξέρουνε από πρώτο χέρι ότι εκεί στα πολύ ψηλά ή στα πολύ χαμηλά, μπορεί να συμβούν οι πιο συνταρακτικές αποκαλύψεις…

-Απ’ ότι καταλαβαίνω Καρλ, ο Κύριος δεν έχει καμία αντίρρηση να μου μιλήσεις, ακόμα και αν πρόκειται να συζητήσουμε ανοιχτά για θεολογικά ζητήματα…

Ο Κύριος ξέρει καλύτερα κι από τους δυο μας, το πόση δύναμη έχει η αρνητική διαφήμιση. Αλλά δεν πρόκειται να του κάνω τη χάρη και να  αυξήσω τους πιστούς του, λέγοντας για άλλη μια φορά ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Αρκετά τον διαφημίσαμε, εγώ κι ο Φρίντριχ [σ.σ. εννοεί τον Φρίντριχ Έγκελς] με το να τον πιάνουμε στο στόμα μας. Και είδες ότι, παρά την κριτική μας και παρά τη βεβαίωση του άλλου Φρίντριχ [σ.σ. εννοεί τον Φρίντριχ Νίτσε] ότι τάχα μου ο Θεός είναι νεκρός, σήμερα οι  θρησκείες είναι πιο δυνατές απάνω στη γη, από κάθε είδος διαλεκτικής, είτε της δικιάς  μου, είτε του Γκέοργκ [σ.σ. εννοεί τον Γκέοργκ Χέγκελ]. Μια βόλτα στις ισλαμικές χώρες, θα σε πείσει γι αυτό που σου λέω…

-Τι συνέβη λοιπόν? Κάνατε λάθος εσύ κι ο Έγκελς?

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν κάναμε λάθος ούτε εγώ ούτε οι δύο Φρίντριχ, ούτε ο Σίγκμουντ [σ.σ. εννοεί τον Σίγκμουντ Φρόυντ] Το λάθος το έκαμαν αυτοί που μας ερμήνευσαν. Θεώρησαν καλό να διαδώσουν ότι οι θρησκείες πέθαναν, επειδή στην πραγματικότητα, ήθελαν οι ίδιοι να πάρουν τη θέση των παπάδων και να χειραγωγούν τον κοσμάκη. Όταν είδαν ότι το πράγμα πήγαινε να τους ξεφύγει από τον έλεγχο, ξαναφέρανε πίσω τον εφιάλτη του δεσπότη, του ιμάμη και του ιεροεξεταστή.
Βάλε κάτου και δες, τι παίζεται σήμερα στην Ευρώπη, με την αναζωπύρωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού, που να είσαι βέβαιος ότι θα γεννήσει αργά ή γρήγορα και το αντίθετο του, δηλαδή ένα χριστιανικό φονταμενταλισμό.

Αυτοί που γίνηκαν οι πιο λυσσαλέοι προστάτες των ιμάμηδων, είναι ακριβώς οι ίδιοι που με επικαλούνται, όποτε τους βολεύει και παριστάνουνε τους μαρξιστές εκ του ασφαλούς.
Τρελαίνομαι και μόνο να βλέπω κάτω στη γη, σοσιαλιστές και κομμουνιστές να πρωτοστατούν στην ανέγερση τζαμιών, ενώ θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι που θα έμπαιναν μπροστά στην προσπάθεια, να γκρεμιστούν και αυτά που υπάρχουν.
Άσε που έφτασαν να πανηγυρίζουν ακόμα και την λεγόμενη "αραβική άνοιξη", η οποία είναι η πιο αντιδραστική φονταμενταλιστική εξέγερση της εποχής σας.
Αν δεν ήταν τόσο μαλάκες, θα τους αποκαλούσα "προδότες!"

Αλλά τι να περιμένεις από όλους αυτούς που με καπηλεύτηκαν, για να διοριστούν στα ευρωαμερικανοσιωνιστικά διευθυντήρια και να μοσχοπουλάνε μαρξισμό στα κορόιδα, την ίδια στιγμή που ξεφτιλίζουν ότι καλύτερο είχα να πω για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 
Μα τω Χριστώ, σου μιλάω, έτσι και μου έδινε ο Κύριος την άδεια να ξανακατέβω στη γη, έστω για μία μέρα, θα έπαιρνα σειρά και θα τους έφτυνα όλους [και όλες]

-Καρλ, σε βλέπω πολύ αρπαγμένο με όλους αυτούς που χτίσανε τις καριέρες τους απάνω στα γραπτά σου…

Και είμαι! Δεν ξεκωλώθηκα εγώ να ανακαλύψω το πώς συσσωρεύεται η υπεραξία της εργασίας και γεννιέται το κεφάλαιο, μέσα από τον μόχθο του εργάτη, για να έρθουνε μετά αυτοί οι πλουτοκράτες, οι βενιζελοκανέληδες και οι Σταθακομηλιοί, για να εξαργυρώνουνε το κομμουνιστικό μανιφέστο, σε μετοχές και ομόλογα της μόργκαν στάνλεϋ.     
Για να μην σου πω, το τι ανοσιουργήματα διέπραξαν αυτά τα τσογλάνια του υπαρκτού σοσιαλισμού, που εκμεταλλεύτηκαν τη μνήμη τη δικιά μου και του Ίλιτς [εννοεί τον Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν] για να χτίσουν την απάνθρωπη αυτοκρατορία τους.
Αφού συλλογιέμαι καμιά φορά, συζητώντας εδώ απάνω, με τον Νίκο [σ.σ. εννοεί τον Νίκο Καζαντζάκη] ότι όπως ξανασταυρώσανε τον Χριστό, έτσι θα στέλνανε και μένα σε κανένα κάτεργο, αν έκαμα τη μαλακία να πατήσω το πόδι μου στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Κι άκου τώρα ρε φίλε, τι έγραφα πριν από ενάμιση αιώνα και παραπάνω αιώνα στο κομμουνιστικό μανιφέστο, για να δεις πως μας ξεφτίλισαν οι λεγόμενοι υπαρκτοί σοσιαλιστές κι όλα τα πληρωμένα όργανα τους, στην Ευρώπη, που χουνε το θράσος σήμερα να αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές…

«…Η μέση τιμή της μισθωτής εργασίας είναι το κατώτατο όριο του μισθού της εργασίας, δηλαδή του ποσού των μέσων συντήρησης που είναι απαραίτητα για να διατηρηθεί ο εργάτης στη ζωή σαν εργάτης. Αυτό λοιπόν που ιδιοποιείται ο εργάτης με τη δραστηριότητά του, τον φτάνει ίσα-ίσα για να αναπαράγει μονάχα τη γυμνή ύπαρξή του. Με κανέναν τρόπο δεν θέλουμε να καταργήσουμε αυτή την προσωπική ιδιοποίηση των προϊόντων της εργασίας, που είναι απαραίτητη για την αναπαραγωγή της άμεσης ζωής, μια ιδιοποίηση, που δεν αφήνει κανένα καθαρό κέρδος που θα μπορούσε να δώσει δικαίωμα πάνω σε ξένη δουλειά. Θέλουμε μονάχα να εξαλείψουμε τον άθλιο χαρακτήρα αυτής της ιδιοποίησης, όπου ο εργάτης ζει μόνο για να αυξάνει το κεφάλαιο και ζει μόνο όσο το απαιτούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης… 
Ο κομμουνισμός δεν αφαιρεί από κανέναν τη δυνατότητα να ιδιοποιείται κοινωνικά προϊόντα. Αφαιρεί μόνο τη δυνατότητα να υποδουλώνει με την ιδιοποίηση αυτή ξένη εργασία*…»

Καταλαβαίνεις τώρα, ρε φίλε? 
Και για να στο πω με πιο απλά λόγια, εγώ έλεγα στο καιρό μου, ότι με δύο ώρες δουλειά [ας πούμε] ο κάθε άνθρωπος έχει εξασφαλίσει τα αναγκαία προς το ζην, δηλαδή να φάει, να ντυθεί, να μεγαλώσει τα παιδιά του και να του περισσέψει και καμιά δεκάρα για να χει να πάει σε ένα ταβερνάκι. 
Η παραπάνω εργασία είναι μόνο για να δημιουργεί την παραπανιστή αξία [την υπεραξία] που την καρπώνεται το αφεντικό, για να συσσωρεύσει κεφάλαιο. 
Και λέγαμε, συν τοις άλλοις, πως όταν καταργηθεί το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής περάσουν στον ίδιο τον εργαζόμενο, τότε θα καταργηθεί και η ιδιοποίηση του μόχθου του εργάτη από το αφεντικό.
Αυτό ήταν το όραμα μας για την κομμουνιστική κοινωνία και για αυτό αγωνιστήκαμε.
Καλά και σε χαιρετάω!

Στις σοσιαλιστικές χώρες όπου υποτίθεται ότι καταργήθηκε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και δεν υπήρχε κανένα αφεντικό για να αρπάξει την παραπανιστή εργασία του εργάτη, μου βγήκανε οι νομενκλαντούρες και οι γραφειοκράτες και άρπαξαν αυτοί τη υπεραξία, αφήνοντας το προλεταριάτο να στέκει σε ατέλειωτες ουρές για να εξασφαλίσει ένα ζευγάρι παπούτσια ή ένα μπιτόνι βενζίνη.
Αυτά εννοούσα εγώ, όταν έλεγα ότι ο άνθρωπος πρέπει επιτέλους να μεταβεί από το βασίλειο της αναγκαιότητας, στο βασίλειο της ελευθερίας?

Σκατά στα μούτρα τους, που έχουνε και το θράσος να μου αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές, ενώ στέλνουνε τα παιδιά τους στα αμερικάνικα κολλέγια και ζούνε σε βίλες στην Εκάλη…
Μαντάρα μου την έκαναν την ιδεολογία οι κουφάλες…

-Μήπως είσαι πολύ άδικος με τους πλούσιους, Καρλ? Στο κάτω-κάτω κι ο κολλητός σου, ο Έγκελς πλούσιος ήτανε…

Όχι, ρε φίλε… Δεν τα έχω πάρει στο κρανίο με τους πλούσιους. Φυσικά κι ο Φρίντριχ ήτανε πλούσιος, όπως ήτανε πλούσιοι και οι Γράκχοι και ο Τολστόη και ο Αλαβάνος…
Αλλά αυτοί δεν τον επεδίωξαν τον πλούτο πάση θυσία, ούτε πάτησαν επί πτωμάτων για να τον αποκτήσουν. Εντάξει, βρήκανε περιουσίες από τον μπαμπά τους και κάτσανε απάνω τους. Πλούσιοι ήτανε, δεν ήτανε μαλάκες, να τα σκορπίσουν… 
Εγώ τα βάνω μ’ όλες αυτές τις κουφάλες, που πασάρουνε επαναστατικότητα στο πόπολο κι από πίσω, συσσωρεύουν αδίστακτα το παραδάκι.
Για σκέψου να βγαίνεις στις τηλεοράσεις και να κατηγορείς τη γκολντμαν ζακς, ότι ρουφάει το αίμα του κοσμάκη, ενώ έχεις κρυμμένες στο θησαυροφυλάκιο σου μετοχές της.
Για σκέψου να κατηγορείς τα ιδιωτικά σχολεία και να σέρνεις τους φουκαράδες τους εκπαιδευτικούς σε απεργίες ενώ εσύ έχεις στείλει τα παιδιά σου στο αμερικάνικο κολλέγιο.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με ανθρώπους που βρέθηκαν από την τυχερή μεριά της ανθρωπότητας και μεγάλωσαν μέσα στα πλούτη αλλά για καραγκιόζηδες, που το μόνο τους σύνθημα θα έπρεπε να είναι: «Μαζί στον αγώνα και στη μάσα χωριστά…»

-Εντάξει… Ωστόσο αυτό δεν θα έπρεπε να σε κάνει εσένα, να τα βάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό… Στο κάτω-κάτω, είπες πολύ σημαντικά πράγματα, που ακόμα συγκινούν την ανθρωπότητα… Κι εσύ ήσουνα απολύτως τίμιος με τον εαυτό σου. Έζησες όλη σου τη ζωή μέσα στη φτώχεια… Συλλογιέμαι καμιά φορά, ότι δεν είχες λεφτά να θάψεις το κοριτσάκι σου και μου ρχονται δάκρυα… Τι να πω, ρε Καρλ? Όλη η βρώμα αυτού του κόσμου, δεν φτάνει για να λερώσει ανθρώπους σαν εσένα…

Ναι, δεν λέω… Είπα και μερικά σωστά πράγματα… Αυτά θα τα κρίνετε όμως εσείς οι μεταγενέστεροι…
Και να σου πω και κάτι ακόμα…  
Ο Αντόνιο [σ.σ. εννοεί τον Αντόνιο Γκράμσι] σωστά είχε γράψει κάποτε:
«Μαρξιστές? Δεν μπορεί να υπάρχουν μαρξιστές!»
Ε, λοιπόν φίλε, αυτή ήταν η ωραιότερη ανάλυση που θα μπορούσε να γίνει για το έργο μου κι ας με αμφισβήτησε ο Αντόνιο, σε κάποια σημεία, παρότι με λάτρευε…
Και να σου εξηγήσω το γιατί…
Εγώ ήμουν αυτός που ξανάφερε τη διαλεκτική στην ερμηνεία της ιστορίας, βάνοντας την να περπατάει με τα πόδια κάτου και το κεφάλι πάνου. 
Έγραφα λοιπόν στην εισαγωγή της «Κριτικής στην πολιτική οικονομία», αυτό το έργο μου δηλαδή, που σήμερα όλοι στην Ελλάδα το αποκαλείτε: «Το Κεφάλαιο», τα εξής…

«…Η ανθρωπότητα* θέτει έτσι στον εαυτό της μόνο τα προβλήματα εκείνα που μπορεί να λύσει, αφού η εγγύτερη εξέταση θα δείξει πάντα πως το ίδιο το πρόβλημα ανακύπτει μονάχα όταν υπάρχουν ήδη, ή τουλάχιστον βρίσκονται στη διαδικασία της διαμόρφωσής τους, οι υλικοί όροι για τη λύση του…»

Δηλαδή, για να στο κάμω πιο λιανά, στην εποχή της βοϊδάμαξας, δεν έμπαινε κανένα ζήτημα για το πώς  θα μπορούσε να στηθεί μια σειρά παραγωγής, σε ένα εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων, διότι απλούστατα δεν υπήρχαν αυτοκίνητα!
Η επανάσταση του Φορντ, μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο όταν εμφανίστηκαν οι υλικές συνθήκες, για να οργανωθεί η μαζική παραγωγή προϊόντων, είτε ήσαν αυτοκίνητα, είτε ήσαν αναψυκτικά.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς με όρους και έννοιες, που αφορούσαν μιαν άλλη εποχή, να αναλύεις και να ερμηνεύεις τη δική σου!

Εγώ, φίλε, ερμήνευσα τη δική μου εποχή, την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, της αστικής κοινωνίας και της γέννησης των εθνών/κρατών, στην Ευρώπη.
Τα θεωρητικά μου εργαλεία, οι μέθοδοι ανάλυσης που χρησιμοποίησα, οι όροι μου και οι συλλογισμοί μου, αφορούσαν εκείνη την εποχή και τις υλικές συνθήκες που είχε τότε να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα.
Εγώ όμως ήμουνα και ο πρώτος που είπε, ότι όλα αυτά κάποτε θα αλλάξουν και θα εμφανιστούν νέες υλικές συνθήκες στη ζωή, που θα απαιτούν νέες λύσεις, στα νέα προβλήματα, που θα βάζουν.

Όταν για παράδειγμα, έγραφα μαζί με τον Φρίντριχ το Κομμουνιστικό μανιφέστο, δεν υπήρχαν τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, ούτε  η τηλεόραση, ούτε είχε εμφανιστεί η μετάλλαξη της αστικής κοινωνίας, σε κοινωνία των μαζών.
Δεν θα μπορούσα λοιπόν εγώ να σκεφτώ ποτέ μου, για παράδειγμα, ότι το «μέσον είναι το μήνυμα», που πολύ σωστά το σκέφτηκαν μεταγενέστεροι και μάλιστα αυτοί που με αμφισβήτησαν.
Το να λες λοιπόν ότι είσαι «μαρξιστής» είναι η μεγαλύτερη μαλακία, όσον αφορά το έργο μου, εξόν και αν το κάμεις από σκοπού, για να με μετατρέψεις από στοχαστή σε ευαγγελιστή!
Γιατί, τότε αναιρείς τον ίδιο τον πυρήνα του διαλεκτικού και του ιστορικού υλισμού, που στηρίζεται στο ότι, νέα προβλήματα, χρειάζονται και μια νέα γλώσσα, για να εκφραστούν και ει δυνατόν να λυθούν.
Πολύ σωστά λοιπόν το είπε ο Αντόνιο.
Δεν μπορούν να υπάρχουν μαρξιστές!
Δεν μπορείς να ακολουθείς τυφλά τα όσα είπα εγώ, για να ερμηνεύσω και να αλλάξω τον δικό μου κόσμο, σε έναν καινούριο κόσμο.
Ή πρέπει να με αμφισβητήσεις και να πας παραπέρα από εκεί που πήγα εγώ ή πρέπει να με αφήσεις ήσυχο, στον ιστορικό μου τάφο.

Αλλά αντίθετα με όσα δίδαξα εγώ στους ανθρώπους, αυτοί με έκαμαν κάτι σαν τον Άγιο Φραγκίσκο.
Ένα δόγμα, μια «αγία γραφή», την οποία πρέπει να δεχτείς με πίστη και όχι με κριτική σκέψη!
Αν είναι δυνατόν!
Ο Μαρξ, ως ευαγγέλιο…
Γι αυτό σου λέω, αγόρι μου… Αν μου έδινε άδεια ο Κύριος να ξανακατέβω στη γη, θα πήγαινα πρώτα απ’ όλα, να ξεχέσω τους λεγόμενους «μαρξιστές!»  

-Η αλήθεια είναι Καρλ, ότι οι άνθρωποι που πραγματικά αγαπήσαμε το έργο σου [κι εγώ είμαι ένας από αυτούς] σε κριτικάραμε σκληρά. Να ξέρεις όμως ότι δεν είναι τίποτα προσωπικό. Αντιθέτως, θα σου έλεγα ότι σε κριτικάρουμε όπως ο Νίτσε κριτικάρισε τον Χριστό, στο εκπληκτικό του έργο ο Αντίχριστος….
Μπορείς να βρεις εκεί βαθιά αγάπη για το πρόσωπο του Ιησού και βαθιά σιχασιά, για το παπαδαριό, που διαστρέβλωσε τον λόγο του, για να ικανοποιήσει τη βουλιμιά του για εξουσία και πλούτο.
Νομίζω λοιπόν ότι είναι ακριβώς όπως τα λες! Οι άνθρωποι που σε αμφισβητούν, είναι ακριβώς αυτοί που σέβονται το έργο σου και προπαντός σέβονται το γεγονός πως στάθηκες σε όλη σου τη ζωή πιστός στις αξίες σου.
Και να σου πω και κάτι ακόμα, που μου κάμει εντύπωση, ρε φίλε…
Σπάνια να βρεις ανάμεσα στους «αριστερούς» ανθρώπους που έχουν λάβει τον κόπο να σε μελετήσουν. Οι περισσότεροι χάβουν τις καραμελίτσες που τους πετάνε οι καθοδηγητές τους και νομίζουν μετά ότι μπορούν να μιλάνε για μαρξισμό…
Και το ίδιο συμβαίνει και με άλλους μεγάλους στοχαστές της υλιστικής διαλεκτικής.
Ανάθεμα αν όλοι αυτοί που κόπτονται για σένα, για τον Γκράμσι, για τον Λούκατς ή για τον Πουλατζά, έχουν στρώσει τον κώλο τους κάτω, να διαβάσουνε και πέντε αράδες τους…

Άστα ρε Λευτεράκη… 
Οι άνθρωποι εκεί κάτου στη γη, ξεχάσανε το πι σημαντικό πράγμα που σε κάμει να είσαι ή να μην είσαι αριστερός: την ανάγκη του ανθρώπου, να μεταφέρει το ατομικό του καλό ή κακό, σε συλλογικό επίπεδο.
Κανείς δεν σκέπτεται πια αυτή τη φράση μου, που θεωρώ ότι είναι από τις πιο αληθινές που έχω γράψει σε όλη μου τη ζωή.

«…Στη θέση* της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις έρχεται μια ένωση, όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων…»

Εδώ ο καθένας σκέπτεται κι ενεργεί πια μοναχά για την πάρτη του. Ολόκληρο το σύστημα έχει πέσει απάνω στον άνθρωπο, για να ισοπεδώσει κάθε είδους συλλογική ταυτότητα.
Ακόμα και την αρχέγονη συνείδηση του φύλου, πάνε να εξαφανίσουν, κάτω από το τεχνητό πρόπλασμα του αρσενικοθήλυκου, του πλάσματος που δεν θα είναι ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα.
Και σ’ αυτό πρωτοστατούν οι αριστεροί, οι τάχα μου φεμινίστριες και προοδευτικάριοι, που έχουν το θράσος να χρησιμοποιούν και τα κείμενα μου. Λες κι εγώ είπα ποτέ ότι η αταξική κοινωνία του μέλλοντος, θα μετατρέψει όλους τους άνδρες σε πουσταριά και όλες τις γυναίκες σε ψυχανώμαλες καρακαλτάκες.

Και δεν σου μιλάω τώρα για την ομοφυλοφιλία, που την αποδέχομαι ως ελέυθερη επιλογή του ατόμου. Σου μιλάω για την εξαφάνιση της συλλογικής ταυτότητας του φύλου, που παράγει μοναχά λωβοτομημένα και ευνουχισμένα ανδρείκελα. Ούτε καν ομοφυλόφιλους, άνδρες ή γυναίκες…
Φταίω όμως κι εγώ, Λευτεράκη. Φταίω, γιατί σε μερικά σημεία το παράκανα και έφτασα να ερμηνεύσω τον άνθρωπο, σαν να ήταν μοναχά ένα εποικοδόμημα των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, στις οποίες ρίχτηκε για να ζήσει.
Πάνω σ’ αυτό, σου το λέω ειλικρινά, κάμω την αυτοκριτική μου…
Στην εισαγωγή μου λοιπόν στην Κριτική της πολιτικής οικονομίας, έγραψα επί λέξει…


«…Στην κοινωνική* παραγωγή της ύπαρξής τους οι άνθρωποι έρχονται αναπόφευκτα σε καθορισμένες σχέσεις, οι οποίες είναι ανεξάρτητες από τη θέλησή τους, δηλαδή σε σχέσεις παραγωγής, που αντιστοιχούν σε μια ορισμένη βαθμίδα στην ανάπτυξη των υλικών δυνάμεων της παραγωγής. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί την οικονομική δομή της κοινωνίας, την υλική βάση, πάνω στην οποία υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντιστοιχούν καθορισμένες μορφές κοινωνικής συνείδησης. Ο τρόπος παραγωγής των συνθηκών της υλικής ζωής καθορίζει τη γενική διαδικασία της κοινωνικής, πολιτικής και διανοητικής ζωής. 
Δεν είναι η συνείδηση που καθορίζει την ύπαρξη των ανθρώπων, αλλά η κοινωνική τους ύπαρξη καθορίζει τη συνείδησή τους. 
Σε ένα στάδιο της ανάπτυξης, οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε σύγκρουση με τις υφιστάμενες παραγωγικές σχέσεις, ή, για να εκφράσουμε το ίδιο πράγμα με νομικούς όρους, με τις σχέσεις της ιδιοκτησίας, μέσα στο πλαίσιο των οποίων ως τότε είχαν κινηθεί. Οι σχέσεις αυτές, από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, μετατρέπονται σε δεσμά τους. Τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Οι αλλαγές στην οικονομική βάση, οδηγούν συντομότερα ή αργότερα στο μετασχηματισμό όλου του τεράστιου εποικοδομήματος. 
Όταν μελετάμε τέτοιους μετασχηματισμούς, πρέπει πάντα να διακρίνουμε ανάμεσα στον υλικό μετασχηματισμό των οικονομικών όρων της παραγωγής, που μπορεί να καθοριστεί με την ακρίβεια της φυσικής επιστήμης, και τις νομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές ή φιλοσοφικές μορφές, κοντολογίς, τις ιδεολογικές μορφές, με τις οποίες οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτή τη σύγκρουση και τη διεξάγουν.
 Όπως δεν κρίνουμε ένα άτομο από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, έτσι δεν μπορούμε να κρίνουμε και μια εποχή μετασχηματισμού από τη συνείδησή της, αλλά, απεναντίας, αυτή η συνείδηση πρέπει να εξηγηθεί από τις αντιφάσεις της υλικής ζωής, από τη σύγκρουση που υπάρχει ανάμεσα στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις και στις παραγωγικές σχέσεις…»

Ε, λοιπόν έκαμα λάθος!
Και θα σου εξηγήσω αμέσως που ήταν το λάθος μου… 
Ο άνθρωπος δεν είναι μοναχά ένα προϊόν των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών της εποχής του.
Ο άνθρωπος, εξόν από την υλική βάση της κοινωνίας στην οποία ρίχτηκε να ζήσει, μπορεί επίσης να επηρεαστεί και διαμορφωθεί και από άλλες, εξίσου σημαντικές παραμέτρους της ύπαρξης, όπως είναι το έθνος, η φυλή, η πίστη, ο έρωτας, η ενδοσκόπηση, η γνώση, η τέχνη, η αγάπη ή το μίσος.
Όλα αυτά παίζουν το ίδιο σημαντικό ρόλο με τη θέση του στην παραγωγή, αν δεν παίζουν και σπουδαιότερο.
Κι αυτό αποδείχθηκε από την ίδια τη ζωή.

Ορίστε, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, είχαν καταργηθεί οι διαχωρισμοί της αστικής κοινωνίας, όπως είχαν καταργηθεί και οι συλλογικές ταυτότητες του έθνους, της φυλής ή της πίστης. 
Κι όμως… 
Αρκούσε να πεθάνει ο Τίτο, για να ξαναβγούν στην επιφάνεια οι παλιές συλλογικές ταυτότητες του «είμαι Σέρβος ή είμαι Κροάτης ή είμαι Βόσνιος ή είμαι μουσουλμάνος κ.ο.κ.»
Αρκούσε να διαλυθεί η Κα Γκε Μπε, για να διαλυθεί αμέσως μετά και η ΕΣΣΔ και να ξαναπροβάλουν  στο προσκήνιο της ιστορίας οι Ουκρανοί, οι Τάταροι, οι Ουζμπέκοι, οι Ρώσοι και δεν συμμαζεύεται. Και μάλιστα με πολύ πιο άγρια αποφασιστικότητα, που οδήγησε σε τόσες αλληλοσφαγές.
Ότι και να σερβίρουνε οι καθοδηγητές της αριστερής αρπαχτής στο πόπολο, η σκληρή αλήθεια είναι ότι η εθνότητα, η φυλή, η θρησκεία ή η παράδοση, απεδείχθησαν πολύ πιο ισχυροί συλλογικοί προσδιορισμοί, από την ταξική συνείδηση, αν υπήρξε και ποτέ κάτι τέτοιο.

Και δες και το άλλο…
Εγώ γράφω ότι το άτομο δεν μπορεί να έχει συνείδηση του εαυτού του.
Μέγα σφάλμα, κύριε!
Οι δρόμοι προς την Αυτογνωσία και συνεπώς την Αυτονομία, δεν περνάνε μέσα από την ταξική πάλη, όπως νόμιζα εγώ αλλά μέσα από την εσωτερική πάλη του Εγώ, που προσπαθεί να αποκτήσει συνείδηση του εαυτού του.
Πρέπει πρώτα να ερμηνεύσεις και συνεπώς να αλλάξεις τον εαυτό σου και μετά να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις ή να αλλάξεις τον κόσμο [κι αν θέλει να αλλάξει!] 

Ξέρεις ήταν για μένα μια συνταρακτική αποκάλυψη, όταν γνώρισα εδώ στο Υπερπέραν τον Σίγκμουντ [σ.σ. εννοεί τον Σίγκμουντ Φρόϋντ]
Αυτός ο Βιεννέζος γιατρός μου άνοιξε ορίζοντες που δεν τους είχα φανταστεί ποτέ μου. Μου έμαθε ότι κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης [αυτό που εγώ αποκαλούσα ταξική συνείδηση] υπάρχει ένας άλλος σκοτεινός κόσμος, ο ασύνειδος κόσμος, ο οποίος ουσιαστικά κυβερνάει και ελέγχει τον άνθρωπο, εξόν και αν με «συνειδητή» γνώση, ο άνθρωπος προσπαθήσει να τον φέρει στο φως, να τον διαυγάσει με τον Λόγο και να απελευθερωθεί από τη δουλεία του [στο βαθμό που μπορεί να απελευθερωθεί]

Ε λοιπόν, όλα αυτά δεν τα είχα καταλάβει και όταν ο Σίγκμουντ μου άνοιξε τα μάτια, διαπίστωσα ότι θα ήθελα να ζήσω άλλη μια ζωή, για να τα μελετήσω.
Ευτυχώς, τα μελετήσανε οι κατοπινοί από μένα, οι νόμιμοι κληρονόμοι μου [και αμφισβητίες μου] της σχολής της Φραγκφούρτης.
Γι αυτό επισκέπτομαι συχνά την Κόλαση, όπου βρίσκεται ο Σίγκμουντ και τα συζητάμε συχνά, με την άδεια του Κυρίου βεβαίως-βεβαίως…      

-Ο Φρόυντ είναι στην Κόλαση? Γιατί ρε γαμώτο? Αυτός δεν είχε πειράξει στη ζωή του ούτε μυρμήγκι…

Τον τιμώρησε ο Κύριος με 300 χρόνια καθαρτήριο, επειδή είχε στο μυαλό του συνέχεια το σεξ. 
Βλέπεις, όπως κι εγώ, έκαμε κι ο Σίγκμουντ  τα δικά του λάθη, αλλά γι αυτά πρέπει να σου μιλήσει ο ίδιος σε άλλη συνέντευξη… 

-Ποιους άλλους βλέπεις στην Κόλαση?

Τον Γκέοργκ [σ.σ. εννοεί τον Χέγκελ] που τον τιμώρησε ο Κύριος με 500 χρόνια καθαρτήριο, επειδή συμπαθούσε υπερβολικά τους Γερμανούς.
Επίσης τον Άρθουρ [σ.σ. εννοεί τον Σοπενάουερ] που τον τιμώρησε ο Κύριος με 1000 χρόνια καθαρτήριο, επειδή δεν είχε γελάσει ούτε μια φορά στη ζωή του…
Κι ακόμα όλους τους γενικούς γραμματείς όλων των Κομμουνιστικών Κομμάτων, όλων των χωρών, μαζί με τις νομεγκλαντούρες τους.
Εξόν φυσικά από τον Λένιν.
Αυτός τη γλίτωσε, επειδή έφυγε νωρίς…

-Καρλ, να μην σε κρατάω άλλο, εδώ στο ενδιάμεσο του ουρανού. Νομίζω ότι είπαμε ήδη αρκετά, αν και όσα να τους πεις, αποκλείεται να αλλάξουν τα μυαλά των πιστών σου, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Αυτοί νομίζουν ότι το να είσαι μαρξιστής, σημαίνει να εξασφαλίσεις έναν διορισμό στο δημόσιο.
Πες μου μόνον αν υπάρχει κάποια ερώτηση, που θα ήθελες να σου την κάνω αλλά δεν σου την έκανα…

Ναι! Υπάρχει… Δεν με ρώτησες τι θα έλεγα τώρα, αν μου έδινε την άδεια ο Πανάγαθος να επιστρέψω στη γη…
Ε λοιπόν, φίλε μου, έτσι και ξαναγεννιόμουνα στην αρχή του 21ου αιώνα, θα ήμουνα χρυσαυγίτης.
Μάλιστα, χρυσαυγίτης!

Διότι, το πιο ουσιαστικό για το οποίο κάμουν λόγο τα κείμενα μου αλλά και η ίδια μου η ζωή, είναι η ίδια η σχεδόν παράλογη Πίστη του ανθρώπου, ότι με την ελεύθερη βούληση του και με την ελεύθερη δράση του, δεν θα ερμηνεύσει απλά τον κόσμο, αλλά πάνω απ όλα, θα τον αλλάξει.
Ακόμα και αν είναι να αποτύχει, ακόμα και αν ο κόσμος ο ίδιος δεν έχει καμία όρεξη να αλλάξει, ακόμα και αν τον κράζουνε όλοι για φασίστα, για κομμουνιστή, για φονιά, για ξενοφοβικό, για ρατσιστή, για τρελό για ότι θέλεις τέλος πάντων, αυτός ρισκάρει τα πάντα, προκειμένου να φέρει στη γη εκείνο που θεωρεί δίκαιο.
Κι οι χρυσαυγίτες φίλε μου, είναι οι μόνοι που το κάνουν αυτό, τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Με τα λάθη τους, με τη χοντροκοπιά τους, με την τρέλα τους, με τις υπερβολές τους, αλλά το κάνουν.
Και το πιστεύουν.
Και αρνούνται να παίξουν το παιχνίδι του καθεστώτος, πετάγοντας τους στα μούτρα, τα πακέτα που τους προσφέρουνε για να τους εξαγοράσουν.
Μοιράζουνε κανά φαγητό στον κοσμάκη, προστατεύουνε τον φουκαρά και διαλαλούν σε όλους τους τόνους, εκείνο που είχα πει κι εγώ, ότι δηλαδή δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να καταργήσεις τις εργασιακές κατακτήσεις του εργάτη, από το να γεμίσεις τη χώρα του με αλλοδαπούς εργάτες, που θα δουλεύουνε για ένα πιάτο ρύζι.

Κι αυτό ακριβώς κάνουνε σήμερα τα αφεντικά της παγκοσμιοποίησης.
Προσπαθούν να αντικαταστήσουν τους λαούς με μάζες λαθρομεταναστών, που θα δουλεύουνε για ένα κομμάτι ψωμί και θα γαμιούνται για ένα πακέτο τσιγάρα.
Γι αυτό και βλέπεις να ανεβαίνουνε στη χώρα σου οι χρυσαυγίτες, ακριβώς εκεί που ζούνε οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι απελπισμένοι και που λίγα χρόνια πριν, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έπιναν νερό στο όνομα μου.
Και καλά κάνουν.

Σιγά μην μείνουνε πιστοί οι εργάτες, στους φραγκοφονιάδες και στους κρατικοδίαιτους της αριστεράς, που είναι ικανοί να σκοτώσουν και τη μάνα τους ακόμα, για έναν διορισμό στη ΔΕΗ.
Πάρε σειρά και δες ποιοι ανήκουνε στο ΚΚΕ και στον Συριζα, που τα πρωτοκλασατα στελέχη τους έχουνε πιάσει στασίδια στα καθεστωτικά κανάλια.
Βολεμένοι του δημοσίου, πάμπλουτοι επιχειρηματίες, ανώτατοι δικαστικοί, ανώτατοι εκπαιδευτικοί, αστέρια της σώου μπίζνες, λαμόγια και μεγαλοφαγάνες του κρατικού κορβανά.
Κι εγώ λοιπόν, αν βρισκόμουνα σήμερα στο κερατσίνι, στον κολωνό, στη δραπετσώνα, χρυσαυγίτης θα ήμουνα.

Και θα τους γαμούσα τα πρέκια, όπως έκαμα και στον καιρό μου!


*Σημείωσις
Όλες οι προσθήκες από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και την Εισαγωγή στην Κριτική της Πολιτικής οικονομίας, έχουν παρθεί από το ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

ΠΗΓΗ

Ο ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

1. Χωρίς χρωματιστά γυαλιά

Άλλοι τους αποκαλούν ναζήδες. Άλλοι τους ονοματίζουν σωτήρες του έθνους.
Κι άλλοι φοβούνται ακόμα και να τους πιάσουν στο στόμα τους...
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι, που μια ολόκληρη κοινωνία εμφανίζει απέναντι τους, συμπτώματα μαζικής υστερίας;

Αν θέλετε να έχετε μιαν εικόνα των ανθρώπων της Χρυσής Αυγής, πετάξτε τα κόκκινα, τα πράσινα, τα ροζ σας τα γυαλιά κι ελάτε να τους κοιτάξουμε μαζί, στις πιο ανθρώπινες στιγμές τους.
Εκεί όπου μαζώχνονται για να διαδηλώσουν τις ιδέες τους, εκεί όπου συζητούν, εκεί όπου θρηνούν ή εκεί όπου γελούν...

Και να τους κοιτάξουμε, όχι με τα μάτια ενός κομματικού μέλους [που έτσι κι αλλιώς, εγώ δεν είμαι] ούτε με τα μάτια ενός πολιτικού [που δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να είμαι...]
Αλλά με το αυστηρό μάτι, ενός απλού πολίτη, που πέραν από τη δηλωμένη πολιτική συμπάθεια του, πασχίζει να δει τα πράγματα όσο το δυνατόν πιο καθαρά...



2. Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Η συγκέντρωση της Τετάρτης [4/5/2014], είχε προγραμματιστεί για τις 8:30 το πρωί, αν και ο αρχηγός με τους προφυλακισμένους βουλευτές θα έφταναν στη Βουλή μετά τις 12:00 π.μ.

Λόγω ώρας και λόγω εργάσιμης ημέρας, είχα την υποψία, ότι θα ήταν μια αμιγώς "κομματική" συγκέντρωση, σε αντίθεση με άλλες συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, όπου προσέρχονται ακόμα και πολίτες που απλώς ενδιαφέρονται να δουν και να ακούσουν [μιας και ο λόγος του Λαϊκού Συνδέσμου είναι απαγορευμένος σε όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ...]
Γι αυτό και φρόντισα να βρίσκομαι εκεί, από νωρίς το πρωί, επειδή με ενδιέφερε πρωτίστως η ανθρωπογεωγραφία του πιο σκληρού κομματικού πυρήνα του Λαϊκού Συνδέσμου.
Έπεσα όμως, εν μέρει, έξω...

Ο κόσμος δεν ήταν πολύς, τουλάχιστον για τα συνήθη δεδομένα της Χρυσής Αυγής  [γύρω στις 9:30 π.μ. υπολόγισα περί τα 1000 άτομα] ωστόσο ένα ποσοστό μοναχά από τους συγκεντρωμένους, ανήκαν στον στενό κομματικό πυρήνα.
Οι υπόλοιποι [άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών] προέρχονταν από τις μικρομεσαίες [πρώην] αστικές τάξεις της Ελληνικής κοινωνίας, εκείνες δηλαδή που δέχτηκαν και τη μεγαλύτερη πίεση της μνημονιακής καταιγίδας.

Δύο μόλις χρόνια πρωτύτερα, κανένας από αυτούς τους πρώην εκπροσώπους της μεσαίας τάξης, δεν θα φαντάζονταν ότι θα συμμετείχε σε διαδηλώσεις ενός εθνικιστικού κόμματος, που οι περισσότεροι γείτονες του και συγγενείς του, το στιγματίζουν ως ναζιστικό.
Πρόκειται για ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους είχαν μια μικρή επιχειρησούλα, μια βιοτεχνία, ένα μαγαζάκι ή δούλευαν μεροκάματο σε κάποια από τις βιομηχανίες του Κερατσινίου, της Δραπετσώνας, της Κοκκινιάς και ζούσαν απλά, αλλά με αξιοπρέπεια
Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται σήμερα κυριολεκτικά στον δρόμο, ενώ οι γειτονιές τους, τα σπίτια τους, οι δουλειές τους και οι ζωές τους οι ίδιες, λεηλατούνται συστηματικά από τους εγκάθετους των μεγάλων αφεντικών της οικουμένης.

Μια πολύ νεαρή κοπέλα που συνάντησα, κοντά στην είσοδο του μετρό, από την πλευρά του εθνικού κήπου, φορούσε μαύρο μαντήλι στον λαιμό της.
Όχι επειδή ήτανε φασίστρια.
Αλλά επειδή ο πατέρας της είχε φουντάρει από την ταράτσα της πολυκατοικίας τους, πριν από έναν χρόνο, κάπου στο Περιστέρι...

Εκείνο που με εντυπωσιάζει πάντα στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, είναι ο σεβασμός που δείχνουν οι ίδιοι οι συγκεντρωμένοι, στα δικαιώματα και στην εργασία των συμπολιτών τους.
Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στο Σύνταγμα, δεν σταμάτησε ούτε για ένα λεπτό!
Παρά το ότι μαζώχνονταν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, στο σχετικά στενό πεζοδρόμιο, μπροστά από την πλατεία του άγνωστου στρατιώτη, ούτε ένας χρυσαυγίτης δεν διανοούνταν να κατέβει στο οδόστρωμα και να ανακόψει την κυκλοφορία.
Συλλογίστηκα με πίκρα, τη "μαγκιά" των γνωστών κρατικοδίαιτων της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ, που με 50 [και πολλά λέω] άτομα, είναι ικανοί να κόψουν την Αθήνα στα δύο, αδιαφορώντας για το ότι ο κοσμάκης πρέπει να τρέξει για να βγάνει το μεροκάματο!

Η απουσία δημοσίων υπαλλήλων από τις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία, που τις κάμουν να διαφέρουν.
Καταρχήν δεν βλέπεις τις γνωστές σκατόφατσες των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστάδων, που "αραιώνουν" τον κόσμο, για να δείχνουνε περισσότεροι και επιπλέον κανονίζουνε το πως θα ταλαιπωρήσουν 2.000.000 Αθηναίους, που τους βγαίνει η γλώσσα για να κερδίσουν το ψωμάκι τους.
Απ την άλλη, δεν υπάρχουν συντεχνιακά αιτήματα, ούτε πηγαδάκια δημοσίων υπαλλήλων, που συζητάνε για το πως θα διατηρήσουν τα προνόμια τους.
Κάθε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής έχει αποκλειστικά πολιτικό χαρακτήρα και οι άνθρωποι που μαζώχνονται εκεί, έχουν πλήρη επίγνωση πως ότι κάμουν, το κάμουν για μια Ιδέα και όχι για το προσωπικό τους συμφέρον.
Αυτό και μόνο αρκεί, για να προσδώσει στα πρόσωπα των συγκεντρωμένων μια σχεδόν λησμονημένη σοβαρότητα, η οποία χαρακτηρίζει και τις συζητήσεις στα πηγαδάκια [όπου γίνονται]
Σου-ξου-μου και κομμωτηριακά κουτσομπολιά, δεν θα ακούσεις.
Όπου έστησα αυτί, οι άνθρωποι συζητούσαν για πολιτικά ζητήματα ή για τα αδιέξοδα στα οποία τους έχει οδηγήσει η πολιτική των μνημονίων.

Θα σας έλεγα, χωρίς καμία δόση υπερβολής, ότι στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, ακόμα και στις πιο κομματικοποιημένες, θα ακούσετε και θα δείτε τον κορμό της μεσαίας τάξης, η οποία αργοπεθαίνει.

Δεν αντιλέγω, ότι λίγο καιρό πρωτύτερα και σε ανάλογες συγκεντρώσεις, τον τόνο τον έδιναν τα παιδιά με τα μαύρα, που παρατάσσονταν στρατιωτικά και προχωρούσαν εν είδει μαρς, φωνάζοντας εν χορώ συνθήματα πουν θα έκοβαν το αίμα ενός μικροαστού.
Αλλά δεν είναι πια έτσι!
Οι πλατείες, στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, είναι πλέον γεμάτες από τον πόνο και την ελπίδα ενός λαού, που νιώθει να χάνει τα δικαιώματα του στην εργασία, στην ασφάλεια, στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα.
Η λαϊκή βούληση που σπρώχνει αυτό το κίνημα προς τα εμπρός, ήδη έχει αλλάξει το μαύρο χρώμα του φασισμού, με το μαύρο του πένθους.
Του πένθους για μια πατρίδα που χάνεται...

3. Ναζήδες και μπράβοι

Στις τρεις ώρες συνολικά, που έκοβα βόλτες παρατηρώντας πρόσωπα και πράγματα στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής, είναι ζήτημα αν πήρε το μάτι μου έναν ή δύο άντρες, με την κοψιά του μπράβου, σαν αυτούς που μοστράρουν για χρυσαυγίτες τα κανάλια.
Εξόν από το ότι οι γυναίκες αποτελούσαν ποσοστό μεγαλύτερο από το 50% των συγκεντρωμένων, οι άντρες δεν διέφεραν διόλου από τη μέση κοψιά του νεοέλληνα [μερικοί μάλιστα φαινόντουσαν πιο αγύμναστοι και από μένα!]

Που τους κρύβουν τους μπράβους τους οι χρυσαυγίτες, ειλικρινά δεν έχω ιδέα...

Κουρεμένα κεφάλια, ναι... Υπήρχαν!
Και νεαροί με μαύρα μπλουζάκια, που έγραφαν στη ράχη: "Χρυσή Αυγή"
Και κάποια πολύ νεαρά κορίτσια, σε στυλ σκινχεντ ή έστω, κυβερνο πανκ...
Ωστόσο, υπήρχαν σε ίσες αναλογίες και μεσόκοποι άνθρωποι, πολύ συντηρητικά ντυμενοι [όπως εγώ] και ώριμες κυρίες, άνω των 40, ιδιαίτερα καλοντυμένες και νέοι άνθρωποι, γύρω στα 30, με μια αίσθηση αδημονίας στην κίνηση τους.

Αν επιχειρούσα ένα είδος face control θα έλεγα ότι, στις νεαρές ηλικίες "πιάνει" αυτό το μοδάτο look, [κάτι ανάμεσα σε πανκ-ροκ και νεοναζί τύπου broadway] που ενδεχομένως να κρύβει πίσω του και φιλοναζιστικές τάσεις.
Ωστόσο, θα στοιχημάτιζα ότι τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά, αντιλαμβάνονται τον ναζισμό ως είδος lifestyle και διόλου ως ιδεολογία, την οποία μάλλον αγνοούν παντελώς.
Είναι άλλωστε φυσικό να γοητεύονται οι έφηβοι και οι πολύ νέοι, από τη στυλίστικη άποψη του ναζισμού, που παραπέμπει στην άμεση βία, στην ολοκληρωτική αμφισβήτηση του συστήματος και στο γνωστό: "είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα λύκεια"

Ο ναζισμός για ένα μεγάλο τμήμα της χρυσαυγίτικης νεολαίας, δεν είναι παρά η παραποιημένη μετανεωτερική εκδοχή της εφηβικής επαναστατικότητας, που "εικονοποιεί" τη βία και βιαιοπραγεί, σε εικονικό επίπεδο, απέναντι στο σύστημα.
Δεν διαφέρει δηλαδή, από την άποψη του Τσώρτσιλ, ότι: "αν ο γιος μου δεν ήταν κομμουνιστής, δεν θα άξιζε και τίποτα..."
Απλώς τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν γίνει πλέον αφόρητα συστημικά και γι αυτό δεν γοητεύουν τα νιάτα...  

Για να είμαι δίκαιος όμως, ο ναζιστικός χαρακτήρας της Χρυσής αυγής, δεν αφορά μοναχά το εφηβικό της κοινό.
Υπάρχουν πραγματικά νοσταλγοί του ναζισμού στις τάξεις της, παρά το γεγονός ότι πλέον η ηγεσία της αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε νοσταλγία του Χίτλερ.
Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε ως εταιρεία ναζιστικών μελετών, αν και από τα πρώτα κιόλας ιδεολογικά της βήματα, ήταν ξεκάθαρο πως απέρριπτε τη μυθολογία των βορείων λαών [θεμελιώδες στοιχείο του ναζισμού] τοποθετώντας στη θέση της, την Ελληνική μυθολογική αφήγηση, περί της οντολογικής θεμελίωσης του ανθρώπου [και της Φύσης]
Τα οράματα του Γκίντο Φον Λιστ και τα δόγματα της εταιρείας της Θούλης, μεταφράζονταν εντελώς διαφορετικά από τους χρυσαυγίτες διανούμενους, μέσω της Ελληνικής φιλοσοφίας των προσωκρατικών και της μυθολογικής διάστασης μιας καθαρά ελληνοπρεπούς "βαλχάλα"
[Μην ακούτε τι σας λέγει το Μέγκα και οι παραπλανητικές "δημοσιογραφικές" έρευνες των καθεστωτικών, για τα παλιά περιοδικά της Χρυσής Αυγής...]
Δεν θα επιμείνω όμως σ΄αυτά, διότι αφορούν ένα πολύ εξειδικευμένο κοινό.

Το είδος του "φασισμού" που φαίνεται ότι χαρακτήρισε εξ αρχής την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, με πολύ απλά λόγια, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας αυστηρά ελληνοπρεπής εθνικοσοσιαλισμός, υπό την ελληνική σημασία του όρου, ήγουν ένα μείγμα Εθνικισμού και σοσιαλιστικής οικονομίας, εφαρμοσμένης όμως κατά το πρότυπο των παλαιών Ελληνικών κοινοτήτων [και όχι κατά τα πρότυπα του συνδικαλιστικού φασισμού του Μουσολίνι]

Αντιλαμβάνομαι ότι το σύγχρονο ελληνόφωνο κοινό, έχει πλήρη άγνοια του τι σημαίνουν όλες αυτές οι έννοιες και προπαντός, έχει μαύρα μεσάνυχτα για το τι εν τέλει πρέσβευε ο φασισμός ή ο ναζισμός [ή ο κομμουνισμός]
Για το πόπολο της τηλοψίας, όλα αυτά τα πολιτικά συστήματα, δεν είναι παρά μια σειρά από συνθηματολογικές καραμέλες, που τους τις έχουνε πασάρει για να τις καταπιούν αμάσητα, τα καθεστωτικά κόμματα.
Αν όμως κάποιος/α θέλει πραγματικά να κατανοήσει το τι είναι η Χρυσή Αυγή, πρέπει να βάνει τον κώλο του κάτω και να μελετήσει λιγάκι τι παναπεί φασισμόις, τι παναπεί ναζισμός και ποιες μπορεί να είναι οι εκλεκτικές τους συγγένειες, με ένα κίνημα που προτάσσει την Ελληνικότητα...

Για να μην τα πολυλογώ, είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένα τμήμα χρυσαυγιτών [και μάλιστα στον παλιό πυρήνα του κινήματος] που θαυμάζει τον Χίτλερ, ως τον τελευταίο "λευκό  προφήτη" ο οποίος αγωνίστηκε για να μην πραγματοποιηθεί η αντικατάσταση των ευρωπαϊκών λαών από αφροασιατικές μάζες και να μην υποδουλωθεί η Ευρώπη στα σιωνιστικά συμφέροντα [τα οποία ο Χίτλερ τα ταύτιζε τότε με την επανάσταση των μπολσεβίκων!]    
Ωστόσο δεν πρόκειται για "ναζιστές" με την πλήρη σημασία του όρου.
Είναι μάλλον εθνικοσοσιαλιστές, που συνδέουν τον εθνικισμό, με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, στη βάση της φυλής και του έθνους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι έτοιμοι να βγουν και να κάψουν βιβλία, να κρεμάσουνε τους ομοφυλόφιλους και να σφάξουν όλους τους Εβραίους.
Για να είμαι ειλικρινής, τέτοιου είδους χρυσαυγίτες, εγώ προσωπικά δεν έχω γνωρίσει...

Όπως και να έχει το πράγμα, οι χρυσαυγίτες που θα δεις σήμερα, στις τοπικές οργανώσεις ή ανάμεσα στους απλούς πολίτες, δεν έχουν καμία όρεξη να ξαναγυρίσουμε στις εκατόμβες των παγκοσμίων πολέμων.
Όπως το λέει και η φίλη μου, η Νεκταρία [ψευδώνυμο] οι ναζήδες είναι καλά εκεί που είναι και εμείς οι ζωντανοί, πρέπει τώρα να δούμε τι θα κάνουμε για τις ζωές μας!

Η Νεκταρία έβανε υποψηφιότητα για δημοτική σύμβουλος με την Ελληνική Αυγή του κ. Ηλία Κασιδιάρη, σε κάποιον δήμο της Ελλάδας, αφήνοντας πίσω της την προσωπική και επαγγελματική της ηρεμία [τώρα την κυνηγάνε όλοι και δεν μπορεί να βρει δουλειά πουθενά!]
Ωστόσο, αρνείται κατηγορηματικά τον χαρακτηρισμό της ναζίστριας που της προσάπτουν...
-Εγώ τους λέω ότι αγωνίζομαι για την Ελλάδα κι αυτοί επιμένουν να με μπερδεύουνε με τη Μέρκελ! Μα τι διάβολο;  Σου φαίνομαι εγώ για  γκεσταπίτισα, ρε γαμώτο:
Προσθέτω ότι η Νεκταρία είναι μια συμπαθέστατη και πολύ θελκτική γυναίκα, γύρω στα σαράντα, που της αρέσει να φοράει κρίκους στα αυτιά και κόκκινες γόβες.
Σε μαύρο, προτιμάει μόνο τα εσώρουχα της...

Α, και κάτι ακόμα...
Ναζιστικά εμβατήρια, όσην ώρα ήμουν εκεί, δεν άκουσα. Εξόν και αν οι φυλλάδες του συγκροτήματος Λαμπράκη θεωρούν ναζιστικό εμβατήριο το "Στρατιώτες περνάνε" των Ρώτα. Ρεμούνδου, που το άκουγα δεκαπέντε φορές την ημέρα, όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στις καταδρομές.
Για να είμαι ειλικρινής, ναζιστικούς ύμνους άκουσα μοναχά στις συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ, όταν η οικογένεια Παπανδρέου αποφάσισε να λανσάρει τα κάρμινα μπουράνα του Καρ Ορφ...




4.Τόσο απλά              

Όποιοι κι αν είναι όμως αυτοί οι δαιμονοποιημένοι χρυσαυγίτες, μοναχά ανάμεσα τους μπορείς ακόμα να βρεις άντρες και γυναίκες έτοιμους/ες να πεθάνουν για μιαν ιδέα.
Κι απέναντι τους ομάδες αποφασισμένων εχθρών, έτοιμους να σκοτώσουν για να μην αναδυθεί αυτή η ιδέα [το έκαμαν ήδη μια φορά...]

Αυτή η αδιαπραγμάτευτη πίστη σε μια Ιδέα, αποτυπώνεται στα περισσότερα πρόσωπα των χρυσαυγιτών και ιδιαίτερα στα πρόσωπα των πολύ νέων, όπου εκεί γίνεται πιο φανερή, λόγω αντιδιαστολής με το "χαμένο" ύφος των "παιδιών του φρέντο"
Οι νέοι και οι νέες που είδα εγώ στη συγκέντρωση του Συντάγματος, απείχαν πολύ από τα σχεδόν αποχαυνωμένα μουτράκια των παιδιών, που "το καίνε" μπροστά σε μία οθόνη ή που αγναντεύουν τα μυγοχέσματα στα ταβάνια των καφέ.
Στα πρόσωπα τους έβλεπες ζωγραφιστή την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, που θα έρθει μέσα από την ανθρώπινη δράση.
Ουσιαστικά, αυτά τα παιδιά είναι που, στην εποχή μας, πραγματώνουν τη ρήση του Μαρξ, ότι: "σημασία δεν έχει να ερμηνεύσουμε τον κόσμο αλλά να τον αλλάξουμε..."

Η παρουσία νοήματος όμως στη ζωή των χρυσαυγιτών, συμβάλλει τα μέγιστα, ώστε να διακρίνεις σε κάθε χρυσαυγίτικη εκδήλωση, ατομική ή ομαδική, μια θαυμαστή απλότητα.
Εδώ δεν θα δεις το βαρεμένο ύφος των δημοσίων υπαλλήλων, που αναζητούν απεγνωσμένα το χαμένο νόημα της ζωής τους [και της εργασίας τους] στις ψυχοθεραπείες και στα ψυχοφάρμακα.
Εδώ όλες οι κινήσεις γίνονται απλά, πάνω στη βάση του ότι: "αυτό που πρέπει να γίνει, θα γίνει!"

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλοι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, κυκλοφορούν ανάμεσα στον κόσμο, απροστάτευτοι, χωρίς μπράβους και χωρίς αστυνομική συνοδεία, παρά το ότι είναι πρώτοι στόχοι των μυστικών υπηρεσιών και των αντιφα.
Βρήκα τον κ. Κασιδιάρη να διορθώνει τον ήχο, στην κονσόλα και τον κ. Μίχο να δίδει οδηγίες για το πως θα στήνονταν μια θεόρατη ελληνική σημαία, ενώ ο κ. Παναγιώταρος περιφέρονταν αμέριμνος ανάμεσα στους συγκεντρωμένους, κουβεντιάζοντας με τον κόσμο.
Την περασμένη φορά που τον είχα συναντήσει, στην παρουσίαση της Ελληνικής Αυγής στο Τιτάνια, βιάζονταν να βγει έξω, για να μην του κόψουν κλήση στο αυτοκίνητο του [που τελικά δεν τη γλίτωσε]

Το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να είναι οι μόνοι βουλευτές στην Ελλάδα, που τους κόβει κλήσεις η τροχαία [κι επιπλέον τις πληρώνουν!] είναι η βασική αιτία που ζουν και συμπεριφέρονται, όπως ο κάθε ένας πολίτης.
Τόσο απλά!

Όχι βέβαια, ότι δεν υπάρχουν και σκατόφατσες ανάμεσα στους χρυσαυγίτες.
Υπάρχουν και παραϋπάρχουν αλλά σας βεβαιώνω ότι είναι λιγότερες [σε αναλογία] από οποιοδήποτε άλλο κόμμα!
Πρόκειται για το είδος των ανθρώπων, που προσεγγίζουν ένα πολιτικό κόμμα, επειδή προσδοκούν ατομικά οφέλη.
Το βλέπεις χαραγμένο στις φάτσες τους και στο ύπουλο ύφος τους, που είναι σαν να σου λέει: "είμαι έτοιμος να πουλήσω τη μάνα μου, για έναν διορισμό στο δημόσιο"
Ναι!
Υπάρχουν και τέτοιοι στη Χρυσή Αυγή. Κι ελπίζω, αν και όταν συμβεί ο Λαϊκός Σύνδεσμος, να βρεθεί ποτέ στην εξουσία, να μην τους επιτρέψει να χυμήξουν σαν τις πράσινες ακρίδες στον δημόσιο κορβανά...
Φυσικά, αυτούς του είδους τις βουλιμιαίες μουτσούνες θα τις βρεις σε πολύ μεγαλύτερη αναλογία στον Συριζα και σε ακόμα μεγαλύτερη αναλογία στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπου εκεί σχεδόν όλοι τους, περιμένουν να πλυθούν, όταν θα λάβουν τον διορισμό για τη ΔΕΗ!

Εν ολίγοις, στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής, ακόμα και σ' αυτές που είναι πιο κοντά στον κομματικό της πυρήνα, θα συναντήσεις ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, που προέρχονται κυρίως από τα μεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας κι όχι απαραιτήτως τους λούμπεν κι εξαθλιωμένους ανέργους, που θέλουν να παρουσιάσουν οι χειραγωγοί των μαζών.
Μάλιστα, θα σας έλεγα, από προσωπική πείρα, ότι ανάμεσα στους χρυσαυγίτες, μπορεί να συναντήσετε και πολύ εκλεπτυσμένες φατσούλες, όπως για παράδειγμα σταμπάρισα εγώ ένα πολύ συμπαθητικό μεσόκοπο ζευγάρι.

Η γυναίκα [γύρω στα πενήντα] ήταν πολύ γοητευτική, ντυμένη με λεπτό γούστο, χωρίς καμία κραχτή ή χλιδάτη πόζα.
Το ψάθινο καπελάκι της παρέπεμπε σε παλιά μυθιστορήματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη και ο αέρας της αριστοκρατικής κίνησης της, θύμιζε απομεσήμερα κάτω από τη σκιά των κουκουναριών, στις παραλίες της Σκιάθου.
Ανάλογης αισθητικής ήταν και ο σύντροφος της, ο οποίος παρατηρούσε τα δρώμενα με το στοχαστικό ύφος ενός ιστορικού, για τον οποίον τίποτα δεν ήταν καινούριο κάτω από τον ήλιο αλλά και που πάντοτε, οι ανθρώπινες πράξεις θα έβρισκαν τρόπο να τον ξαφνιάσουν.
Μου άρεσαν πολύ και οι δυο τους...

Κι αφήνω για το τέλος, το πιο χαρακτηριστικό, κατά τη γνώμη μου, περιστατικό, που φανερώνει αυτή τη θαυμαστή απλότητα των ανθρώπων της Χρυσής Αυγής, την απλότητα των παιδιών της διπλανής πόρτας, που μπορεί όμως να ανοίγει και σε έναν καινούριο κόσμο...

Την ώρα λοιπόν, που ζύγωνε να φέρουν τους φυλακισμένους βουλευτές και ο κόσμος στριμωχνόντουσαν μπροστά στα κάγκελα της πλατείας του Άγνωστου Στρατιώτη, έφτασαν ένα πολύ συμπαθητικό ζευγάρι Γιαπωνεζων.
Οι άνθρωποι είχαν έρθει ανυποψίαστοι στον Άγνωστο Στρατιώτη, για να βιντεοσκοπήσουν την αλλαγή φρουράς, να έχουν να δείχνουν κάτι από Ελλάδα, στην πατρίδα τους.
Φυσικά θα ήταν αδύνατον να περάσουν το πυκνό πλήθος της συγκέντρωσης και να σταθούν απέναντι στους τσολιάδες, να τους βιντεοσκοπήσουν, αν επρόκειτο για οποιαδήποτε άλλη συγκέντρωση, οποιουδήποτε άλλου από τα κόμματα των βολεμένων.
Για να μην πω ότι μπορεί και να τους διώχνανε οι κρατικοδίατοι συνδικαλιστάδες, με τις κλωτσιές.
Κι όμως!

Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, εντελώς αυθόρμητα, δεκάδες άνθρωποι σαν να είχαν συνεννοηθεί, έκαμαν χώρο στους Γιαπωνέζους, για να φτάσουν μπροστά-μπροστά στα κάγκελα και να βιντεοσκοπήσουν τους τσολιάδες!
Κανα-δυο χρυσαυγίτες μάλιστα, τους βοήθησαν να στήσουν και τον τρίποδα της κάμερας.
Τόσο απλά...

Γιατί, όπως το είπε και η νεαρή μου φίλη, η Γιάννα [μια κουκλίτσα, κοκκινομάλλα χρυσαυγίτισσα] αυτό που κάνουμε εμείς Λευτέρη μου, είναι να ρίχνουμε μια κλωτσιά στο παλιό, για να φύγει μιαν ώρα αρχύτερα και να έρθει στη θέση του το καινούριο.
Κι εδώ που τα λέμε, καμιά φορά χρειάζονται και τα κλωτσίδια...

 ΠΗΓΗ

Ο Ν.Μιχαλολιάκος τους ξεφτυλίζει μέσα στη Βουλή(2/2)

Ο Ν.Μιχαλολιάκος τους ξεφτυλίζει μέσα στη Βουλή(1/2)

Μετεκλογική ανάλυση και σχολιασμός.

 

Ολοκληρώθηκαν οι ευρωεκλογές καθώς και ο β΄ γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών. Άφθονα τα δεδομένα – πλούσια τα συμπεράσματα. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς!

Όπως ήταν αναμενόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε το μεγαλύτερο ποσοστό των ψήφων, αν και ουσιαστικά σημείωσε πτώση σε σχέση με τα ποσοστά του κατά τις προηγούμενες (βουλευτικές) εκλογές, δείχνοντας ότι, παρά την εξοντωτική για τα λαϊκά στρώματα μνημονιακή πολιτική της κυβερνήσεως και την προφανή διάθεση των πολιτών για αποδοκιμασία της, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να επωφεληθεί αποτελεσματικώς από την γενική αντικυβερνητική δυσαρέσκεια και να την κεφαλαιοποιήσει πολιτικά. Μένει όμως, ως αξιοσημείωτο στοιχείο το δεδομένο ότι, ένεκα της καταστροφικής διακυβερνήσεως της χώρας εκ μέρους του διεφθαρμένου αστικού πολιτικού κατεστημένου κατά την διάρκεια των 40 ετών της μεταπολιτεύσεως, η Ελλάς έχει οδηγηθεί στην θλιβερή κατάσταση, 65 χρόνια μετά την συντριβή της κομμουνιστικής ανταρσίας στο Γράμμο και στο Βίτσι και 25 χρόνια μετά την κατάρρευση των απάνθρωπων κομμουνιστικών δικτατοριών στην Ανατολική Ευρώπη, μία Ελλάς υπό κατάλυσιν, κατακλυσμένη από αναρίθμητες κι ανεξέλεγκτες ορδές αλλοφύλων εισβολέων κατά τις επιταγές της ΝΠΤΠ και των επιχωρίων της τοποτηρητών, να έχει ένα μαρξιστικό, κομμουνιστογενές κόμμα, με σταθερώς ανθελληνικές θέσεις στα εθνικά θέματα, ένα κόμμα που απροκάλυπτα ενθαρρύνει τον λαθροεποικισμό της χώρας από τριτοκοσμικούς εισβολείς, να έρχεται πρώτο στις ευρωεκλογές, καλούμενο ήδη να διοικήσει την μεγαλλίτερη περιφέρεια της χώρας!

Η από συστάσεώς της εθνοπροδοτική Ν.Δ. υπέστη, όπως ήταν αναμενόμενο, σημαντική πτώση, εισπράττοντας τα επίχειρα της καταστροφικής ξενόδουλης πολιτικής της. Απευθυνόμενη, ωστόσο, στην έμφυτη χαρακτηριστική δειλία των αστών, μέσω της καλλιέργειας τεχνητών διλημμάτων, επενδύοντας σε φοβικά σύνδρομα και σε κινδυνολογία του τύπου «ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημεύσει τις καταθέσεις και θα μας βγάλει από το ευρώ», κατάφερε για μια ακόμη φορά να μαντρώσει εκβιαστικά πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους, ιδίως μεγάλης ηλικίας, με την παγία τους κι ολέθρια γνωστή αδιέξοδη λογική του «λιγότερο κακού».

Το κλεπτοΠΑΣΟΚ, πάλι, μεταμφιεζόμενο με την μάσκα της «Ελιάς», την οποία θέλησε να χρησιμοποιήσει ως σημαία ευκαιρίας προς εξαπάτηση των αφελών, θριαμβολογεί επειδή η αναμενόμενη συντριβή του περιορίστηκε από το 12% των τελευταίων βουλευτικών εκλογών στο 8% τώρα. Αρκούσε βεβαίως ένα ελάχιστο υποσύνολο της στρατιάς των παρασιτικών ραμολιμέντων, παλαιοπρασινοφρουρών και βολεψάκηδων-βυσματιών-ωφελημένων της πάλαι ποτε ΠΑΣΟΚοκρατίας, ώστε το άθλιο αυτό μαφιόζικο μόρφωμα με την αλαζονική εκτοπλασματική ηγεσία του να κατορθώσει μετά βίας να φθάσει το 8%.

Τα παλαιοσταλινικά απολιθώματα του Κ.Κ.Ε. από την άλλη, συγκαταλέγονται στους θεωρούμενους «νικητές» των εκλογών, μια που εμφάνισαν ελαφρά άνοδο των ποσοστών τους, αν και οι μονότονα υστερικές αντιφασιστικές κραυγές και οιμωγές που εξέπεμπαν μέσω των Συστημικών μ.μ.ε. – στα οποία είχαν σταθερά προνομιακή παρουσία και μεταχείριση (αυτοί οι «επαναστάτες» αντικαπιταλιστές….) καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου – προς μεγάλη απογοήτευσή τους μάλλον δεν έπιασαν τόπο…

Το «Ποτάμι», το στημένο αυτό μηντιακό συνονθύλευμα, που κατασκευάστηκε και υπερπροβλήθηκε από τα μ.μ.ε. προκειμένου να αποτελέσει εφεδρεία ανάγκης και συγκολλητική ουσία για μελλοντική χρήση του Συστήματος σε περίπτωση ανάγκης συμμαχικών κυβερνήσεων, δήλωσε μια αναιμική πρώτη παρουσία – μάλλον δυσανάλογη των τυμπανοκρουσιών και της σκανδαλώδους υπερπροβολής της οποίας έτυχε κατά την προεκλογική περίοδο.

Οι «ψεκασμένοι» ΑΝ.ΕΛ. ξεφούσκωσαν όπως ήταν αναμενόμενο, πέφτοντας στο μισό του ποσοστού των βουλευτικών εκλογών, ακολουθώντας την προδιαγεγραμμένη και απολύτως προβλέψιμη πορεία των ευκαιριακών κομματικών κατασκευασμάτων διαμαρτυρίας που στερούνται κάποιων βαθύτερων ιδεολογικών θεμελίων ή σταθερών και που αναλώνονται στην ανακύκλωση κοινοτύπων λεκτικών πυροτεχνημάτων και μόνο, μέχρι να φθάσουν να διαλυθούν εις τα εξ ων συνετέθησαν.

Εξαιρετικώς ευχάριστη έκπληξη απετέλεσε η συντριβή της ανθελληνικής ΔΗΜΑΡ, τα στελέχη της οποίας με την προνομιακή παρουσία τους στα μ.μ.ε. και τον δημόσιο λόγο εν γένει, πρωτοστατούν στην μανιώδη εκτόξευση και διάχυση του αντεθνικού, εθνομηδενιστικού δηλητηρίου στην ελληνική κοινωνία.

Στα αξιοπρόσεκτα υπήρξε μεταξύ των άλλων και η επανεμφάνιση του γνωστοῦ καιροσκόπου Καρατζαφέρη. Ήταν παραπάνω από εμφανές ότι το Σύστημα έκανε το παν (με την στοχευμένη υπερπροβολή του στα μ.μ.ε.) για την νεκρανάσταση του ΛΑ.Ο.Σ., παράλληλα με το βιαστικό στήσιμο και άλλων νερόβραστων αστο-πατριωτικών νέων κομμάτων (Πολύδωρα, Ψωμιάδη, κ.λπ.), σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποσπάσει κάποιους ψηφοφόρους από την Χ.Α., τις οποίες να διοχετεύσει προς μια πιο ελεγχόμενη και ασφαλή κατεύθυνση, πράγμα που σε ένα μικρό βαθμό κατάφερε.


Αφήνουμε τελευταία την περίπτωση της Χρυσής Αυγής που, αν και δεν κατάφερε να φθάσει σε διψήφιο ποσοστό, όπως προσδοκούσε, πλησίασε το 10%, αναδεικνυόμενη τρίτο σε δύναμη κόμμα, αυξάνοντας θεαματικά τα ποσοστά της (σε σύγκριση με τις βουλευτικές εκλογές). Πρέπει αφ’ ενός σε μιάν αποτόμηση να λάβει κανείς υπ’ όψιν τις απηνείς και άρον-άρον κακοστημένες διώξεις, πέραν πάσης εννοίας στοιχειώδους νομιμότητος αλλά και σοβαροφανείας, φυλακίσεις στελεχών με αστεία προσχηματικά κατηγορητήρια (μεταξύ των οποίων του γ.γ. και της μισής κοινοβουλευτικής ομάδας), τις άνανδρες δολοφονίες μελών (από σκοπίμως αφημένους να αλωνίζουν ακροαριστερούς τρομοκράτες), το αδιάκοπο ιεροεξεταστικού τύπου κυνήγι μαγισσών, την ιδεολογική δαιμονοποίηση και μιαν αήθη επικοινωνιακή καταιγίδα, που περιελάμβανε από «νουθεσίες» προς τους ψηφοφόρους (για να «διορθώσουν» την ψήφο τους), εκτόξευση λάσπης, αδιάκοπη πλύση εγκεφάλου του τηλεοπτικού κοινού, έως και έμμεσες, πλην σαφείς, απειλές προς τους ψηφοφόρους για κοινωνικές και ποινικές συνέπειες που θα έπρεπε να αναμένουν εφ’ όσον συνεχίζουν να έχουν «λανθασμένες» ιδέες, προτιμήσεις, κ.λπ. Χαίρε «φιλελεύθερη» «δημοκρατία», χαίρε!
Είναι μεν εντυπωσιακή, αλλά όχι και εκπλήσσουσα για όσους έχουν μάτια και αντίληψη περί της απόλυτης και ουσιαστικά μονόχνωτης δικτατορίας των κρατούντων μ.μ.ε., η καθολική σύμπνοια του πολιτικού και δημοσιογραφικού κατεστημένου στον τηλεοπτικό αποκλεισμό και την προπαγάνδα εναντίον της Χ.Α. – η οποία βεβαίως, ως ένα βαθμό, λειτούργησε αντίστροφα σε σχέση με τους στόχους των εμπνευστών της, αφού της επέτρεψε να εισπράττει τις συμπάθειες όσων πολιτών αντιλαμβάνονταν κι ενοχλούνταν από το εξόφθαλμον του πράγματος, που και από μόνο του συνιστά αυτοαναίρεση της ψευτο-δημοκρατίας. Διότι σε κάθε περίπτωση η στάση και συμπεριφορά των «δημοκρατικών» κομμάτων, των μ.μ.ε. και των θεσμικών παραγόντων απέναντι στην Χ.Α. καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα, συνιστούν το πιο εντυπωσιακό ξεβράκωμα της αστικής δημοκρατίας – αποκάλυψη της κολοσσιαίων διαστάσεων απάτης του κοινοβουλευτισμού, στα μάτια και των πλέον αφελών, αφού απεδείχθη πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι υποκριτικές διακηρύξεις της δημοκρατίας περί θρησκευτικής προσκολλήσεως στις διατυμπανιζόμενες αρχές της ελευθεροφωνίας, πολυφωνίας, ελευθερίας στη διακίνηση των ιδεών, ισονομίας, σεβασμού σε όλες τις απόψεις, δεν αποτελούν παρά προσχηματικά προπαγανδιστικά τεχνάσματα, που εύκολα παραπετῶνται μόλις οι φαύλοι ταγοί του προδοτικού Συστήματος εξουσίας αισθανθούν απειλούμενοι. «Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» λένε, αλλά, όταν με δημοκρατικές διαδικασίες (αρχή της πλειοψηφίας, ψηφοφορία) ένα αποτέλεσμα δεν είναι αρεστό στους εξουσιαστές, τότε οι δημοκρατικές αρχές εγκαταλείπονται… Τότε προέχει η «υπεράσπιση» της δημοκρατίας με μεθόδους …δικτατορικές και μάλιστα απροκάλυπτα και κυνικά!
Θα προσθέταμε εδώ παρενθετικώς ὀτι η δημοκρατία, πράγματι, δεν έχει αδιέξοδα: είναι η ίδια ένα απόλυτο αδιέξοδο, κι αυτό αναδεικνύεται ακόμη και σ’ αυτήν την πέτρα του σκανδάλου, την Χρυσή Αυγή.
Η οποία εισπράττει τα οφέλη του απολύτου ξεγυμνώματος του Συστήματος – χωρίς όμως, δυστυχώς, να διαθέτει τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις αληθινής καθοδηγήσεως και ηγεσίας προς μιαν επαναστατική υπέρβαση των αδιεξόδων, καθώς επανειλημμένως έχουμε επισημάνει και αναλύσει.
Πέραν όμως των οίκοθεν εγγενών της ασφυκτικών περιορισμών, το γεγονός ότι 1 στους 10 ψηφοφόρους που προσήλθαν στις κάλπες (γιατί ένα εξόχως εντυπωσιακό ποσοστό πολιτών ούτως η άλλως απείχε από τις εκλογές, αναδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την αποχή ως πρώτο κόμμα) επιμένει, να αγνοεί πεισματικά την λυσσαλέα προπαγάνδα του Συστήματος, αδιαφορώντας για τις ύβρεις, τις λοιδορίες και την «ρετσινιά» του «εγκληματία ναζιστή» που προσάπτεται σε κάθε εθνικιστή, είναι μεν ίσως το παρήγορο στοιχείο των εκλογών, τουλάχιστον ως ένδειξη των τάσεων, μέρους έστω, της ελληνικής κοινωνίας – πέραν της αδυναμίας της Χ.Α. να αξιοποιήσει το τεράστιο αυτό πολιτικό κεφάλαιο προς μια θετική κατεύθυνση, δεδομένων των περιορισμών που έχουμε κατά καιρούς αναλυτικά επισημάνει και διεξοδικώς αναπτύξει. Βεβαίως η παρουσία νέων ονομάτων με εντυπωσιακά βιογραφικά στα ψηφοδέλτια της Χ.Α., όπως π.χ. των δύο στρατηγών που τελικώς εξελέγησαν (με τρίτο εκλεγέντα τον γενναίο πατέρα του ενός εκ των θυμάτων των ανάνδρων τρομοκρατών) καθώς και διαφόρων διακεκριμένων ιατρών, νομικών, κ.λπ., μέτρησε αναμφίβολα σε επίπεδο εντυπώσεων και πιθανώς να ήταν το στοιχείο εκείνο (μαζί με την βόμβα μεγατόνων των Μπαλτάκειων αποκαλύψεων περί της ποδηγετήσεως της δικαστικής εξουσίας από την κυβέρνηση, κατ’ εντολήν των σιωνιστικών οργανώσεων των ΗΠΑ), που αναχαίτισε τις προθέσεις της κυβερνήσεως για μια νέα (διά της «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης) απόπειρα συνταγματικής εκτροπής και απαγορεύσεως της συμμετοχής του κόμματος στις εκλογές (που μέχρι κάποια στιγμή φαινόταν η πιθανότερη εξέλιξη).
Μένει ωστόσο να φανεί αν τα πρόσωπα αυτά που εξελέγησαν θα καταφέρουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ήτοι στις απαιτήσεις του ρόλου που αρμόζει σε εθνικιστές ευρωβουλευτές, με δεδομένο ότι προσήγγισαν την Χ.Α. το τελευταίο διάστημα, που σημαίνει ότι η ιδεολογική τους ταυτότητα, συγκρότηση και συνειδητοποίηση είναι άγνωστη. Είναι βεβαίως προς τιμήν τους το ότι έθεσαν τις υποψηφιότητές τους στη φάση αυτή διότι, δίχως άλλο, απαιτείται πολύ θάρρος από ένα πρόσωπο με επιστημονικό και επαγγελματικό κύρος, για να αποφασίσει να εκτεθεί δημοσίως, σε μια εποχή όπως η σημερινή, με δεδομένο το ακραία υστερικό αντιφασιστικό κλίμα που έχει καλλιεργηθεί και τον αντικειμενικό φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων και δικαστικών περιπετειών, λόγω της εφαρμοζόμενης από το αντεθνικό σύστημα δικαστικής αντιμετωπίσεως με όρους «συλλογικής ευθύνης» και της απροκάλυπτης πλέον ποινικοποιήσεως της πολιτικής εκφράσεως και δράσεως.
Πέραν, όμως, της επισημαινομένης βεβαίας ανεπαρκείας του κρατούντος κεντρικού κυκλώματος της ΧΑ να αξιοποιήσει τους καρπούς των περιστάσεων, φρονούμε ότι ένα εντελώς διαφορετικής ποιότητος και συγκροτήσεως κίνημα, ατομικώς και συλλογικώς νοούμενο, θα είχε υπό τις παρούσες συνθήκες την δυνατότητα να αναδειχθή σε αδιαμφισβήτητη πρώτη δύναμη· η δύναμη, όμως, της «οικογενείας» «προέχει», όπως πάντοτε…
Αν πάντως η (διά της ψήφου στην Χ.Α.) αγνόηση της αντιφασιστικής προπαγάνδας από μεγάλη μερίδα Ελλήνων αποτελεί ένα θετικό σημάδι, οι πρόσφατες εκλογές απεκάλυψαν πάρα πολλά αρνητικά και άκρως θλιβερά στοιχεία.

 Το σημαντικότερο και πιο ανησυχητικό όλων ήταν ο θρίαμβος του φιλοτουρκικού μειονοτικού κόμματος στη Θράκη, που απέδειξε ότι η ολιγωρία του ελληνικού κράτους που άφησε επί δεκαετίες την μουσουλμανική μειονότητα βορά στην προπαγάνδα του τουρκικού προξενείου, αποδίδει καρπούς προς όφελος της Τουρκίας. Η συμπαγής πολιτική έκφραση των μουσουλμάνων της Θράκης δι’ ενός κόμματος που παίρνει γραμμή από την Άγκυρα, λειτουργώντας ως Δούρειος Ίππος για τους νέο-οθωμανικούς σχεδιασμούς της, προοιωνίζει αρνητικότατες εξελίξεις, που δύνανται να οδηγήσουν σε αποσχιστικές τάσεις και μάλιστα πολύ γρήγορα, με δεδομένες τις πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Οι αρνητικότατες εξελίξεις στην Θράκη δεν αποτελούν το μόνο αρνητικό σημάδι που απεκάλυψαν για την πατρίδα μας οι πρόσφατες εκλογές. Η εκλογή ενός Σύρου (!) σε Δήμο της Πελοποννήσου (στη Νέα Μαλωλάδα) είναι ενδεικτική της απαρχής της σταδιακής απώλειας του ελέγχου της χώρας (εκφραζομένης και μέσω των εκλογών) από τον γηγενή πληθυσμό, του οποίου η αλλοτρίωση είναι τέτοια, ώστε να συμβεί να εκλεγούν ως δήμαρχοι στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας δεδηλωμένοι πολέμιοι κάθε έννοιας εθνικής υπερηφάνειας, υπέρμαχοι του «πολυπολιτισμικού» απεθνισμού, υποδαυλιστές της λαθρομεταναστεύσεως και του εποικισμού της χώρας από τριτοκοσμικούς εισβολείς, ένθερμοι διοργανωτές παρελάσεων κιναίδων (gay parades) κ.λπ. Τι καλό να περιμένει κανείς από έναν τέτοιο λαό, έναν λαό που προβαίνει σε τέτοιες επιλογές – και μάλιστα σε μιαν εποχή κατά την οποία οι ελληνικές μεγαλουπόλεις μετατρέπονται σε γκέτο τριτοκοσμικών λαθροεποίκων; Τι να περιμένει κανείς από έναν λαό που εκλέγει, από τον α΄ γύρο και μάλιστα με συντριπτικό ποσοστό (!), ως δήμαρχο Μαραθώνα (!) τον …Ψινάκη (!!!); Ασύλληπτο το όνειδος για τη Ιερά Γη των Μαραθωνομάχων – διεθνής ο διασυρμός της Ελλάδος όταν ο «νέος δήμαρχος» θα υποδέχεται τις χιλιάδες των ξένων αθλητών κατά την εκκίνηση του ετησίου διεθνούς κλασικού μαραθωνίου Αθηνών!

Αν όμως αυτά τα εν πολλοίς θλιβερά παρατηρούνται στο Ελλαδικό μετεκλογικό σκηνικό, κάποια ευοίωνα σημάδια αχνοφαίνονται στο Ευρωπαϊκό πολιτικό τοπίο, όπου κυριαρχεί το σοκ της επικρατήσεως στις Γαλλικές Ευρωεκλογές του Εθνικού Μετώπου (Front National) της Μαρί Λεπέν. Όσο και αν το FN απέχει πολύ από το να αντιπροσωπεύει ένα αυθεντικό εθνικιστικό κίνημα, έχοντας βάλει αρκετό νερό «πολιτικής ορθότητος» στο κρασί του, ήδη από την εποχή του (αρκετά πιο σκληροπυρηνικού) ιδρυτού του, Ζαν Μαρί Λεπέν, η εντυπωσιακή εκλογική άνοδος του FN προκαλεί ανατριχίλα στους σιωνιστικούς κύκλους και τα φερέφωνά τους ανά την Ευρώπη, γιατί η Γαλλία δεν είναι κάποια οποιαδήποτε αλλά μια μεγάλη και ισχυρή χώρα, η οποία πάντοτε ασκούσε ιδιαίτερη επίδραση σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ως, τρόπον τινά, η ίδια η ψυχή της νεώτερης Ευρώπης: δεδομένου ότι η Γαλλία είναι η χώρα από την οποία παραδοσιακά ξεκίνησαν πολλές πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές, νεωτερικά ρεύματα, ριζοσπαστικά κινήματα, είτε πρόκειται για το καλό, είτε για το κακό. Έχει, λοιπόν, η Γαλλία μεγάλο ειδικό πολιτικό βάρος. Αν αυτό συνδυασθεί με την άνοδο εθνικών (λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικών και σε κάθε περίπτωση ετερόκλητων μεταξύ τους) δυνάμεων σε πολλές χώρες της Ευρώπης, υπάρχουν κάποιες αμυδρές ελπίδες αφυπνίσεως των Ευρωπαϊκών λαών, προτού χαθούν τα πάντα.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τόσο η νίκη του FN στη Γαλλία, όσο και η άνοδος των λοιπών εθνικών, λαϊκών, πατριωτικών κ.λπ. κινημάτων, ποικίλων αποχρώσεων – αλλά με αντιμεταναστευτική ατζέντα, πράγμα πολύ σημαντικό – σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Βρετανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Δανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία κ.λπ.) καθώς και η ενίσχυση της Χ.Α. στην Ελλάδα, δεν αφορούν κάποιο ομοιογενές πολιτικό ρεύμα, ιδεολογικά κατασταλαγμένο και καθαρό: το οποίον σημαίνει ότι υφίσταται σοβαρότατο ενδεχόμενο να αποτύχουν και να απογοητεύσουν τους υποστηρικτές τους, όμως δεν παύει, πάντως, να αποτελεί μια θετική εξέλιξη μέσα στην γενική μαυρίλα, καθώς σηματοδοτεί μια μεταστροφή της κοινής γνώμης προς πλέον εθνική κατεύθυνση· που σημαίνει ότι η γραμμή της μάχης μετατοπίζεται εγγύτερα στο στρατόπεδο του εχθρού, δίδοντας έτσι κάποια παράταση χρόνου για την ανασύνταξη των εθνικών δυνάμεων με σκοπό την φυλετική συνειδητοποίηση και την οργάνωση της αντιστάσεως των ευρωπαϊκών λαών ενάντια στις δυνάμεις που κοντεύουν να αφανίσουν τα ευρωπαϊκά έθνη και τον πολιτισμό τους.
Επιπροσθέτως δε οι από τηλεοράσεως οργισμένες εκδηλώσεις ταλμουδικού μίσους και αδέξιες αντιδράσεις πανικού εκ μέρους των «δημοκρατικών» αρουραίων κατόπιν της εκλογικής ενδυναμώσεως των εθνικιστικών κομμάτων, αποτελεί αν μη τι άλλο ένα απολαυστικό θέαμα και αυξάνει την πιθανότητα να τους οδηγήσει σε περαιτέρω λάθος κινήσεις – όπως και ήδη έχει εν πολλοίς συμβή. Ο χρόνος θα δείξει…
ΠΗΓΗ

Υπέστησαν πανωλεθρία αλλά πουλάνε τρελίτσα με την βοήθεια των ΜΜΕ!

Ωραίοι τύποι!

Υπέστησαν πανωλεθρία αλλά υποδύονται τους νικητές.

Ο Βενιζέλος του 8% που παρ΄ ολίγο να τον καταπιεί ένα κόμμα 88 ημερών (ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ 6,61%,) υποδύεται τον νικητή.

Ένας τύπος που παρέλαβε ένα ιστορικό κόμμα και αφού το έκρυψε μέσα σε μια καπότα (την ΕΛΙΑ) έχασε ποσοστό 5% από τις εκλογές του 2012, υποδύεται τον νικητή.

Το ίδιο και ο Σαμαράς που κυβερνάει με την έγκριση του 11,5% του ελληνικού λαού εάν συνυπολογίσει κανείς την αποχή από τις κάλπες.

Ε, λοιπόν αυτοί οι δύο τύποι πουλάνε τρέλα με την βοήθεια των πολυδανεισμένων ΜΜΕ, των Ρογκάκων και των Κούρων...

Ας τραβήξουμε το καζανάκι...
ΠΗΓΗ

ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ...!

Η "πύρρειος νίκη" των πολιτικών, έφερε μία εθνική ήττα 

Ο Σαμαράς εγκατέλειψε τη Θράκη για... μιά χούφτα ψήφους!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Η μόνη έκφραση που ταιριάζει στην χώρα και στους πολίτες που ζούνε σε αυτήν και από αυτήν, είναι: Η Ελλάδα της Ντροπής. Σήμερα ξημέρωσε μία πολύ διαφορετική ημέρα για όλους μας. Σήμερα κάποιοι αισθάνονται πολύ όμορφα επειδή δεν καταποντίστηκε το κόμμα που υποστηρίζουν, ή επειδή ανανεώθηκε μέσα από τις στάχτες ο χώρος που πάντοτε εμπιστευόντουσαν. Σήμερα, ίσως κάποιοι να έχουν αρχίσει τους υπολογισμούς για την επόμενη πολιτική – κομματική αναμέτρηση και άλλοι προσθέτοντας και αφαιρώντας «κουκιά» προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα για το αποτέλεσμα που δεν τους δικαίωσε. Σήμερα, όμως, στη Θράκη επιχαίρουν οι τουρκόφρονες μισθοφόροι, οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και η τουρκική πολιτική που έχει ρίξει το μεγάλο βάρος των ενεργειών της για να κατορθώσει το ακατόρθωτο: να καταλάβει μία ελληνική περιοχή χωρίς να ρίξει ούτε μία σφαίρα!

Στους σχεδιασμούς αυτής της διόλου φιλικής τουρκικής πολιτικής, ένα πλήθος από παράγοντες, πράξεις και παραλείψεις των κυβερνήσεων των Αθηνών, λειτούργησαν καταλυτικά, για να μπορέσει η Τουρκία να κάνει το πρώτο ουσιαστικό βήμα και να θέσει τα θεμέλια ενός πυρήνα αλυτρωτικού τουρκισμού. Σήμερα η Θράκη πενθεί όχι επειδή ένα μεγάλο ποσοστό (περίπου 45%) των κατοίκων της αρνήθηκε να συμμετέχει στην διαδικασία των εκλογών προκειμένου να υπερασπίσει αυτή την ακριτική γωνιά από επικείμενες διόλου ευχάριστες καταστάσεις, αλλά επειδή υπήρξε μία πρωτοφανής απάθεια και άτυπη συνέργεια ελληνικών κομμάτων εις βάρος των εθνικών συμφερόντων, ενάντια στα αυτονόητα περί υπεράσπισης της πατρίδας.

Το αποτέλεσμα των ευρω-εκλογών «γέννησε» ένα κόμμα – τέρας, που με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας» προσδοκά να γίνει από τούδε και στο εξής ο κύριος πολιορκητικός κριός του Ελληνισμού και της Ελληνικότητας της Θράκης. Το κόμμα αυτό, με καθαρά ανθελληνική φύση και καταστατική λειτουργία που ξεπερνά την λέξη "επικίνδυνο" δεν κατόρθωσε φυσικά να εκλέξει "εκπρόσωπο" στην Ευρωβουλή και ούτε έλπιζε πως θα το κατορθώσει (συγκέντρωσε ένα ποσοστό ψήφων 12,29% επί του συνόλου των ψήφων της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης). Το "κόμμα" αυτό δημιουργήθηκε για να γίνει η επίσημη βάση ανθελληνικών δραστηριοτήτων μέσα στο ελληνικό έδαφος από την πλευρά της Τουρκίας. Δημιουργήθηκε για να λειτουργήσει ως "ωρολογιακή βόμβα" εις βάρος της χώρας...

Η δράση αυτού του μορφώματος ξεκίνησε πολύ πριν κλείσουν οι κάλπες της 25ης Μαΐου του 2014. Ξεκίνησε από τον τούρκο πράκτορα Αχμέτ Σαδίκ (του οποίου η οικογένεια απολαμβάνει ιδιαίτερα προνόμια από τις τουρκικές κυβερνήσεις, μετά τον θάνατό του από τροχαίο ατύχημα) όμως η ολική επαναφορά του έγινε όταν τα κομματικά συμφέροντα και η ματαιοδοξία πολιτικών αρχηγών κομμάτων (ελληνικών και όχι της Τουρκίας) αποδέχθηκαν την μετατροπή της Ελληνικής Θράκης σε χώρο συνδιαλλαγής με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής (δηλαδή με την Τουρκία) στον απελπισμένο αγώνα της εξασφάλισης ψήφων.

Στις δύο συνεχόμενες Κυριακές των εκλογών τα συμπεράσματα που εξήχθησαν ήταν περισσότερο από φρικώδη, για την αναλγησία και την ποταπότητα εκείνων των κομματαρχών και των τοπικών τους ανδρείκελων, οι οποίοι τόλμησαν να συμμετέχουν σε ένα «τούρκικο παζάρι».
Ο μεγάλος κερδισμένος από αυτή την ντροπιαστική συναλλαγή ήταν το κόμμα των τουρκοφρόνων (Γκρίζων Λύκων), οι οποίοι δήλωσαν την παρουσία τους μέσα από μία απίστευτη συσπείρωση των μουσουλμάνων, η οποία επετεύχθη μέσα από μία σειρά διαδικασιών που είναι ντροπιαστικές για το Ελληνικό κράτος, αφού δόθηκε άτυπη άδεια σε ένα πλήθος τούρκων πρακτόρων να κυκλοφορούν μέρα και νύχτα σε μουσουλμανικά χωριά, άλλοτε μοιράζοντας χρήματα, άλλοτε εκβιάζοντας για επιστροφή δανεικών ή και δανείων (από τη Ziraat Bank) και άλλοτε χρησιμοποιώντας την μάσκα της ανθρωπιάς και του καλού μουσουλμάνου που ήθελε να βοηθήσει τους συμπάσχοντες «τούρκους αδελφούς» στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν… Η κορύφωση αυτών των τακτικών έγινε με τη βοήθεια των ψευτομουφτήδων και των ιμάμηδων που εργάζονται ως εκπρόσωποί τους, οι οποίοι μετέτρεψαν τα τζαμιά σε προεκλογικά κέντρα του DEB όπου εκφωνούνταν πύρινοι λόγοι κατά της κακιάς Ελλάδας, ενώ δεν έλειψαν και οι έμμεσες απειλές για «τιμωρία από τον Αλλάχ αν δεν ψηφιστούν οι υποψήφιοι «αδελφοί τούρκοι μουσουλμάνοι» που μετείχαν στο ψηφοδέλτιο του DEB.

Πακτωλός λαθραίων χρημάτων βοήθησε στην ενίσχυση του DEB. Αυτά τα χρήματα έμπαιναν είτε από την Τουρκία (με διπλωματικά αυτοκίνητα) είτε μέσα από τη νότια Βουλγαρία όπου η δράση του Ισλαμικού κόμματος της Βουλγαρίας (πρόκειται για κατασκεύασμα των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών) είναι επίσημη και με την υποστήριξη πολύ μεγάλων χρηματικών κεφαλαίων. Μέσα σε όλα αυτά όμως, προστέθηκαν και μερικές χιλιάδες μεταφερόμενοι από την Τουρκία ψηφοφόροι, ενώ υπήρξαν και ψηφοφόροι τουρκόφρονες στις Ελληνικές πρεσβείες που βρίσκονται στην Ευρώπη (ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε και ο γάιδαρος...).
Όλοι αυτοί οι τουρκόφρονες –φυσικά και οι πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών- κατόρθωσαν να «οργώσουν» την Θράκη, επειδή εδώ και καιρό και για λόγους εξοικονόμησης χρημάτων η κυβέρνηση των Αθηνών αποφάσισε να αποχωρήσει σιωπηλά από την περιοχή. Υπάρχουν μεγάλες περιοχές χωρίς αστυνομικά τμήματα, επειδή αυτά έκλεισαν ή επειδή υπολειτουργούν λόγω λειψανδρίας αστυνομικών. Αυτή η εγκατάλειψη αλλά και η έντονη δραστηριότητα τουρκικών υπηρεσιών που φάνηκε σαν «αντικατάσταση των Ελληνικών αρχών», έδωσε –και συνεχίζει να δίνει- ένα πολύ αρνητικό μήνυμα στους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης. Ένα μήνυμα όμως σαφές από την πλευρά της Τουρκίας που λέει: «Εμείς είμαστε η μοναδική σας ελπίδα. Σε εμάς πρέπει να απευθύνεστε για τα προβλήματά σας για να σας βοηθήσουμε να λυθούν»… Τραγικό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Και η ευθύνη γι αυτό, ανήκει σε πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους, που είτε κατοικούν στην περιοχή, είτε βρίσκονται σε κομματικά γραφεία στην Αθήνα…

Στον αντίποδα, τα Ελληνικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ) προσπάθησαν να τραβήξουν το ενδιαφέρον του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, προκειμένου να εξασφαλίσουν την έγκριση και την στήριξή του. Σε αυτή την αγωνιώδη κομματική προσπάθεια (η οποία απείχε παρασάγγας από την οδό των εθνικών συμφερόντων) υπήρξαν αποτελέσματα τραγικά (για τη ΔΗΜΑΡ), αισιόδοξα (για το ΣΥΡΙΖΑ), απελπιστικά (για το ΠΑΣΟΚ) και νίκης (για τη ΝΔ). Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, γνώρισαν δύο διαφορετικά πρόσωπα του τουρκικού προξενείου, το οποίο έκανε «ταμείο» αλλά και «επενδύσεις».

Έτσι, ενώ η ΝΔ κέρδισε την εύνοια για τις περιφερειακές εκλογές κατορθώνοντας να τοποθετήσει στην περιφέρεια τον Γ. Παυλίδη (αυστηρά κομματική επιλογή), ο χαμένος ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε ένα ποσοστό περίπου 30-35% των μουσουλμανικών ψήφων, ένιωσε την εγκατάλειψη, αλλά ταυτόχρονα πήρε και ένα αμυδρό μήνυμα στις ευρωεκλογές, αφού σε μουσουλμανικά χωριά υπήρξαν διαρροές σχεδόν αποκλειστικά προς την πλευρά του.
Στις δημοτικές εκλογές, στους μη μουσουλμανικούς δήμους, ο ΣΥΡΙΖΑ ένιωσε την πλήρη απογοήτευση και απαξία της Τουρκίας, αφού δεν στηρίχθηκε και σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποί του στην Θράκη ένιωσαν άβολα, αφού δεν μπορούσαν να συμπληρώσουν τον κατώτατο αριθμό υποψηφίων, λόγω της απαξίωσης των τοπικών χριστιανικών πληθυσμών. Με απλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίστηκε από το τουρκικό προξενείο σαν «φαγητό» που αφού «δαγκώθηκε» στη συνέχεια η Τουρκία το «έφτυσε» ως ακατάλληλο για… χρήση.

Ποιος όμως είναι ο υπαίτιος για όλα αυτά; Όταν υπάρχει διαφθορά, φταίει μόνο εκείνος που προσφέρει χρήματα ή εκείνος που τα παίρνει; Όταν υπάρχει πολιτική διαφθορά, ποιος –άραγε- είναι ο περισσότερο διεφθαρμένος; Εκείνος που προσφέρει (ελπίζοντας να ικανοποιηθούν οι ό,ποιες απαιτήσεις του) ή εκείνος που «λαμβάνει»; Είναι προφανές (όσο κι αν προσπαθούν ή προσπαθήσουν οι υπεύθυνοι να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους) πως το «αμάρτημα» βρίσκεται και στις δύο πλευρές. Όταν όμως το "αμάρτημα" είναι ζήτημα εθνικό, τότε όχι μόνο το «αμάρτημα» περιορίζεται στην μία πλευρά, αλλά παύει να λέγεται «αμάρτημα», αφού ισοδυναμεί με πράξη η οποία δεν συνάδει τουλάχιστον με τον πατριωτισμό…

Η ευθύνη, της ύπαρξης του DEB ως κόμμα και της καθόδου του στις Ευρωεκλογές, είναι θεσμική. Και αφορά τόσο την Δικαιοσύνη και τον Άρειο Πάγο που για ακατανόητους λόγους θεώρησε πως το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα λειτουργεί ικανοποιώντας τις Συνταγματικές προϋποθέσεις (οι δικαστές δεν είδαν, δεν διάβασαν και δεν άκουσαν ποτέ τις δηλώσεις των εκπροσώπων του, οι οποίες βάλλουν ευθέως κατά της Ελληνικότητας της Θράκης, έχοντας μάλιστα και σημαία της «Ανεξάρτητης Θράκης») και ως εκ τούτου αποτελούν σοβαρό πυρήνα εθνικών προβλημάτων και ταυτόχρονα υπαρκτή απειλή για την εσωτερική ειρήνη αλλά και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών της Θράκης. Οι δικαστές, λοιπόν, δεν είδαν και… ενέκριναν ως νόμιμο το κόμμα των Γκρίζων Λύκων.

Όμως (αφού πρώτα «πέταξε την μπάλα») και η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου δεν είδε κανέναν κίνδυνο, παρά τις πληροφορίες των ειδικών κρατικών υπηρεσιών που γνωρίζουν όλα όσα συμβαίνουν στην περιοχή και ενημερώνουν σε καθημερινή βάση τις αρμόδιες προϊστάμενες πολιτικές αρχές (υπουργείο Εξωτερικών, Εσωτερικών, Δικαιοσύνης και φυσικά το Μέγαρο Μαξίμου και τον ίδιο τον πρωθυπουργό).

Είναι προφανές πως οι υπολογισμοί (αποκλειστικά κομματικού συμφέροντος) των κυβερνώντων, δεν «επέτρεψαν» στον κ. Σαμαρά να αντιληφθεί πως «γεννιέται» ένα τέρας και μία πολύ σοβαρή πηγή εθνικών προβλημάτων στην Ελληνική Θράκη. Προφανώς στις προσθαφαιρέσεις του «πατριώτη» πρωθυπουργού η Θράκη αποτελεί «αναγκαίο κακό» ή «παράπλευρη απώλεια», την οποία ο ίδιος και το κόμμα του θυσιάζουν προκειμένου να υπάρξει ικανοποιητικό αποτέλεσμα το βράδυ των εκλογών.

Δυστυχώς, η μαθηματική οξυδέρκεια του κ. Σαμαρά αποδείχθηκε επαρκής, σε αντίθεση όμως με την σοβαρότητά του επί των εθνικών θεμάτων, τα οποία ίσως ο ίδιος πιστεύει ότι θα αντιμετωπίσει επαρκώς μέσω της έναρξης μίας σειράς ελληνοτουρκικών συζητήσεων για το «θέμα της Θράκης».

Είτε αρέσει, είτε όχι, το βράδυ των εκλογών της 25ης Μαΐου τα κυβερνητικά ψηφοθηρικά «στερητικά σύνδρομα» κατόρθωσαν όχι μόνο να ξεγεννήσουν ένα πολιτικό μόρφωμα – τέρας που θα αποτελέσει τον κύριο πυρήνα των εθνικών προβλημάτων, αλλά κατόρθωσαν το ακατόρθωτο, πέρα από την «πύρρεια νίκη» των συγκυβερνώντων Σαμαρά – Βενιζέλου. Το βράδυ των εκλογών η κυβέρνηση Σαμαρά, συνεπικουρούμενη από τα εθνομηδενιστικά σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ, κατόρθωσε το αδιανόητο... Κατόρθωσε η Ελλάδα να χάσει τη Θράκη, ή, τουλάχιστον, η Ελλάδα να μετατρέψει την Θράκη σε μία χρόνια πληγή για την οποία θα απαιτηθεί πολύς χρόνος και κόπος, όταν κάποια στιγμή υπάρξει κυβέρνηση με ειλικρινή εθνική διάθεση, αλλά και αρκούντος ικανή για να στηρίξει ουσιαστικά την ακριτική αυτή περιοχή...

Η κυβέρνηση και το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά μπορεί να χαίρεται και να μετρήσει όσα «κουκιά» θέλει, μέχρι την επόμενη φορά, την επόμενη συμφωνία…
Την ίδια χαρά μπορεί να απολαμβάνει και ο συγκυβερνήτης Βαγγέλης Βενιζέλος επειδή τα εκλογικά ποσοστά που εισέπραξε «Η Ελιά» τον διέσωσαν πολιτικά και ίσως από ποινικά προβλήματα.
Φυσικά μπορεί να επιχαίρει και ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού «το κλείσιμο του ματιού» από την πλευρά της Άγκυρας έγινε αντιληπτό από την Κουμουνδούρου. Μεγάλη χαρά μπορεί να έχει και η Χρυσή Αυγή η οποία βγήκε η μεγάλη κερδισμένη της βραδιάς των εκλογών, της οποίας όμως η μη πολιτική και ορθολογική προσέγγισή της στην περιοχή της Θράκης, «έριξε νερό στον μύλο» του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, και «κατόρθωσε» να γίνει χρηστικότατο εργαλείο από τους πολιτικούς – κυβερνητικούς της αντιπάλους και με μεγάλη ευκολία αλλά και συγχρονισμένα χρησιμοποιήθηκε ως «μπαμπούλας» τόσο προς την πλευρά των Ελλήνων χριστιανών, όσο και προς την πλευρά των Ελλήνων μουσουλμάνων.
Ο Φώτης Κουβέλης και η ΔΗΜΑΡ δεν μπορούν πλέον να χαίρονται. Αφού χρησιμοποιήθηκαν επαρκέστατα από το τουρκικό προξενείο, αν και ήταν διατεθειμένοι να δώσουν "γη και ύδωρ", όντας στα όρια της πολιτικής ανυπαρξίας, δεν κέρδισαν την συμπάθεια και την στήριξη του τούρκου πρόξενου, αφού το πολιτικό τους προϊόν είχε ημερομηνία λήξης και αυτή είχε παρέλθει εδώ και καιρό, με αποτέλεσμα να κατατροπωθούν εκλογικά...
Όλοι αυτοί, άλλωστε, το είχαν δηλώσει προ καιρού, πως για να κυβερνήσουν τη χώρα, είναι διατεθειμένοι να συμμαχήσουν και με τον... διάβολο.
Μάλιστα, αυτοί οι ηθικοί -και όχι μόνο- αυτουργοί ενός εν δυνάμει εθνικού εγκλήματος θα τρέξουν από σήμερα να ρίξουν κροκοδείλια δάκρυα για το έγκλημά τους, προκειμένου να αποποιηθούν -επικοινωνιακά- των ευθυνών τους...

Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, οι σύγχρονοι Καλιγούλες και Νέρωνες της Ελλάδας, κατόρθωσαν να βάψουν την Ελληνική Θράκη με το χρώμα του γκρι, απειλώντας την Ελλάδα με εθνικό ακρωτηριασμό, προς όφελος των κομμάτων τους και της πρόσκαιρης εξουσίας τους. Και, δυστυχώς, επιβεβαιώνοντας την πολιτική τους παράνοια και την εθνομηδενιστική τους ταυτότητα, χαμογελούν και χαίρονται για τη... νίκη τους, αφού εξασφάλισαν την "δόση" που θα τους διατηρήσει στους μικρούς και μεγάλους θώκους της ό,ποιας εξουσίας τους.
Ο μεγάλος χαμένος της βραδιάς αυτών των εκλογών ήταν, δυστυχώς, η Ελλάδα, η οποία ένιωσε να χάνει ένα από τα παιδιά της, την Θράκη… Η Ελλάδα που ένιωσε πως αποτελεί στόχο όχι μόνο εκείνων που είναι πέριξ των συνόρων της, αλλά και εκείνων που δηλώνουν ότι την υπηρετούν, ενώ ταυτόχρονα την κομματιάζουν για να επιζήσουν πολιτικά από τις σάρκες της… Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, συναντήθηκαν η ανευθυνότητα των πολιτών, με την δολιότητα των πολιτικών, και χωρίς καμία αισχύνη πανηγύρισαν μία μεγάλη προδοσία που οφέλησε ορισμένους, αλλά δημιούργησε μία νέα εθνική ντροπή…

Μετά από όλα αυτά, η Θράκη τελεί πλέον και επίσημα σε καθεστώς συγκυριαρχίας με την Τουρκία. Η πολιτική παραφροσύνη αποτυπώνεται στις δηλώσεις ικανοποίησης των πολιτικών που επιχαίρουν για τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών που τοποθέτησαν την Θράκη σε καθεστώς παρόμοιο με αυτό της Κύπρου πριν από την τουρκική εισβολή, αλλά και σε μία κατάσταση μείζονος εθνικού κινδύνου, αφού η Άγκυρα επιθυμεί να επαναλάβει το "μοντέλο της Κριμαίας" προς όφελός της...
Κλείνοντας παραθέτουμε ένα μήνυμα προς τον "πατριώτη" και φερόμενο ως πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Σαμαρά και την παρέα του:
       Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε και μην          ελπίζεις πως την γην μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ' ντο          από τον νου σου.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 1770-1843, Ήρωας του Εικοσιένα
(από επιστολή του στον Ιμπραήμ)
Οι πρώτοι σχολιασμοί των τουρκοφρόνων και πληρωμένων πρακτόρων της Τουρκίας, μετά την εκλογική εμφάνιση του DEB (κόμμα Γκρίζων Λύκων). Και τα μηνύματα αυτά είναι μόνο η αρχή...

Το κόμμα DEB κέρδισε μια ιστορική νίκη!
Στις ευρωεκλογές που έγιναν σήμερα το κόμμα DEB το μόνο κόμμα των Τούρκων της δυτικής Θράκης με μια μεγάλη επιτυχία, τερμάτισε πρώτο σε Ροδόπη και Ξάνθη. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία το κόμμα DEB στην Ροδόπη γύρω στο 44,5%.
Στην περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης κέρδισε ο Γιώργος Παυλίδης. Με τον συνδυασμό του Παυλίδη εκλέγονται 6 Τούρκοι στο περιφερειακό συμβούλιο.
Στους δήμους μεγάλος ανταγωνισμός υπήρξε στον δήμο Ιάσμου. Στο τέλος επανεξελέγη πάλι ο παλιός δήμαρχος Ισμέτ Καντί. Στα δε Αρριανά νέος δήμαρχος εξελέγη ο Ριντβάν Αχμέτ νικώντας τον Σααντετίν Σακίρ Χουσείν.
Στην Μύκη νικητής των εκλογών ήταν ο Τζεμίλ Καμπζά. Ανταγωνιζόμενος τον Μουσταφά Αγγά πήρε 5369 ψήφους και έγινε ο νέος δήμαρχος.
Στο μεταξύ τελείωσε μια περίοδος στα Αρριανά. Μετά από 40 χρόνια που ο δήμος Αρριανών δεν επέλεγε δήμαρχο ανωτάτης μόρφωσης, εντέλει εξελέγη ένας ανωτάτης μόρφωσης νέος. Επίσης με αυτό τον τρόπο έληξε και ο μεταξύ των ανθρώπων μας τοπικισμός. Συγχαίρουμε και ευχόμαστε επιτυχίες στο κόμμα DEB, στον Ριντβάν Αχμέτ, τον Τζεμίλ Καμπζά και τον Ισμέτ Καντί.
Περ. Ρόντοπ Ρουζγκαρί 25/5/2014

Σεισμός DEB στην Ελλάδα
Το κόμμα DEB στις ευρωεκλογές που έγιναν 25/5/2014 με μια έκρηξη ψήφων στην περιοχή της δυτικής Θράκης, έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα σε Αθήνα και Ευρώπη.
Το κόμμα DEB μετέχοντας στις ευρωεκλογές όπου πήραν μέρος 42 κόμματα και παρά τα εκατοντάδες άκυρα του κόμματος DEB, βγήκε τρίτο κόμμα στην περιφέρεια Αν. Μακεδονίας και Θράκης και μετέχοντας για πρώτη φορά στην πολιτική της Ελλάδας πήρε 42.640 ψήφους, ποσοστό 12,28% και τερμάτισε τρίτο (σχ. μεταφρ : στην περιφέρεια).
Εφ. Μπιρλίκ 26/5/2014

"Ακούστε μας με το... καλό", προτείνει ο γνωστός Ντεντέ
To κόμμα DEB σύμφωνα με τα μέχρι τώρα αποτελέσμαρα βγαίνει ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ σε Ξάνθη και Κομοτηνή.
Η μειονότητα μας με ισχυρό τρόπο λέει προς την ελληνική κυβέρνηση …ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΜΑΣ.
Με το καλό
Εφ. Τρακιανίν Σεσί 25/5/014

ΠΗΓΗ

ΑΝΤΙΟ ΘΡΑΚΗ ΜΟΥ...

Γράφει ο Δημήτρης Ιατρόπουλος

Την υπαρξιακή σχέση μου με τη Γλώσσα μας, πιστεύω την έχετε καταλάβει όσες και όσοι μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε και εδώ.

Ζω μέσα απ τις Λέξεις της, για τις Λέξεις της και με τις Λέξεις της... Και τα Γράμματά της, είναι για μένα τα ιερά, κρυφά διαμάντια της ψυχής μου...

Εκεί λοιπόν που έμαθα τα αποτελέσματα των εκλογών στην Θράκη μας, πριν ανοίξω πια το παράθυρο του μυαλού μου, να περάσει ο Άγιος Ύπνος, να με ταξιδέψει στα μυστικά μου τοπία, όπως κάθε νύχτα, σ’ όλη την μέχρι τώρα ζωή μου, έρχεται μπροστά μου το ΗΤΑ, βουρκωμένο...

- Τι έπαθες εσύ, υπέροχο φωνήεν μου; Ρωτάω...
- Φεύγω... Μου αποκρίνεται...
- Μα γιατί, πού πας;
- Δεν βλέπεις τι έχω επάνω μου; Μου λέει και μου δείχνει το Ταυ του. Δίπλα του ακριβώς ένα άλλο Ταυ, κολλημένο σαν δεκανίκι!

- Δεν είμαι πια, ΗΤΑ μου ξαναλέει... Έγινα ΗΤΤΑ πλέον... Και πρέπει να φύγω...
- Και τι θα γίνω δίχως εσένα τώρα; Ρωτάω γεμάτος έκπληξη και αγωνία...

- Τίποτε... Θα σου αφήσω ένα ΜΗΔΕΝ να βάλεις στη θέση μου και πορέψου όπως μπορείς πια με δαύτο..Και θα παρακαλέσω τη Λέξη που θα σου εμπιστευτώ, το δεύτερο ΗΤΑ να το αφήσει όπως είναι, για με θυμίζει σε σένα...

- Μα γιατί; Ξαναρωτάω όλος πικρή περιέργεια...
- Γιατί κάθε ΗΤΤΑ φέρνει πίσω της πάντοτε το ΜΗΔΕΝ, μου απαντάει και χάνεται από μπροστά μου..

Κάνω λίγο πιο πέρα τα μάτια μου και βλέπω να ξετυλίγεται μπροστά μου η φρίκη: Στην φράση: «Οι Έλληνες απόψε ψΗφισαν», εγώ διαβάζω: «Οι Έλληνες απόψε ψΟφησαν»...

Ψάχνω για το νόημα αυτού του συμβολισμού πριν περάσω στις μαλακές παλάμες του Ύπνου μου για το ταξιδάκι που σας είπα στην αρχή...

Κι έρχεται μέσα μου να σφηνωθεί η φράση:
«Αντίο, Θράκη μου...»

ΠΗΓΗ

ΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Η εκλογική μάχη της Κυριακής ήταν η τρίτη κατά σειρά που η Χρυσή Αυγή δεν κρατάει απλώς τις δυνάμεις της, αλλά τις βλέπει να αυξάνουν.

Οπως αναφέρει και το Εθνος σε σχετικό άρθρο, βάσει των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων μπορεί η Χρυσή Αυγή να μην κατέγραψε διψήφιο ποσοστό, όπως προσδοκούσε ή όπως κατέγραφαν πολλές δημοσκοπήσεις, ωστόσο η αύξηση των ποσοστών της είναι ραγδαία και αξιοσημείωτη.
Να σκεφτεί κανείς πως στις Ευρωεκλογές του 2009 είχε πάρει ποσοστό 0,46% (!), κάτι που σημαίνει πως μέσα σε πέντε χρόνια ανέβασε κατακόρυφα την επιρροή της καταγράφοντας άλλες εννιά μονάδες στις τάξεις της.

Η εθνικιστική οργάνωση σημείωσε νέα άνοδο σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2012 (είχε πάρει 6,92%) και τις αυτοδιοικητικές την προηγούμενη εβδομάδα.
Στην εκλογική περιφέρεια Α' Αθηνών έλαβε ποσοστό 10,44% και στη Β' Αθηνών 8,31%, σημειώνοντας σε σχέση με τις εκλογές του 2012 - άνοδο 2,56% και 1,90% αντίστοιχα. Στην περιφέρεια Αττικής που την περασμένη Κυριακή ο Ηλ. Παναγιώταρος πήρε ποσοστό 11% η Χρυσή Αυγή σημείωσε νέα άνοδο φτάνοντας το 12,20% και σε σχέση με τις εκλογές του 2012 η άνοδος αγγίζει το 2,2%.

Οι γειτονιές της Α' και Β' Πειραιώς έδωσαν ποσοστά 10,19% και 11,34%, προκαλώντας ενθουσιασμό σε κάθε εθνικιστή πολίτη. Είναι η εκλογική περιφέρεια που ανήκουν οι περιοχές της Νίκαιας, του Περάματος και του Κερατσινίου, όπου δολοφονήθηκε ο Φύσσας και ξυλοκοπήθηκαν άγρια τα μέλη του ΠΑΜΕ από χρυσαυγίτες. Σ' αυτές τις γειτονιές, που άλλοτε αποτελούσαν κάστρα της Αριστεράς, τα ποσοστά της Χ.Α ανέβηκαν κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες, σε σχέση με τις εκλογές του 2012.

Επίσηςείχε άνοδο κατά 3,47% και 4,21% στις εκλογικές περιφέρειες της Α' και Β' Θεσσαλονίκης.

Το φαινόμενο... ΓΑΔΑ

Σε κάστρα της Χρυσής Αυγής αναδεικνύονται τα εκλογικά κέντρα όπου ψηφίζουν οι ένστολοι. Πρόκειται για τις ειδικές λίστες των ετεροδημοτών αστυνομικών και στρατιωτικών, καθώς και των υπόλοιπων εκπροσώπων των Σωμάτων Ασφαλείας που ψήφισαν για τις ευρωεκλογές εκεί όπου υπηρετούν.
Πιο συγκεκριμένα, στα εκλογικά τμήματα γύρω από τη ΓΑΔΑ η Χ.Α συγκεντρώνει διψήφια ποσοστά. Το χαμηλότερο ποσοστό είναι το 8,91% στο 816 τμήμα, ενώ το μεγαλύτερο στο 811, όπου η Χ.Α αναδείχθηκε σε δεύτερη δύναμη με 17,34%. Εκεί όμως που η εθνικιστική οργάνωση εκτοξεύεται σε ποσοστά είναι στα εκλογικά τμήματα που λειτούργησαν στο 17ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, στην οδό Αμπελακίων. Τα περισσότερα αποτελέσματα από αυτά που είχαν ενσωματωθεί μέχρι το βράδυ της Κυριακής έφερναν τη Χ.Α δεύτερη δύναμη (μετά τη ΝΔ), όπως π.χ. με 23,77% στο 1025 τμήμα, 22,73% στο 1018 και 19,63% στο 1019.

ΤΡΙΤΗ ΔΥΝΑΜΗ

Δεν είναι μόνο οι ψήφοι των ενστόλων υπέρ της Χρυσής Αυγής. Από τις 56 εκλογικές περιφέρειες στις οποίες χωρίζεται η ελληνική επικράτεια σε περισσότερες από τις μισές αναδείχθηκε τρίτη πολιτική δύναμη η Χρυσή Αυγή.
Συγκεκριμένα, σε 29 περιφέρειες της χώρας περίπου ένας στους δέκα ψήφισε Χ.Α.. Σε ποσοστό ενσωμάτωσης 42%, τα υψηλότερα ποσοστά της η ΧΑ κατέγραφε στον Νομό Λακωνίας (15,59%), στο Κιλκίς (13,16%), στην Πέλλα (12,97%), στην Ημαθία (12,86%) και στην Καστοριά (12,27%). Τα χαμηλότερα ποσοστά της Χ.Α καταγράφηκαν για ακόμη μία φορά στην Κρήτη, όπου στο Ηράκλειο πήρε 4,21%, στο Λασίθι 3,54%, στο Ρέθυμνο 4,08% και στα Χανιά 6,43%.

ΤΟ Russia Today ΜΠΗΚΕ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ (ΒΙΝΤΕΟ)

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 3 ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Tρεις ευρωβουλευτές εκλέγει, όπως όλα δείχνουν, το κόμμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο με καταμετρημένο το 97,6% των ψήφων έρχεται τρίτο κόμμα με 9,4%.

Με καταμετρημένο το 11,3% των σταυρών, πρώτοι, από το ευρωψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής έρχονται οι  οι Ελευθέριος Συναδινός, Λάμπρος Φουντούλης και Γεώργιος Επιτήδειος.

Ελευθέριος Συναδινός (πρώτος από αριστερά)

Αντιστράτηγος ε.α., τέως Διευθυντής Ειδικών Δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού. Γεννημένο το 1955 στο Αργος Ορεστικού, παντρεμένος με δυο παιδιά.

Λάμπρος Φουντούλης (στο μέσο της φωτογραφίας)

Πατέρας του δολοφονήθεντος Γιώργου Φουντούλη, ο οποίος έπεσε νεκρός από πυρά αγνώστου έξω από τα γραφεία της ΧΑ στο Νέο Ηράκλειο.

Γεώργιος Επιτήδειος (τελευταίος από αριστερά)

Αντιστράτηγος ε.α. με σπουδές πολιτικών επιστημών, πέραν της σχολής Ευελπίδων. Γεννημένος το 1953 στα Ψαχνά Ευβοίας, είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών.

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, εντυπωσιακή αύξηση ποσοστών – Αναδεικνύεται η τρίτη ισχυρότερη πολιτική δύναμη της Ελλάδος

Η απάντηση της κοινωνίας στις πολιτικές διώξεις της Χρυσής Αυγής ήταν όχι απλά μήνυμα αλλά πολιτικός σεισμός...
Εκλογικός θρίαμβος της Χρυσής Αυγής κατεγράφη σε όλη την Ελλάδα στις ευρωεκλογές με ποσοστό 9,40% δικαιώνοντας τα συνεχή ρεπορτάζ του bankingnews.gr που έκαναν λόγο για εκλογικό θρίαμβο με ποσοστό μεταξύ 10-11%.
Το εντυπωσιακό των ποσοστών της Χρυσής Αυγής είναι ότι στις ευρωεκλογές σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές σημείωσαν αύξηση παντού.
Μάλιστα η Χρυσή Αυγή ήταν το μόνο κόμμα που αύξησε κατά 101 χιλιάδες ψήφους στις 531 χιλιάδες και αποτελεί θετική έκπληξη.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η Χρυσή Αυγή ανακηρύχτηκε με την βούληση και την ψήφο του ελληνικού λαού Τρίτη εκλογική δύναμη στην Ελλάδα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η Χρυσή Αυγή παρ΄ ότι ξεκίνησε από την χειρότερη θέση εκκίνησης με την ηγεσία της προφυλακισμένη, χωρίς καμία προβολή απομονωμένη από όλα τα μέσα ενημέρωσης και χωρίς καμία κρατική επιδότηση κατάφερε να διασπάσει όλες τις δυνάμεις που στηρίχθηκαν από μηχανισμούς και να καταστεί η πλέον ισχυρή πολιτική δύναμη στην Ελλάδα που κατάφερε να αυξήσει σε απόλυτα μεγέθη τα ποσοστά της.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η Χρυσή Αυγή κάτω από ακραίες πρακτικές φίμωσης, κάτω από συνθήκες λυσσαλέων επιθέσεων και λεκτικών κακοποιήσεων που ξεπερνούν τα όρια του φασισμού, κατάφερε όχι μόνο να αυξήσει τα ποσοστά της αλλά να μπορεί να επικαλείται ότι είναι ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών.

Η τρίτη θέση είναι εκλογικός θρίαμβος για την Χρυσή Αυγή και ένα ηχηρό ράπισμα στην ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά που προσπάθησε να εξοντώσει πολιτικά την Χρυσή Αυγή και την ηγεσία της υπό τον Ν. Μιχαλολιάκο.
Οι χιλιάδες ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής κατά βάση παραδοσιακοί δεξιοί απομακρύνθηκαν από την εκφυλισμένη ΝΔ το κόμμα που δεν εκπροσωπεί την δεξιά στην Ελλάδα.
Η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς ηττήθηκαν από τα δεξιά.
Όμως η ΝΔ και ο Α. Σαμαράς ηττήθηκαν και από τα Αριστερά.
Η διαφορά των 3,9 μονάδων πανελλαδικά ή η διαφορά 9 μονάδων στην β΄ περιφέρεια Αττικής είναι μεγάλη ήττα για την ΝΔ.
Το ΠΑΣΟΚ διασώθηκε διότι συσπείρωσε την έσχατη στιγμή μέρος των ψηφοφόρων του αλλά δεν παύει να έχει χάσει το 4,2% ή το 38% της εκλογική του δύναμης σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2012.
Η ΝΔ έχασε τόσο από τα Δεξιά όσο και από τα αριστερά.
Η μεγάλη νίκη της Χρυσής Αυγής όμως είναι ένα διττό μήνυμα προς την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα και τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής.  
Η Χρυσή Αυγή δεν είναι φασιστικό ή νεοναζιστικό κόμμα είναι η εθνικιστική λύση και ιδέα με την οποία ταυτίστηκε μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Ο κάθε ψηφοφόρος της Χρυσής Αυγής είναι υπερήφανος με το εκλογικό αποτέλεσμα.
Η Χρυσή Αυγή ήταν το μόνο κόμμα στην Ελλάδα που κατέγραψε τόσο μεγάλη άνοδο και αύξηση ποσοστών παντού στην κυριολεξία παντού.

Υποσημείωση

Η νίκη της Δεξιάς της παραδοσιακής δεξιάς έναντι της εκφυλισμένης ΝΔ που επικαλείται ότι προέρχεται από την δεξιά  αλλά στην κυριολεξία έχει εγκαταλείψει δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί.
ΠΗΓΗ

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ

Ο γιατρός Ναμπίλ-Ιωσήφ Μοράντ, μετανάστης από τη Συρία, είναι ο νέος δήμαρχος Ανδραβίδας- Κυλλήνης Ηλείας, που περιλαμβάνει στα όριά του και τη Νέα Μανωλάδα, περιοχή που έγινε γνωστή για τα επεισόδια σε βάρος μεταναστών εργατών γης. ....


Ο Ναμπίλ Μοράντ είναι εγκατεστημένος στα Λεχαινά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Είναι παντρεμένος με Ελληνίδα γιατρό, έχουν μια κόρη και δύο εγγόνια.

Ο νέος δήμαρχος Ανδραβίδας- Κυλλήνης δεν είναι μια νέα παρουσία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση: είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος επί τρεις θητείες, εκλεγμένος μάλιστα πρώτος σε σταυρούς.
ΠΗΓΗ

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΘΕΣΙΝΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Το ισλαμικό τρένο ξεκίνησε από την Θράκη κι έρχεται - Ακούει κανείς;

Eνα πολύ σοβαρό πρόβλημα έρχεται σαν ... "τρένο" από την Θράκη και δυστυχώς όλοι έχουν "βουλώσει" τα αυτιά τους στην Αθήνα. Το μειονοτικό εξτρεμιστικό κόμμα DEB/ΚΙΕΚΦ με τεράστια οικονομική στήριξη από Κατάρ και Τουρκία καταφέρνει να κερδίζει μεγάλα ποσοστά στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης.

Συγκεκριμένα λαμβάνει το 42,2% των ψήφων στο νομό Ροδόπης και το 27% στο νομό Ξάνθης.

Ευτυχώς στην "νησίδα" του Έβρου, ανάμεσα στην ισλαμική "θάλασσα" της Τουρκίας, της νότιας Βουλγαρίας και των νομών Ροδόπης και Ξάνθης, λαμβάνει μόνο το 1,65% των ψήφων.

Το defencenet.gr έχει προειδοποιήσει για αυτό που έρχεται.

Στην Αθήνα η μνημονιακή κυβέρνηση "χαϊδεύει" τον Ρ.Τ.Ερντογάν και τον ασπάζεται "σταυρωτά", ενώ αφήνει τη ΜΙΤ και "αλωνίζει".

Αυτό δεν είναι τίποτα: Στις εθνικές εκλογές με ψήφο στους πρώην λαθρομετανάστες να δείτε τι ποσοστό θα πάρουν οι ισλαμιστές. Να ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα τα οποία με μαθηματική ακρίβεια έρχονται.

Η μάχη για την Θράκη ξεκίνησε και τυπικά σήμερα....
ΠΗΓΗ