ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ

Περίεργο ον ο Αριστερός.

1. Όταν η ιδεολογία αποτυγχάνει παντού: "δεν εφαρμόστηκε καλά"

2. Αν δικοί μας κάψουν όλη την πόλη: "είναι παρακρατική προπαγάνδα"

3. Αν μας πιάσουν με το χέρι στο μέλι: "είναι πολιτική δίωξη"

4. Αν οι εργάτες είναι εναντίον μας: "δεν έχουν εργατική συνείδηση"

5. Και αν τα κάνουμε εντελώς σκατά: "Ναι, αλλά αυτό δεν είναι Αριστερά"

Δεν τον πιάνεις από πουθενά ρε τον σύντροφο!!!

Και δεν τον πιάνεις, διότι δεν θέλει να αποδεχθεί ποτέ την πραγματικότητα.

Ότι δηλαδή, ΑΥΤΟ είναι η Αριστερά, ότι ΔΕΝ μπορεί να εφαρμοστεί καλύτερα, ότι ΔΕΝ τους καταδιώκει και ΔΕΝ τους προπαγανδίζει κανείς (τα τελευταία 40 χρόνια).

Ότι με λίγα λόγια το σύστημά τους είναι αποτυχημένο, διότι η ιδεολογία είναι εσφαλμένη και οπουδήποτε εφαρμοστεί θα φέρει μόνο φτώχεια, περιορισμό ελευθεριών και δυστυχία.

Όμως γιατί δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα ο σύντροφος;

Διότι σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, ο Αριστερός ταυτίζει απόλυτα το πιστεύω του με την ίδια του την υπόσταση και δένει τη ζωή του με αυτό. Αν λοιπόν δεχθεί πως η ιδεολογία είναι εντελώς εσφαλμένη, είναι σαν να δέχεται πως έχασε τη ζωή του πολεμώντας για έναν λανθασμένο σκοπό.

Στο Γυμνάσιο που οι άλλοι παίζουν μπάλα, αυτός μοιράζει Ριζοσπάστη. 
Στο Λύκειο που οι άλλοι κυνηγάνε γκόμενες, αυτός αφήνει μούσι και κυκλοφορεί με την Καλλιόπη την αξύριστη. 
Στο πανεπιστήμιο που οι άλλοι διασκεδάζουν στα κλάμπ και τα πάρτι, αυτός μουχλιάζει σε σκοτεινά μπαρ των δέκα ατόμων σχολιάζοντας τη θεωρία του Μαρξ. 
Μετά πάει να βρει δουλειά και εκεί που οι άλλοι έχουν βιογραφικό, και πάνε κουστουμάτοι, αυτός σκάει στη συνέντευξη με βερμούδα, τατουάζ, σκουλαρίκι στο αυτί και ρωτάει το αφεντικό αν πληρώνει υπερωρίες.

Περνάει λοιπόν έτσι σιγά σιγά η ζωή του και ποτέ δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι αποτυχημένος σε όλα, αφού ζει στο μύθο της παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον του.

Κάποια στιγμή εκεί γύρω στα 50 αρχίζουν να του μπαίνουν υποψίες, αλλά πλέον είναι αργά για να αποδεχθεί οτιδήποτε.

Τον καταλαβαίνω απόλυτα.

Είναι αδύνατο ψυχολογικά για έναν άνθρωπο να αποδεχθεί πως σπάτάλησε τη ζωή του, τη μοναδική ζωή που έχει, για ένα λάθος.

Από μια άποψη, τον λυπάμαι κιόλας.

ΠΗΓΗ

ΤΙ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ Ο ΠΑΠΕΡ-ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

"Όταν ήμουν μικρός τα χρόνια της ευημερίας στην Ελλάδα θυμάμαι οι δικοί μου γονείς, να μην μου λένε για το κίνημα, αλλά να μου λένε να είμαι καλός μαθητής, να διαβάζω τα μαθήματά μου, να είμαι ευγενικός με τους ανθρώπους και να μην ξεχνάω πως το να καταστρέφεις είναι εύκολο, το να δημιουργείς είναι δύσκολο.

Τότε ήμουν 10 χρονών. Δεν ακούγαμε το άξιον εστί, αλλά τον Κηλαιδόνη, τον Χατζηδάκη, τα Ρεμπέτικα και μου έλεγαν ιστορίες.

Για την γιαγιά μου, που δεν την βασάνισαν οι χίτες, αλλά βασανίστηκε στη ζωή να μεγαλώσει 4 μορφωμένα και ηθικά παιδιά χωρίς δεκάρα τσακιστή.

Για τον παππού μου, που δεν ήταν Δικαστής του ΕΑΜ, αλλά πήγε και αυτός στην Μακρόνησο και γλίτωσε κι αυτός την εκτέλεση.

Για τον άλλο μου παππού που δεν ήταν αντάρτης στο βουνό αλλά αξιωματικός του ελληνικού στρατού και παρόλαυτά πήδαγε εξίσου πατριωτικά με τα αλεξίπτωτα στον πόλεμο αν και δεξιός.

Για τον καταστροφικό εμφύλιο που μαύρισε τις ζωές αυτών των ανθρώπων.

Για το πως διαιρείται μια χώρα στα δύο και έλληνες σκοτώνουν έλληνες και από τις δύο πλευρές.

Για το πως ο νικητής εξοντώνει τον ηττημένο, αλλά στην ουσία δεν κερδίζει κανείς.

Για το πως σε άλλες χώρες νικητής ήταν ο Αριστερός και εξόντωσε τους Δεξιούς.

Για το πόσο καταστροφικό είναι να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και αν συντηρείται εμφυλιοπολεμικό κλίμα.

Και κάπου το 2006, 28 χρονών εγώ τότε, πρίν μία δεκαετία, αντί να μαθαίνω για το Δίκτυο, το άρθρο 16, τον αγώνα που έπρεπε να δώσουμε, πήγαινα στις οικοδομές ως νέος πολιτικός μηχανικός για να μαθαίνω τη δουλειά.

Και δίπλα μου ο πατέρας μου να μου εξηγεί τα πάντα και να με μαθαίνει πως να κερδίσω τη ζωή μου με την εργασία και την προκοπή.

Σε νεολαία δεν μπήκα ποτέ, γιατί σπούδαζα και δεν μου άρεσε το κάπνισμα, οι ντουντούκες και το grafiti. Στα Δεκεμβριανά, αντί να καταστρέφω μια πόλη, εγώ έκανα πρόταση γάμου στη γυναίκα μου για να συνεχίσουμε τη ζωή και τη δημιουργία μαζί.

Δακρυγόνα δεν θέλω ούτε να φάω ούτε να πετάξω. Και η μάνα μου δεν πήγε ποτέ σε κρατητήριο για να με γλιτώσει. Το χειρότερο που της έτυχε ήταν να της κάνει παράπονα η δασκάλα μου στο δημοτικό ότι ήμουν άτακτος.

Ο αδερφός μου δεν μου έφερνε βιβλία του ΜΑΡΞ. Είχαμε ευτυχώς μια τεράστια βιβλιοθήκη στο σπίτι από τον πατέρα μου όπου έβρισκα τους μεγαλύτερους λογοτέχνες που μου άνοιγαν το μυαλό αντί να το κλείνουν. 

Στο κρεβάτι δεν έμεινα καθόλου γιατί δεν συμμετείχα ποτέ σε καμία κατάληψη. Την εποχή των καταλήψεων είχα έναν εκπληκτικό καθηγητή που μου εξήγησε πως δικαίωμα να καταστρέφω έχω μόνο για ότι έχω φτιάξει εγώ και όχι για αυτά που φτιάχνουν οι άλλοι. Πως κατάληψη μπορώ να κάνω στο σπίτι μου αλλά όχι σε δημόσια περιουσία. Πως τον νόμο πρέπει να τον σέβομαι διαφορετικά η κοινωνία διαλύεται.

Και ο καιρός έτρεχε και έμαθα για το Φορουμ το 05, για την νέα αριστερά της νίκης, για το ότι εμείς πρέπει να δικαιώσουμε τα όνειρα και τους πόθους των ηττημένων. Και λυπήθηκα γιατί αναρωτήθηκα πόση πλύση εγκεφάλου έχει γίνει σε νέους ανθρώπους ώστε να πιστεύουν σε παραμύθια?

Και έτσι περνάνε 10 χρόνια συναρπαστικά στα οποία έδωσα το είναι μου, τη ζωή μου ολόκληρη, στο να δουλέψω, να μορφωθώ, να γίνω καλύτερος άνθρωπος, να κτίσω τη ζωή μου, να φτιάξω μια οικογένεια.

Όλα αυτά δεν τα έκανα ΠΟΤΕ για το κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ κόμμα, για ΚΑΝΕΝΑ ρουφιάνο, για ΚΑΝΕΝΑ ιδεολογικό αφεντικό. Σε αυτούς δεν θα απολογηθώ ούτε εγώ ούτε η οικογένειά μου. Τα έκανα για εμένα, για την οικογένεια μου και για τον διπλανό μου. Για την καλύτερη κοινωνία στην οποία θέλω να ζω.

Ο πατέρας μου 60 χρόνια μαχόμενος επιχειρηματίας δεν περίμενε κανένα ΣΥΡΙΖΑ για να ζήσει, γι αυτό και δεν προσελήφθηκε ποτέ πουθενά, δεν έλαβε κανένα έργο από το δημόσιο. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο τις εργασίες του πατέρα μου, αλλα΄αυτό δεν έχει νόημα. Ποτέ όμως δεν ήταν κρατικοδίαιτος.

Κι ο αδερφός μου 10 χρόνια κοντά εργαζόμενος, ελεύθερος επαγγελματίας και όχι μπουζουκόβιος αν και έχει οικονομική άνεση.

Ποτέ δεν ζητήσαμε, ποτέ δεν περιμέναμε ανταμοιβή, τα κόμματα μας ζήτησαν να βάλουμε πλάτη και ΔΕΝ βάλαμε, γιατί αυτό είναι το σωστό, γιατί ΔΕΝ χρωστάμε τίποτα σε καμία Αριστερά ή Δεξιά. Εκείνες μας χρωστάνε για τα δεινά που περνάμε εξαιτίας τους.

Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν ούτε για τις ρίζες μου, ούτε για την οικογένεια μου, γιατί αυτή είναι η ιστορία μου, γραμμένη σε λίγες γραμμές, γιατί αυτή δεν είναι μόνο η δικιά μου ιστορία, γιατι δεν είδαμε φως και μπήκαμε, γιατί υπάρχουν πολλοί σαν εμάς, πάρα πολλοί με τις δικές τους ιστορίες... Έχω γνωρίσει πολλούς και πολλές αυτοδημιούργητους, επιστήμονες, εργαζόμενους, επιχειρηματίες, ελεύθερους επαγγελματίες με ιστορίες πολύ πιο βαριές από την δικιά μου... Και είμαι περήφανος και νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε έναν από αυτούς που στέκομαι στο πλάι του και αγωνίζομαι μαζί του απέναντι σε κάθε λογής ράπερ και Διο-ΡΙΖΑ.

Μπροστά στο μπάχαλο και τον λαικισμό στέκομαι περήφανος και τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. Σπρώχνω τον βράχο που μας πλακώνει σε όλη μας τη ζωή. Σπρώχνω εσένα να φύγεις από τη μέση

Κατάλαβες κρατικοδίαιτε τεμπέλη».

ΠΗΓΗ

ΔΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει σύντροφε, αλλά όλα όσα απαιτείς να απολαμβάνεις, τα οφείλεις στον καπιταλισμό.

Πως είπες? Τα δούλεψες για να τα έχεις? Για σκέψου τι πρέπει να κάνεις για να φτιάξεις ένα και μόνο φύλλο χαρτί Α4; 
Πρέπει να:
κόψεις ένα δέντρο,
να το κάνεις ροκανίδια,
να το κοσκινίσεις για να φύγουν τα βρώμικα κομμάτια, 
να του προσθέσεις ένα σωρό χημικά (τα οποία προηγουμένως πρέπει να έχεις φτιάξει εσύ)
να το περάσεις από διάφορες πρέσες (που πρέπει προηγουμένως να έχεις φτιάξει εσύ)
να το καθαρίσεις
να του δώσεις τη γυαλάδα του χαρτιού
Η διαδικασία αυτή θα σου έπαιρνε τουλάχιστον 5 μέρες δουλειά ακόμα κι αν όλα τα απαραίτητα υλικά τα είχες έτοιμα και δεν χρειαζόταν να τα φτιάξεις. Στο τέλος αυτών των ημερών, ο καρπός της εργασίας σου θα ήταν μόλις και μετά βίας μερικά φύλλα χαρτί Α4 κακής ποιότητας.

Πάμε τώρα να δούμε τι σου προσφέρει ο καπιταλισμός. 
Ένα ολόκληρο πακέτο χαρτί Α4 τέλειας ποιότητας, αποτελείται από 500 φύλλα και στοιχίζει (μαζί με τα μεταφορικά, την εφορία, τον ΦΠΑ κλπ κλπ) 3-5 ευρώ. Άρα αναλογικά τα λιγοστά φύλλα κακής ποιότητας που μπορείς εσύ να φτιάξεις σαν αποτέλεσμα της εργασίας σου δεν αξίζουν ούτε καν 0,1 ευρώ! Αυτή είναι η παραγωγική αξία της εργασίας σου σύντροφε, ο καρπός των εργατοωρών σου. Μόλις και μετά βίας μερικά λεπτά του ευρώ!

Στο ίδιο συμπέρασμα θα φτάσεις αν υπολογίσεις τις εργατοώρες σε σχέση με την αξία παραγωγής ενός σπίρτου, μιας χαρτοπετσέτας, ενός μολυβιού, μιας τομάτας, κλπ. Και αυτά είναι μόνο τα βασικά αγαθά. Αν μιλήσουμε για smartphones, laptops, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, νοσοκομειακά μηχανήματα κλπ η απάντηση είναι πως δεν θα μπορούσες να τα παράξεις ούτε αν δούλευες για όλη σου τη ζωή.

Όχι λοιπόν φίλε μου. Η εργασία σου δεν αξίζει ούτε το ένα εκατοστό από όσα απολαμβάνεις.
Η αξία της εργασίας σου επαρκεί μόλις και μετά βίας για να έχεις στο τέλος της μέρας πέντε ντομάτες και μισό φρατζόλι ψωμί.

Το συμπέρασμα είναι ένα: 
Ο καπιταλισμός, η βιομηχανοποίηση και η παγκοσμιοποίηση σου προσφέρουν τη δυνατότητα να απολαύσεις ανέσεις που ούτε τις φανταζόσουν ποτέ, ούτε τις αξίζεις βάση των εργατοωρών και των ικανοτήτων σου.

Και μπορούν να σου τα προσφέρουν όλα αυτά, ακριβώς διότι ο καπιταλισμός είναι το πιο φιλολαϊκό σύστημα όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο. Μόνο ο καπιταλισμός μπορεί να αυξήσει τόσο την παραγωγή και το κέρδος των πιο ικανών, ώστε να υπάρχει αρκετό περίσσευμα προς αναδιανομή σε εσένα μέσω της φορολογίας τους. Για να το πούμε πιο απλά, ο σοσιαλισμός διανέμει εξίσου το τίποτα, ενώ ο καπιταλισμός διανέμει άνισα το κάτι. Προτιμάς να πάρεις ίσο μερίδιο από το τίποτα ή άνισο μερίδιο από το κάτι? Προφανώς προτιμάς το δεύτερο και το ξέρεις.

Κάθε φορά λοιπόν που βγαίνεις στο δρόμο και φωνάζεις για καλύτερες συνθήκες ζωής, για μεγαλύτερους μισθούς, καλύτερα νοσοκομεία, σχολεία κλπ, πρέπει να καταλάβεις πως στην ουσία βγαίνεις και φωνάζεις για περισσότερο καπιταλισμό. Ζητάς να έχεις περισσότερα πράγματα που δεν τα αξίζεις. Ζητάς να απομακρυνθείς ακόμα περισσότερο από το σοσιαλιστικό στάδιο του οικογενειακού γεωργού που παράγει ένα τελάρο τομάτες και δέκα αυγά για την οικογένειά του και να οδηγηθείς πιο κοντά στο καπιταλιστικό πρότυπο ανθρώπου που απολαμβάνει δώρα του συστήματος, μέσω της εφοριακής αφαίμαξης των πιο ικανών.

Έκανες ποτέ καμία εφεύρεση; Όχι.
Έκανες ποτέ καμία μελέτη; Όχι.
Έκανες ποτέ κανένα εργοστάσιο;Όχι.

Απαιτείς όμως να απολαμβάνεις όλα αυτά που άλλοι σκέφτηκαν και δημιούργησαν λες και έχεις κάποιο κληρονομικό δικαίωμα εκ θεού. Να μου ξεσηκωθούν και οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου και να διεκδικούν το πανανθρώπινο δικαίωμά τους στο smartphone και την Mercedes. Και όταν τους την δώσουμε την Mercedes να διαμαρτύρονται κιόλας πως τους ρουφάμε το αίμα! Ότι και καλά, με τον ιδρώτα μου την έβγαλα την Mercedes, δεν μου την χάρισες. Με την υπεραξία από τα ψάθινα καπέλα που πλέκω τα απογεύματα. Έλα θεέ και κύριε!

Κανονικά θα έπρεπε να παρακαλάς ευγενικά να σου δώσουν όλοι αυτοί οι πιο προικισμένοι άνθρωποι ένα μικρό τμήμα της υπεραξίας του εγκεφάλου τους. Αντί αυτού εσύ πετάς μολότοφ και κάνεις διαδηλώσεις. Δεν έχεις καταλάβει πως εσύ είσαι που ζεις και απολαμβάνεις από τον ιδρώτα των άλλων. 

Εσύ είσαι ο μεγάλος "καπιταλιστής" που πίνει το αίμα των ανθρώπων που παράγουν και προοδεύουν. 
Εσύ είσαι που απολαμβάνεις περισσότερα από όσα αξίζεις. 
Εσύ είσαι που κλέβεις τους καρπούς της δικής τους προόδου. 
Εσύ είσαι το βάρος στις πλάτες τους. 
Και τόσες χιλιάδες χρόνια, αυτοί οι άνθρωποι της δημιουργίας και της προόδου σε κουβαλάνε και μοιράζονται μαζί σου τις εφευρέσεις, τις επενδύσεις, τις μελέτες, τα ρίσκα τους.

Τουλάχιστον αφού δεν μπορείς να καταλάβεις να είσαι ευγενής απέναντι στους ευεργέτες σου, κατάλαβε πως είναι το προσωπικό σου συμφέρον να ζητάς περισσότερο καπιταλισμό και όχι σοσιαλισμό.

Είσαι ο μεγαλύτερος καπιτάλας που γνώρισα ποτέ μου και δυστυχώς δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.

ΠΗΓΗ

ΠΟΙΟΙ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ

Μεγάλωσα σε μια πόλη όπου όσο θυμάμαι τον εαυτό μου γίνονταν βίαιες διαδηλώσεις για τα πάντα. Ξεκινούσε μια πορεία και πάντα κατέληγε μερικές εκατοντάδες να σκοτώνονται με την αστυνομία.

Έμαθα λοιπόν πως αυτοί δεν είναι δικοί μας. Είναι κάτι μυστηριώδεις παρακρατικοί, πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών που βρίσκονται στα payroll της αστυνομίας προκειμένου να χαλάνε τις ειρηνικές διαδηλώσεις, και να αμαυρώνουν την εικόνα του κινήματος. Έλεγα κι εγώ μέσα μου, κοίτα να δεις μόντα που βρήκε το άτιμο το σύστημα.

Επίσης έμαθα πως η αστυνομία αποτελείται αποκλειστικά από κάτι αιμοσταγείς "μπασκίνες" που τους φωνάζουμε "μπάτσους γουρούνια δολοφόνους" διότι έχουν μια φυσική ροπή προς το να σαπίζουν αθώο κόσμο στο ξύλο χωρίς κανένα λόγο. Α, να χαθούν οι ρεζίληδες έλεγα που δέρνουν αθώα μικρά παιδιά και συνταξιούχους. 

Κάποια φορά τυχαίως βρέθηκα στην Ακαδημίας την ώρα μιας διαδήλωσης. Ήμουν μέσα σε ένα κτίριο, άκουγα το χαμό απ' έξω και σκεφτόμουν πως θα φύγω τώρα από εδώ να γυρίσω σπίτι μου? Λέω, νέος είμαι, θα βγω, θα τρέξω, θα κρυφτώ πίσω από αυτοκίνητα, κάπως τέλος πάντων θα τα καταφέρω να γλιτώσω από το ξύλο των αστυνομικών και των φίλων τους των παρακρατικών. Παίρνω βαθιά ανάσα και ξεμυτάω. Στην πρώτη στροφή όμως πέφτω πάνω σε μια διμοιρία ματ που ερχόταν. Κλάωε με μάνα κλάψε με σκέφτηκα. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί μου. Πέρασαν δίπλα μου και κανένας δεν με έδειρε, δεν με έσπρωξε, δεν με έβρισε βρε αδερφέ, έτσι για το καλό. Αισθάνθηκα έως και απογοητευμένος.

Πήρα θάρρος και προχώρησα. Λίγο πιο πάνω, στην Ομήρου, συναντώ μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ να στέκεται με τις ασπίδες σηκωμένες και μπροστά τους να περνάει η διαδήλωση και να τους βρίζει με τα χειρότερα λόγια και να τους πετάει από πέτρες έως σκουπιδοτενεκέδες γεμάτους και νεράτζια. Όχι δεν ήταν τίποτα κουκουλοφόροι "παρακρατικοί" όπως περίμενα. Ήταν απλά παιδιά της διαδήλωσης, αγόρια και κορίτσια στην ηλικία μου. Λέω μέσα μου δεν μπορεί, τώρα όπου να ναι θα επιτεθούν οι αστυνομικοί και θα τους σαπίσουν στο ξύλο τους καημένους. Περίμενα λοιπόν από περιέργεια να δω το θλιβερό θέαμα. Όμως μετά από 20 λεπτά συνεχούς βρισίματος και λιθοβολισμού, οι αστυνομικοί κάθονταν ακόμα εκεί με τις ασπίδες τους και περίμεναν. Πάλι απογοητεύτηκα. Λέω κάτι δεν πάει καλά.

Προχωράω πιο πέρα και φτάνω πριν τη Μεγάλη Βρετανία, όπου βλέπω 8 με κουκούλες να σπάνε ένα αυτοκίνητο να το γεμίζουν σκουπίδια και να του βάζουν φωτιά μπροστά στα μάτια μου. Την ίδια ώρα πέρναγε η υπόλοιπη διαδήλωση μπροστά τους αλλά κανείς δεν τους σταματούσε. Λέω τι γίνεται ρε γαμώτο. Αυτοί οι παρακρατικοί κουκουλοφόροι που αμαυρώνουν το κίνημα καίνε ένα αυτοκίνητο και το κίνημα περνάει από μπροστά τους χωρίς να κάνει τίποτα? Χίλιοι άνθρωποι εναντίον 8 και δεν κάνουν τίποτα? Όχι μόνο αυτό, αλλά την ίδια στιγμή φθάνει ένα πυροσβεστικό όχημα να σβήσει τη φωτιά. Και ξαφνικά οι χίλιοι της διαδήλωσης που παρακολουθούσαν αδιάφοροι τον εμπρησμό, αρχίζουν να φωνάζουν και να βρίζουν και κινούνται προς το πυροσβεστικό για να το διώξουν (όπως και έκαναν). Τι γίνεται εδώ ρε λέω. Το κίνημα αβαντάρει τους μυστηριώδεις παρακρατικούς???

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Φτάνω μέχρι επάνω και στο Σύνταγμα γίνονται πραγματικές οδομαχίες με καδρόνια, μολότοφ, πέτρες κλπ. Πλέον όμως μου έχουν μπει για τα καλά ψίλοι στα αυτιά και το παίρνω απόφαση. Περπατάω ακριβώς μπροστά από τα ΜΑΤ σκεπτόμενος πως δεν μπορεί, τώρα θα με πάρουν όλοι στο κυνήγι με τα γκλομπ. Ως εκ θαύματος δεν με αγγίζει κανείς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ένας μου φωνάζει "ρε φίλε φύγε από μπροστά μας, θα φας καμια μολότοφ"!

Τι γίνεται ρε εδώ πέρα λέω μέσα μου? Οι "καλοί" διαδηλωτές έχουν σπάσει το σύμπαν και οι "κακοί" μπάτσοι με προστατεύουν κι από πάνω? Μυστήρια πράγματα. Αλλά όταν ακους μια ιστορία για όλη σου τη ζωή είναι πολύ δύσκολο να την αρνηθείς. Γύρισα λοιπόν σπίτι μου προβληματισμένος.

Ήρθε όμως κι η ώρα της Αριστεράς. Ε, λέω δεν μπορεί, τώρα που ήρθε το κίνημα στην εξουσία, θα αποκαλυφθούν όλα. Οι μυστικές υπηρεσίες, οι παρακρατικοί, οι κουκουλοφόροι οι πάντες. Θα μάθουμε ονόματα και διευθύνσεις. Θα μπουν όλοι στη φυλακή.

Περνάει ένας μήνας, περνάνε δύο, τίποτα. Λέω, εντάξει έχουμε πολύ δουλειά με τις διαπραγματεύσεις τώρα, αλλά μόλις λασκάρουμε λίγο θα ανοίξουμε όλους τους φακέλους της αστυνομίας και θα πούμε στον κόσμο την αλήθεια.

Περνάνε κι άλλοι μήνες όμως και τίποτα. Φτάνει Σεπτέμβριος, ψηφίζουμε άλλα 100Δις μνημόνιο και λέω, τώρα θα γίνει το έλα να δεις στην Αθήνα. Αλλά ξαφνικά ως εκ θαύματος δεν γίνεται τίποτα απολύτως. Ούτε αυθόρμητα αγανακτισμένοι πολίτες, ούτε διαδηλώσεις του κινήματος, ούτε πορείες και απεργίες, τίποτα ρε παιδί μου. Τι γίνεται εδώ ρε λέω? Προηγουμένως τα κάναμε όλα λαμπόγιαλο , με την υποψία πως ΘΑ περάσουν μέτρα οι προηγούμενοι. Και τώρα που οι δικοί μας τα περνάνε, δεν ανοίγει μύτη?

Οι παρακρατικοί τα κάνανε αυτά κι εμείς τους πιάσαμε, μου απαντάνε.

Κι άμα τους πιάσαμε γιατί δεν τους βγάζουμε στη φόρα ρε αδέρφια να δικαιωθεί και το κίνημα? Γιατί το κρύβουμε πως τους πιάσαμε?

Άλλα άντε και αυτούς τους πιάσαμε. Οι αυθόρμητοι αγανακτισμένοι που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους τι έγιναν? Με 100 Δις επιπλέον μνημόνιο δεν έχουν τίποτα να πουν? Εξαφανίστηκαν?

Δεν μου τα λέτε καλά ρε αδέρφια. Δεν μου τα λέτε καθόλου καλά.

Δεν μου τα λέγατε καθόλου καλά μάλλον εδώ και δεκαετίες. Όταν καίγατε το σύμπαν και οργανώνατε κομματικές διαδηλώσεις και καταστροφές, όταν υποθάλπτατε ταραξίες και μπαχαλάκηδες, όταν διαλύατε την πόλη μου. Όταν εσείς είσασταν οι άνθρωποι πίσω από τις κουκούλες.

Όταν εγω το κορόιδο είχα φάει το παραμύθι πως κάποιο μυστηριώδεις κακοί ήθελαν να σας συκοφαντήσουν, ενώ οι κακοί είστε εσείς. 

Πάντα ήσασταν και πάντα θα είστε. 

Διότι δεν μάθατε ποτέ να δημιουργείτε, μόνο να καταστρέφετε.

ΠΗΓΗ

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Είμαι 37 χρονών και έχω δει να διεξάγονται από το ’81 έως σήμερα 13 βουλευτικές εκλογές. Έχουν αλλάξει 7 πρωθυπουργοί, εκατοντάδες υπουργοί, και χιλιάδες γενικοί γραμματείς, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, περιφερειάρχες κλπ.
Ακόμα και στην τύχη να ψηφίζαμε θα τον είχαμε πετύχει τον τίμιο και ικανό.

Αλλά τίποτα.

Έχω δει να γεννιούνται εκατοντάδες κανάλια, δορυφορικές πλατφόρμες, ιντερνετικές πύλες, εφημερίδες, περιοδικά, blog κλπ. Να εναλλάσονται χιλιάδες παρουσιαστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, σχολιαστές.
Ακόμα και random να τα αλλάζαμε τα κανάλια θα πετυχαίναμε και κάτι καλό.

Αλλά τίποτα.

Έχω δει εκατοντάδες συστήματα να εφαρμόζονται και να αποτυγχάνουν το ένα πίσω από το άλλο, στην υγεία, την παιδεία, την αστυνομία, την φορολογία, την νομοθεσία κλπ.

Και πάλι τίποτα.

Γιατί?

Γιατί υπάρχει εσύ ο μέσος Έλληνας που δεν θέλεις να αλλάξει τίποτα.

Εσύ που θέλεις το καινούργιο αλλά ψηφίζεις το παλιό. Όχι μόνο το παλιό σαν κόμμα, αλλά και σαν υποψήφιο και σαν νοοτροπία. Εσύ που ψηφίζεις το κόμμα που σου υπόσχεται τα περισσότερα, τον υποψήφιο που λέει αυτά που θέλεις να ακούσεις. Φροντίζεις έτσι όχι μόνο να ενισχύεις τα πιο λαικίστικα κόμματα αλλά να βρίσκεις μέσα σε αυτά και τον πιο ανίκανο-διαπλεκόμενο-κομματοθρεμένο υποψήφιο και να τον εκλέγεις πρώτο!

Εσύ που έχεις την απαίτηση κάποιος «αυτόχειρας» να σου πει την αλήθεια, μόνο και μόνο για να τον μαυρίσεις, να τον στείλεις σπίτι του, να ψηφίσεις πάλι τους απατεώνες που σε γλυκαίνουν και μετά από δεκαετίες να λες «αυτός μας τα έλεγε, αλλά…»

Εσύ που θέλεις ποιοτική δημοσιογραφία αλλά βλέπεις μόνο trash TV, Βραζιλιάνικα σίριαλ, συνωμοσιολογικές εκπομπές και θλιβερές ελληνικές σειρές από αποτυχημένους ηθοποιούς.

Εσύ που απαιτείς δικαιοσύνη, αλλά δεν κόβεις απόδειξη στο μαγαζί σου, λαδώνεις στην εφορία, σβήνεις την κλήση της τροχαίας, παρκάρεις στην διάβαση πεζών και πετάς την γόπα από το τσιγάρο σου στην παραλία.

Εσύ που απαιτείς καλύτερη παιδεία, αλλά διαβάζεις κατά μέσο όρο λιγότερο από ένα βιβλίο το χρόνο (είσαι τελευταίος στατιστικά στην Ευρώπη), επισκέπτεσαι κατά μέσο όρο λιγότερο από ένα μουσείο το χρόνο, χάνεις άπειρες ώρες σε γυμναστήρια, και αγοράζεις την εφημερίδα που σου χαρίζει την καλύτερη πετσέτα για την παραλία.

Εσύ που απαιτείς υπηρεσίες υγείας, αλλά είσαι ο πιο παχύσαρκος πολίτης της Ευρώπης, μάχεσαι εναντίον του αντικαπνιστικού νόμου, πας αναίτια στο νοσοκομείο κάθε φορά που έχεις πονοκέφαλο και μοιράζεσαι το βιβλιάριο υγείας σου για να γράφουν τα φάρμακά τους η ανασφάλιστη ξαδέρφη σου, ο κουνιάδος της και η καλοστεκούμενη γειτόνισσά σου που σε καλοπιάνει με καφεδάκι.

Εσύ που πλημμυρίζεις τα «δελφινάρια» αλλά δεν έχεις πάει ποτέ στο θέατρο τέχνης.

Εσύ που ξέρεις τα πάντα για τον τελευταίο παίκτη της ομάδας σου, αλλά δεν έχεις ιδέα ποιος ήταν ο Κρυαράς.

Εσύ που ξέρεις να λύνεις και να δένεις τη μηχανή του αυτοκινήτου σου, αλλά δεν ασχολείσαι να βάλεις ούτε ένα καρφί για να διορθώσεις την σπασμένη κούνια στην παιδική χαρά της γειτονιάς σου.

Εσύ ο άτολμος που ζητάς ανάπτυξη και επενδύσεις από τους άλλους, αλλά τα δικά σου λεφτά τα κάνεις σπίτι «για να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας».

Εσύ που γκρινιάζεις για την εικόνα της νεολαίας αλλά το δικό σου παιδί το έχεις «κουμπωμένο» στην τηλεόραση και το αφήνεις να μεγαλώνει στον «αυτόματο» γιατί δήθεν δεν έχεις χρόνο.

Εσύ που θες θέσεις εργασίας και ελληνική παραγωγή, αλλά ψωνίζεις εισαγώμενα ρούχα γιατί "...άαααλλη ποιότητα το ξένο..."

Εσύ ο «σοφός μέσος Έλληνας» που δεν έχεις ευθύνη για τίποτα λες και είσαι μωρό.

Εσύ που έχεις εθιστεί τόσο στο ψέμα ώστε ακόμα και μπροστά στον καθρέφτη ρουφάς την κοιλιά σου.

Ξύπνα αδερφέ.

Εσύ είσαι το πρόβλημα.

Κι όσο εσύ δεν προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, μην περιμένεις κανέναν σωτήρα να σε πάρει από το χέρι.

ΠΗΓΗ

ΑΥΤΗ (ΔΕΝ) ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Κατανοώ απόλυτα την απογοήτευση του κάθε παραπλανημένου (συνήθως ηλικιωμένου) Αριστερού με την σημερινή κατάσταση. Περίμενε ο άνθρωπος 100 χρόνια να πάρει την εξουσία και τώρα που το πέτυχε τον χτυπάει η πραγματικότητα κατακούτελα. Προσπαθεί να περπατήσει με το κεφάλι ψηλά και να εφαρμόσει όλα όσα πίστευε τόσα χρόνια και τρώει την μία καρπαζιά μετά την άλλη.

Κατανοώ απόλυτα πως προσπαθεί να βρει δικαιολογίες και διέξοδο όχι τόσο για τους άλλους όσο για τον εαυτό του. Για να μην αισθανθεί πως σπατάλησε τη ζωή του για ένα παραμύθι μικρών παιδιών. Ωραίο μεν, αλλά παραμύθι.

Αυτό που δεν κατανοώ είναι η δικαιολογία στην οποία καταλήγει να είναι πως "αυτό δεν είναι Αριστερά".Συγγνώμη σύντροφε, αλλά σοβαρά όταν ψήφιζες τον περασμένο Γενάρη πραγματικά πίστευες πως τα παιδιά της κατάληψης ήταν κάτι καλύτερο?Πραγματικά πες μου, περίμενες κάτι άλλο?Να πιστεύεις στον ιδεολογικό σου παράδεισο είναι κατανοητό, αλλά ειλικρινές πίστευες πως σε αυτόν τον παράδεισο θα σε οδηγούσε ο Φίλης, ο Λαφαζάνης, ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και η Ζωή?Ειλικρινά κατάφεραν όλοι αυτοί οι εξόφθαλμα ψεύτες, αμαθείς, ανόητοι και προκλητικοί "πιτσιρικάδες" να σε πείσουν πως ήταν αυτό που περίμενες?Πες μου αλήθεια, θέλω να ξέρω!Όταν άκουσες πως θα βαράγανε τα νταούλια, δεν σου μπήκαν ψύλλοι στ'αυτιά?Όταν άκουσες πως θα γονατίσουν όλη την Ευρώπη, δεν πονηρεύτηκες?Δεν είπες στη γυναίκα σου: "τι λένε ετούτοι εδώ ρε Φανούλα, είναι με τα καλά τους?"

Αν με όλα όσα υπόσχονταν, δεν κατάλαβες τι ψεύτες ήταν, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Αν πάλι κατάλαβες, τότε γιατί τους ψήφισες?Θα μου πεις γιατί εγώ ψηφίζω την Αριστερά που θέλω.Όχι ρε σύντροφε.Στις εκλογές δεν ψηφίζουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ή αυτό που ευχόμαστε να υπάρξει.Στις εκλογές ψηφίζουμε αυτό που μας προσφέρεται διαθέσιμο.

Δεν μπορεί ο Χρυσαυγίτης να μου πει πως ψήφισε υπέρ ενός νόμιμου εθνικιστικού λαϊκού κόμματος που θα ήθελε να υπάρχει και πως αυτό που βλέπει "δεν είναι Χρυσή Αυγή". Ψήφιζε εν γνώσει του υπέρ εγκληματιών και τραμπούκων της νύχτας.

Δεν μπορεί ο δεξιός να μου πει πως ψήφιζε υπέρ ενός νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού κόμματος, αλλά από λάθος του προέκυψε ο Κώστας ο Καραμανλής, ο Πολύδωρας και ο Γιακουμάτος, οι οποίοι "δεν είναι Νέα Δημοκρατία".

Δεν μπορεί ο άρρωστος Πασόκος (αυτό το γραφικό είδος οργανισμού στη ζωική αλυσίδα), να μου πει πως ψήφιζε για έναν ιδεατό σοσιαλισμό, αλλά του προέκυψε ο Ανδρέας με τα ζεϊμπέκικα, τον Καντάφι και τα χοντρή αεροσυνοδό, ο οποίος "δεν ήταν Σοσιαλισμός".

Όχι ρε σύντροφοι όλων των παρατάξεων. Δεν μπορείτε να μου λέτε πως ψηφίζετε για κάτι "άλλο" που θα θέλατε να υπήρχε.Η αλήθεια είναι πως ψηφίσατε απολύτως ενσυνείδητα τα κόμματά σας, ξέροντας τι είναι, και μην πάτε να μου κρυφτείτε τώρα. Ξέρατε πολύ καλά τι ψηφίζατε ή αν δεν ξέρατε τότε δεν αξίζετε τη δημοκρατία που απολαμβάνατε και την δύναμη της ψήφου που σας δόθηκε.

Η μόνη σας πραγματική δικαιολογία είναι πως ψηφίζατε το λιγότερο κακό.Αυτό το δέχομαι απολύτως. Έτσι κάνω κι εγώ.Αλλά μετά δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου να λέω πως η επιλογή μου "δεν είναι αυτό που ήθελα"

Αυτή ΕΙΝΑΙ Αριστερά σύντροφε.
Αυτή την Αριστερά ψήφισες.
Και αυτή την Αριστερά υφίσταμαι.

Πάψε να με κοροϊδεύεις κι από πάνω.

ΠΗΓΗ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ

Μέσα σε ένα χρόνο η πρώτη φορά Αριστερά έχει κάνει τρομακτικές ζημιές στη χώρα.
Κλειστές τράπεζες, οικονομική καταστροφή, τραγική διαπραγμάτευση, εθνικός εξευτελισμός κλπ.
Άλλες ζημιές διορθώνονται εύκολα, άλλες δύσκολα. Πάντως διορθώνονται.

Υπάρχει όμως και μία ζημιά που δεν διορθώνεται με τίποτα απολύτως.
Η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς δημιούργησε το χειρότερο δυνατό προηγούμενο για τους επόμενους που θα ακολουθήσουν. Γέννησε το άλοθι για κάθε μελλοντικό πολιτικό απατεώνα. Κι αυτό είναι κάτι που θα το πληρώνουμε πολύ μετά από την τελευταία δόση του όποιου μνημονίου.

Κατήργησε κάθε όριο ψεύδους.
Ποιος θα τολμήσει να κατηγορήσει τον επόμενο που θα πει μερικά τυπικά πολιτικά ψέματα όταν αποδεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την Αριστερά που μας πούλησε σκησμένα μνημόνια, ταμπουρλοζουρνάδες και λεφτά από τον ουρανό?

Κατήργησε κάθε όριο αυταρχισμού και αδιαφορίας για το λαό.
Ποιος θα τομήσει να κατηγορήσει τον επόμενο που θα αγνοήσει κοινωνικές ομάδες, όταν αποδεχθήκαμε την Αριστερά που ξεδιάντροπα σχεδόν μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ μέσα σε μια νύχτα?

Κατήργησε κάθε έννοια πολιτικής σοβαρότητας και καθωσπρεπισμού.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα ξεφύγει από τους αστικούς κανόνες ευγένειας, όταν αποδεχθήκαμε και σχεδόν ερωτευθήκαμε την Αριστερά με τα πολύχρωμα πουκάμισα, τα σακίδια, τα παρδαλά κουρέματα και τους φραπέδες?

Κατήργησε κάθε έννοια αξιοκρατίας ή ακόμα και τύπων.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα διορίσει έναν ημέτερο όταν η Αριστερά έχει προσλάβει μέσα σε ένα χρόνο όποιον σερβιτόρο, ράπερ, συγγενή ή φίλο έχει ποτέ περάσει από κομματική συγκέντρωση.

Κατήργησε κάθε έννοια συνταγματικότητας.
Ποιος θα μιλήσει για νόμους και Σύνταγμα όταν η Αριστερά κυβερνάει επί ένα χρόνο με ΠΝΠ και συγκαλεί εθνικές εκλογές όποτε της καπνίσει ή την βολέψει?

Κατήργησε κάθε έννοια νομιμότητας.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα μπλεχτεί σε μικροσκάνδαλο όταν η Αριστερά ξέχασε να δηλώσει την περιουσία της, έκανε απευθείας αναθέσεις έργων, ξεπούλησε και υπερκοστολόγησε τα πάντα?

Κατήργησε κάθε έννοια δημοκρατίας και διαπλοκής.
Ποιος θα κατηγορήσει τον επόμενο που θα παρέμβει στους θεσμούς όταν η Αριστερά ορίζει καναλάρχες, ανοιγοκλείνει μέσα ενημέρωσης όπως την βολέυει και εκφοβίζει την ελευθεροτυπία?

Κατήργησε κάθε έννοια αστυνομικού αυταρχισμού.
Ποιος θα κατηγορήσει τώρα τον επόμενο που θα στείλει τα ΜΑΤ να δείρουν, όταν η Αριστερά έδειρε συνταξιούχους, έριξε χημικά σε παιδάκια και αναπήρους, κατέστηλε διαδηλώσεις κάθε είδους?

Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω είναι: ΚΑΝΕΝΑΣ.

Η Αριστερά είναι πλέον το άλλοθι για κάθε απατεώνα, ανίκανο, φασίστα ή λαοπλάνο.

Κι αυτό είναι το τίμημα που δικαίως θα πληρώνουμε για δεκαετίες, αφού σαν λαός πέσαμε στην παγίδα να την φέρουμε στην εξουσία πιστεύοντας στα άθλια ψεύδη και τις ουτοπικές ελπίδες που μας πούλησε.

ΠΗΓΗ

Ο ολοκληρωτισμός του «πολιτικώς ορθού». ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΥΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟ

106 χρόνια πέρασαν άπό τόν θάνατο του ΜΕΓΑΛΟΥ Περικλή Γιαννόπουλου. 
106 χρόνια αναγεννήσεως. 
Ό Περικλής Γιαννό­πουλος αρχίζει νά γεννιέται ακριβώς εκείνη τήν ήμερα—τήν 10η Απριλίου 1910 — πού πέθανε άπλα, γενναία καί όμορφα μά προπαντός  Ελληνικά.
 Τό ότι οί πολλοί, οί λογικοί τόν λένε θάνατο δέν έχει σημασία. Γιά μας είναι γέννα, γέννα μιας ιδέας πού ζεσταίνει τήν παγωμένη ψυχή του Έλληνα της απώλειας καί θά τόν ξαναφέρει πίσω στον εαυτό του, στον εαυτό του αποστολι­κού δημιουργού, μακρυά άπό τή σημερινή πραγματικότητα πού τόν θέλει πρόθυμο δούλο της Παγκοσμίου Παρακμής. 
Κρίναμε σκόπιμο ότι σέ μιά τέτοια επέτειο ό μόνος πού θά μπορούσε νά εκφέρει γνώμη είναι ένας ίσόθεός του, ένας άν­θρωπος μέ παράλληλη πορεία καί σκέψη, ό Ίων Δραγούμης.
Στό κείμενο πού ακολουθεί ό Δραγούμης δυναμικά ξεδιπλώνει όλα τό λυρικό μεγαλείο του συναισθηματικού του κόσμου καί υμνολογεί ζηλεύοντας τό μεγαλείο ενός τέτοιου έπικού θανάτου πού δέν είναι παρά σφραγίδα δωρεάς πρός τούς καλότυχους.

   "Είναι όμορφη ή "Αττική νύχτα μά δέν είναι ό Γιαννόπουλος έδώ να τήν ιδεί, λάμπουν μάταια τά άστρα, μά­ταια εύωδιάζουν οί πορτοκαλιές του κήπου καί τό αηδόνι μάταια τραγουδεί. Μονάχα ό γκιόνης είναι σύμφω­νος μέ τήν περίσταση, λέει τό θλιβε­ρό τραγούδι του ό γκιόνης καί δέν είναι μάταιο τό τραγούδι του αυτό. Και τά δειλινά, ή θλίψη της όμορφιάς των χρωμάτων μέ πιάνει στό λαιμό, μέ πνίγει.

Γιατί χάθηκε; Γιατί δέν τά βλέπει πιά; Τι λόγο έχουν καί υπάρχουν τά πράγματα πού αγάπησε αυτός, άφού αυτός πού τ' αγάπησε δέν είναι πιά εδώ νά τά ιδεί; Τι λάμπει τό άστρο άσκοπα; Τι φέγγει τό φεγγάρι; Τι καίει ό ήλιος; Τί φυσάει τ' αεράκι τά μεσημέρια; Καί βιάζομαι, βιάζομαι τρομερά γιά νά φύγω κι έγώ έκεί πού πήγε κείνος νά κατοικήσει. Μ' αρέ­σει αθάνατος,τον ερωτεύομαι. Τό­σο τόν αγαπώ πού όλα τ' άλλα μου φαίνονται σαχλά καί ανούσια καί μέ­τρια, οί άνθρωποι καί τά μικροσυμφέ­ροντα τους καί τά μικροκαμώματά τους καί όλη τους ή μικρότητα καί ή φρονιμάδα.

Βία τρελλή μέ παίρνει κατά τό θάνατο. Πότε νά τελειώσω τίς δουλειές μου όλες, όσες ανάγκα­σα τόν εαυτό μου να φορτωθεί; Πότε νά τελειώσω καί νά φύγω; Τί όμορ­φος πού είναι ό θάνατος! Πώς μέ τραβά! Αισθάνομαι αηδία γιά τά πρά­ματα της ζωής. Καί όμως τήν αηδία αυτή θέλω νά νικήσω. Θέλω νά ζή­σω.
Τή βραδιά πού έμαθα πώς σκοτώ­θηκε εκείνος, περπατούσα στό δρό­μο σά νά είχα φτερά στά πόδια μου, γιατί ήμουν μεθυσμένος άπό τήν πνοή του θανάτου. Τί τραγική ομορ­φιά! Πόσο άσχετος είμαι άπό τά πρά­ματα καί τούς ανθρώπους πού μέ περιτριγυρίζουν! Πόσο έξω άπ' αυ­τό είμαι! Καί πόσο κόπο κάνω γιά νά νικήσω τήν αηδία!

Καί ήμουν μεθυσμένος καί φόρεσα λουλούδια, γιατί λουλούδια καί κεί­νος θά φορούσε άν ζούσε, καί θά ήθελε καί κείνος να μή γιορτάσει κα­νείς τό θάνατο του άλλοιώς παρά μέ λουλούδια καί μέ γέλια καί χαρά. Μά ή χαρά εκείνη ή τρισμεγάλη, ή βαθύτατη, ή ηδονική, ή τραγική χαρά της μέθης του θανάτου, είναι ό πόνος, ό πόνος πού φτάνει ώς την ηδονή!
Καί έξαφνα χθες τό βράδυ μέ πλά­κωσε τό βάρος τό τρανό μιας λύπης μολυβένιας πού δέ λέγεται, καί έ­σκυβα τό κεφάλι κάτω καί όταν μι­λούσαν οί άλλοι, δέ μ' έμελε τί έλε­γαν, καί περπατούσα ίσια δέν ήξερα πού πήγαινα. Καί ότι έβλεπα ήτανε παράχορδο καί ό,τι άκουα ήτανε κοινό καί ήθελα νά ξεράσω.

Αγόρασα μιάν εφημερίδα πού ένας φίλος μου έγραφε κάτι όμορφα γιά κείνον λόγια καί τό διάβασα δυό, τρεις, τέσσερεις φορές - κι όλο τά ίδια πάλι. Στήν Ακρόπολη πρωί της Κυριακής ανέβηκα. Εκείνη τήν ήμε­ρα ήτανε νά γυρίσει ή αγαπημένη μου, μα ο αγαπημένος μου εκείνος είχε πεθάνει. Καί έκοψα μιά παπαρού­να, πού τήν ονόμαζε εκείνος «τό άνθος της Περσεφόνης» καί μιά μαργαρίτα, στην πόρτα της Ακρό­πολης καί ανέβηκα γρήγορα τά μαρμάρινα σκαλιά καί έβαλα στους βρόχους τούς λαξευμένους μπροστά στον Παρθενώνα τά λουλούδια αυ­τά!
Καί κείνη τήν ώρα κι όλο τό πρωί εκείνο έτρεμε ή ψυχή μου ά­πό συγκίνηση άφταστη. Ήταν σέ συνουσία μέ τήν ψυχή τήν δική του.



Ο Γιαννόπουλος μου είπε τώρα τελευταία πως η μορφή μου κόβει σα σπαθί και ότι πρέπει, τώρα που η ένταση της ζωής μου είναι στο κατακόρυφο, να με ζωγραφίσει κάποιος. Του είπα πως δε μ’ αρέσει να διαιωνίζω τη μορφή μου.
Ένοιωθε πως ήρχουνταν τα γερατειά και δεν ήθελε να χάσει τα νειάτα του. Κάπου κάπου έλεγε: «Δε θέλω να σέρνομαι σαν τους άλλους». Και ήταν μια περιφρόνηση τόσο όμορφη μέσα στα λόγια του.

Από τότε που πέθανε, αισθάνομαι: α) Πείσμα για να κάνω εκείνα που πάντα ήθελα β) Πίστη σε ό,τι δεν είναι κοινωνικό αίσθημα γ) Αγάπη έντονη για τη φυλή μου δ) Λύπη που δε βλέπει εκείνος την Αττική που μάταια παρουσιάζει την καλλονή της ε) Ελευθερία, ελευθερία απεριόριστη, σα να φυσούσε ένας μεγάλος άνεμος, και σα να ήμουν εγώ αυτός ο άνεμος, και σα να ήμουνα μέσα του και τον άκουγα. Τίποτε δε με νοιάζει από κείνα που λεν οι άνθρωποι για μένα. Κατέχω τον εαυτό μου. Ο θάνατος του Γιαννόπουλου στερέωσε τον εαυτό μου. Ήταν από την αρχή ως το τέλος αληθινός, ακέριος. Πίστευε ό,τι έκανε και έκανε ό,τι πίστευε. Βλέπω τη ζωή του σα να ήταν η μορφή του. Με το σταμάτημα που έκανε της ζωής του μου έδωσε ολόκληρη την εικόνα του, τη μορφή του και όλα τα χρόνια, όλες τις μέρες, όλες τις ώρες, όλες τις στιγμές της ζωής που έζησε. (Effet de perspective). Με το θάνατό του το θεληματικό, περιόρισε τη ζωντανότητά του μέσα σε χρονικά όρια και ξεφύτρωσε για μένα η μορφή του και η ένταση της ζωντανάδας του ακέρια, η δύναμή του ολάκερη. Και είδα σαν δράμα την ψυχή του καθάρια. Ω βράχοι της Πνύκας που περιδιαβάζαμε άλλοτε, τι μελαγχολία έχετε! Εκεί στεκόμαστε και από κει βλέπαμε τον κόσμο, και λαχταρούσαμε για μια φυλή όμορφη, πανόμορφη σαν τη φυλή που γέννησε τον πολιτισμό τον Ελληνικό.

Ω κρίσες μικρότατες των ανθρώπων. Όλοι τώρα θέλουν να δείξουν πως κάτι ξέρουν. Όλοι θέλουν να φανούν ανώτεροι εκεινού που απόθανε επειδή δεν ήταν άνθρωποι άξιοί του...
Και όταν την Πέμπτη εκείνη έλεγα του αδελφού μου πως θα σκοτωθεί, ο αδελφός μου αποκρινόταν: «Μα ήταν γελαστός προχτές που τον είδα». Και όταν την ίδια μέρα έλεγα ενός φίλου του πως θα σκοτωθεί, ο φίλος του αποκρίνουνταν: «Μα τον είδα χτες στην πλατεία και φορούσε παπαρούνες». Και δεν πίστευαν εκείνο που πίστευα εγώ, ότι θα σκοτόνουνταν. Εκείνη την ημέρα ήταν πεθαμένος.
-Μου φαίνεται πως τώρα που έφυγε κείνος, είναι ανάγκη να φορτωθώ όλα τα βάρη εκείνου. Και γι’ αυτό έχω πολλή δουλειά, πάρα πολλή δουλειά. Ούτε μια στιγμή της ζωής μου δεν πρέπει να χάσω..."
==================================================

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ επίσημο όργανο του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος-ΕΝΕΚ στις 18 Απριλίου του 1986

ΠΗΓΗ

ΎΒΡΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΕΙΣΒΟΛΕΙΣ

Όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα προβάλλεται ένας πρωτοφανής ισχυρισμός, ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένοι να δείξουμε αλληλεγγύη και να ανοίξουμε την χώρα στους λαθροεισβολείς, γιατί πριν σχεδόν έναν αιώνα και οι Ελληνες της Μικρασίας έφτασαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα…
Πρόκειται για μια ανιστόρητη σύγκριση η οποία όμως δεν γίνεται καθόλου τυχαία. Γιατί τότε γίνεται τόσο συχνά η επίκληση αυτού του επιχειρήματος; Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση από την προσπάθεια επαναφοράς με συγκαλυμμένο τρόπο κάτω από την συγκίνηση που προκαλεί το δράμα των μεταναστών και προσφύγων στα νησιά, στα λιμάνια και στους καταυλισμούς, η θεωρία του «συνωστισμού στο λιμάνι της Σμύρνης»..
Πριν από 94 χρόνια ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, δεν εγκατέλειψε τα σπίτια του για να αναζητήσει καλύτερη τύχη π.χ. στην Αίγυπτο ή στο Ιράν.
Ξεριζώθηκε από τις πατρογονικές εστίες του μετα από μια επιχείρηση γενικευμένης εθνοκάθαρσης που εξαπολύθηκε εις βάρος του, μετα από μια στρατιωτική ήττα. Και ο μοναδικός τόπος που μπορούσε να αναζητήσει σωτηρία και καταφύγιο ήταν το Εθνικό Κέντρο, η Ελλάδα.
Οι Έλληνες της Μικρασίας δεν δραπέτευσαν ως πρόσφυγες από κάποιον πόλεμο με προορισμό την Συρία ή την Βουλγαρία με σκοπό να φθάσουν στην Γαλλία, στην Ρουμανία η στην Βρετανία που άκμαζαν πολλές κοινότητες του Μικρασιατικού Ελληνισμού.
Ο Ελληνισμός που έφθινε ξεριζωμένος από τις εστίες του, μετα από μια μεγάλη στρατιωτική και εθνική ήττα δεν είχε σχέση με τους Αφγανούς και Μαροκινούς και αυτούς ακόμη τους Σύρους που φθανουν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα, ψάχνοντας διέξοδο προς την Ευρώπη.
Ο πόλεμος στην Συρία και η προσφυγιά που προκάλεσε (έναντι όχι μόνο μιας θρησκευτικής ή εθνικής ομάδας) δεν είχε σχέση με την Εθνοκάθαρση εναντίον των Ελλήνων που εξαπέλυσε πριν 94 χρόνια ο Κεμάλ Ατατουρκ. Και πολύ περισσότερο δεν έχει σχέση με την επιστροφή και ένταξη στον Εθνικό Κορμό, του Μικρασιατικού Ελληνισμού.


Οι χοντροκομμένες προκλητικά ανιστόρητες συγκρίσεις αυτού του είδους είναι επικίνδυνες καθώς απλώς επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις που όλο και περισσότερο κυριαρχούν στο κυβερνών στρατόπεδο και δεν αφορούν μόνο στην αλλαγή των σχολικών βιβλίων ώστε «να αποφεύγονται ενοχλητικές για την Τουρκία αναφορές», αλλά φθάνουν μέχρι και στις ακόμη πιο καταστροφικές αντιλήψεις ότι η προσέλκυση μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα και η μόνιμη εγκατάσταση τους θα λύσει το …δημογραφικό της Ελλάδας.
Και τελευταίο: είναι ύβρις για τις θυσίες του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία η σύγκριση τους με τους Μαροκινούς και Αλγερινούς λαθροεισβολείς…

ΟΧΙ ΧΑΣΑΝ,ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ...

Όχι Χασάν, δεν είσαι Έλληνας. Κι ούτε θα γίνεις ποτέ σου...

Και δεν στο λέω αυτό  επειδή υποτιμώ τον δικό σου πολιτισμό. Ότι κι αν είσαι, άραβας ή λίβυος ή ασσύριος ή ινδομογγόλος ή σλάβος, φέρνεις κι εσύ μέσα σου κάποιον ιδιαίτερο τρόπο να ερμηνεύεις την παρουσία σου μέσα στον κόσμο.
Κάθε άνθρωπος φέρνει μέσα του ένα συλλογικό κώδικα αξιών και ερμηνειών, ακόμα κι αν η φυλή του ή η ορδή του, δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο του γραπτού λόγου [αυτούς που ονομάζουμε εδώ στην Ελλάδα: μη-ιστορικούς πολιτισμούς]

Όχι, δεν στο λέω διόλου επειδή υποτιμώ τον μεγάλο πολιτισμό των Αββασιδών ή την κορυφαία πολιτισμική περίοδο του Άκμπαρ ή τα λαμπρά μνημεία της Άκρας και του Σαχ Τζιχάν ή τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πλευρές του πολιτισμού βουντού ή τις σαμανιστικές παραδόσεις των λαών του Καυκάσου.
Όλα αυτά είναι απολύτως σεβαστά Χασάν και σου ανήκουν - ή πιο σωστά τα φέρεις στο συλλογικό σου ασύνειδο - ασχέτως αν τα γνωρίζεις ή δεν τα γνωρίζεις συνειδητά. Κι όλα αυτα που αποτελούν και οικοδομούν εσένα Χασάν, δεν ανήκουν σε μένα.

Όπως εσύ δεν είσαι Έλληνας, έτσι κι εγώ δεν είμαι βαβυλώνιος, νουμίδης, μογγόλος, καυκάσιος, μαγυάρος ή πέρσης.

Δεν μου ανήκει ο Ομαρ Καγιάμ Χασάν, όπως δεν σου ανήκει εσένα ο Αισχύλος. Όχι επειδή ο Ομαρ Καγιαμ ή ο Αισχυλος αποτελούν προνομιακή κληρονομιά των αράβων ή των ελλήνων - κάθε άλλο.
Κι ο Ομαρ Καγιαμ κι ο Τζελαλαλντιν Ρουμι και οι αφρικανικες μασκες, και ο Πλατωνας ξεπερασαν τα στενα ορια του τοπικου τους πολιτισμου και αναδειχθηκαν σε πανανθρωπινες αξιες, ωστοσο αυτο δεν σημαινει οτι επαψαν να αποτελουν και σημεια αναφορας στο συλλογικο ασυνειδο ενος συγκεκριμενου λαου, μιας συγκεκριμενης φυλης, ενος συγκεκρμενου εθνους, που τα γεννησε...

Γιατί τοσο ο Αριστοτελης, οσο και ο Μαϊμονιδης, Χασαν, δεν γεννηθηκαν ετσι στα ξεκουδουνα. Αποτελουν κι αυτοι με τη σειρα τους μεγαλους φαρους του πνευματος, που ομως πατησαν απανω σε μια συλλογικη ταυτότητα, σε μια συγκεκριμενη φυλετική και πολιτισμική παράδοση, για να δημιουργήσουν το εργο τους.
Ο Μοτσαρτ κρυβει μεσα του τον Δουναβη, οπως και ο Γκαντι κρυβει μεσα τους τις Ουπανισαδ. Στον πολιτισμό δεν υπαρχει παρθενογενεση μελαμψε μου φιλε και για να φτασει καποτε να εμφανιστει ενας Οδυσεας Ελυτης πρεπει να προϋπαρξει ενας Ομηρος.

Ουτε εγω, ουτε εσυ ειμαστε φτερα στον ανεμο της ιστοριας Χασαν. Εχουμε ριζες και στη γη μας και στους ουρανους μας. Αυτες οι ριζες, ειτε μας αρεσει, ειτε οχι μας διαφοροποιουν απο τα ζωα της ζουγκλας και μας προσδιοριζουν ως ατομικές οντοτητες, μεσα σε εναν ωκεανο συλλογικής ανθρώπινης ύπαρξης.
Αν δεν είμεθα Ελληνες ή Άραβες ή Ινδοί Χασάν, θα είμεθα ανθρωπόζωα σαν τον Μόγλη και θα λαλούσαμε τη γλώσσα των λύκων...

Δεν εισαι λοιπον Ελληνας, Χασαν. Ο Ομηρος, ο Πλατων, ο Αισχυλος, δεν σου ανηκουν. Και καλα θα καμεις να εμβαθυνεις στην ουσια της ατομικης σου υπαρξης και να ανακαλυψεις ποιοι ειναι οι δικοι σου Πλατωνες και Ομηροι και Αισχυλοι.
Οχι να ερχεσαι να λεηλατησεις τους δικους μου.
Γιατι πρεπει να ξερεις καλε μου ξενε, οτι ο ανθρωπος που δεν γνωριζει τη συλλογικη του ταυτότητα, δεν πατάει πουθενα. Ξένος μένει πάντα και ημιτελής, όπως οι κερασιές που τις φυτεψαν πλάι στην αμρυρα της θαλασσας. 
Δεν γίνεσαι καλυτερος με δανεικούς εαυτούς Χασάν.
Το πολύ να καταντήσεις ζώο, όπως ηδη σε έχουν καταντήσει αυτοί που σε έφεραν εδώ.

Όχι δεν είσαι Έλληνας Χασαν. Κατακτητής είσαι εδώ πέρα. Και μάλιστα λαθροκατακτητής που εκμεταλλευθηκες την προδοσία μιας δράκας αδηφάγων αρπαχτικών, για να ρθεις και να λεηλατήσεις τη χώρα μου.

Είσαι σαν τους παλιούς πειρατές Χασάν, που έκαμαν ρεσάλτα στα ποντοπόρα πλοία, αρπάζοντας ότι έβρισκαν στ αμπάρια τους. Ακόμα όμως κι αν έκλεβαν το στέμμα της  βασίλισσας, αυτό ξέρεις δεν θα τους έκαμε Βρετανούς. Κλέφτες θα τους έκαμε και τίποτα παραπάνω...

Ναι, ξέρω... Σε έπιασαν οι προδότες του Ελληνισμού και σου πιπίλισαν τα μυαλά...
Δεν υπάρχουν Έλληνες και άραβες, σου είπαν, ούτε εθνη, ούτε κράτη. Ταξικά αδερφια είμαστε ολοι και όσα δικαιωματα έχεις εσύ σ αυτη τη χώρα, άλλα τόσα και λιγότερα πρεπει να εχει ο Έλληνας!
Ετσι σου ειπαν κι εσυ το δεχτηκες [οχι οτι το πιστεψες] γιατι ετσι σε συνεφερε.
Γιατι δεν ηρθες εδω στην Ελλαδα εξαιτιας του Επικουρου ή των στωϊκών. Ηρθες ή ως λιποτάκτης ή για να πραγματοποιησεις τη φαντασιωση του αμερικανικου ονειρου.
Και γι αυτο σε βολευε να τους "πιστεψεις" παροτι στις δισαδηλωσεις που σε βαζουν να καμεις, τους πετας στα μουτρα το "Αλλαχ ακμπαρ"
Μονο που αυτοι οι οποιοι στα ειπαν αυτα Χασαν, ειναι οι ιδιοι οι εκμεταλλευτες σου!

Θα σου εξηγησω λοιπον μελαμψε μου ξενε, οσο πιο απλα μπορω, πως γεννηθηκαν τα εθνη/κρατη και γιατι οι εκμετλλευτες οι δικοι μου και οι δικοι σου, προσπαθουν λυσσαλεα να μας τα διαλυσουν [και το δικο μου και το δικο σου]
Τον παλιο καιρο λοιπον οταν υπηρχαν ακομα οι αυτοκρατορίες, ο ανθρωπος ηταν σκλαβος στο μεγαλυτερο κομματι του πλανητη.
Οι κυριαρχοι της οικουμενης δεν ηθελαν ελευθερους ανθρωπους, ουτε ελευθερα εθνη, γιατι ετσι θα εχαναν τα μεγαλα πλουτη τους και την απολυτη κυριαρχια τους. Γι αυτο και εβλεπες να υπαρχουν οι λεγομενες ιμπεριαλιστικες αυτοκρατοριες, που εξουσιαζαν πολλα εθνη μαζί και τους ρουφουσαν μεχρι και το μεδουλι τους.
Δεν υπηρχαν τοτε Ελληνες ή Τουρκοι ή Μογγόλοι ή γιουρουκοι ή δεν ξερω 'γω τι αλλο. Υπηρχε η Οθωμανικη αυτοκρατορια κι ολοι οι υποτελεις της λαοι ησαν απλως υπηρετες του Σουλτανου.
Τα ιδια και για τη Βρετανικη αυτοκρατορια, τα ιδια κια για την Γαλλικη αυτοκρατορια, τα ιδια για ολα αυτα τα λυγκορνια της ελευθερης ανθρωποτητας.
Τα εθνη/κρατη που δημιουργηθηκκαν μετα απο πολλες επαναστασεις και πολυ-πολυ αιμα Χασαν ειχαν σκοπο να προστατευσουν την ελευθερια και την αξιοπρεπεια του ανθρωπου, απεναντι στη βουλιμια του φεουδαρχη ή του αυτοκρατορα. Ανεστησαν την αρχεγονη Ιδεα του εθνους, η οποια ουδεποτε ειχε εκλειψει απο τη συλλογικη μνημη της ανθρωποτητας και εξεγερθηκαν ως εθνη, εναντιον των εκμεταλλευτων τους.
Όχι ως ταξεις οπως σου λεγουν οι καθοδηγητες σου.Δεν ησαν κοινωνικη ταξη οι μπολσεβικοι. Δουλοι των τσαρων ηντουσαν κι ενωθηκαν για να τους ριξοιυν. Αλλο αν μετα κατι αλλοι τσαροι τους αναγκασαν με το ζορι να λεγουν πως ειναι σοβιετικοι αντι να λεγουν αυτο που πραγματικα αισθανοντουσαν, πως ειναι δηλαδη Ρωσοι η Ουκρανοι ή Σερβοι ή Μαγυαροι. Γι αυτο κι οταν γκρεμιστηκαν οι νεες αυτοκρατοριες των σοβιετ, ξαναβγηκαν στην επιφανεια τα εθνη και πολεμησαν για την ανεξαρτησια τους...

Συλλογισου μονο Χασαν, οτι η δικια σου η χωρα παραγει πετρέλαιο και η δικια μου η χωρα παραγει ποιητες και μαρμαρα. Αν καποιος θελει τα δικα σου πετρελαια και τα δικα μου μαρμαρα, ο καλυτερος τροπος για να μας τα παρει ειναι να διαλυσει τα εθνη/κρατη μας που προστατευουν το δικο μας βιος και να εγκαταστησει στη θεση τους μια πολυεθνοτικη αποικια σκλαβων οπως ήντουσαν παλια οι αυτοκρατοριες, που θα τη διαφεντευουν οι υποταχτικοι του, ενω αυτος θα εκμεταλλευεται και τα δικα σου πετρελαια και τα δικα μου μαρμαρα.
Ε λοιπον αυτο πανε να πετυχουν καλε μου ξενε τα αφεντικα της οικουμενης.
Να ξαναστησουν τις παλιες αυτοκρατοριες που ρουφουσαν το μεδουλι των λαων, με μια διαφορα....
Δεν θα ειναι δυο και τρεις αλλα μια απεραντη παγκοσμια αυτοκρατορια, στην οποια δέκα αυτοκρατορικες οικογενειες θα ελεγχουν ολο τον πλουτο της ανθρωποτητας.

Σ αυτη την παγιδα εχεις πεσει λαθροκατακτητη μου και τα σχεδια αυτωνων εξυπηρετεις εισβαλλοντας στη δικια μου τη χωρα.
Γι αυτο αλλωστε καινε τη δικια σου τη χωρα κι εσυ αντι να κατσεις να πολεμησεις, προτιμας να καμεις ρεσαλτο στη δικια μου, οπως ολοι οι βρωμιαρηδες πειρατες πριν απο σενα...

Οχι λοιπον Χασαν, δεν εισαι Ελληνας. Κι ουτε προκειται να γινεις ποτε σου.
Λαθροκατακτητης εισαι και νομιζω οτι το καταλαβαινεις μια χαρα, παροτι μου παριστανεις το θυμα και τον ανηξερο.
Κι αν ποτε συμβει εμεις οι Εληνες να ελευθερωθουμε κι απο σενα κι απο τους πατρωνες σου, θα σας πεταξουμε στη θαλασσα Χασαν, με όλο τον σεβασμό στον ιδιαίτερο πολιτισμό σου, οπως το πραξαμε πολλες φορες στο παρελθον μας...
Κι ας εχεις χαρτιά, που θα λενε πως εισαι ελληνας.
Οσο "ελληνες" ειναι κι αυτοι που σε χρησιμοποιούν για να εξοντώσουν τους Ελληνες...




Το μελλον μας ειναι μαυρο

ΠΗΓΗ

ΤΩΡΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΥΝΩΜΟΤΗΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΜΑΣ

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Οργή προκάλεσαν στην ελληνική κυβέρνηση οι αποκαλύψεις της σελίδας Wikileaks όσον αφορά τις «σκληρές» διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και το ΔΝΤ.

 

Σύμφωνα με την γνωστή ιστοσελίδα, το ΔΝΤ απεργάζεται «σχέδιο χρεοκοπίας» της χώρας, καθώς υπάρχει διάσταση με την Κομισιόν για το θέμα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, ενώ το επερχόμενο Brexit του καλοκαιριού θα τραβήξει την προσοχή των Ευρωπαίων από την Ελλάδα.
Μα, πόσο μαλάκες είμαστε;
Η χώρα έχει χρεοκοπήσει.
Από το 2009.
Το ξέρουν όλοι εκτός από εμάς.
Το ωραίο είναι πως έρχεται, πριν το καλοκαίρι, η επισημοποίηση αυτού του γεγονότος και σε εμάς τους καθυστερημένους.
‘Αντε γιατί προσωπικά βαρέθηκα να συζητάμε κάθε μήνα για τη… διάσωση της Ελλάδας.
Οπως και στον ανεπανάληπτο μονόλογο του Θανάση Βέγγου από το «Βλέμμα του Οδυσσέα», έτσι και τώρα:
«Η Ελλάδα πεθαίνει……Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.»
Τίποτε άλλο δεν έμεινε.
Και σε όποιον σκοπεύει να πέφτει από τα σύννεφα το επόμενο διάστημα, να θυμάται μόνο αυτό.
Είχαμε 6,5 ολόκληρα χρόνια να αντιδράσουμε, να το αποφύγουμε, να καθίσουμε στο σκαμνί όλους τους βενιζέλους και όλα τα παιδιά της Siemens για την χρεοκοπία του 2009.
Η Ελλάδα χρεοκόπησε το 2009, άρα υπάρχουν ευθύνες γι’ αυτό, που φυσικά ούτε αποδόθηκαν ούτε θα αποδοθούν.
Μάλλον, για να το πω πιο σωστά, το 2009 βρέθηκαν οι ελληνικές τράπεζες με πακτωλό χρεών και τοξικών πακέτων στα χέρια τους.
Βρέθηκαν επίσης να απειλούνται δεκάδες ευρωπαϊκά κράτη από αυτό, καθώς είχαν στα χέρια τους τοξικά ομόλογα του ελληνικού κράτους.
Αυτό δεν συνέβη γιατί η Ελλάδα ήταν κακομαθημένη, αλλά γιατί μόλις είχε σκάσει άλλη μια φούσκα της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης του 2007.
Οι μόνοι που το συνειδητοποίησαν, σε ολόκληρη πολιτισμένη Ευρώπη, ήταν τελικά οι Ισλανδοί.
Αρνήθηκαν τα πακέτα διάσωσης, αρνήθηκαν να συζητήσουν με το ΔΝΤ ή την ΕΕ, ενώ επέλεξαν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τα επόμενα βήματα τους.
‘Εκλεισαν τα αυτιά τους στις τρομοκρατικές απειλές Αγγλίας και Ολλανδίας και χωρίς να συζητήσουν -ούτε κατά διάνοια- την κατατρόπωση του καπιταλισμού, κατάφεραν να φερθούν πιο έξυπνα απ’ όλους τους άλλους μαζί.
Ενώ εμείς, τόσοι έντιμοι σε αυτή τη χώρα και δεν βρέθηκε ένας -έστω ένας- να οδηγήσει έναν πολιτικό ή έναν τραπεζίτη στη φυλακή, όπως έκαναν οι Ισλανδοί.
Είχαμε 6,5 ολόκληρα χρόνια να αλλάξουμε συνείδηση και να κάνουμε το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο: να βγάλουμε τη γλώσσα μας στους δανειστές και στις αγορές και να τα κάνουμε όλα πουτάνα.
Αντιθέτως, βγάλαμε τα μάτια μας.
Και τώρα η αλήθεια θα μας ισοπεδώσει (αδυσώπητη η άτιμη).
Τώρα, πουλάκια μου, θα συνωμοτήσει το σύμπαν εναντίον μας.
Θα πέσουν απάνω μας δανειστές, Ευρωπαίοι και πρόσφυγες.
Γιατί πάντοτε τη νύφη την πληρώνουν οι ήσυχοι, στο τέλος της ιστορίας.
Έμαθα και για την «παραίτηση» του Φαμπρ.
Σύντομα δεν θα υπάρχει χώρα, αλλά οι καλλιτέχνες στην κοσμάρα τους μην και χάσουν την μάσα.
Τους εύχομαι καλή σταδιοδρομία σε μια διαλυμένη χώρα.
Και δεν είναι μόνο αυτοί.
‘Ολοι κοίταξαν να σώσουν τα συμφέροντα τους, πάση θυσία των άλλων, πάντα.


Οι αγρότες πού είναι τώρα;
Πήρε ένα μπουκάλι τσίπουρο ο Μπούτας και αυτό ήταν.
Σκιστήκαμε όλα τα χρόνια να διαφυλάξουμε την όποια μάσα μας, αλλά το ωραίο είναι πως σύντομα δεν θα απομείνει τίποτα για να μασουλάμε.
Εκεί που κάνεις τα πάντα να σώσεις τον γάιδαρο, κάτι παθαίνει ο έρμος και ψοφάει.
Αλλά όταν, καμάρια μου, πέφτουν κορμιά γύρω σας, τότε κάποια μέρα θα έρθουν και για σένα, φως μου.
Στο μεταξύ, τίγκα στον πατριωτισμό οι ‘Ελληνες, και η πατρίδα θα πάει άκλαφτη.
Να χαρώ και το περίφημο κίνημα.
24ωρες απεργίες του κώλου και στις κυβερνήσεις να διαδέχονται οι (νεο)πασόκοι τους (νεο)δημοκράτες και το ανάποδο.
Πανό βουτηγμένα στη φορμόλη και τα ίδια ξύλινα συνθήματα από τους ίδιους ξύλινους εργατοπατέρες.
Και τα όποια υγιή κομμάτια απέμειναν, ξοδεύονται ανάμεσα στις μπύρες και στις κοσμοθεωρίες -μέσα και εγώ σε αυτούς.
Οι υπόλοιποι, οι πλέον ευκολόπιστοι της υπόθεσης, αλλά εκείνοι που το παίζουν πάντα προδομένοι.
‘Αμοιροι, άπραγοι, ανένδοτοι και απορούν που όλα προχωρούν χωρίς τη συγκατάθεσή τους.
Κανείς δεν λέει πια να ξεκουνήσει και εγώ βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση και τα ίδια και τα ίδια.
Αυτή τελικά είναι η Ελλάδα σήμερα.
‘Ισως αυτή ήταν πάντα και εκείνη η άλλη, «η Ελλάδα που αντιστέκεται», να ζούσε τελικά μόνο στη φαντασία μας.
Να κάνουμε πάντως καθημερινά τον σταυρό μας, μην και τη χάσουμε αυτή την Ελλάδα.
Το άλλο ωραίο της υπόθεσης είναι πως ακόμα και την μέρα που θα επισημοποιηθεί η χρεοκοπία, οι ‘Ελληνες θα κάνουν πως δεν το βλέπουν.
‘Ηθελα κάποτε να πιστεύω ότι αυτό ήταν υγεία, αλλά μάλλον κάτι άλλο είναι.
Μην χαλάσω όμως την ζαχαρένια μου πάλι.
Είμαστε αυτό που είμαστε και ο καθένας έκανε τις επιλογές του και θα κληθεί να ζήσει με τις συνέπειες αυτών των επιλογών.
Τουλάχιστον απ’ ότι φαίνεται, η χειροβομβίδα θα απασφαλίσει στα χέρια του Κούλη.
Να προλάβει το αγόρι μας να γίνει πρωθυπουργός του προτεκτοράτου, κρίμα δεν είναι να μην προλάβει;
‘Οχι τίποτε άλλο, αλλά να μπει και το μητσοτακέικο στο πάνθεον των οικογενειών που είδαν πάνω από δυο γενιές τους να εκλέγονται πρωθυπουργοί, πάντα με την αξία τους.
Κατά τ’ άλλα, στα παπάκια μου για τις διαρροές του Wikileaks σήμερα.
Εξάλλου, η εγχείρηση πέτυχε, απλά ο ασθενής απεβίωσε.
Με εκτίμηση
‘Αρης

ΥΓ. «Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια
Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου.»
(Αγαπητέ Άρη, δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά που λες. Εγώ είμαι καλλιτέχνης και θα μιλήσω με το έργο μου. Άρη, όποιος αγαπάει την Ελλάδα και έχει και αξιοπρέπεια, σηκώνεται και φεύγει ή προετοιμάζει τη φυγή του ή κρύβεται σε μια γωνία από την ντροπή του, για να μην βλέπει τίποτα και κανέναν. Οι άλλοι κάθονται και περιμένουν καμιά επιδότηση, κάνα ΕΣΠΑ, ή καμιά επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού γιατί είναι καλλιτέχνες και θα μιλήσουν μέσα από την Τέχνη και το έργο τους. Εντάξει, δεν μου κάνει και ιδιαίτερη εντύπωση. Ολόκληρη επταετής χούντα έγινε στην Ελλάδα -πλησιάζει και η Τρόικα τα εφτά χρόνια- και ο μόνος που μίλησε ήταν ο Σεφέρης. Άρη, μην αμφιβάλλεις πως, και χούντα να είχαμε, κάποιοι «καλλιτέχνες» θα νοιάζονταν μόνο για την επιχορήγηση· εγώ δεν ξεχνάω τους κολλητούς και τους τζουτζέδες της εκάστοτε κυβέρνησης, που την είδαν ξαφνικά αντίσταση. Και οι Έλληνες θα ήταν στα σπιτάκια τους. Στη ζωούλα τους. Τουλάχιστον, με αφορμή την χρεοκοπία, καταλάβαμε ποιοι πραγματικά είναι οι Έλληνες. Τώρα τους δίνουν κι άλλο σανό με τα Wikileaks, για να τους προετοιμάσουν και για το τέταρτο Μνημόνιο. Να είσαι καλά, Άρη.)

ΠΗΓΗ

ADIDAS BARRICADE 2016 ALEXANDER SHOES ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΓ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Το φυσάνε και δεν κρυώνουν οι Σκοπιανοί με την ADIDAS.
Πρόσφατα η γνωστή εταιρεία κυκλοφόρησε αθλητικά υποδήματα για τένις, με την ονομασία Alexander shoes, εμπνευσμένα από τον Μ. Αλέξανδρο.



H αναφορά από την ADIDAS στην επίσημη ιστοσελίδα της "INSPIRED BY THE GREAT GREEK KING" ("εμπνευσμένα από τον μεγάλο Έλληνα βασιλέα"), προκάλεσε υστερικές διαμαρτυρίες Σκοπιανών εναντίον της εταιρείας, κυρίως στα Social Media.



BARRICADE 2016 ALEXANDER SHOES

INSPIRED BY THE GREAT GREEK KING, TENNIS SHOES WITH UNBEATABLE PERFORMANCE AND STYLE.

Conquer the court with these battle-ready men's tennis shoes inspired by Alexander the Great. The breathable ballistic mesh upper has different color schemes on the left and right and features the Macedonian lion and star logos. ADIPRENE® under the heel offers superior cushioning at impact.

Δείτε εδώ την παρουσίαση των Barricade 2016 Alexander shoes στην επίσημη ιστοσελίδα της ADIDAS:

http://www.adidas.com/us/barricade-2016-alexander-shoes/S74575.html

ΚΥΡΙΕ ΦΑΜΠΡ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΟΥ ΗΡΘΑΤΕ; (ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΗΡΘΑΤΕ)

Έξαλλοι είναι πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες με την επιλογή του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, Γιαν Φαμπρ, να είναι αφιερωμένο το φετινό Φεστιβάλ στο Βέλγιο, αφού, όπως παραδέχτηκε, δεν είχε τον χρόνο που απαιτείται για να εξετάσει τις ελληνικές προτάσεις.


Πολλοί καλλιτέχνες έχουν πάρει τα όπλα και ρωτάνε τον Γιαν Φαμπρ «Κύριε Φαμπρ γνωρίζετε πού ήρθατε;».
Αρχικά, ας ενημερώσει κάποιος αυτούς τους καλλιτέχνες πως ο Γιαν Φαμπρ δεν ήρθε μόνος του. Του έγινε πρόταση από το υπουργείο Πολιτισμού και την αποδέχτηκε.
Αλήθεια, όμως, πού ήρθε ο Γιαν Φαμπρ;
Θα του πω εγώ πού ήρθε, γιατί μπορεί να μην ξέρει ο άνθρωπος.
Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που χρεοκόπησε το 2010 και κανείς δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία.
Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που τα τελευταία έξι χρόνια την κυβερνάει η Τρόικα, αλλά οι περισσότεροι καλλιτέχνες της χώρας αυτής το συνειδητοποίησαν μόλις τώρα που γίνατε εσείς καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ. Χαμπάρι δεν είχαν πάρει μέχρι τώρα. Τους απασχολούσε η …Τέχνη.
Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα για την οποία αποφασίζει η Μέρκελ αλλά το μόνο που ενοχλεί κάποιους καλλιτέχνες της είναι ότι είναι Βέλγος -δηλαδή μη Έλληνας- ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ.
Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε μια χώρα που πριν από οκτώ μήνες έγινε δημοψήφισμα, όπου υπερίσχυσε το ΟΧΙ με 61,3% αλλά αγνοήθηκε και έγινε ΝΑΙ, χωρίς να αντιδράσουν οι λαλίστατοι σήμερα καλλιτέχνες της χώρας. Ήταν καλοκαίρι και ήταν απασχολημένοι με το Φεστιβάλ -και τα μπάνια-, οπότε δεν πήραν χαμπάρι πως με το να αγνοηθεί το δημοψήφισμα καταλύθηκε και η τελευταία έννοια δημοκρατίας στη χώρα που ήρθατε.
Κύριε Φαμπρ, η Ελλάδα έχει παραδοθεί στις αγορές και στην Γερμανία αλλά οι περισσότεροι καλλιτέχνες της δεν είχαν πάρει είδηση τίποτα. Τι καλλιτέχνες είναι αυτοί;
Κύριε Φαμπρ, ήρθατε σε ένα προτεκτοράτο. Και το ξέρετε. Όπως το ξέρουν και εκείνοι οι καλλιτέχνες του προτεκτοράτου που ξαφνικά θυμήθηκαν έξι χρόνια μετά να κάνουν λόγο για αποικιοκρατία. Μα «αποικία χρέους» είναι η Ελλάδα από το 2010. Και όλοι την αποκαλούν «αποικία χρέους». Κουφοί ήταν οι Έλληνες καλλιτέχνες; Δεν διάβαζαν; Δεν άκουγαν; Όλα για την Τέχνη πια;
Κύριε Φαμπρ, θεωρώ μεγαλοφυές εκ μέρους σας το ότι την πρώτη χρονιά σας ως καλλιτεχνικός διεθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ θα αφιερώσετε το Ελληνικό Φεστιβάλ στο Βέλγιο.
Ως αιρετικός και εικαστικός καλλιτέχνης που είστε, γνωρίζετε ότι ένα προτεκτοράτο δεν μπορεί να έχει δικό του πολιτισμό.
Τα προτεκτοράτα δεν έχουν πολιτισμό. Οι δούλοι δεν έχουν πολιτισμό.
Φέρνοντας το Βέλγιο στο Ελληνικό Φεστιβάλ, περνάτε με τον καλύτερο και πιο άμεσο τρόπο στους δούλους -θεατές και καλλιτέχνες- το μήνυμα πως θα πρέπει να αγωνιστούν για να ελευθερώσουν την χώρα τους και να έχουν πάλι πολιτισμό.
Κύριε Φαμπρ, είστε μεγαλοφυής.
Κύριε Φαμπρ, μετατρέψατε μια μια κίνηση το Φεστιβάλ σε πολιτικό ακτιβισμό.
Κύριε Φαμπρ, μέσω του Φεστιβάλ καλείτε τους Έλληνες να επαναστατήσουν και να πάρουν την χώρα τους πίσω.
Κύριε Φαμπρ, κάνετε αυτό που δεν έκανε ούτε ένας Έλληνας καλλιτέχνης όλα αυτά τα χρόνια που η Ελλάδα μετρατρεπόταν και επίσημα σε προτεκτοράτο.
Κύριε Φαμπρ, είστε πιο Έλληνας από τους Έλληνες.


Μην περιμένετε να αντιληφθούν την μεγαλοφυή σας κίνηση ανύπαρκτοι κρατικοδίαιτοι καλλιτέχνες που ξέρουν μόνο από δημόσιες σχέσεις και αλλαξοκωλιές με την εκάστοτε κυβέρνηση.
Ήδη, έχουν ξεσκιστεί να σας κατηγορούν σαν θεούσες και μικροαστές Κατίνες για μια παράστασή σας, όπου χόρευαν γυμνoί άνδρες.
Δεν έχει μείνει Έλληνας ηθοποιός και χορευτής που να μην έχει εμφανιστεί γυμνός στην Ελλάδα -τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο και αιτία-, αλλά τους πείραξαν οι δικοί σας γυμνοί χορευτές.
Κάποιοι στην Ελλάδα νομίζουν πως μόνο οι Έλληνες έχουν πουλί.
Όχι, δεν είναι έτσι. Δεν είναι προνόμιο των Ελλήνων αυτό, ούτε απαιτεί κάποια προσπάθεια.
Όλοι οι άνδρες του κόσμου έχουν πιπί και όλες οι γυναίκες του κόσμου έχουν τιτί.
Οπότε, δεν είναι και κάνα κατόρθωμα να έχει κάποιος αυτά τα …αξεσουάρ.
Ούτε είναι έγκλημα να έχεις @ρχίδια.
Έγκλημα είναι να τα έχεις …διακοσμητικά. Οι Έλληνες απέδειξαν τα τελευταία χρόνια πως τα έχουν μόνο για διακόσμηση.
Κύριε Φαμπρ, δείξατε με μια μόνο κίνηση όλη την υποκρισία και τον ραγιαδισμό των Ελλήνων.
Αφυπνίσατε μια μια μόνο κίνησή σας εκείνο τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας που κινείται μεταξύ χαβαλέ, καφέ και δημοσίου υπαλλήλου.
Ίσως, να καταφέρετε να κάνετε όλους αυτούς τους ανθρώπους να δημιουργήσουν και κάτι επιτέλους.
Δηλαδή, ίσως τους κάνετε να γίνουν πραγματικοί καλλιτέχνες.
Σας βρίζουν, ενώ θα έπρεπε να σας ευγνωμονούν. Κλασικοί Έλληνες. Καταλαβαίνουν με καθυστέρηση.
Κύριε Φαμπρ, καλώς ορίσατε στην Ελλάδα. Καλή συνέχεια. Κρίμα που δεν είμαι εκεί να σας χειροκροτήσω.
(Κύριε Φαμπρ, μεταξύ μας, αν θέλετε να κάνετε μια ωραία πλάκα σε αυτούς τους «καλλιτέχνες», δώστε παραγωγές σε δυο από αυτούς. Αυτοί θα τις δεχτούν, θα στραφούν όλοι οι άλλοι εναντίον τους -«γιατί δουλεύουν αυτοί και όχι εμείς;»- και θα πέσει το γέλιο του αιώνα. Α ναι, υπάρχουν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί, χορευτές και άλλοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα που δεν καταδέχτηκαν ποτέ το παραμικρό από το κράτος. Δηλαδή, υπάρχουν και κανονικοί καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν είναι μεγάλοι καλλιτέχνες -ο πραγματικός καλλιτέχνης πάντα αμφιβάλλει για την αξία του- αλλά τουλάχιστον είναι άνθρωποι με αξιοπρέπεια. Δεν είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσετε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι αυτοί που δεν σας βρίζουν.)

ΠΗΓΗ

Η ΚΑΘΟΔΟΣ...

Σε πολλά ''τριτοκοσμικά'' μέρη της Ασίας, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπων ζούνε με τα απολύτως στοιχειώδη, σε σπίτια της μιάς κάμαρας όπου εκεί ζουν, εκεί κοιμούνται, εκεί μαγειρεύουν και τρώνε, εκεί διαβάζουν τα παιδιά (αν πηγαίνουν σχολείο), εκεί αναπαράγονται, εκεί τα πάντα.
     Ονειρεύονται βέβαια μιά
καλύτερη ζωή αλλά δεν διαμαρτύρονται.
     Τα κριτήριά τους πολιτισμικά και αισθητικά έχουν τόσο αμβλυνθεί που αντιμετωπίζουν την κατάστασή τους σαν κάτι φυσιολογικό, και ό,τι περισσότερο θα μπορούσαν να κερδίσουν, σαν μιά τρομακτική εύνοια της τύχης,
     ..και όχι σαν κάτι που δικαιούνται ως άνθρωποι, σκληρά έως απάνθρωπα πολλές φορές εργαζόμενοι.

     Ακριβώς στο ίδιο δείχνει να μετατρέπεται και η ελληνική κοινωνία.
     Η ίδια μοιρολατρεία, η ίδια συνήθεια της μιζέριας και της κακομοιριάς δείχνουν να κατακτούν τον έλληνα πολίτη.
     Η επί τόσα χρόνια επανάληψη του ''δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς'' των προδοτών πολιτικών απατεώνων και η ''σαλαμοποίηση'' της κοινωνίας αφαιρούν συνεχώς ικμάδα και κριτική σκέψη από την κοινωνία.

     Αναγγέλονται αύξηση φόρων και μείωση του αφορολόγητου ποσού, και δεν κουνιέται φύλλο.
     Προβλέπεται κι άλλη μείωση συντάξεων και μισθών και δεν ιδρώνει κανείς.
     Βγαίνει το κάθε κάθαρμα και κάνει μαύρο χιούμορ πως τα άσχημα τελείωσαν και έρχονται τα χειρότερα, και δεν ανοίγει ρουθούνι.
     Η κάθοδος προς την κόλαση του ελληνικού λαού συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερη κατηφόρα.

     Και η κόλαση δεν είναι η ένδεια, η φτώχεια, η ανεργία.
     Η κόλαση είναι η απουσία αντίδρασης.
     Κόλαση είναι η αποδοχή της μοίρας που σου φτιάχνουν για το δικό τους καλό εγκληματίες, παράφρονες, συφιλιδικοί στο μυαλό άνθρωποι.
     Κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας.

     Τό' χουμε πει εκατόν πενήντα φορές και θα το πούμε αν χρειαστεί και άλλες πεντακόσιες:
     Η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σαν κοινωνία και λαός δεν λύνεται ''από πάνω''.
     Δεν λύνεται με πολιτικές ή άλλες συμβατικές συναινετικές λύσεις.
     Λύνεται μονάχα με εξέγερση, με λαϊκή επανάσταση, η οποία θα εξαναγκάσει τους πολιτικούς σε λύσεις.

     Και όταν λέμε εξέγερση δεν εννοούμε βέβαια το ρήμαγμα μιάς πόλης ή την καταστροφή περιουσιών των πολιτών.
     Εννοούμε επανάσταση αλα γαλλικά, 
     ..με τα λαϊκά της δικαστήρια, με τις φυλακές της, με τα ικριώματα, με τα όλα της.
     Έτσι είναι δυστυχώς. Ο φόβος φυλάει τα έρημα.

     Και προκειμένου τα ''έρημα'' να είναι ο λαός,
     ..καλύτερα να είναι όσοι μας έφεραν σ' αυτή την κατάσταση!.. 

ΠΗΓΗ