Μισθοί 300 ευρώ!

Μπορεί ο Έλληνας εργαζόμενος να ζήσει με 300 ευρώ τον μήνα; Μπορεί η Ελλάδα να γίνει Βουλγαρία; Μην βιαστείτε να απαντήσετε «όχι», διότι εκεί πάνε τα πράγματα. Η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μία χώρα χαμηλού εργατικού κόστους, παρασύροντας ταυτόχρονα όλες τις αξίες σε ανάλογα επίπεδα τιμών. Αυτή είναι η αλήθεια για την Οικονομία που καλείται να πει η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό, όπως ζήτησε και ο κ. Λοβέρδος... Αυτή τη στιγμή το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει συντάξεις και μισθούς που δεν τους έχει. Υπάρχουν δύο λύσεις. Είτε να συνεχίσει η χώρα να δανείζεται για να πληρώνει, είτε να γίνει μία βίαιη αναπροσαρμογή όλων των αξιών προς τα κάτω. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι δεν υπάρχει κάτι χειρότερο. Υπάρχει! Η Αλβανία του Χότζα είναι η αμέσως επόμενη λύση... Η συνεχής αύξηση του δημόσιου χρέους είναι ένα ανέκδοτο που θα έχει κακό τέλος. Μόνο ένας παράφρονας θα συνέχιζε να δανείζεται και με κίνδυνο να χάσει όλα του τα περιουσιακά στοιχεία, μόνο και μόνο για να μην μάθει η οικογένειά του το οδυνηρό νέο, ότι δεν της φτάνουν οι πόροι για να συνεχίσει να ζει όπως ζούσε. Βρίσκετε υπερβολικό το νούμερο των 300 ευρώ; Κάντε το 500, αν αυτό σας ικανοποιεί. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό πέρα για πέρα ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να καταναλώνουμε λεφτά που δεν έχουμε. Κάποτε ήταν πολύ σημαντικό για μία οικογένεια να αγοράσει ένα αυτοκίνητο. Σήμερα είναι πολύ εύκολο για την ίδια οικογένεια να αγοράσει και δύο και τρία αυτοκίνητα. Περάσαμε δέκα χρόνια υπερβολικής ευμάρειας με δανεικά χρήματα κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ζούμε σε μία χώρα που δεν παράγουμε κάτι. Και το χειρότερο είναι ότι οι πολιτικοί μας ηγέτες συνεχίζουν να σερβίρουν παραμύθια στο λαό, αντί να προσπαθήσουν να αλλάξουν ριζικά αυτή την άρρωστη κατάσταση. Υπήρχε ελπίδα να κάνουμε κάτι, να διορθώσουμε την πορεία μας, αλλά όσο περνάει ο χρόνος και δεν κάνουμε το παραμικρό, τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Κι ύστερα μας φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι, οι δόλιοι ξένοι τραπεζίτες και το διεθνές ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Με τα μυαλά που κουβαλάμε πάμε ολοταχώς προς τον γκρεμό. Είναι η ώρα να πούμε την αλήθεια. Όλη την αλήθεια. Η καταγγελία των διεθνών Οίκων (όσο ύποπτος κι αν είναι ο ρόλος τους) δεν μπορεί να φέρει ευημερία. Δεν είναι λύση.  Η λύση είναι η πλήρης ανατροπή των πάντων. Εδώ και τώρα. Αύριο θα είναι αργά... Θανάσης Μαυρίδης

Η Κάσος είναι τουρκική, ισχυρίζεται η Άγκυρα

Βενιζέλος: Εκ των υστέρων έμαθε το ΥΠΕΞ για την Κάσο

• Της Κύρας Αδάμ

Ο υπουργός Αμυνας Ευάγγ. Βενιζέλος εξέθεσε χθες σοβαρά το υπουργείο Εξωτερικών κατά την ενημέρωση στη Βουλή για την ελληνική στάση στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη.

Το ιταλικό πλοίο πόντισης καλωδίων EXPLORA§Ο Ευάγγ. Βενιζέλος Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις βουλευτών, αποκάλυψε «ξερά» ότι το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ανακάλυψε εκ των υστέρων ότι το ιταλικό ερευνητικό πλοίο (που εκτελούσε εργασίες τοποθέτησης καλωδίων ιταλοϊσραηλινών συμφερόντων ανοιχτά της Κάσου), εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ είχε υποχρεωθεί παρανόμως να ζητήσει και τουρκική άδεια για τη συνέχιση των εργασιών του μέσα στην ελληνική περιοχή.

Το υπουργείο Εξωτερικών, που αρχικώς είχε διαβεβαιώσει ότι δεν είχε ζητηθεί από το ιταλικό πλοίο και η τουρκική άδεια για την εξακολούθηση των εργασιών του, ουδόλως αντέδρασε.

Εξέδωσε όμως χθες το βράδυ ανακοίνωση, με την οποία πληροφορούσε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας «συμμετέχει σήμερα στη δενδροφύτευση του Καστελόριζου, που οργανώνει η Εταιρεία Μελέτης και Καταγραφής Απόδημου Ελληνισμού, σε συνεργασία με το Ελληνοαμερικανικό Ιδρυμα

«Φύτεψε τις ρίζες σου στην Ελλάδα»!!!
Αναλυτικότερα: Ο κ. Βενιζέλος ήταν χθες προθυμότατος στην Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας της Βουλής να εκθέσει αναλυτικώς τα όσα έχουν συμβεί στην περιοχή της Κάσου, μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ με το ιταλικό ερευνητικό πλοίο EXPLORA, το οποίο πόντιζε καλώδια μεταξύ Μπάρι και Τελ Αβίβ και το οποίο εξαναγκάστηκε να ζητήσει και την παράνομη άδεια και από τις τουρκικές αρχές, «γιατί είχε εισέλθει σε τουρκική ΑΟΖ».

Το υπουργείο Εξωτερικών, είπε ο κ. Βενιζέλος, προέβη σε διάβημα στις ιταλικές αρχές, προκειμένου να μη ζητηθεί άδεια από τις τουρκικές αρχές. Ομως, η Τουρκία εξέδωσε τη δική της παράνομη ναυτική αγγελία (NAVTEX) για τον πλου του πλοίου μέσα στην ελληνική περιοχή.
«Απεδείχθη όμως εκ των υστέρων», ανέφερε ο κ. Βενιζέλος, «ότι η ιταλική εταιρεία είχε ζητήσει παροχή άδειας και από τις τουρκικές αρχές... και γι' αυτό οι ελληνικές αρχές ανακάλεσαν τις άδειες στο ιταλικό σκάφος για έρευνες στα ανοιχτά της Πελοποννήσου»...

Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο υπουργός Αμυνας έβαλε «τρίποντο» στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (που μέχρι χθες επέμενε προφορικώς ότι το ιταλικό πλοίο δεν είχε ζητήσει τουρκική άδεια), ενώ παράλληλα πέτυχε να μεταφέρει μερικώς το ενδιαφέρον από την ελληνική ανάμειξη στις επιχειρήσεις στη Λιβύη, στα Δωδεκάνησα...

Ομως το επεισόδιο με το ιταλικό ερευνητικό πλοίο και την παράνομη ανάμειξη της Τουρκίας είναι εξόχως σοβαρό. Η Τουρκία δεν έχει συμφέροντα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στην περιοχή της Κάσου, όπου έγινε το επεισόδιο αυτό.

Η Κάσος απέχει από τις ακτές της Τουρκίας πάνω από 300 χλμ. και ανάμεσα παρεμβάλλονται η Ρόδος και η Κάρπαθος. Το ιταλικό πλοίο είχε ορθώς ζητήσει και είχε λάβει την άδεια του υπουργείου Εξωτερικών για να πραγματοποιήσει τις έρευνές του. Πλην όμως η Αγκυρα το σταμάτησε στην περιοχή της Κάσου και απαίτησε από το ιταλικό πλοίο να ζητήσει και άδεια από την Τουρκία για την ίδια περιοχή και στη συνέχεια η Τουρκία εξέδωσε τη δική της ναυτική αγγελία (NAVTEX).

Δι' αυτού του τρόπου, η Αγκυρα δηλώνει διεθνώς ότι η περιοχή της Κάσου ελέγχεται από την Τουρκία. Με άλλα λόγια, δηλώνει ότι στην περιοχή αυτή Ελλάδα και Τουρκία έχουν ίσα δικαιώματα.
Είναι προφανές ότι η Αγκυρα επιχειρεί «από κάπου» να αντλήσει τα «δικαιώματά της» αυτά στη συγκεκριμένη περιοχή.

Η εμπλοκή της Τουρκίας είναι παράνομη αλλά προφανώς βασίζεται στην, ομοίως παράνομη, διαταγή του ΝΑΤΟ το 2006, βάσει της οποίας απαγορεύει στα ελληνικά ΝΑΤΟϊκά αεροσκάφη να πετάνε πάνω από τα 20 νησιά του Αν. Αιγαίου, στα οποία περιλαμβάνεται και η Κάσος. Εφ' όσον η διαταγή αυτή δεν έχει ανακληθεί εν τοις πράγμασι, το ΝΑΤΟ (και επομένως και η Τουρκία) υποστηρίζει ότι τα νησιά αυτά δεν είναι ελληνικά, διότι σύμφωνα με τον ICAO απαγορεύεται στα στρατιωτικά αεροσκάφη μιας χώρας να πετούν πάνω από την κυριαρχία άλλης χώρας. Ετσι, η Τουρκία θεωρεί τα νησιά αυτά μη ελληνικά... ΠΗΓΗ:kostasxan.blogspot.com

Σαν δούλοι, δεν έχουμε δικαίωμα ούτε στα κορμιά μας

Δεν μας ανήκει ούτε το σώμα μας. Έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση του ΔΝΤ και με προσχέδιό της εισάγει το θέμα της μη αυτοδιάθεσης του σώματός μας. Οι πολίτες αυτής της χώρας, μεταβάλλονται πλέον σε κανονικές μηχανές παραγωγής ακόμη και οργάνων προς μεταμόσχευση!!! Κανείς δεν εξαιρείται, εκτός εάν επικοινωνήσει με την αρμόδια αρχή και υπογράψει την μη συναίνεσή του.

Άσχετα, αν ΠΟΥΘΕΝΑ στο Σύνταγμα της Ελλάδας δεν αναγράφεται κάτι σχετικό... Αλλά, σε ποιό Σύνταγμα να αναφερθούμε, όταν αυτό έχει καταπατηθεί ποικιλοτρόπως από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, χωρίς ΚΑΝΕΝΑΣ πολιτικός να καταγγείλει, χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πολιτικό κόμμα να εγείρει έμπρακτα διαμαρτυρία εναντίον αυτών που συνειδητά καταπατούν και παραβιάζουν οποιονδήποτε νόμο δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δανειστών μας...;

Το σώμα μας δεν ανήκει, πλέον, σε εμάς. Είναι ιδιοκτησία της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία αποφασίζει να το παρέχει όπως η ίδια νομίζει, όπου νομίζει και με ό,ποια ανταλλάγματα νομίζει... Ποιός σας είπε πως είστε άνθρωποι; Ποιός σας είπε πως δεν είστε αντικείμενα προς εκμετάλλευση, κάθε είδους, προκειμένου να μείνουν ικανοποιημένοι αυτοί που σας κυβερνούν... Μικροί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, που δεν μας αξίζει ούτε ένα θαύμα... αυτοί είμαστε... και ως τέτοιοι θα καταγραφούμε στην ιστορία, αφού ανεχόμαστε εκτρωματικούς εγκεφάλους να αποφασίζουν -με νόμους- ακόμη και την τιμή στον... θάνατό μας!

Αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να μην μπορούμε να έχουμε αυτοδιάθεση στο ίδιο μας το σώμα, ενώ η κυβέρνηση αναγνωρίζει διάφορες «αυτοδιαθέσεις», «διαθέσεις» και θέσεις που μειώνουν στο σύνολό της την ίδια την χώρα…! «Απορία ψάλτου βηγξ», θα μου πείτε, και θα έχετε απόλυτο δίκιο, αφού στην αποικία του ΔΝΤ, οι υπάνθρωποι οφείλουν τα πάντα στις «δάνειες δυνάμεις», τις οποίες οφείλουν να ξεπληρώσουν (για τις «χορηγίες» των πολιτικών) ακόμη και με το ίδιο τους το σώμα!!!

Προς, Θεού, μην τολμήσετε να αναρωτηθείτε κατά πόσο έχουμε τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών, κατά πόσο έχουμε τον έλεγχο και την ανεξαρτησία της ίδιας της χώρας μας, αφού η κυβέρνηση-τσίρκο αποφάσισε πως δεν έχουμε τον έλεγχο ούτε του ίδιου του σώματός μας… Φυσικά δεν έχουμε τον έλεγχο στο Αιγαίο, στη Θράκη ή ό,που αλλού… Φυσικά η κυβέρνηση δεν έχει αυτοέλεγχο, αλλά άγεται και φέρεται από τις εντολές των διεθνών τρομοκρατών που επικάθησαν στην «βολική» Ελλάδα…

Ποιο δικαίωμα, άραγε, έχουμε στην ίδια μας τη ζωή; Ποιο δικαίωμα έχουμε να υπερασπίζουμε τα πιστεύω μας ή ακόμη και τις ιδεοληψίες μας; Προφανώς τα δικαιώματα ανήκουν σε λαούς που σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό και το αποδεικνύουν στον οποιονδήποτε τους αμφισβητήσει.

Κι εμείς, οι Έλληνες, έχουμε απωλέσει το δικαίωμα να λογιζόμαστε ως ανθρώπινα όντα.

Και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή μας το απωλέσαμε και το παραδίδουμε καθημερινά, αφού δεν διαολοστέλνουμε τον συρφετό των τρωκτικών, των διεθνών λωποδυτών και των τσακαναογλυφτών τους, που μας έχουν καθίσει στο σβέρκο και μας σοδομίζουν καθημερινά, χωρίς καμία διαμαρτυρία, χωρίς καμία αντίδραση, χωρίς καμία αντίσταση εκ μέρους μας.

Στους «δανειστές» μας, δεν οφείλουμε μόνο τις θάλασσες και τα βουνά μας, δεν τους οφείλουμε μόνο το κάθε πλουτοπαραγωγικό στοιχείο της χώρας μας, δεν τους οφείλουμε τον ουρανό και το νερό της βροχής… τους οφείλουμε τον αέρα που αναπνέουμε και τους παραδίδουμε το δικαίωμα στη ζωή και στον θάνατό μας.

Ποιόν λόγο έχουν, άραγε, να μας σεβαστούν ή να μας φοβηθούν αυτά τα αρπακτικά, όταν πρώτοι εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό;

Κωνσταντίνος

Η απόφαση-προσχέδιο της κυβέρνησης Παπανδρέου περί απωλείας στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των πολιτών

Τη δυνατότητα αφαίρεσης οργάνων από υποψήφιο δότη χωρίς να απαιτείται συναίνεση από συγγενείς προβλέπει το προσχέδιο νόμου του υπουργείου Υγείας «Δωρεά και Μεταμόσχευση Οργάνων και άλλες διατάξεις», που συζητήθηκε χθες στο Υπουργικό Συμβούλιο. Το προσχέδιο εισάγει τον όρο «εικαζόμενη συναίνεση», που σημαίνει ότι εφ’ όσον ο υποψήφιος δότης δεν είχε δηλώσει στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων την αντίθεσή του στη δωρεά οργάνων του όσο ζούσε, θα μπορούν να αφαιρούνται τα όργανα μετά τον θάνατό του.

Το προσχέδιο προβλέπει επιπλέον τη διεύρυνση του βαθμού συγγένειας (από τον 2ο στον 4ο βαθμό) στις ζώσες μεταμοσχεύσεις, ενώ επιτρέπει την αφαίρεση οργάνων από ζώντα δότη με τον οποίο ο ασθενής έχει υπογράψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης ή συνδέεται αισθηματικά (απαιτείται άδεια με δικαστική απόφαση). Σε περίπτωση που μεταξύ δότη και λήπτη δεν υπάρχει ιστοσυμβατότητα, πραγματοποιείται η αφαίρεση οργάνου και ταυτόχρονα ο ασθενής προτάσσεται στην κατάταξη στο εθνικό Μητρώο με τους λήπτες.

Έτσι, σε εν δυνάμει δότες οργάνων για να χρησιμοποιηθούν σε μεταμόσχευση μας καθιστά όλους στο εξής, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το νέο προσχέδιο νόμου για τις μεταμοσχεύσεις που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Θα εξαιρούνται μόνο όσοι θα έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους, όσο ζουν, με δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.

Πιο συγκεκριμένα, το προσχέδιο νόμου αναφέρει ότι η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανών πρόσωπο, πραγματοποιείται εφόσον δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του, κι αυτό ονομάζεται εικαζόμενη συναίνεση.

Κάθε πολίτης που έχει ενηλικιωθεί, μπορεί να δηλώνει την αντίθεσή του στην αφαίρεση οργάνων του μετά θάνατον, σε ειδικό αρχείο που θα τηρείται στον ΕΟΜ αλλά η δήλωσή του θα πρέπει να φέρει βεβαιωμένο το γνήσιο της υπογραφής.

Επίσης, και αυτό το σημείο πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, το νέο προσχέδιο αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να γίνονται κατά περίπτωση μεταμοσχεύσεις και από ιδιωτικά νοσοκομεία. Η δυνατότητα για χειρουργική αφαίρεση οργάνων ή μεταμόσχευση δίνεται πλέον σε νοσηλευτικά ιδρύματα - νομικά πρόσωπα ιδιωτικού και δημοσίου δικαίου κοινωφελούς και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα αλλά και ιδιωτικές κλινικές.
Επίσης, από το προσχέδιο προσδιορίζονται με σαφήνεια οι περιπτώσεις στις οποίες θα πρέπει να γίνεται αφαίρεση οργάνων από ζωντανό δότη.

Το ζήτημα αυτό που αφορά κυρίως τους νεφρούς, μέρος του ήπατος και άλλα όργανα, επιτρέπει τη μεταμόσχευση από ζώντα δότη μόνο στον ή στη σύζυγό του, σε ασθενή με τον οποίο υπάρχει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, σε συγγενή μέχρι και 4ο βαθμό εξ αίματος και 2ο βαθμό εξ αγχιστείας, αλλά και σε πρόσωπο που υπάρχει άμεση προσωπική και συναισθηματική σχέση.

Στην τελευταία περίπτωση θα πρέπει να δίνεται ειδική άδεια με δικαστική απόφαση αφού ελεγχθούν όλες οι προϋποθέσεις αφαίρεσης οργάνων από ζώντα δότη αλλά και η κατάσταση της ψυχικής του υγείας, της ουσιαστικής σχέσης και του συναισθηματικού δεσμού που έχει ο δότης με τον λήπτη.

Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες βλαστοκυττάρων, θα ιδρύονται στο εξής με απόφαση του υπουργού Υγείας και σύμφωνη γνώμη του ΕΟΜ ενώ θα λειτουργούν αποκλειστικά μόνο σε νοσηλευτικά ιδρύματα, στο Δημόκριτο και στο Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών.

Στο προσχέδιο προβλέπονται ποινές για όσους με τη δική τους συναίνεση δίνουν όργανά τους προς μεταμόσχευση και πολύ αυστηρότερες ρυθμίσεις του προβλέπουν ακόμη και κάθειρξη δέκα ετών και πρόστιμο 290.000 ευρώ για οργανωμένες ομάδες που συμμετέχουν στη διακίνηση και εμπορία οργάνων.                                                               ΠΗΓΗ:kostasxan.blogspot.com

Φαήλος Κρανιδιώτης: Η Ελλάδα μετά το μνημόνιο

• Του Φαήλου Κρανιδιώτη

Ζούμε επώδυνα το τέλος μιας εποχής βερεσέ ευμάρειας κι αρτηριοσκληρωτικής πολιτικής ορθότητας. Κυκλοφορούσε πολύ χρήμα. Διακοποδάνεια, γαμοδάνεια (από αυτά που ο άλλος έχει κάνει παιδί, έχει χωρίσει κι ακόμη το πληρώνει), δάνεια για αυτοκίνητο, γι’ αδυνάτισμα, για μπότοξ, ότι τραβάει η ψυχή σας. Οι τράπεζες κλαίγανε στις πόρτες μας και στα τηλέφωνα μας να τις προτιμήσουμε.

Η κατανάλωση σκαρφάλωσε στα ύψη. Άφραγκος, ατσίγαρος και ποδαράτος έμπαινες στην τράπεζα κι έβγαινες μ’ αυτοκίνητο με 72 δόσεις, κινητό που στέλνει email και σφυρίζει κλέφτικα κι έφευγες κατευθείαν με διακοποδάνειο για Μύκονο. Εγώ όμως ήξερα, στα πρώτα δύσκολα χρόνια της δουλειάς μου, ότι αν δεν έχεις λεφτά, κάθεσαι σπίτι σου, δεν πας διακοπές με δανεικά…..

Ο απίστευτος τραπεζικός δανεισμός, στους πάντες για οτιδήποτε, τα κύματα κονδυλίων από την Ε.Ε., οι επιδοτήσεις, τα προγράμματα, και το πελατειακό κομματικό κράτος που στοίβαζε συμβασιούχους στο Δημόσιο, τρεις ανά καρέκλα, υπονόμευσαν ένα αρχαίο θεμέλιο μας: την εργασία ως αξία.

Γιατί να κοπιάσεις, αφού μπορούσες να μπεις στο πρόγραμμα, να υπερτιμολογήσεις και να τα κονομήσεις μαζί βέβαια με τους μύστες της μεθόδου ή αφού μπορούσες να μπεις με σύμβαση στο Χ Υπουργείο; Γιατί να ιδρώσεις για να παράγεις κάτι πραγματικό, που μπορεί να το φάει, να το φορέσει ή να το χρησιμοποιήσει κάποιος και να κερδίσεις λίγα, όταν μπορούσες να γίνεις μέτοχος της κερδοφόρας «Εισαγωγαί – Εξαγωγαί Πεπιεσμένου Αέρος Α.Ε.»; Γιατί να βασανίζεσαι με ελιές, πορτοκάλια και στάρια στο ξεσκέπαστο μαγαζί του χωραφιού, όταν μπορούσες να βγάζεις μεροκάματο ακόπως ως συμβασιούχος και να τρως χάμπουργκερ στο Κολωνάκι αντί για ψωμοτύρι πάνω στην πέτρα;

Όλο αυτό, μαζί με το αεροπλανάκι του Χρηματιστηρίου, σήκωσε στο ζενίθ τον δείκτη της κατανάλωσης, κυρίως επί Σημίτη, και είχε προσέξτε την μαγική παγκόσμια πρωτοτυπία: την εμφάνιζαν ως ανάπτυξη! Όλα αυτά γίνονταν με δανεικά. Με δανεικά λοιπόν αγοράζαμε αυτά που πραγματικά παράγουν οι γερμανοί, γάλλοι, ιταλοί εργάτες κι αγρότες, καταστρέφαμε την δική μας παραγωγή, ενισχύαμε και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, κι αυτό, η κατανάλωση με δανεικά εμφανιζόταν ως ανάπτυξη. Διάβασακάποια πράγματα κι έγραψα κάποτε ένα άρθρο με αφορμή επίσκεψη μου στο εκπληκτικό μουσείο της Μερσεντές στην Στουτγάρδη, για το έπος της ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Να κλαις. Ξέρετε ποιοι ήταν οι κύριοι πολέμιοι της; Οι εισαγωγείς. Και ξέρετε ποιοι ήταν οι πιο πρόθυμοι υπάλληλοι των εισαγωγέων; Οι αρμόδιοι Υπουργοί Μεταφορών. Όταν κάποιοι ρομαντικοί τρελοί ξεπερνούσαν με το δαιμόνιο και την εργατικότητα τους σκοπέλους κι έφταναν να κάνουν κι εξαγωγές, ερχόταν ο πέλεκυς της νομοθεσίας και της εξειδικευμένης, στοχευμένης φορολογίας. Διαχρονικό και διακομματικό έγκλημα.

Κυρίως όμως αυτή η μακρόχρονη διαδικασία υπονόμευσε την εργατικότητα του Έλληνα, την καρτερία και την φιλοτιμία του. Οι γονείς και οι παπούδες μας είχαν μάθει ν’ απλώνουν τα πόδια τους ως εκεί που φτάνει το πάπλωμα τους. Είχαν μάθει να δουλεύουν σκληρά, να κερδίζουν το ψωμί τους με αγώνα. Αναγνώριζαν ως αληθινό πλούτο την αληθινή παραγωγή. Φροντίζω τις ελιές μου, μαζεύω την παραγωγή μου και κερδίζω κάτι χειροπιαστό, λίγα ή περισσότερα αλλά αληθινά. Θεωρούσαν την εργασία αξία από μόνη της και την αυτάρκεια, προσωπική ή εθνική, ως αρετή.

Τριάντα χρόνια αποδόμησης, ψευτογκλαμουριάς, βερεσέ τεμπελιάς, έκαναν ινδάλματα τους επιτήδειους, τα κερδοφόρα λαμόγια.

Σήμερα μια άλλη γενιά που τα ‘χε μάθει όλα εύκολα κι άκοπα, καλείται να περάσει από την έρημο που δημιουργούν το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ και οι νεοφιλεύθεροι βοηθητικοί του. Θα ματώσει.

Στην πράξη η Ελλάδα αποβιομηχανοποιήθηκε. Σε λίγο θα είμαστε η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη, χωρίς ούτε ένα ναυπηγείο.

Στην πράξη επίσης η Ελλάδα αποβιοτεχνοποιήθηκε. Ταξιδέψτε τις Εθνικές Οδούς μας. Δεξιά κι αριστερά θα δείτε τα κουφάρια της ελληνικής μεταποίησης, της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας και τόσων άλλων κλάδων. Τα ελληνικά ρούχα και παπούτσια, κλάδοι που κάποτε απασχολούσαν χιλιάδες ανθρώπους, με εξαγωγές και κάλυψη μεγάλου μέρους της εγχώριας ζήτησης, σήμερα είναι κρανίου τόπος.

Και που πήγαν οι πακτωλοί που μπήκαν στην χώρα για τους αγρότες, για την περιβόητη αναδιάρθρωση της γεωργίας; Η ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι, οι πρόγονοι, ενός εκάστου από εμάς, έγιναν επαίτες των επιδοτήσεων και των αποζημιώσεων. Η χώρα πλέον δεν παράγει ούτε την τροφή της.

Κι από την άλλη βέβαια είχαμε το πιο πρωτόγονο κι αδίστακτο σύστημα διαπλοκής. Εργολάβοι, προμηθευτές, ιδιοκτήτες ΜΜΕ και ομάδων, όλα μαζί σε μια συσκευασία, με αφανείς εταίρους και μέλη της πολιτικής τάξης. Τους πληρώναμε πάντα τα ένα τρία. Ο Λαός δανειζόταν και τους πλήρωνε.

Τώρα όμως ήρθε ο λογαριασμός. Τα δανεικά τελικά δεν ήταν αγύριστα και καλείτε να τα πληρώσει αυτός που τα δανείστηκε: ο Λαός. Όχι αυτοί στους οποίους κατέληξαν ως κόστος και αμοιβές για υπερτιμολογημένα δημόσια έργα, δρόμους, οπλικά συστήματα.

Το πελατειακό κράτος όμως τώρα έμεινε από χρήμα. Η διαπλοκή δεν έχει πλέον λάφυρα να περιμένει. Είναι όμηρος των τραπεζών κι αυτές του κράτους ή το κράτος αυτών. Εάν καταρρεύσει κάτι από τα τρία, τους παίρνει όλους μαζί.

Το βασικό δε πρόβλημα τους είναι ότι η κρατικοδίαιτη αυτή επιχειρηματική τάξη δεν γνωρίζει τι πάει να πει υγιής ελεύθερος ανταγωνισμός. Μια ζωή όλα μιλημένα ήταν, ανδρώθηκαν σε βρώμικο αέρα, σε σκοτεινές κάμαρες. Τώρα θα επιβιώσουν στην αληθινή οικονομία; Μπορούν; Πρέπει; Μήπως είναι ώρα για εξυγίανση και κάθαρση;

Οι συνέπειες της κρίσης κι ακόμη περισσότερο οι συνέπειες της τραγικής αντιμετώπισης της με την δανειακή σύμβαση, με το Μνημόνιο, είναι ορατές.

Ήδη τα στοιχεία λένε πως πάνω από δύο εκατομμύρια Έλληνες πέρασαν το όριο της φτώχειας. Στις λαϊκές συνοικίες, στα μικρομάγαζα που απέμειναν, ξαναεμφανίσθηκαν τα τεφτέρια για τα βερεσέδια. Το βάθεμα της κρίσης δημιουργεί στρατιές από παρίες. Ένα δε ικανό κομμάτι της μεσαίας τάξης ωθείται κι αυτό στην φτώχεια, στην προλεταριοποίηση, ως αποτέλεσμα της καταστροφής σειράς μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων.

Το κόμμα μας, η μεγάλη Κεντροδεξιά, φίλοι και φίλες, δεν είναι το κόμμα κάποιας ανύπαρκτης αριστοκρατίας. Στον Ελληνισμό, οι τελευταίοι πραγματικοί αριστοκράτες μας έπεσαν στα τείχη της Πόλης ή σφάχτηκαν με τους γιους τους μπροστά στον Μωάμεθ, όπως ο Νοταράς. Στην νεότερη Ελλάδα αριστοκρατία ήταν τα πιο γενναία σπαθιά της Επανάστασης, αυτοί που πότισαν με το αίμα τους την αναγεννημένη Ελευθερία μας. Σήμερα αληθινή αριστοκρατία είναι οι καλύτεροι μαθητές και φοιτητές, οι καλύτεροι επιστήμονες, οι καλύτεροι αγρότες, οι πιο φιλότιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, όσοι αγρυπνούν στην προκάλυψη, στα READINESS των μαχητικών και στις γέφυρες των πολεμικών πλοίων, όσοι σκίζουν τους ωκεανούς κι όσοι πέφτουν στο καθήκον προστατεύοντας την ζωή, την τιμή και την περιουσία των Ελλήνων.

Δεν είναι «αριστοκρατία» οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Δεν είναι «αριστοκρατία» τα ακριβοπληρωμένα montblanc των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης, ούτε και οι πολιτικοί κολαούζοι τους. Φίλοι και φίλες, είδατε στην ιρλανδική κρίση πως τα ΜΜΕ αντιμετώπισαν κι εξευτέλισαν τους υπευθύνους, με πόσο ανηλεή τρόπο έλεγξαν την εξουσία; Έχω πάει σε αυτή τη χώρα, σε αυτόν τον λαό κι είναι αξιοθαύμαστος. Δεν υπάρχουν παράθυρα στις ειδήσεις τους, οι δημοσιογράφοι δεν πανικοβάλλουν τον κόσμο. Η είδηση είναι είδηση. Δεν σκηνοθετείται, δεν επενδύεται με υποβλητική μουσική, δεν δραματοποιείται. Σέβονται την αλήθεια. Σέβονται τον λαό, γιατί ο Λαός δια του κράτους τους ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ να εκπέμπουν και να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον κι όχι την πάρτη τους.

Σήμερα λοιπόν, μετά το Μνημόνιο η ελληνική κοινωνία υφίσταται ένα σοκ.

Κι αν σε πολλά πράγματα χρειάζεται να κάνουμε άλματα στο μέλλον, σε άλλα πρέπει να κάνουμε δυο βήματα πίσω. Να βρούμε τις αρχαίες κραταιές δυνάμεις του Ελληνισμού, την Φιλοτιμία και το Δαιμόνιο και ν’ ακουμπήσουμε γερά πάνω τους.

Το κόμμα μας αποκτά πλέον μια λαϊκότερη βάση. Τους πολλούς και αδύναμους που ωθούνται από τα πράγματα στο περιθώριο και την μεσαία τάξη που ένα μέρος της ήδη πλήττεται και η υπόλοιπη κινδυνεύει.

Η δική μας διαφορά από την αριστερά δεν είναι μόνο η πίστη στο Έθνος και στο Εθνικό Κράτος αλλά και η πίστη στην Εθνική και Κοινωνική Ενότητα. Γι’ αυτό και θεωρούμε την Κοινωνική Δικαιοσύνη πρώτιστο πατριωτικό καθήκον. Γιατί η Κοινωνική Δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο της κοινωνικής ειρήνης, αμβλύνει της αντιθέσεις, εξασφαλίζει την κοινωνική κινητικότητα. Έτσι ώστε ο γιος του τελευταίου αγρότη και βοσκού, του τελευταίου εργάτη και μικροϋπάλληλου, να μπορεί, αν το αξίζει, να γίνει Αρχηγός του Κράτους. Έτσι λειτουργεί μια υγιής Δημοκρατία κι όχι με γιους και κόρες του πατέρα τους. Δεν βλέπουμε την κοινωνία ως πεδίο ταξικού πολέμου. Όλοι, ψηλά ή χαμηλά, πλούσιοι και φτωχοί, έχουν δικαιώματα αλλά και καθήκοντα. Και για όλους υπάρχει η κόκκινη γραμμή του κοινού, του εθνικού συμφέροντος.

Αντίθετα, μέρος της Αριστεράς επενδύει στην καταστροφή, ακόμη κι αν δεν το λέει. Θέλουν την κατάρρευση, γιατί νομίζουν ότι η κατεστραμμένη μεσαία τάξη θα ριζοσπαστικοποιηθεί προς τ’ αριστερά. Αντίληψη που η Ιστορία απέδειξε ότι είναι τραγικά εσφαλμένη και πάνω απ’ όλα ολέθρια για το κοινωνικό σύνολο.

Τι χρειαζόμαστε λοιπόν; Τι χρειάζεται σήμερα η κοινωνία; Χρειαζόμαστε έναν καλό σαράφη, έναν καλό λογιστή που στο τέλος της μέρας θα χτυπάει το Ζ στη μηχανή και το μαγαζί ΕΛΛΑΣ θα είναι στα ίσα του, αφού πληρώσει δόσεις, τόκους και πανωτόκια; Θέλουμε απλά καλύτερο διαχειριστή που να ξέρει να μετράει ως τα 350 δις ή όσο θα φτάσει το χρέος;

Λέγανε πως ο Σημίτης ήταν καλός σαράφης. Απολαμβάνουμε τώρα, μεταξύ άλλων, τα μνημειώδη στάδια, κωπηλατοδρόμια κλπ. Εμείς τα κεράσαμε… Γιατί τότε έγινε η μεγαλύτερη επιδρομή στο κρατικό χρήμα αλλά και άμεσα στις τσέπες όλων μας: Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί Αγώνες, όπλα.

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτό που κυρίως απαιτείται είναι κάτι μη τεχνοκρατικό: ηθικό, φρόνημα. Ακόμη κι οι κυνικοί κι αριθμολάγνοι της οικονομικής επιστήμης συμφωνούν ότι ο σημαντικότερος παράγοντας στην οικονομία, στην αγορά, είναι η ψυχολογία. Άλλοι λένε το 50% κι άλλοι λένε το 70%!

Μπορούν λοιπόν να οδηγήσουν την χώρα στην έξοδο από την κρίση και το Μνημόνιο αυτοί που επί ενάμιση χρόνο απειλούν κι εκβιάζουν τον Λαό; Αυτοί που κράδαιναν πιστόλια και μιλούσαν για γκρεμούς, πτώχευση, στάση πληρωμών, τιτανικούς, παγόβουνα και ναυάγια; Μπορείς να είσαι Πέμπτη Φάλαγγα κι εμψυχωτής μαζί; ΟΧΙ.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: οι Έλληνες έχουμε τρεις εναλλακτικές επιλογές.

1. Επιβραβεύουμε την νεοφιλεύθερη ανθρωποφαγία του ΠΑΣΟΚ και των εξαπτέρυγων και πάμε στο άγνωστο χέρι χέρι με τους θύτες μας, τα κομματικά δημιουργήματα της διαπλοκής, που τώρα υποδύονται τους σώφρονες και τους ανανήψαντες. Κι όποιοι επιβιώσουν.

2. Ακολουθούμε την μεταφυσική λογική της αριστεράς που με πρόταση νόμου του ΚΚΕ ήθελε, πχ να θεσμοθετήσουμε ελάχιστο μισθό 1700 ευρώ, αντίστοιχο επίδομα ανεργίας κλπ, αν θυμάμαι καλά. Προτείνω με νόμο επίσης να καταργήσουμε τον Θάνατο και τις αρρώστιες, να θεσπίσουμε την ισόβια πίστη ανδρών και γυναικών στο γάμο. Γιατί όχι; Τζάμπα είναι.

3. Να επιλέξουμε την μοναδική αστικοδημοκρατική επιλογή. Την πρόταση του Αντώνη Σαμαρά και της ΝΔ, που επενδύει στην δημιουργία, όχι στην καταστροφή, που δίνει ένα θετικό στόχο στον Λαό, χωρίς απειλές κι εκβιασμούς. Μια πρόταση Ελληνική, ανθρωποκεντρική και ταυτόχρονα τεχνοκρατική, που έχει σαν όπλο αλλά και γνώμονα την εθνική και κοινωνική ενότητα, την ανάπτυξη της παραγωγής, την δημιουργία αληθινού πλούτου. Μια πρόταση με φρόνημα, Ιδέες, Ήρωες και Σύμβολα, που έρχονται βαθιά από την Ιστορία και πάνε ολόϊσια στο Μέλλον.

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες,

Λένε μερικοί, συνήθως πίσω από την πλάτη μου, ψιθυριστά. «Μα πως μιλάει έτσι; Εμείς είμαστε σοβαρό αστικό κόμμα».

Λοιπόν, είναι μέσα στην αίθουσα αυτή κανείς που έχει καμμιά δεκαριά εκατομμύρια Ευρώ στην Ελβετία; Σαλέ στις Άλπεις; Κανείς; Σούπερ τάνκερ; Τίποτα, ε; Ε, τότε, αδέρφια, επειδή ούτε κι εγώ έχω, εδώ μαζί θα την βγάλουμε την ανηφόρα. Με όσους κι όσα αγαπάμε. Και για να αγωνιστούμε γι’ αυτά χρειαζόμαστε Αρχηγό. Έχουμε. Χρειαζόμαστε Ιδέες. Έχουμε. Χρειαζόμαστε Φρόνημα. Το έχουμε. Αυτά χρειαζόμαστε. Σαβουάρ βιβρ, δεν χρειαζόμαστε. Η διαπλοκή κι η αυλή τους κρατάνε το πηρούνι με το αριστερό, εμείς με αυτό που κρατάμε την πένα, την τσάπα και τ’ όπλο: με το δεξί.

Σας ευχαριστώ.
ΠΗΓΗ:kostasxan.blogspot.com

Σκότωσαν το άλογο και τώρα το μαστιγώνουν για να τρέξει!

Τη Δευτέρα συγκλήθηκε κυβερνητική σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό με θέμα την οικονομική ανάπτυξη. Φυσικά για καμία ανάπτυξη δεν συζήτησαν.

Απλά βαφτίζουν ανάπτυξη τις εκποιήσεις αφού μόνο με αυτές ασχολήθηκαν.

“Έχουμε αφήσει πίσω τα χειρότερα” δήλωσε ικανοποιημένος για το έργο του ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Έργο με το οποίο συμφωνεί και ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος επέστρεψε από τις Βρυξέλλες πάλι νικητής, δηλώνοντας πως δικαιώνεται η στρατηγική μας! Καθησύχασε μάλιστα τους Έλληνες, πως από δω και τώρα δεν θα έχουμε νέα οικονομικά μέτρα, αλλά μόνο διαρθρωτικές αλλαγές.

ΚΑΘΩΣ τα έσοδα του δημοσίου πάνε κατά διαόλου (-16% τον Μάρτιο!) αφού στην αγορά δεν υπάρχει ρευστό, ούτε για δείγμα, οι πεφωτισμένοι του υπουργείου Οικονομίας ετοιμάζουν τις ακόλουθες διαρθρωτικές αλλαγές.

Μείωση κοινωνικών επιδομάτων, όπως π.χ. επιδόματα ανεργίας, πολυτεκνικό επίδομα, επίδομα ΟΓΑ κ.λπ. Ακολουθούν νέες αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, νέες αυξήσεις (για τρίτη φορά) του ειδικού φόρου στα καύσιμα και τα τσιγάρα, αυξήσεις στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων 30% σε δύο δόσεις (καλοσύνη τους ), επιβολή φόρου στα αναψυκτικά, επιβολή πράσινου φόρου (γενικώς και αορίστως), επιβολή ειδικού τέλους στα αυθαίρετα κτίσματα και αύξηση τελών κυκλοφορίας.

Τι; Δεν είναι αυτά διαρθρωτικές αλλαγές;

Ποιόν θα πιστέψουμε, εσάς ή τον φιλαλήθη Γ. Παπανδρέου;

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες στη Λισσαβώνα αν και δεν νίκησε όπως ο δικός μας δήλωσε.

“Η Πορτογαλία δεν χρειάζεται ένα σχέδιο διάσωσης και θα διατηρήσω αυτή τη θέση για να υπερασπιστώ τη χώρα μου. Επειδή γνωρίζω τι σήμαινε αυτό για την Ελλάδα και την Ιρλανδία και δεν εύχομαι να πάθει τα ίδια και η Πορτογαλία.”

Και εκεί που σχεδιάζαμε να παρακάμψουμε ως προεκλογικές τις δηλώσεις Σόκρατες, έρχεται και ο επίτροπος Όλι Ρεν και κάνει την εκτίμηση πως η Πορτογαλία και η Ισπανία μπορούν ακόμα να αποφύγουν τον μηχανισμό στήριξης! Έχουμε μπερδευτεί τελείως.

Δεν είναι καλό πράγμα τελικά ο μηχανισμός στήριξης;

ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ, γιατί τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Η ανεργία εκτοξεύεται σε ύψη μη διαχειρίσιμα, με συνέπεια τα ασφαλιστικά ταμεία να κινδυνεύουν με κατάρρευση. Οι εμπορικές δραστηριότητες είναι σε επίπεδα Φουκουσίμα και η παραγωγική διαδικασία σε ό,τι αφορά την εσωτερική αγορά συρρικνώνεται δραματικά. Τα σχέδια για πώληση δημόσιας περιουσίας είναι απλώς επιθυμίες και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα αφού κανείς δεν γνωρίζει ούτε την αξία της ούτε τη νομιμότητά της!

ΟΠΩΣ μου περιέγραφε την κατάσταση ο κρεοπώλης της γειτονιάς μου, μπαίνουν τρεις στο μαγαζί του και ψωνίζουν με μετρητά, ακολουθούν τρεις, που ψωνίζουν βερεσέ και μετά μπαίνουν άλλοι τρεις που ζητάνε δανεικά!

Αν πω σε όλους ναι μου έλεγε, όπως μπαίνω στο κατάστημα, έτσι και θα βγαίνω, με άδεια την τσέπη. Τα πάγια του μαγαζιού είναι πλέον 150 ευρώ τη μέρα και αν καθυστερήσω φόρους ή ασφαλιστικές εισφορές κινδυνεύω να μπω φυλακή και δυστυχώς η μηχανή του κιμά δεν θεωρείται αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο.

ΑΝ ΑΥΤΗ η κατάσταση τραβήξει μακριά, που κατά τη γνώμη μου θα τραβήξει, σε 10 χρόνια ο πληθυσμός της χώρας σε ό,τι αφορά τους Έλληνες θα μειωθεί δραματικά, αφού ούτε γάμοι γίνονται πλέον, ούτε φυσικά και οι Έλληνες έχουν διάθεση και δυνατότητες να κάνουν παιδιά.

Άλλωστε το κύμα της μετανάστευσης Ελλήνων έχει ήδη φουντώσει ειδικά στις νέες ηλικίες και το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας οικονομίας, όσης τέλος πάντων θα έχει απομείνει, θα υπηρετείται από μετανάστες.

Τούτοι εδώ μαστιγώνουν ένα ψόφιο άλογο για να το κάνουν να τρέξει, δήλωσε ο καθηγητής Γ. Βαρουφάκης στην έκπληκτη κ. Στάη.

Ωραία δουλειά και κυρίως εύκολη!                                                                                                         

ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ “ΝΤΙ ΠΙΕΤΡΟ” ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΩΝ;

Η ιταλική Δικαιοσύνη αποτελεί μοναδικό παράδειγμα αμείλικτου διώκτη της διαφθοράς των πολιτικών. Πουθενά στον κόσμο δικαστές και εισαγγελείς δεν έπαιξαν με τόση μαεστρία τον ρόλο του «τιμωρού αγγέλου» όσο στην Ιταλία τα τελευταία 20 χρόνια.

Ο όρος «επιχείρηση “Καθαρά χέρια”» έχει γίνει λήμμα στα λεξικά, ως εργαλείο κάθαρσης, δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι κάθε διεφθαρμένου. Πρωτακούστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, τότε που το μαχαίρι των δικαστών έφτασε στο κόκαλο, με αποτέλεσμα να τιναχτεί στον αέρα όλο το μεταπολεμικό κομματικό σκηνικό.
Ηταν η εποχή όπου ένας πρωθυπουργός, ο Μπετίνο Κράξι, αρχηγός των Σοσιαλιστών, αναγκάστηκε να... αυτοεξορισθεί φυγόδικος στην Τυνησία, όπου και πέθανε ντροπιασμένος. Ο ξέφρενος χορός των σκανδάλων, στον οποίο τον ρυθμό έδινε η Μαφία, παρέσυρε τους επιφανέστερους των πολιτικών.
Η επιχείρηση «Καθαρά χέρια» άρχισε στις 17 Φεβρουαρίου του 1992, από τον θρυλικό εισαγγελέατου Μιλάνου Αντόνιο ντι Πιέτρο που διέταξε τη σύλληψη του Μάριο ντι Κιέζα, στελέχους των Σοσιαλιστών που βρέθηκε με μια σακούλα χρήματα, 7 εκατ. λιρέτες, το μισό από το ποσό που είχε συμφωνήσει να καταβάλει στη Μαφία ο επιχειρηματίας Λούκα Μάνι, ο οποίος κατήγγειλε απηυδισμένος τους εκβιαστές του, πολιτικούς και ανθρώπους του υποκόσμου. Οι έρευνες απλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Αποκαλύφθηκε όργιο διαφθοράς,  δίκτυο συναλλαγών των «κορυφαίων» της πολιτικής με το οργανωμένο έγκλημα.
Εμπλέκονταν επιχειρηματίες, κομματικά στελέχη, βουλευτές, γερουσιαστές, υπουργοί- και ένας πρωθυπουργός, ο Μπετίνο Κράξι. Εκπληκτος ο ιταλικός λαός παρακολούθησε την αποκαθήλωση των... «ευϋπόληπτων προσώπων» που κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή της χώρας. Κόμματα ιστορικά, όπως η Χριστιανική Δημοκρατία, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ιταλικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα, το Ιταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, εξαφανίστηκαν ή μεταμορφώθηκαν για να μπορέσουν να επιζήσουν.
Ο κόσμος ξεσηκώθηκε, οργανώθηκε, διαμαρτυρήθηκε. Το «Ντι Πιέτρο, δώσε μας όνειρα!» έγινε σύνθημα που κανείς δε μπορούσε να αγνοήσει.
Η ίδια ακριβώς κατάσταση έχει αποκαλυφθεί και στην Ελλάδα των πρασινο-κοκκινομπλέ ακρίδων, με τη διαφορά ότι η ελληνική δικαιοσύνη στην καλύτερη περίπτωση σφυρίζει αδιάφορα, αφήνοντας τους Μαντέληδες, τους Τσουκάτους, τους Τσοχατζόπουλους και ένα σωρό άλλους... επιχειρηματίες της πολιτικής -όλων των κομμάτων- να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να γελάνε εις βάρος μας, αφού και τα έφαγαν και κανείς δεν τους τιμώρησε!
Οι δικαστές ήξεραν μόνο να μαζευτούν έξω απο τον Άρειο Πάγο την περασμένη εβδομάδα για να δηλώσουν την... αγανάκτηση και αντίθεσή τους, σχετικά με συνταξιοδοτικά και μισθολογικά δικαιώματά τους. Όμως ο ελληνικός λαός που εξακολουθεί να έχει εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη, αναμένει με αγωνία έναν Έλληνα Ντι Πιέτρο και μια νέα επιχείρηση “καθαρά χέρια”! Θα βρεθεί άραγε κανείς απο τους χιλιάδες εισαγγελείς για να πράξει το καθήκον του και να αποκαταστήσει την έννοια του δικαίου που το πολιτικό σύστημα ποδοπάτησε;

Δ.Μ.                                                                                                                       ΠΗΓΗ:www.stoxos.gr

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΕΒΡΑΪΚΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

World Almanac, 1933 (page 419) - 15.3 million
World Almanac, 1938 (page 510) - 15.75 million
World Almanac, 1947 (page 748) - 15.7 million
World Almanac, 1949 (page 289) - 15.7 million

Μα δεν πέθαναν 6.000.000 Εβραίοι απο το Ολοκαύτωμα των Ναζί ;;;;;;;                                                                          ΠΗΓΗ:kataklismos.blogspot.com

Η λέξη Δαίμων : Το “λάφυρο” των νικητών

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός ( περιοδικό discovery and science, εκδ. ΔΟΛ)
Η νοηματική μετάλλαξη της λέξης δαίμων θυμίζει κάτι από τα λάφυρα των νικητών. Θυμίζει τους αρχαίους αριστοκράτες που κατέληξαν στις γαλέρες των νικητών Ρωμαίων θυμίζει, θυμίζει… αναρίθμητες περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν ότι ο νικητής ποτέ δε σέβεται «τα ιερά και τα όσια» των ηττημένων.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα  από την αρχή. Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρ. δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην  ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη [1]
Επίσης, στη λ. Δαίμονα απέδιδαν  την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Απ εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος)
Όμως, στου χρόνου τα γυρίσματα καθιερώνεται η νέα θρησκεία: ο Χριστιανισμός. Η λέξη που δήλωνε τον αγνό θεό των Αρχαίων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ο καλός άγγελος γίνεται κακό δαιμόνιο. Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα,( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος). Έτσι, δημιουργήθηκαν οι λέξεις: δαιμόνιος, δαιμονισμένος, δαιμονόπληκτος, δαιμονιστής, δαιμονολατρία, πανδαιμόνιο κ. α. Μ΄ αυτή τη σημασία μεταφέρθηκε και στην Εσπερία (Ιταλ: demoniaco, demonomania, pandemonio. Γαλλ.: demon.  Αγγλ.:daemon, daimon. Γερμ: Damon)
Φαίνεται ότι η λέξη δε στέριωσε ούτε και στην ελληνική πόλη Ευδαίμων, στην Ερυθρά θάλασσα, 1ο αιων. π.Χ. Οι Ρωμαίοι θα την μετονομάσουν/μεταφράσουν σε “Arabia Felix”. Σήμερα, είναι το λιμάνι Aden (Υεμένη).
Οι τελευταίες «εστίες αντίστασης» καταγράφονται στη λέξη: ευδαιμονία,  όπου ο δαίμων μεταφέρεται με την έννοια του θεού. Έτσι, για να θυμίζει ότι εκεί που τώρα φτύνουμε εμείς (π.χ. “φτου σου δαιμονισμένε”), κάποιοι είχαν εναποθέσει τη σωτηρία της ψυχής τους.
Τι τραβάνε και αυτές οι λέξεις…
Παραπομπές
[1] α) Ηράκλειτος “ήθος ανθρώπω δαίμων” (: Δαίμων/θεός για τον άνθρωπο δεν είναι παρά ο χαρακτήρας του), β) Δημόκριτος (είναι υπόθεση της ψυχής η ευδαιμονία και η κακοδαιμονία), γ) Αριστοτέλης στα Ηθικά  Νικομάχεια (η ευδαιμονία είναι κάποια ενέργεια με τους κανόνες της τέλειας αρετής),  δ) Λυσίας, επιτάφιος, 78, «ο δαίμων ο την ημητέραν μοίραν ειληχώς απαραίτητος», ε) Ξενοφών, απομνημονεύματα, Α,1, «ως φαίη ο Σωκράτης  το δαιμόνιον εαυτω σημαίνειν».               ΠΗΓΗ:www.24grammata.com

Oλη η Ελλαδα σε μια πολη..την Κερατεα

Οταν εμεις οι υπολοιποι αναστεναζομε κατω απο την καθημερινη τρομοκρατια της διαχειρισης και των ΜΜΕ,οταν εμεις απλα καθομαστε αναπαυτικα μεσα στα χιλιαδες προβληματα μας και περιμενουμε να μας βγαλουν απο την κριση μια ομαδουλα ανικανων,οταν κομματα,συνδικαλιστες αποδεχονται τις καταργησεις δικαιωματων του λαου και την φτωχεια και ανεχεια που θα προκυψει απο αυτες...

Σε μια γωνια της Αττικης ο λαος μας δειχνει οτι δεν ειναι ολα οπως μας τα λενε,οτι η τρομοκρατια δεν περναει,οτι ο εκφοβισμος για να ωφεληθουν οι εργολαβοι φιλοι των κυβερνωντων δεν ειναι δεκτος.
Μα ναι το ξερουμε οτι υπαρχει προβλημα με τις χωματερες,γιατι δεν φτιαχνουν την επομενη στην Εκαλη?
Στο Καστρι?
Στην Ραφηνα εξω απο το σπιτι του πρωην?
Γιατι εκει μενουν οι ελιτιστες της χωρας,μαζι με τους κλεφτες του χρηματηστηριου,τους μιζαδορους και ολους αυτους που επι δεκαετιες επιναν το αιμα μας.

Και ζουν στην Κερατεα μια κατασταση Ισραηλινης κατοχης,ζουν τα ματ απο το πρωι εως το βραδυ,ζουν την επιθεση των μεσων μαζικης ενημερωσης,και δεν το βαζουν κατω.
Ενω εμεις υπομονετικα περιμενουμε τα νεα μετρα,και τα επομενα,ενω εμεις προσπαθουμε να καταλαβουμε τι εχει γινει εκεινοι μας δειχνουν τον δρομο.
Δεν ειναι ολα οπως μας τα λενε οι διαχειριστες μας,η αληθεια απεχει παρα πολυ απο αυτα που μας σερβιρουν.

Θελετε να κανετε ΧΥΤΑ στην Κερατεα?
Καντε τον επομενο στην Εκαλη
Λαικιστικο ε?
Ετσι ειμαστε εμεις οι Ελληνες...λαικιστες,ειχαμε καλο δασκαλο τον μοιχο αρχηγο σας πασοκοι. 

ΠΗΓΗ:harrytsopanos.blogspot.com

Aνακοίνωση του Πανελλήνιου Συνδέσμου Φιλάθλων (ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ.) ΑΠΟΕΛ

Δημοσιεύουμε αυτούσια την ανακοίνωση που εξέδωσε ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Φιλάθλων ΑΠΟΕΛ:

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε πως την Τετάρτη θα είναι προσκεκλημένος στο οίκημα του ιστορικού μας σωματείου ο εκ Λεμεσού ορμώμενος πολιτικός και αρχηγός της «δεξιάς» παράταξης, κύριος Νίκος Αναστασιάδης, γνωστός για τις θέσεις του στο Κυπριακό.

Ως ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ ΑΠΟΕΛ εναντιωνόμαστε κάθετα σε κάτι τέτοιο, όπως και σε οποιαδήποτε ενέργεια προώθησης κομματικών συμφερόντων μέσω του σωματείου μας ή προσπάθεια σύνδεσης του ΑΠΟΕΛ μας με κόμματα και ψηφοθηρικά παιχνίδια. Θυμίζουμε πως ο κύριος Αναστασιάδης, που καλείται ως ομιλητής στο οίκημα του σωματείου μας για την επέτειο της έναρξης του Ενωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, διατράνωσε το ΝΑΙ το 2004 στο σχέδιο Ανάν και συναίνεσε στο να τουρκοποιηθεί η πατρίδα μας και να καταστεί προτεκτοράτο ξένων συμφερόντων. Ο ίδιος πολιτικός ήταν έτοιμος στις προεδρικές εκλογές να κάνει την «υπέρβαση» και να στηρίξει την εκλογή Χριστόφια. Στο τι έχει πράξει ο τελευταίος τόσο στις παράνομες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, όσο και στην εσωτερική πολιτική είναι περιττό να αναφερθούμε.

To 2005 μάλιστα, ο κύριος Αναστασιάδης, έγινε ο πρώτος Κύπριος πολιτικός που επισκεπτόταν την Άγκυρα μετά το Μακάριο και δε δίστασε να κάνει δηλώσεις με φόντο το σύνθημα του ισλαμικού κόμματος «Όλα για την Τουρκία!». Κατά την επίσκεψή του τότε, έκανε προκλητικότατες δηλώσεις λέγοντας ότι «πρέπει να ξεχάσουμε το παρελθόν μας», δίνοντας μάλιστα και άφεση αμαρτιών στους Τούρκους για τα πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης δηλώνοντας «αντί της σωφρόνου συμπεριφοράς, επιλέγαμε ως πατριωτικήν πράξιν τα συνθήματα» σπιλώνοντας τη μνήμη των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ και των νεκρών Κωνσταντινουπολιτών συμπατριωτών μας. Τις πατριωτικές κορώνες όμως, τις θυμάται μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές, ενώ τον υπόλοιπο καιρό το παίζει δήθεν προοδευτικός και στα μνημόσυνα των Ηρώων σχεδόν ποτέ δεν παρίσταται...

Την ίδια απέχθεια που μας προκαλεί η πρόσκληση του κυρίου Αναστασιάδη στο σωματείο, μας προκαλούν και οι διαφημίσεις του κυρίου Χρίστου Στυλιανίδη με το έμβλημα του σωματείου μας και οι λοιπές διαφημίσεις-σποτάκια που καπηλεύονται προκλητικά το όνομα και το έμβλημα του ΑΠΟΕΛ μας για να εξυπηρετήσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, όπως και οι ανακοινώσεις σωματείου και εταιρίας ποδοσφαίρου το 2008, όπου καλούσαν τον κόσμο του ΑΠΟΕΛ να ψηφίσει υπέρ του Ιωάννη Κασουλίδη.

Η ανακοίνωση αυτή είναι μήνυμα και για τους διοικούντες, τόσο του σωματείου όσο και τις εταιρίας, ώστε να κατανοήσουν ότι το ΑΠΟΕΛ δεν είναι μαγαζί κανενός.

Ο κόσμος του Θρύλου και ιδιαίτερα οι οργανωμένοι του οπαδοί δεν θα γίνουν αυτό που θέλετε.Το ΑΠΟΕΛ πρέσβευε ανέκαθεν τα εθνικά ιδεώδη και αποτελούσε πυρήνα αντίστασης κατά των εχθρών. Ξένων και ιθαγενών…Το ίδιο θα κάνει και τώρα, είτε το θέλετε, είτε όχι.

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος ΕΛΛΗΝΩΝ Λευκωσίας, δεν μπορεί να έχει καμία σύνδεση με πολιτικούς όπως τον κύριο Αναστασίαδη, αλλά ούτε και με κανένα άλλο κόμμα που θέλει να καπηλεύεται το όνομα του ιστορικού μας σωματείου για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών και αντιεθνικών συμφερόντων.

Πολλάκις μάλιστα στο παρελθόν μετά από παρεμβάσεις του κυρίου Αναστασίαδη η ομάδα μας βγήκε ζημιωμένη στα αγωνιστικά δρώμενα υπέρ άλλων εθνικοφρόνων σωματείων, όπως έγινε και φέτος στους αγώνες κυπέλλου με τον Απόλλωνα, όπου δεχθήκαμε μετά από σφαγιαστική διαιτησία τον αποκλεισμό. Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι ο προπονητής της λεμεσιανής ομάδας, Ανδρέας Μιχαηλίδης είναι υποψήφιος με το κόμμα του Αναστασιάδη στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Και ο νοών, νοείτο…

Οι ΑΠΟΕΛίστες Ήρωες που θυσιάστηκαν για την Ελλάδα δεν έχουν καμία σχέση με τον κύριο Αναστασιάδη και τα πεπραγμένα του. Το ΑΠΟΕΛ το ίδιο ως Ιδέα δεν έχει καμία σχέση με τέτοιους ανθρώπους. Όσοι θέλουν να καπελώσουν το φορέα των ιδεών του Ελληνισμού στην Κύπρο που ονομάζεται ΑΠΟΕΛ, θα μας βρουν μπροστά τους.

Στο ΑΠΟΕΛ λοιπόν, κύριε Νίκο Αναστασίαδη είσαι ανεπιθύμητος!

Αν κάποιοι σε κάλεσαν νομίζοντας ότι έτσι πράττουν σωστά, εμείς σου απαγορεύουμε να περάσεις την πόρτα του οικήματος του Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου ΕΛΛΗΝΩΝ Λευκωσίας.

Όπως και σε κάθε πολιτικό από όπου κι αν προέρχεται…εμείς σαν ΑΠΟΕΛίστες δεν είμαστε αρνιά, ούτε θα γίνουμε ποτέ… Αυτά που χλευάζουμε δεν τα θέλουμε στο σπίτι μας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΡΥΛΟ

ΚΟΜΜΑ ΜΑΣ Ο ΑΠΟΕΛ!

Παν.Συ.Φι ΑΠΟΕΛ
ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΑΝΩΤΕΡΟΙ

ΝΕΟΤΕΡΑ:

Τελικά, μετά τις αντιδράσεις των οργανωμένων οπαδών του ΑΠΟΕΛ, η εκδήλωση για τον εορτασμό της 1ης Απριλίου στο οίκημα του Σωματείου με ομιλητή το Νίκο Αναστασιάδη ματαιώθηκε... ΠΗΓΗ:antiparakmi.blogspot.com

Ποιος φοβάται τον Φαήλο Κρανιδιώτη;

Στην RealNews της 26/3/2011 διαβάσαμε για την γαλάζια επανασταση των βουλευτών της ΝΔ. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης έχει δημιουργήσει πρόβλημα στα ήσυχα στελέχη του κόμματος που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους και να μη δυσαρεστήσουν κανέναν. Ο λόγος του δυνατός και μεστός ταράζει το τέλμα της ΝΔ. Η ΝΔ για 35+1 χρόνια έχει αποδειχθεί ανίκανη να ψελλίσει κριτικό λόγο ενάντια στον αριστερίστικο “φωταδισμό” και την “προοδευτική” απολυταρχία που λυμαίνεται την χώρα και την κατέβασε στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα και σήμερα χτίζει και άλλα για να την κατεβάσει ακόμα πιο κάτω.
Τρόμαξαν τα παιδιά της ΝΔ με την παρατήρηση του Φαήλου ότι “ κόμμα και κυβέρνηση χωρίς ιδεολογία είναι σώμα χωρίς ψυχή” (Δημοκρατία, 16/3/2011). Τα διάφορα παραδείσια πτηνά της ΝΔ φοβήθηκαν ότι μπορεί να βρεθούν στην ανάγκη να αποκτήσουν λόγο, πιστεύω και ιδεολογία. Οι απεργοί της ενεργού δράσεως, σφραγίζουν τα χείλη και απέχουν σαν “πράοι ειρηνιστές από τον αγώνα κατά του Πασοκικού αμοραλισμού. Ιστανται με το όπλο παρά πόδα ελπίζοντας ότι η εξουσία θα πέσει στα χέρια τους σαν σάπιο φρούτο. Ξεσπάθωσαν κατά της “ομάδας του προέδρου” οι γαλάζιοι βουλευτές όμοιοι με θρησκόληπτους της παλαιάς Ρωσίας που αχρήστευσαν τις γενετήσιες ικανότητες τους, οι στερούμενοι σθένους, αποφασιστικότητας, πυγμής.
Σήμερα οι Έλληνες στενάζουν. Ζητάνε την υιοθέτηση από την ΝΔ μίας θαρραλέας εθνικής πολιτικής που να δίνει απαντήσεις στα πάντα. Ο Φαήλος Κρανιδιώτης έχει το θάρρος να προτείνει, να σηκώσει την σημαία του αγώνα και όμως τα γαλάζια στελέχη ξεσηκώθηκαν. Αντι για την ιδεολογία του αγώνα προτιμούν την φακιρική ανυπαρξία του ευδαιμονισμού και της ησυχίας. Τους βολεύει το ιδεολόγημα του “κοινωνικού νεοφιλευθερισμού”. Είναι ώραίο. Ακούγεται μυστηριακό άσχετα αν είναι σκέτη αντίφαση. Κοινωνικός και νεοφιλευθερισμός; Σε ποίο οικονομολογικό σύγγραμμα το βρήκαν οι εγκέφαλοι της ΝΔ. Είναι ένας δημιουργικός συνδυασμός λέξεων που διευκολύνει τους ηττοπαθείς, δήθεν λεπτεπίλεπτους λευκορώσους της ΝΔ και τους απαλλάσσει από την ανάγκη να μιλήσουν στους Έλληνες την γλώσσα της Αλήθειας, Να ξεσκεπάσουν την κενότητα του αριστερού λόγου που ταλάνισε τους Έλληνες για 35+1 χρόνια. ΠΗΓΗ:tabouri.blogspot.com

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 1870 ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ

                                                                                 Η παιδική και η εφηβική ηλικία του Παύλου Μελά

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1870 στην Μασσαλία της Γαλλίας. Πατέρας του ήταν Μιχαήλ Γ. Μελάς (1833-1897) και μητέρα του η Ελένη, το γένος Βουτσινά, κόρη γνωστού Κεφαλλονίτη εμπόρου από την Οδησσό. 

Ο Παύλος Μελάς κατάγεται από τη μεγάλη και ιστορική οικογένεια των Μελάδων της Ηπείρου, με ρίζες που φθάνουν ως την Κωνσταντινούπολη (πριν την ’λωση), ανάμεσα στις πιο ισχυρές στρατιωτικές και πολιτικές οικογένειες του Βυζαντίου, των Κεφαλάδων ή  κατά άλλους των Μελανιάδων (λόγω του χαρακτηριστικού μελαμψού χρώματος του προσώπου τους), ενώ κατά άλλους των Στρατηγόπουλων ¹. 

Ο πατέρας του Παύλου, στη Μασσαλία, ασχολήθηκε με το εμπόριο και απόκτησε σημαντική περιουσία μεγάλο μέρος της οποίας, σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειάς του, διέθεσε για εθνικούς και για κοινωνικούς σκοπούς. Δραστήρια κοινωνικά και εθνικά ήταν και η μητέρα του Παύλου.

Το 1874 η οικογένεια Μελά έρχεται για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα και κατοικούν στο κτίριο της οδού Πανεπιστημίου όπου βρίσκεται η Αθηναϊκή Λέσχη. Εκεί μεγαλώνει ο Παύλος με τα έξι αδέλφια του, το όμορφο, ψηλό και μελαχρινό αγόρι. Τα καλοκαίρια τους τα περνούν πότε στην Οδησσό και πότε στο Φάληρο, αλλά πιο συχνά στην Κηφισιά όπου ο πατέρας του κτίζει το εξοχικό τους σπίτι. Η μητέρα του, μεριμνά για όλους και για όλα, επιβλέπει και κατευθύνει το υπηρετικό προσωπικό, ράβει και πλέκει η ίδια για τα παιδιά της, φροντίζει για τους φτωχούς και γενικά, προσπαθεί να τους ικανοποιήσει όλους. Τα βράδυα με τον σύζυγο της, ομορφοντυμένη, παραβρίσκεται στις χοροεσπερίδες της κοσμικής - τότε - Αθήνας. Πολλές φορές, με ένα λαντώ (αμαξίδιο της εποχής) παίρνει τα παιδιά της να παίξουν στις εξοχές της Κηφισιάς, του Φαλήρου, του Ελαιώνα ή του Βασιλικού - τότε, Εθνικού σήμερα - Κήπου.

"... Το περιβάλλον του σπιτού του, η εθνική δράσις του πατέρα του, η παρακολούθηση των εθνικών εορτών και τελετών, ενασκούν τεράστια ψυχολογική επίδραση επ' αυτού [του νεαρού τότε Παύλου]. Το τυχαίον αντίκρυσμα πολλών όπλων φυλασσομένων κρυφά εις τα υπόγεια του σπιτιού του και προοριζομένων διά την Κρήτην, αι συζητήσεις περί των εθνικών θεμάτων που ήκουε συχνά εις το σπίτι του την εποχήν εκείνη, μετά τον Ρωσσοτουρκικόν Πόλεμον και την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), του επροξένησαν μεγάλη εντύπωσιν. Έκτοτε ήδη ωνειροπόλει να καταταγή εις τον Στρατόν, όταν μγαλώσει, ώστε και αυτός να αγωνισθή διά την επανόρθωσιν των αδικιών ..." ².

Μεγαλώνοντας ο Παύλος αρχίζει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα αδέρφια του για την προθυμία του, την υποχωρητικότητά του και κυρίως για την καλοσύνη του και το ενδιαφέρον του προς τα μικρότερα παιδιά ή τα ζώα και γενικότερα τους αδυνάτους. Στο σχολείο υποστηρίζει τα μικρότερα και τ' αδύνατα παιδιά όταν τα ενοχλούσαν τα μεγαλύτερα και αργότερα, παλικάρι πια, φροντίζει μια άρρωστη φτωχή δασκάλα, ενώ συνεισφέρει και ενισχύει πρόθυμα, μυστικά, κάθε εθνική και φιλανθρωπική δράση.

Ο Παύλος Μελάς αγαπά με πάθος οτιδήποτε έχει σχέση με την Ελλάδα! Στον πατέρα του οφείλεται το ότι δεν ξεχνάει την γιαννιώτική του καταγωγή και ο μεγάλος πόθος του να ελευθερωθούν τα Γιάννενα. Ακούει με έντονο ενδιαφέρον τις ιστορίες που του λέει ο πατέρας του για τις οικογενειακές περιπέτειες του 1821 και η αγάπη του για την πατρίδα γίνετα όλο και πιο δυνατή. Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου για τον Παύλο είναι μεγάλη ημέρα και συμμετέχει με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση. 

Αυτή η εποχή, που μεγαλώνει ο Παύλος, είναι μια εποχή ιδιαίτερης αναταραχής για τα Βαλκάνια και τους βαλκανικούς λαούς. Από την Κρήτη μέχρι την Βοσνία [οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι "Βόσνιοι" ονομάζονται οι εξισλαμισμένοι Σέρβοι!] έχουν ξεσηκωθει με επαναστάσεις ενάντια στον Τούρκο Σουλτάνο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Κρήτη, η Θεσσαλία, η Μακεδονία και η Ήπειρος βρίσκονται ξεσηκωμένες και επαναστατικά αντάρτικα σώματα ξεπηδούν από παντού ζητώντας ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό και την ένωση με την "Μητέρα Ελλάδα". Τα σώματα αυτά ενισχύονται διαρκώς από εθελοντές, λαϊκοί και κληρικοί, στρατιωτικοί, χωροφύλακες, φοιτητές, μέχρι παιδιά-μαθητές και γέροι τρέχουν να ποσφέρουν βοήθεια στους υπόδουλους αδελφούς τους. Εθελοντές και βοήθεια με την μορφή εράνων φθάνουν από την Κύπρο, από το εξωτερικό, από παντού! Ταυτόχρονα, μεγάλα συλλαλητήρια ξεσπούν στην Ελλάδα κι ο λαός απαιτεί να κηρύξει η Ελλάδα πόλεμο κατά της Τουρκίας στο πλευρό της Ρωσσίας (έχει ήδη ξεσπάσει ο Ρωσσοτουρκικός πόλεμος). Και ενώ ξεκινάει η επιστράτευση, ο Ρωσσοτουρκικός πόλεμος τελειώνει και υπογραφεται ανακωχή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας (1878). Ο Ελληνικός Στρατός τελικά βρίσκεται συγκεντρωμένος στη Λαμία, χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στον πόλεμο. Το ώφελος της Ελλάδας από αυτά τα γεγονότα ήταν να επιτύχει αμνηστία για τους αγωνιστές- επαναστάτες της Κρήτης, Θεσσαλίας, Ηπείρου και Μακεδονίας και την αποστολή Χριστιανού Διοικητή στην Κρήτη, και κάποιες αόριστες υποσχέσεις για το μέλλον...

Ο οκτάχρονος - τότε - Παύλος Μελάς πολύ λίγα καταλαβαίνει από τα γεγονότα αυτά, ζει όμως μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα κι ανυπομονεί να μεγαλώσει για να πολεμήσει κι αυτός. Κάποτε, ψάχνοντας να βρει τον πατέρα του, κατέβηκε στο υπόγειο του σπιτιού τους και με έκπληξή του αντίκρυσε ξύλινες κάσες γεμάτες με όπλα. Ο μικρός Παύλος διακατέχεται από έντονη επιθυμία να τα δει από κοντά, να τ' αγγίξει. Το ίδιο ξαφνιάστηκε και ο πατέρας του που τον βρήκε εκεί. Του εξήγησε ότι αυτά τα όπλα βρισκόταν εκεί για να συγκεντρωθούν και να σταλούν κρυφά στους επαναστάτες της Κρήτης και ότι δεν πρέπει να το συζητήσει με κανέναν αυτό και να το κρατήσει μυστικό. Κι ο μικρός Παύλος φυλάει γερά το μυστικό βαθιά στην καρδιά του αλλά το μυαλό του γυρίζει διαρκώς εκεί, στον αγώνα για την λευτεριά της πατρίδας.

Το 1881 ελευθερώνονται και προσαρτούνται στο Ελληνικό Κράτος η Θεσσαλία και η ’ρτα, ενώ το 1885, σαν τελειόφοιτος του Γυμνασίου, ζει έντονα τα γεγονότα της προσάρτησης της Ανατολικής Ρωμυλίας από την Βουλγαρία και την αναταραχή που τα ακολούθησε. Τα πατριωτικά του αισθήματα πληγώνονται και υποφέρει σε μεγάλο βαθμό. Σχεδιάζει να καταταγεί εθελοντής στο Στρατό ή να βγει "αντάρτης" στα ελληνο-τουρκικά σύνορα, να πολεμήσει, αλλά ένα σπάσιμο του ποδιού του τον κρατά τελικά καθηλωμένο στην Αθήνα. Την επόμενη χρονιά (1886), του δίνεται η ευκαιρία να δώσει εξετάσεις για την εισαγωγή του στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων (ΣΣΕ). 

Η εισαγωγή του Παύλου Μελά στη Σχολή Ευελπίδων

Η συνειδητή αυτή επιλογή του συμφωνεί απόλυτα με τα ευγενή και υψηλά ανθρωπιστικά του αισθήματα αλλά και τους υψηλούς και ανιδιοτελείς εθνικούς του σκοπούς. Από τις σημειώσεις στο προσωπικό του ημερολόγιο, τρεις μέρες πριν από τις εισιτήριες εξετάσεις στην ΣΣΕ (Αύγουστος 1886) διαβάζουμε:
" ... Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου ... Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι' αυτήν να αποθάνω. Καμιά δυσκολία δεν θα με σταματήσει ... Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων. Προς το παρόν, άλλωστε, δεν θα υποστώ εις την Στρατιωτικήν Σχολήν, παρά πειθαρχίαν, ολίγον σκληράν, και μερικές στερήσεις ..." ³.

Τον Σεπτέμβριο του 1886 ο Παύλος γίνεται δεκτός στην ΣΣΕ και ένα πρωινό του ιδίου μήνα, με ανάμικτα συναισθήματα χαράς και λύπης, αποχαιρετά του γονείς και διαβαίνει την πύλη της Σχολής, που εκείνη την εποχή στεγάζεται στον Πειραιά. Ταραγμένος νιώθει ακόμη την παράξενη συγκίνηση με την οποία, πριν να φύγει, είχε φιλήσει το χέρι των γονιών του και στ΄αυτιά του αντηχούν η βραχνη φωνή του πατέρα του που τον συμβουλεύει: "... υποταγή στο καθήκον... 'Ετσι θα πάρωμε τα Γιάννενα...",  και ο τρυφερός αποχαιρετισμός της μητέρας του: "...ο Θεός μαζί σου, γιέ μου ...".

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της εισόδου του στην ΣΣΕ, αναγκάζεται -όπως κι οι υπόλοιποι Ευέλπιδες- να προσαρμοστεί, τόσο στο πρόγραμμα  όσο και στο πνεύμα της Σχολής. Η ζωή του αλλάζει από τα καθιερωμένα. Το ντύσιμό του, τώρα, είναι το γαλαζόμαυρο αμπέχωνο με τις κίτρινες επωμίδες, το μακρύ παντελόνι και το πηλήκιο της στολής. Το πρωινό εγερτήριο είναι στις 4:30 το πρωί το καλοκαίρι και στις 5 το πρωί τον χειμώνα. Μαθήματα, μελέτη, σκληρά γυμνάσια, κρύο φαγητό, μικρή ψυχαγωγία και σιωπητήριο στις 9.30 μ.μ. Ανάμεσα όμως σ΄αυτά, που αποτελούν το καθημερινό πρόγραμμα του εύελπι, υπάρχουν και τα καψόνια από τους ανωτέρους, που συχνά του φέρνουν δάκρυα στα μάτια, όχι από τον πόνο αλλά από την προσβολή και την οργή που νιώθει, γιατί δεν μπορεί ν΄αντιδράσει. Μόνο να τα εγκαταλείψει όλα μπορεί, αλλά δεν το κάνει, γιατί θα φανεί δειλός και άλλωστε μόνος του αποφάσισε να γίνει στρατιωτικός. Και σφίγγει τα δόντια και υπομένει και ξαφνικά γίνεται άντρας και μαθαίνει να ξεπερνά τις δυσκολίες και να επιμένει στο σκοπό του. Δε λείπουν επίσης και οι επιπλήξεις για τα σφάλματα συμπεριφοράς και οι ποινές - οι καμπάνες - για ό,τι προβλέπει ή και δεν προβλέπει ο κανονισμός. Κρατήσεις, στερήσεις εξόδου, φυλακίσεις και παρουσίαση στο Διοικητή την ώρα της αναφοράς κρίνονται αναγκαία, για να συνηθίσουν το νέο σ΄έναν αυστηρό και πειθαρχημένο τρόπο ζωής γιατί έτσι θα πρέπει να ζει στο εξής. Ευχάριστα διαλείμματα στην αυστηρά προγραμματισμένη ζωή του αποτελούν οι ολιγόωρες εξόδοι της Κυριακής και η άδεια, μια φορά το μήνα, με ή χωρίς διανυκτέρευση.

Στις αρχές Οκτωβρίου 1886 ορκίζεται πρωτοετής Εύελπις.  Η επιστολή που στέλνει στον πατέρα του, μετά την ορκωμοσία του, αντανακλά έντονα τις ιδέες και τα συναισθήματα που κατακλύζουν τον νεαρό Εύελπη, τις μελλοντικές προσδοκίες και τα όνειρά του, αλλά και της αίσθησης της ευθύνης που αναλαμβάνει, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Γράφει λοιπόν: " ... Σεβαστέ μου πατέρα ... Προχθές το πρωί έδωσα τον νενομισμένον όρκον ... Σας βεβαιώ ότι ορκίσθην έχων πλήρη συναίσθησιν των υπό του όρκου επιβαλλομένων καθηκόντων, σταθεράν δεν απόφαση να τα εκτελέσω.  Διά τούτο και εκ βάθους καρδίας ωρκίσθην υπακοήν εις τους νόμους της Πατρίδος, σέβας, πίστιν και αφοσίωσιν εις τον Βασιλέα μου, και ότι θέλω υπερασπίσει μέχρι τελευταίας πνοής την σημαίαν και την Πατρίδαν ... Πριν τελειώσω την επιστολή μου σας παρακαλώ, Σεβαστέ μου πατέρα, να μ' ευχηθείτε όπως ο Θεός με βοηθήσει να τηρήσω εντίμως τον όρκον μου, μέχρι τελευταίας στιγμής της ζωής μου ..." 4.

Με αγωνία περιμένει τον Παύλο η μητέρα του σε κάθε άδειά του κι ενώ τον περιποιείται, προσπαθεί με τρόπο να καταλάβει πώς περνά. Αλλά και ο Παύλος νιώθει μισή τη χαρά της άδειας, αν δεν κατορθώσει να περάσει κάποια ώρα το απόγευμα με τον πατέρα του συζητώντας μακριά από τους άλλους για τα όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αλληλογραφεί συχνά με την οικογένειά του και ιδίως με τη μητέρα του και κυρίως, όταν για κάποια απειθαρχία του, χάνει την άδειά του. 

Και φθάνει ο πέμπτος και τελευταίος χρόνος. Και ο Παύλος, αφού μαθαίνει τα αποτελέσματα των εξετάσεων, σβήνει με το μολύβι την τελευταία ημέρα στο ημερολόγιό του, ενώ ταυτόχρονα περνούν από μπροστά του τα όσα πέρασε στα πέντε χρόνια των σπουδών του, πού όμως δεν θα ήθελε να ξαναζήσει, έστω και αν τα θυμάται με αγάπη.

 Η αποφοίτησή του από την ΣΣΕ και ο γάμος του με την Ναταλία Δραγούμη

Τον Αύγουστο του 1891 και μετά από 5ετή φοίτηση στην ΣΣΕ, ο Παύλος Μελάς αποφοίτησε σαν Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού (ΠΒ).  Για τρεις μήνες όμως υπηρετεί σαν απλός στρατιώτης στην αρχή και ως υπαξιωματικός στη συνέχεια, στους στάβλους και στους θαλάμους του Α' Συντάγματος Πυροβολικού. Για να διοικήσεις αργότερα σωστά, πρέπει να γνωρίζεις και συ αλλά και ο τελευταίος στρατιώτης σου ότι είσαι ικανός για όλα (να περιποιείσαι τα άλογα, να κοιμάσαι σε σανίδες κ.λ.π.). Και κάθε μέρα με τον ίδιο ενθουσιασμό κάνει πρωί και απόγευμα την υπηρεσία του: γυμνάσια, επιθεώρηση, εκπαίδευση ανδρών, θεωρία, βολή. Τους άνδρες του τους γνωρίζει καλά έναν-έναν, τους αγαπάει. Κι αυτοί τον εμπιστεύονται, του φανερώνουν τις στενοχώριες τους, τις σκέψεις τους και τον αποκαλούν πατέρα. Και είναι ακόμη τόσο νέος και είναι η αρχή!

Το ίδιο καλοκαίρι του 1891 που τελειώνει τη Σχολή, γνωρίζει και τη Ναταλία Δραγούμη, που την παντρεύεται τον επόμενο χρόνο, τον Οκτώβριο του 1892. Είναι σε ηλικία 22 μόλις χρονών. Πεθερός του είναι ο Στέφανος Δραγούμης, που ασχολείται με την πολιτική, αλλά και με αρχαιολογικές και γλωσσολογικές μελέτες. Αδερφός της Ναταλίας είναι ο Ίωνας Δραγούμης. Η οικογένεια Δραγούμη κατάγεται απο το Βογατσικό της Μακεδονίας και είναι ένθερμοι πατριώτες, περήφανοι για την καταγωγή τους. Ο γάμος του αυτός, με την Ναταλία, υπήρξε καθοριστικός για τον Παύλο, τόσο για την αποκρυστάλλωση των πατριωτικών του αισθημάτων και πεποιθήσεων προς την Μακεδονία, όσο και για την μετέπειπα σύντομη ζωή του. Αυτό ομολογεί κι ο ίδιος σε επιστολή του που σώζεται προς τη σύζυγό του, στα οποία μεταξύ άλλων της γράφει: " ... τα πολυάριθμα παραδείγματα πατριωτισμού και θάρρους φυσικού, αλλ' ιδίως ηθικού, τα οποία συνάντησα εις την αγαπητήν, την αγία σου οικογένεια μ' εβοήθησαν ..."5. Ο Παύλος συμφωνεί απόλυτα με τη γυναίκα του στις ιδέες, γιατί έχουν υποστεί και οι δύο τον ίδιο τρόπο της πατριαρχικής ανατροφής με τα πολλά και χαρούμενα αδέλφια. Η νέα οικογένεια του Παύλου δεν τον ξεχωρίζει από τα παιδιά της και τα αδέλφια της γυναίκας του λατρεύουν αυτόν τον ψηλό αξιωματικό, το γλυκομίλητο, με το ωραίο πρόσωπο και το λιγερό παράστημα και που στα μάτια τους φαντάζει σαν Εκτορας ή Μάρκος Μπότσαρης ή Αθανάσιος Διάκος. Και η ζωή του κυλά ήρεμα και όμορφα ανάμεσα στην καθημερινή του υπηρεσία στο στρατώνα, στο σπίτι του, στις εκδρομές, στους χορούς και στις συναναστροφές.

Στα μέσα του 1894 γεννιέται το πρώτο του παιδί, ο Μιχαήλ, που τον φωνάζουν χαϊδευτικά Μίκη.   Τη χαρά όμως που νιώθει από τη γέννηση και το μεγάλωμά του γιου του, του τη μειώνει η γενική κατάσταση της πατρίδας του, που δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Η Μακεδονία υπονομεύεται από τη Βουλγαρία, η Κρήτη σιγοβράζει επικίνδυνα κάτω πάλι από Τούρκο επίτροπο, η Κρητική επανάσταση του 1889 μένει αβοήθητη από τον Ελληνικό Στρατό και η οικονομία της χώρας πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Οταν όμως το 1895 με έξοδα του ηπειρώτη Αβέρωφ αρχίζει να γίνεται το Παναθηναϊκό Στάδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνονταν το 1896 στην Αθήνα, ο ελληνισμός για λίγο ανασαίνει. Κι όταν ο Μαρουσιώτης Σπύρος Λούης, ανάμεσα σε τόσους ξένους αθλητές έρχεται πρώτος στο Μαραθώνιο δρόμο, ο ελληνισμός μεθάει από τη νίκη και καμαρώνει ξεχνώντας για λίγο τα προβλήματά του!

Το Μαΐο του 1896 ξεσπά καινούρια επανάσταση στην Κρήτη και η αδράνεια του Ελληνικού Στόλου ενοχλεί και στενοχωρεί τον Παύλο, που με τη Χαρτογραφική Υπηρεσία του Στρατού βρίσκεται εκείνη την εποχή στους Μύλους του 'Αργους. Στα τέλη του Αυγούστου 1896, η Τουρκία φοβισμένη από τη διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων για τις σφαγές των Αρμενίων στην Κων/πολη, παραχωρεί στην Κρήτη ένα είδος αυτονομίας και οι Κρήτες ησυχάζουν. Οταν όμως στο τέλος του Οκτωβρίου 1896 δεν εφαρμόζεται σωστά ο νέος οργανισμός, αρχίζουν καινούριες ταραχές. Η Κρήτη ξεσηκώνεται και στις 25 Ιανουαρίου 1897 η επαναστατική κυβέρνηση κηρύσσει στη Χαλέπα την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Η συμπαράσταση τότε του ελληνικού στόλου είναι άμεση και κατεβαίνει στην Κρήτη, για να εμποδίσει την απόβαση τουρκικού στρατού στις ακτές του νησιού. Ο Παύλος που τον απασχολούν ιδιαίτερα τα εθνικά θέματα, παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα γεγονότα της Κρήτης, ενώ ταυτόχρονα ανησυχεί πολύ για τη Μακεδονία, που υποφέρει και από τους Τούρκους και από τους Βουλγάρους. Η ίδρυση της Εθνικής Εταιρείας - 12 Νοεμβρίου 1894 - της μυστικής δηλαδή οργάνωσης - που έχει σαν σκοπό της να βοηθήσει στην επίλυση των εθνικών προβλημάτων με τη στρατιωτική προετοιμασία της χώρας και την ηθική της ανύψωση, τον ανακουφίζει και τον κάνει να ελπίζει για το καλύτερο.

Το "βάπτισμα του πυρός" του Ανθυπολοχαγού (ΠΒ) Παύλου Μελά και η συμμετοχή του στον "άτυχο" πόλεμο του 1897
 

Ο Παύλος υπηρετεί ως αρχιφύλακας στο Πανεπιστήμιο, όταν τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου του 1897 διατάσσεται να επιστρέψει με τους άνδρες του στο στρατώνα του πυροβολικού, γιατί το μεσημέρι της επόμενης ημέρας αναχωρεί στρατός, για να καταλάβει την Κρήτη.  Απογοητευμένος γιατί η δική του μονάδα δε μετέχει σ΄αυτή την επιχείρηση, επιστρέφει στο σπίτι του και ενημερώνει τους δικούς του. Και παρά την πίκρα του, παίρνοντας μέρος στη γενική χαρά γράφει στο σημειωματάριό του "...με κόπο συγκρατω τά δάκρυά μου... Θεέ μου, κάμε να σωθή αυτός ο δυστυχής τόπος... δέν έζησα παρά μέ αυτήν καί δι΄αυτήν την ιδέαν. Και σήμερα ήλθεν επί τέλους η ποθητή στιγμή...".

Στο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου ο Παύλος κατευοδώνει μια στρατιωτική φάλαγγα, μαθαίνει με χαρά ότι η πεδινή πυροβολαρχία του πρίγκιπα Νικολάου στην οποία υπηρετεί, διατάσσεται ν΄αναχωρήσει το γρηγορότερο για τη Λάρισα. Πετώντας σχεδόν επιστρέφει στο στρατώνα του για να καταλήξει σπίτι του και να παίξει με το γιο του. Πρώτη φορά δεν αισθάνεται λύπη που θα αφήσει τους δικούς του. Μετά τρεις ημέρες επιβιβαζόμενοι σε πλοία στον Πειραιά αναχωρούν και μέσω Χαλκίδας φθάνουν στο Βόλο, απ΄όπου σιδηροδρομικώς καταλήγουν στη Λάρισα, όπου η υποδοχή που τους γίνεται αγγίζει τα όρια της παραφροσύνης. "... Είμαι ευτυχής μόνον μέ τήν ιδέαν ότι είμεθα εδώ διά νά υπερασπίσωμεν την πατρίδα..." γράφει στη γυναίκα του περιμένοντας την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων, "... από στιγμής εις στιγμήν αναμένομεν να φύγωμεν. Ο Θεός να δώση...".

Στις 5 Απριλίου 1897 αρχίζουν οι εχθροπραξίες. Το τηλεγράφημα του Παύλου που φθάνει στην Αθήνα φανερώνει τον ενθουσιασμό του για το ξεκίνημα του πολέμου "... Ευχηθητε υπέρ πατρίδος μόνον. Ασπάζομαι πάντας. Εύχομαι Μίκης αισθανθή ποτε καί αυτός χαράν μου..."

Ενθουσιασμένος κατά την έναρξη των επιχειρήσεων, πολύ σύντομα και σε λίγες μόνο μέρες γίνεται αφάνταστα πικραμένος, λόγω της τροπής που πήρε για την Ελλάδα ο πόλεμος εκείνος.  Μέσα από τα επόμενα  γράμματά προς τη γυναίκα του, γραμμένα τα περισσότερα βιαστικά με μολύβι, περνούν τα δυσάρεστα γεγονότα αλλά και τα όσα νιώθει ο ίδιος αυτές τις τριάντα (30) οδυνηρές ημέρες του 1897. Ετσι ο αρχικός του ενθουσιασμός : "... εις ολίγα λεπτά φεύγομεν διά το Μπουγάζι (αριστερά του Τυρνάβου)... Περιττόν να σου ειπω τήν χαράν, την ευτυχία μου....", μετατρέπεται γρήγορα σε απογοήτευση: "... Δεν σου περιγράφω την κατάσταση αυτήν, διότι παραφρονώ όταν την συλλογίζωμαι ... 32.000 άνδρες το έκοψαν λάσπη στο άκουσμα πώς έρχονται οι Τούρκοι...". Ύστερα, και πάλι σε καινούρια ελπίδα με τη διαταγή του Διαδόχου : "... ότι θέλομεν υπερασπισθή το έδαφος του Δομοκου ...", για να καταλήξει σε λίγο πάλι σε απόγνωση και απελπισία : ".. ήρχισεν η νυκτερινή αυτή υποχώρησις. Φοβερωτέρας ώρας ουδέποτε διηλθον...". Σε άλλο του γράμμα πάλι, καταλήγει: "... Σκέπτομαι αδιάκοπα τα αγαπημένα μου πρόσωπα και παρακαλώ τον Θεόν να μου επιτρέψει να τα ξαναδώ, μόνον αφού σβύσωμεν την φιβεράν ατιμίαν του δυστυχισμένου τόπου μας ..." ⁶.

Τέλος, το τηλεγράφημα του πατέρα του, που έρχεται από την Αθήνα με τα λόγια: "... Απεφασίσθη ανακωχή..." (6η Μαΐου 1897), είναι για τον Παύλο ο ταπεινωτικός επίλογος μιας εκστρατείας, από την οποία περίμενε πολλά!

Κουρασμένος τότε περισσότερο ψυχικά - "... κατόπιν της εκ Δομοκού γενναίας φυγής μας ..." - παρά σωματικά, αρρωσταίνει με υψηλό πυρετό. Ανήσυχος ο γιατρός του Συντάγματος τον στέλνει στη Λαμία, όπου στο πλωτό νοσοκομείο "Θεσσαλία" συναντά τη γυναίκα του Ναταλία, η οποία υπηρετεί εκεί ως νοσοκόμος. Τρομαγμένη αντικρίζει τον αδύνατο και εξαντλημένο άνδρα της και σιωπηλή και ξάγρυπνη κάθεται όλη τη νύκτα στο πλάι του, ενώ εκείνος παραδέρνει σε ύπνο ταραγμένο. Φθάνοντας στη συνέχεια στην Αθήνα βρίσκει παρηγοριά στην οικογενειακή θαλπωρή. Δεν μένει όμως πολύ. Σε μία εβδομάδα ζητάει να μετατεθεί στη Λαμία, στις προφυλακές. Κι ενώ υπηρετεί χωρίς απρόοπτα στην πυροβολαρχία του, ένα μήνυμα για την αρρώστια του πατέρα του τον ταράζει. Κατεβαίνει αμέσως στην Αθήνα και τον προλαβαίνει ζωντανό. Σε δυο όμως ημέρες, ο πατέρας του πεθαίνει. Ο θάνατος αυτός, που τον συγκλονίζει, είναι γι΄αυτόν το συμπλήρωμα της εθνικής καταστροφής!

Μετά το θάνατο του πατέρα του ξαναγυρίζει απαρηγόρητος στη Λαμία. Η συγκατοίκησή του με δύο αγαπητούς του συναδέλφους μετριάζει τη βαθιά του λύπη. Χωρίς αυτούς θα είχε παραιτηθεί και θα είχε επιστρέψει στο σπίτι του. Τότε μάλιστα περνά την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του. 'Οπως ομολογεί και ο ίδιος "... πότε ειμαι ευχαριστημένος ... διότι ελπίζω να διορθωθη αυτή η κατάστασις πότε πάλιν αηδιάζω και απογοητεύομαι καί δέν θέλω ν΄ακούω και να σκέπτωμαι τίποτε ...". Παντού όμως και πάντα θυμάται τον πατέρα του, που κοντά του "... ελησμονούσα όλας τάς στεναχωρίας μου ...".

Κι ενώ τον πνίγει η μονοτονία της Λαμίας, στις 5 Μαΐου 1898 (έναν χρόνο μετά την ανακωχή του 1897) αρχίζει η εκκένωση του θεσσαλικού κάμπου από τους Τούρκους. Ο Παύλος, έφιππος, επισκέπτεται το χώρο που μόλις έχουν εγκαταλείψει οι Τούρκοι και μεταξύ άλλων γράφει σθγκινημένος στους δικούς του. "... ειναι αδύνατον να σας ειπώ τι αισθάνεται ένας άνθρωπος, όταν επαναβλέπει μέρη και πράγματα παρά τα οποία ησθάνθη συγκινήσεις διά βίου αλησμονήτους ..." .

Η 1η αποστολή του Παύλου Μελά στην Μακεδονία
Όπως ήδη αναφέραμε παραπάνω, η πρώτη αποστολή του Παύλου Μελά στην Μακεδονία, ήταν σαν μέλος μιας τετραμελούς ομάδας Αξιωματικών και έγινε με Κυβερνητική εντολή. Οι άδειες που τους δόθηκαν από το Υπουργείο Στρατιωτικών αφορούν τις μετακινήσεις τους μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους (αντικειμενικός στόχος τους είναι η περιοχή μεταξύ Μοναστηρίου και Καστοριάς όπου δραστηροποιούνται κύρια οι Βούλγαροι κομιτατζήδες), και τα διαβατήριά τους εκδόθηκαν με ψευδώνυμα. Το ψευδώνυμο που διάλεξε ο Παύλος είναι ΜΙΚΗΣ ΖΕΖΑΣ. 
Μίκης, από το όνομα του γιου του Μιχαήλ, που φωνάζουν χαϊδευτικά Μίκη και Ζέζας, από το όνομα της κόρης του Ζωής, που φωνάζουν χαϊδευτικά Ζέζα!
Ο Παύλος ετοιμάζεται με ιδιαίτερη χαρά να εκτελέσει αυτή την αποστολή. Όπως γράφει στο σημειωματάριό του, στις 24 Φεβρουαρίου 1904, "... Σήμερον επί τέλους εκπληρούται ο πόθος μου...". Πριν αναχωρήσει, επισκέπτεται τον τάφο του πατέρα του, που λάτρευε τη Μακεδονία και θυμάται ότι πάνω στο φέρετρό του είχε ορκισθεί και να πεθάνει αν χρειαστεί, γι΄αυτήν. Επιστρέφει στη συνέχεια ήρεμος στο σπίτι του, περνά μερικές ώρες με τους δικούς του κι ενώ τους αποχαιρετά με τα λόγια "Ζήτω η Μακεδονία", ξεκινά συγκινημένος για την επικίνδυνη αποστολή του.

Φθάνοντας στον προορισμό του, μετά από ταξίδι μερικών ημερών, αρχίζει το έργο του. Ενημερώνεται, ζει σε άθλιες συνθήκες, συμπάσχει, παρηγορεί και εμψυχώνει τους τυραννισμένους Έλληνες από χωριό σε χωριό. Συνεχίζει απτόητος και ακούραστος την εκτέλεση της αποστολής του μέχρις ότου κρυπτογραφική επιστολή του 'Ιωνα Δραγούμη τον πληροφορεί για την πρόθεση της Αθήνας, ότι "... Η τουρκική πρεσβεία, μαθούσα την παρουσίαν των κ.κ. Μελά και Κοντούλη εις τα πέριξ της Καστορίας, προέβη εις παραστάσεις. Οπως διασκεδασθώσιν αι υποψίαι των Τούρκων εκρίναμεν αναγκαίον νά επιστρέψη προσωρινώς ο κ. Μελάς τουλάχιστον...".  

Ο Παύλος αντιδρά βίαια, αρνείται να υπακούσει. Μάταια ένα ημερονύκτιο ο Κοντούλης προσπαθεί να τον μεταπείσει. Μόνον όταν του θυμίζει ότι σαν Αξιωματικός έχει ορκισθεί υπακοή και του τονίζει ότι εξαιτίας του ίσως και να αποτύχει ολόκληρη η αποστολή τους, πείθεται με βαριά καρδιά, να επιστρέψει στην Ελλάδα. 

Στις 29 Μαρτίου 1904, Δευτέρα του Πάσχα, ο Παύλος ξαναβρίσκεται επιτέλους με την οικογένειά του στην Αθήνα. Η 2η αποστολή στην Μακεδονία

Η διαταγή, που τον έχει φέρει στην Αθήνα, αναφέρεται σε προσωρινή ανάκληση. Το γεγονός αυτό καθώς και οι επίσημες διαβεβαιώσεις για σύντομη επιστροφή, του δημιουργούν ελπίδες. Αλλά ο καιρός περνά χωρίς τίποτα το ουσιαστικό και η ανυπομονησία του μεγαλώνει. Στο μεταξύ τα γράμματα που του έρχονται απο τη Μακεδονία είναι γεμάτα από περιγραφές τραγικών συμβάντων και απελπισμένες εκκλήσεις για βοήθεια. Και νιώθει υπεύθυνος, γιατί η προηγούμενη αποστολή του έχει δημιουργήσει στους δυστυχείς Μακεδόνες ελπίδες, που μέχρι τώρα αποδεικνύονται μάταιες.

'Ενα απόγευμα, στα τέλη του Ιουνίου του 1904, δύο πρόσωπα από την Κοζάνη τον επισκέπτονται και αφού του ανακοινώνουν ότι έχουν ετοιμάσει την άμυνά τους, τον παρακαλούν να μεσολαβήσει ώστε να τους σταλούν Έλληνες Αξιωματικοί, για να τη διευθύνουν και να την οργανώσουν πιο συστηματικά. Παράλληλα όμως, του αποκαλύπτουν ότι "... όλοι επιθυμούν έντονα να τον ξαναδούν κοντά τους ...". Και ο Παύλος, συγκινημένος, τους υπόσχεται αμέσως ότι "... γρήγορα θα βρεθεί στην Κοζάνη, για να τους οργανώσει ...".

Μάταια οι δικοί του προσπαθούν να τον μεταπείσουν! Εχει όπως λέει "... αρβανίτικο, αγύριστο κεφάλι!" και δεν αλλάζει γνώμη. 'Ετσι στις 9 Ιουλίου 1904 παίρνει εικοσαήμερη άδεια από το διοικητή του και μεταμφιεσμένος σε χωρικό, αναχωρεί μυστικά τα ξημερώματα της επόμενης ημέρας για την καινούρια του αποστολή, που έχει αποφασίσει μόνος του. Μετά από ένα δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι φθάνει στην Κοζάνη στις 19 Ιουλίου 1904. Στις αλλεπάληλες και με μεγάλη μυστικότητα και προσοχή συναντήσεις που έχει με τα μέλη της επιτροπής Αμύνης στην Κοζάνη, αρχικά, και στη Σιάτιστα στη συνέχεια, συμβουλεύει, καθοδηγεί και οργανώνει. Προτείνει να αυξήσουν τον αριθμό των τμημάτων της 'Αμυνας, να διενεργούν εράνους για την ενίσχυση του αγώνα, να ενισχύουν το φρόνημα και το ηθικό των άτολμων και δειλών, και η Εκκλησία, όπως πάντα, να συμπαραστέκεται, να προστατεύει και να ενισχύει με κάθε τρόπο.

Στα γράμματά του που στέλνει κυρίως στη γυναίκα του περιγράφει τις δύσκολες συνθήκες της διαβίωσης του, τη συνεχή του προσπάθεια να κρατήσει μυστική την ταυτότητά του - συναλλάσσεται μάλιστα σαν ζωοέμπορος στις αγορές - αλλά και τον ενθουσιασμό του, γιατί παρά τις αρχικές του απογοητεύσεις, οι προσπάθειές του αποδίδουν καρπούς: "... Δεν έχεις ιδέαν πόσον πατριωτισμόν έχουν αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζει κανείς τους κινδύνους, τους οποίους καθ΄εκάστην διατρέχουν, δια να εννοήση και το θάρρος και τον πατριωτισμόν των...".

Η εικοσαήμερη όμως άδειά του πλησιάζει στο τέλος της και η αίτησή του για επιπλέον άδεια τεσσάρων μηνών δεν εγκρίνεται. Αναγκάζεται λοιπόν να επιστρέψει ικανοποιημένος, από το μέχρι τώρα έργο του, και αποφασισμένος να ξαναγυρίσει. Στην Αθήνα, αφού εκθέσει στον Πρωθυπουργό Θεοτόκη την κατάσταση, ζητάει την άδεια να συγκροτήσει στρατιωτικό σώμα, να επιστρέψει εκ νέου στην Μακεδονία και ν΄αγωνισθεί μαζί τους. Με αυτά τα σχέδια φθάνει στις 3 Αυγούστου 1904 στην Αθήνα και, αφού ζει για λίγο την οικογενειακή θαλπωρή, αρχίζει πάλι ετοιμασίες για αναχώρηση στην Μακεδονία. Οι συνθήκες τώρα για την ενίσχυση του Μακεδονικού Αγώνα είναι πολύ καλύτερες απ' ότι στην αρχή (1903). Ο Λάμπρος Κορομηλάς είναι Γενικός Πρόξενος στη Θεσσαλονίκη, οι δραστηριότητες των Ελλήνων Αξιωματικών και των αντάρτικων ομάδων στην Κεντρική και Ανατολική κυρίως Μακεδονία είναι συστηματοποιημένη, οι δισταγμοί και τα εμπόδια έχουν παραμεριστεί και το κυριώτερο, ο Παύλος αναλαμβάνει τη γενική αρχηγία των σωμάτων στις περιφέρειες Μοναστηριού και Καστοριάς (όπως αναφέραμε και παραπάνω). Σε ένα γράμμα προς τη γυναίκα του αναφέρει χαρακτηριστικά "... Αισθάνομαι πολύ, ο δυστυχής, τήν ευτυχία που αφήνω αισθάνομαι ότι μ΄όλον τόν ανήσυχον και νευρικόν χαρακτήρα μου, ο βίος ο οποίος μου αρμόζει περισσότερον είναι ο ήσυχος και ο οικογενειακός. Αλλ΄από τινός δεν ηξεύρω τι έπαθα, έγινα όργανον δυνάμεως πολύ μεγάλης ως φαίνεται, αφού έχει τήν ισχύν να κατασιγάση όλα τα άλλα αισθήματά μου και να με ωθή διαρκώς προς την Μακεδονία ...".

Η 3η αποστολή στην Μακεδονία

Την 18η Αυγούστου 1904 αποχαιρετά τη γυναίκα του για τρίτη και τελευταία, όπως της υπόσχεται, και με τις γνωστές ήδη δυσκολίες φθάνει στη Μακεδονία στις 27 του ίδιου μήνα (27η Αυγούστου 1904) με 27 άνδρες.

Πεζοπορώντας για πολλές ώρες, πολλές ημέρες και με πολλές προφυλάξεις για να μη συναντηθούν με τουρκικά αποσπάσματα, προχωρούν μέσα στο μακεδονικό έδαφος με τελικό προορισμό την Καστοριά. Προβλήματα διαρκώς ορθώνονται μπροστά τους, όπως φαίνεται από τα γράμματά του: "...Είμεθα ήδη μίαν εβδομάδα εν πορεία και ακόμη τριγυρίζομεν περί την Σαμαρίναν, ενω κάθε ημέρα που περνά και πολύτιμος καιρός χαμένος είναι και εις περισσότερον κίνδυνο προδοσίας ή καταδόσεως μας θέτει.... Οι άνδρες μου ειναι μελαγχολικοί, εγώ δε ενδομύχως πλέον ή λυπημένος. Βλέπω μέχρι ώρας μόνον δυσκολίας... Οι Τούρκοι είναι ειδοποιημένοι, οδηγόν δέν έχομεν, το έδαφος δεν το γνωρίζομεν! Θα φθάσωμεν ποτέ εκει ή μήπως οι Τούρκοι θα μας αρχίσουν το κυνηγητό και έτσι θα ναυαγήσουν όλοι οι πόθοι να βοηθήσωμεν τους εκεί αδελφούς; Θεέ μου, Θεέ μου! Και ενώ ευρίσκομαι εις τόσην απόγνωσιν ενδομύχως, προσπαθω να ενθουσιάζω και να ενθαρρύνω τους άνδρας μου... Βρέχει δυνατά και ακατάπαυστα... από χθές το πρωί, εκτός μιας παλιοπροβαίνας, την οποίαν εμοιράσαμεν 27 άνδρες χωρίς ψωμί, είμεθα εντελώς νηστικοί. Πεινώμεν φοβερά .... Είμεθα όλοι υγροί ως τα κόκκαλα, οι πλειστοι έχουν πυρετόν .... Ομίχλη φοβερά διαδεχθείσα μετ΄ολίγον την βροχήν επιβραδύνει ουκ ολίγον την πορείαν μας... Η απότομος και ολισθηρά κλίσις του βουνού, τα πυκνότατα και δύσκαμπτα δενδρύλλια, τα οποία είναι κάθυγρα από την βροχήν, μας παιδεύουν φοβερά. Ημείς, τα όπλα μας, οι κάπες μας βαρειές από την βροχήν, πέφτομεν, σκοντάφτομεν, γλυστρώμεν διαρκώς...". 

Μόνο όποιος έχει βρεθεί και έχει περπατήσει στα μέρη που περιγράφει στο γράμμα του και με τέτοιες συνθήκες γνωρίζει πόσο δύσκολη πραγματικά και δύσβατη είναι αυτή η περιοχή! Μετά από συνεχή πορεία αρκετών ημερών και συνήθως σε συνθήκες βροχής και κακοκαιρίας, φθάνει με τους άνδρες του στις 8 Σεπτεμβρίου 1904 στο Κωσταράζι από το οποίο η Καστοριά απέχει δύο ώρες με τα πόδια. Εκεί μένουν δύο ημέρες για να συνέλθουν, ώστε ξεκούραστοι να συνεχίσουν την εκτέλεση της αποστολής τους. "... Τρέμω καί συγκινούμαι σκεπτόμενος ότι εγώ, ο οποίος ουδέ μύγαν εσκεμμένως εσκότωσα ποτέ, από αύριον θά φονεύσω, θα δολοφονήσω ίσως καί ανθρώπους ακόμη. Τρέμω, αλλ΄ανυπομονώ να το κάμω..."

Και αρχίζει τις επαφές του στη γύρω περιοχή. Για λόγους ασφαλείας, επισκέπτεται νύχτα την Καστοριά, της οποίας ο θαρραλέος Μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης, που είναι η "ψυχή" όλης της περιφέρειας, και καταλήγει με τους άνδρες του στη Μονή Τσιριλόβου, όπου τους φιλοξενούν οι μοχαχοί. Οι Μακεδόνες, μαθαίνοντας την άφιξή τους ανασαίνουν και ενθουσιάζονται, τους αντιμετωπίζουν σαν σωτήρες. Στις επιδιώξεις του Παύλου - του καπετάν Μίκη Ζέζα - και των ανδρών του είναι και η σύλληψη και η τιμωρία των Ελλήνων προδοτών, που συμπράττουν με τους κομιτατζήδες. Και ο Παύλος αναριωτιέται "...αν ειχα τo δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν ειναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω!... Εγώ όμως ουδέν άλλο στήριγμα πλην της προς την πατρίδα και το γένος μου αγάπης έχω. Μα την αλήθειαν, πολύ θάατ΄αγαπω και τα δύο διότι, καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θ΄αφήσω να γίνη εκείνο που απεφασίσθη..." .

Κι ενώ ετοιμάζεται να επιτεθεί σε περιοχή, όπου κρύβονται κομιτατζήδες, οι ντόπιοι κάτοικοι αρνούνται να τον οδηγήσουν, ενώ ο ίδιος δε γνωρίζει τα μέρη, για να κινηθεί. Είναι η δεύτερη φορά που ματαιώνονται τα σχέδιά του από την απροθυμία των κατοίκων. Στενοχωριέται, αλλά τους δικαιολογεί, γιατί ο μικρός αριθμός των ανδρών του δεν τους εμπνέει εμπιστοσύνη και η πιθανή αποτυχία θα δημιουργήσει σκληρά αντίποινα σε βάρος τους. "... Εχουν και δίκαιον οι δυστυχείς και πολλάκις μου υπενθυμίζουν την από ημας εγκατάλειψίν των την άνοιξιν ..."

Εν τούτοις, παρά την απροθυμία των κατοίκων και τις δύσκολες καιρικές συνθήκες - βρέχει συνεχώς για 23 ημέρες - με κέντρο τα ελληνοαλβανικά χωριά Νεγοβάνη, Λέχοβο, και Νέβεσκα, που βρίσκονται βορειοανατολικά της Καστοριάς, οργανώνει τα περίχωρα, ώστε να περιθάλπουν τα στρατιωτικά αποσπάσματα, να φροντίζουν την ασφάλεια των κατοίκων, τους οποίους να διαφωτίζουν και να ενθαρρύνουν, ώστε να μην πείθονται από την προπαγάνδα και εγκαταλείποντας την ορθοδοξία να γίνονται σχισματικοί. Γιατί οι Βούλγαροι εποφθαλμιούν τη Μακεδονία και επειδή δε μπορούν να την προσαρτήσουν στη χώρα τους με επανάσταση, όπως έκαναν με την ελληνική Ανατολική Ρωμυλία το 1885, προσπαθούν να το πετύχουν πείθοντας τους Μακεδόνες ότι αν ξεσηκωθούν μαζί τους θα αποκτήσουν την αυτονομία τους. Και παρασύρουν μερικούς και τους ζητούν χρήματα, για να τους εξοπλίσουν δήθεν, μα όπλα δεν τους δίνουν ποτέ! Κι όταν οι Μακεδόνες συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται να ελευθερωθούν αλλά να αλλάξουν απλώς κατακτητή - από τους Τούρκους δηλαδή να περάσουν στους Βουλγάρους - και αντιστέκονται, αντιμετωπίζουν την οργή των συμμοριών που ορμούν στα άοπλα χωριά και καίνε, βασανίζουν, σκοτώνουν, αποκεφαλίζουν αρχίζοντας κυρίως από τους ιερείς, τους δασκάλους, τους προεστούς που είναι η πηγή της αντίστασης.

Και γι΄αυτό είναι ευχαριστημένος, γιατί η οργάνωση προχωρεί με επιτυχία και αρχίζει να γίνεται και ο ίδιος ο φόβος των Βουλγάρων και των προδοτών. Η φήμη του εξαπλώνεται σε όλη την περιφέρεια! Πολλοί μάλιστα τον επισκέπτονται και του φέρνουν τα παιδιά τους να του φιλήσουν το χέρι, ενώ άλλοι του γράφουν. "... Καταλαβαίνομεν... τήν καλοσύνην σου καί είδομεν τό φως τό αληθινόν...". 'Ολες αυτές οι εκδηλώσεις τον συγκινούν βαθιά και γεμάτος έλεος για τις μικρότητες που βλέπει γύρω του, συνεχίζει με αγάπη και ενθουσιασμό τη δύσκολη αποστολή του!

Ο θάνατος του Παύλου Μελά και η σημασία του για τον αγώνα στην Μακεδονία 

Ακαταπόνητος συνεχίζει τον αγώνα του και με αγωνία περιμένει όπλα από τις αθηναϊκές πατριωτικές οργανώσεις, για να εξοπλίσει όλα τα χωριά της περιοχής του. Στο μεταξύ, με όσα διαθέτει και παρά τις εναντίον του βουλγαρικές απειλές, οργανώνει την άμυνα τεσσάρων χωριών και προειδοποιεί ότι θα κάψει τα σπίτια εκείνων που θα συμπράξουν με τους βούλγαρους κομιτατζήδες.

Παράλληλα, εξακολουθώντας να εμπιστεύεται στα γράμματά του τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σημειώνει. "... Δεν φαντάζεσαι την κατάστασίν μου την ψυχικήν. Θέλω και πρέπει να μείνω εδώ αλλ΄ ο πολυτάραχος και σχεδόν άγριος βίος μου με κάμνει να νοσταλγώ τον ήσυχον και γλυκύν οικογενειακόν βίον. Και εδώ έχω τας ικανοποιήσεις μου και εκεί την ευτυχίαν μου. Αλλ΄εδώ με κρατεί επί πλέον το καθήκον και πρό πάντων αι υποχρεώσεις ας ανέλαβα. Αισθάνομαι ότι θυσιάζομαι, αλλά τουλάχιστον θα κατορθώσω τίποτε; ΄Η θα χανδακώσω την ιεράν αυτήν υπόθεσιν; Αισθανόμενος το μέγεθος της ευθύνης, πότε τρέμω και πότε ενθουσιώ...".

Στο μεταξύ το σώμα του ενισχύεται και με ντόπιους και φθάνει τώρα τα 50 άτομα και έτσι οι χωρικοί νιώθουν πιο ασφαλείς γνωρίζοντας την παρουσία του. Κι ενώ βαδίζει για να συναντηθεί με άλλο σώμα Ελλήνων ανταρτών, για να συναποφασίσουν γενικότερη κατά των βουλγαρικών συμμοριών επίθεση, σταματά στο χωριό Στάτιστα, (ή και Σιάτιστα) για να ξεκουράσει τους άνδρες του. Στις αντιρρήσεις που εκφράζει για αυτή τη στάση τους ο φίλος και υπαρχηγός του Νίκος Πύρζας, επειδή στο χωριό κατά τις πληροφορίες τους υπάρχει τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, ο Παύλος απαντά: "... Ειναι αμαρτία, τά παιδιά κουρασμένα, βρεγμένα ας μείνωμεν εις το χωριό νά στεγνώσουν ολίγον ...".

Αυτή η απόφαση του θα είναι τελικά γι΄αυτόν μοιραία, γιατί οι Τούρκοι ειδοποιημένοι και οδηγημένοι από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο για την εκεί παρουσία τους, επιτίθενται και κατά τη συμπλοκή ο Παύλος τραματίζεται σοβαρά, "... στη μέση με πήρε, παιδιά ...".  Κι ενώ οι άντρες του τρέχουν να τον βοηθήσουν μπαίνει μόνος του στο σπίτι, κάθεται και απευθυνόμενος στο Νίκο Πύρζα του λέει: "... Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πης ότι το καθήκον μου έκαμα ...". 

Στη συνέχεια βγάζει το πορτοφόλι του με τις φωτογραφίες των παιδιών του κι επειδή αρχίζει να πονά, παρακαλεί να τον σκοτώσουν και να μην τον αφήσουν ζωντανό στα χέρια των Τούρκων. Ολοι γύρω του λυπημένοι και ανήμποροι να βοηθήσουν παρακολουθούν τις τελευταίες στιγμές του παλικαριού που ψιθυρίζει πότε "... πονώ!", πότε "... σκοτώστε με!" και πότε τα ονόματα των παιδιών του "... Μίκη, Ζωή!". Και αφού με δυνατούς πόνους παιδεύεται μισή περίπου ώρα, με τη λέξη "... πονώ!" αφήνει την τελευταία του πνοή επάνω στη διψασμένη για αίμα ηρώων Ελληνική γη..

                                                                 Η τραγική είδηση φθάνει στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα με τηλεγράφημα του Προξένου του Μοναστηρίου που αναφέρει τα εξής :
"... Παρελθούσαν Τετάρτην, 13 τρέχοντος (Οκτωβρίου) ημετέρων ευρεθέντων εν χωρίω Στάτιστα και περί ώραν 5 μ.μ. ήρξατο πυρός κατά των ημετέρων. Ημέτεροι απήντησαν γενναίως, μετά δίωρον δε ανταλλαγήν πυροβολισμών, απεφάσισαν επιχειρήσωσιν έξοδον. Παύλος Μελάς ώρμησε πρώτος επί κεφαλής αυτών, οπότε σφαίρα τουρκική πλήξασα αυτόν κατά την οσφυακήν χώραν, ετραυμάτισε θανασίμως. Σύντροφοί του τον... εναπέθεσαν παρακειμένω οικίσκω, ένθα, μετά ημίσειαν ώραν, διαρκούσης πάντοτε συμπλοκής, εθνικός ήρως ησύχασε ..." !

Ο θάνατός του αιφνιδιάζει και θλίβει τους Μακεδόνες, γιατί σ΄αυτόν είχαν στηρίξει όλες τους τις ελπίδες για τη σωτηρία τους. Και μολονότι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει το οδυνηρό γεγονός, αρχίζει η δυσάρεστη διαδικασία του ενταφιασμού. Από γράμμα που στέλνει ο ελληνοδιδάσκαλος και υπάλληλος του προξενείου Μοναστηρίου Βασίλειος Αγοραστός στον 'Ιωνα Δραγούμη, γυναικάδελφο του Παύλου, έχουμε τις λεπτομέρειες του ενταφιασμού. Σύμφωνα με αυτές, ο ίδιος ο Αγοραστός εκτελώντας εντολή του προξενείου φθάνει στο Πισοδέρι, για να μεριμνήσει για την ταφή του ήρωα. Επειδή εκεί πληροφορείται ότι οι κάτοικοι της Στάτιστας τον έχουν ήδη ενταφιάσει σε ασφαλές μέρος, προχωρεί στο Ζέλοβο απ΄όπου στέλνει άνδρα του σώματος του Παύλου μεταμφιεσμένο στη Στάτιτσα, για να παραλάβει κρυφά και να μεταφέρει στο Ζέλοβο το σώμα του γενναίου αρχηγού του. 

Κι ενώ έχει αρχίσει η εκταφή του νεκρού, αναγγέλλεται ότι ισχυρό τουρκικό απόσπασμα κατευθύνεται στο χωριό. Για ν΄αποφύγουν τότε την αυτόφωρη σύλληψη, κόβουν την κεφαλή του παλικαριού και θάβουν ξανά το σώμα του. Και τη στιγμή που ο Τούρκος αποσπασματάρχης έχει συγκαλέσει τους χωρικούς στην πλατεία και με απειλές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τους ζητά τον τόπο της ταφής, ο απεσταλμένος κατορθώνει να διαφύγει έχοντας στο σακίδιό του το κεφάλι του άτυχου αρχηγού του και να φθάσει στο Ζέλοβο. Εκεί ως πιο κατάλληλο για την ταφή του επιλέγουν το παρεκκλήσι της Αγ. Παρασκευής στο Πισοδέρι, όπου και ενταφιάζεται στον προ της Ωραίας Πύλης χώρο στις 18 Οκτωβρίου 1904.

Τί είναι Ο Μακεδονικός Αγώνας. Με το όνομα "Μακεδονικός Αγώνας" ονομάστηκε ο ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, ο οποίος κορυφώθηκε μεταξύ των ετών 1903 και 1908 στην Μακεδονία. Ο Μακεδονικός Αγώνας προκλήθηκε από την "αρπακτικότητα" και την επεκτατική διάθεση των Βουλγάρων, οι οποίοι από την εποχή που ίδρυσαν το νεώτερο κράτος τους, επεδίωξαν να επεκτείνουν και τα γεωγραφικά όρια του κράτους τους ώστε να συμπεριλάβει και την Μακεδονία και να επιτύχουν έτσι διέξοδο στο Αγαίο Πέλαγος και την Μεσόγειο θάλασσα! Ακολούθησαν δηλαδή, τυπικά και ουσιαστικά, το σχέδιο της Μ. Αικατερίνης Β΄(1729-1796), τσαρίνας της Ρωσίας (1762-1796), για την επέκταση των Σλάβων στην Βαλκανική Χερσόνησο ώστε να αποκτήσει η Ρωσική Αυτοκρατορία πρόσβαση στις "ζεστές θάλασσες" και να "παρακάμψει" τα στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, που ελέγχουν το πέρασμα στην Μαύρη Θάλασσα (Εύξεινο Πόντο).  Ο Μακεδονικός Αγώνας  ουσιαστικά άρχισε από το 1870, με απαρχή το Βουλγαρικό Σχίσμα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχείας και κράτησε (επίσημα) μέχρι το 1908. Στα χρόνια αυτά (38 ολόκληρα χρόνια) ο Μακεδονικός Ελληνισμός και ο χριστιανικός Σερβικός πληθυσμός, εντός των ορίων της Μακεδονίας υπέφεραν πολλά σε ανθρώπινες θυσίες και περουσιακά και άλλα υλικά αγαθά. Οι Βούλγαροι άρχισαν να εγείρουν διεκδικήσεις επί της Μακεδονικής γης από το 1870, αλλά από το 1895 και μετά, ένοπλες βουλγαρικές συμμορίες που ονομάστηκαν "κομιτατζήδες", εκμεταλλευόμενοι την πλήρη αδιαφορία (αλλά και την ανικανότητα) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των τοπικών τουρκικών αρχών, υπέβαλλαν σε απερίγραπτα βασανιστήρια τον ελληνικό πληθυσμό της Μακεδονίας ώστε να απαρνηθή την εθνικότητά του και να αποδεχθεί την Βουλγαρική Εξαρχεία σαν θρησκευτική του αρχή αντί του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινοπούλεως και να υποκείψει στις Βουλγαρικές αξιώσεις. Οι βουλγαρικές αυτές συμμορίες λήστευαν, έκλεβαν και βίαζαν τον πληθυσμό, ενώ ταυτόχρονα εξόντωναν τους πιστούς στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ή όσους θεωρούσαν ότι αποτελούσαν "δεσμό" μεταξύ της Μακεδονίας και της υπόλοιπης Ελλάδας (Αρχιερείς, Ιερείς, προεστούς, δασκάλους, εξέχοντες πολίτες, κλπ). Ο απώτερος σκοπός τους ήταν, φυσικά, η τελική διεκδίκιση των εδαφών αυτών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Ελλάδα και η παραχώρησή τους σ' αυτήν από τις Μεγάλες Δυνάμεις, παρουσιάζοντας στην Μακεδονία έναν "αμιγή" δήθεν Βουλγαρικό πληθυσμό! Στην δράση κατά των κομιτατζήδων και στις βουλγαρικές βλέψεις δραστηριοποιήθηκαν και αντιστάθηκαν οι Μακεδονομάχοι, ελληνικά ένοπλα αντάρτικα σώματα που οργανώθηκαν είτε από τον ίδιο τον πληθυσμό είτε με την βοήθεια εθελοντών από όλα τα μέρη της Ελλάδας (στρατιωτικών, χωροφυλάκων και ιδιωτών - πολιτών). Παράλληλα, δημιουργήθηκαν οργανώσεις που υποστήριξαν ηθικά, διπλωματικά και οικονομικά τον Μακεδονικό Αγώνα. Πολλές μεγάλες προσωπικότητες της εποχής συμμετείχαν στην προσπάθεια αυτή και ανέπτυξαν έντονη δραστηριότητα. Ο αγώνα τους ήταν ιδιαίτερα σκληρός, γιατί εκτός από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, οι Μακεδονομάχοι είχαν να αντιμετωπίσουν και τον τουρκικό στρατό.Οι ηρωικοί αυτοί αγώνες των Μακεδονομάχων και η ακατάβλητη ψυχική αντοχή του ηρωικού μακεδονικού πληθυσμού, που αποτελούν μια ακόμη λαμπρή σελίδα στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, ανάγκασαν τελικά τους Βούλγαρους κομιτατζήδες να αποσυρθούν (επίσημα τουλάχιστον!) το 1908 και να επανέλθουν στην Βουλγαρία. Παράλληλα ο Μακεδονικός Αγώνας αποτέλεσε το προοίμιο και την έμπνευση των νικηφόρων πολέμων του 1912-13 και της απελευθέρωσης της Μακεδονίας, και αργότερα, των Βαλκανικών Πολέμων, αναπτερώνοντας το ηθικό των Ελλήνων και ξυπνώντας μέσα τους το πνεύμα της Ελευθερίας, για μια ακόμη φορά! Δίκαια λοιπόν, οι Μακεδονομάχοι κατατάσσονται στην ίδια σειρά με τους αγωνιστές του 1821 και τους ήρωες των Βαλκανικών Πολέμων!  Αν και αναφέρεται ιστορικά ότι ο Μακεδονικός Αγώνας άρχισε από το 1870 και κράτησε μέχρι το 1908 - δηλ. 38 ολόκληρα χρόνια, στην πραγματικότητα κράτησε πολύ περισσότερα, αφού εξ' αιτίας αυτής της πολιτικής των Βουλγάρων στον χώρο της Βαλκανικής και ιδιαίτερα της Μακεδονίας συνεχίστηκε μέχρι την τελική τους απομάκρυνση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1917). Σποραδικά έκαναν την εμφάνισή τους ακόμη και μετά τα δύσκολα χρόνια του 1922 στην Μακεδονική γη, πιο πολύ όμως σαν ληστές παρά σαν "αντάρτικα" σώματα. Την ίδια όμως πολιτική και τακτική εφάρμοσαν αργότερα στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής το 1941-1944 και  τα χρόνια που ακολούθησαν 1944-1949 με την "βοήθεια" και "ανοχή" των ανταρτών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ...!  Στοιχεία για όλα αυτά, παρατίθενται σε άλλες σελίδες της κοινότητας και σε συνδέσεις. Το όλο θέμα εντάσσεται στην πολιτική του Μακεδονικού Ζητήματος - όπως αποκαλείται σήμερα - και το οποίο αποτελεί μείζον μεν Εθνικό πρόβλημα αλλά είναι μια άλλη θεματική ενότητα.

Επειδή όμως οι Τούρκοι, μετά από τα δημοσιεύματα του αθηναϊκού τύπου πληροφορούνται τα σχετικά με το θάνατο και την ταφή του Παύλου Μελά, επανέρχονται στη Στάτιστα και μετά από προσεκτικότερη έρευνα ανακαλύπτουν το ακέφαλο σώμα του. Με τη μεσολάβηση όμως του Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη, η σωρός του μεταφέρεται στην πόλη, όπου με θρήνους, και ενώ χοροστατεί ο Μητροπολίτης Γερμανός, κηδεύεται και ενταφιάζεται στον περίβολο του βυζαντινού Ναού των Ταξιαρχών. Αργότερα, το 1950, μεταφέρεται εκεί και η κεφαλή του δίπλα στο σώμα του και έτσι σήμερα, όλο το σκήνωμα του Παύλου Μελά αναπαύεται τώρα στην Καστοριά. Πλάι του μάλιστα, ύστερα από δική της επιθυμία, αναπαύεται και η γυναίκα του Ναταλία. Η είδηση του θανάτου του Παύλου Μελά συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα και την Αθήνα και ιδιαίτερα φυσικά, την οικογένειά του. Ολόκληρος ο ελληνικός λαός πενθεί τον ήρωα, που έφυγε τόσο νέος, μόλις 34 χρονών, και σε τόσο μάλιστα κρίσιμες στιγμές για το Έθνος και τον Ελληνισμό! Το όνομά του γίνεται σύμβολο του μακεδονικού αγώνα, ενώ μεγάλος αριθμός Αξιωματικών και ιδιωτών πολιτών αρχίζουν να σπεύδουν στη Μακεδονία και πυκνώνους τις τάξεις εκείνων που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή της, ακολουθώντας τον δρόμο του Παύλου Μελά και το παράδειγμά του. Τη θυσία του υμνεί ο λαός με το δημοτικό τραγούδι και ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς.  Αλλά και η πατρίδα, τιμώντας τον, τον αναγνωρίζει σαν εθνικό ήρωα και η Στάτιστα, το χωριό στο οποίο σκοτώθηκε, μετονομάστηκε σε "Παύλος Μελάς".

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ & ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:
Ι. Περιοδικόν "ΤΟΤΕ", τεύχος 46 (Γ-10), Ιαν. - Φεβ. 1994, σελ. 49-55.
ΙΙ. παραπομπές 1,6,9 & 11: Γ. Α. Μαραβελέα, "ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ", Θεσσαλονικη, 1959.
ΙΙΙ. παραπομπές 2, 3, 4, & 5: ΓΕΣ/ΔΙΣ, "ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ", Αθήναι, 1960.
IV. παραπομπές 7, 9 & 12: Σπ. Β. Μαρκεζίνη, "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ", ΠΑΠΥΡΟΣ, τομ. Γ΄, Αθήναι, 1966.
V. παραπομπή 10: Ι. Δραγούμη, "ΜΑΡΤΥΡΩΝ  ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΑΙΜΑ"
VI. Αποστόλου Β. Δασκαλάκη, "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗς ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ 1936-1950", τόμος Α΄, Αρχηγείον Χωροφυλακής, Αθήνα, 1973
VII. παραπομπή 8: Χάρη Τσιρκινίδη, "ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Το Μακεδονικό μέσα από τα Γαλλικά Αρχεία", εκδ. +γραμμα, Θεσσαλονίκη, 1994
VIII. περιοδικό "ΙΣΤΟΡΙΟΓΝΩΣΙΑ", τεύχος 20, Δεκ. 1999, σελ. 28-39, "Η συμβολή των Σερρών στο Μακεδονικό Αγώνα", ομιλία κ. Κων/νου Χιώλου, δρα Νομικής, στις Σέρρες
O θάνατος του είναι ζωή στους κουρασμένους από τη μετριότητα του κόσμου. Ο Θάνατος του ανασταίνει τους κοιμισμένους, ταράζει τούς μαργωμένους, δυναμώνει τους αδύνατους, δροσίζει τους διψασμένους, ο θάνατος του Νέου, ο θάνατος του Ωραίου ο θάνατος του Αντρείου.......Ψυχή, ψυχή ωραία, γλυκιά πενταπάρθενη που ερωτεύτηκες το θάνατο δίδαξε μας, ω, μάθε μας να μη πονει και να μην καίει το αντίκρισμα της αγωνίας σου, ψυχή ωραία πενταπάρθενη. (Ιων Δραγούμης)www.computer.gr/melas