Οι "πολιτοφύλακες" ετοιμάζονται για καταστάσεις χάους

Με μία ιδιαίτερα μεγάλη αλλά και επεξηγηματική σε πολλά σημεία συνέντευξη, ο επικεφαλής της "Πατριωτικής Πολιτοφυλακής" επιχειρεί να καταστήσει ξεκάθαρους τους λόγους ύπαρξης της πολιτοφυλακής, τους σκοπούς της, αλλά και να φωτίσει σκοτεινά σημεία.
Σημειώνεται πως λίγες ημέρες πριν είχε δημιουργηθεί σάλος με τα δημοσιεύματα για την ύπαρξη της συγκεκριμένης αλλά και άλλων παρόμοιων ομάδων.

Μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό "Βήμα 99.5", ο κ. Ανεστόπουλος σπεύσει να καθησυχάσει τονίζοντας ότι η εκπαίδευση των πολιτοφυλάκων "δεν γίνεται με πραγματικά όπλα αλλά ούτε με σφενδόνες" και διευκρινίζει:
"Είναι μια, ευρέως, γνωστή μεθοδολογία με τα όπλα airsoft. Αυτή τη στιγμή παντού σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν εκατοντάδες ομάδες πολιτοφυλακής που εκπαιδεύονται με αυτό το τρόπο. Είναι όπλα τρίτης γενιάς αερίου και ηλεκτρικά και εκτοξεύουν απλές πλαστικές μπίλιες»'.
Ο ίδιος εξηγεί - αιτιολογεί γενικότερα την ύπαρξη της ομάδος αυτής, κάνοντας λόγο για τακτική των εφέδρων.
"Εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι Έφεδροι έχουν αναπτύξει μια δυναμική που λέει ότι εκπαιδευόμαστε ακόμη και μετά το στρατό, για να διατηρήσουμε την προσωπική μας γνώση να αυξήσουμε τη στρατιωτική γνώση που διαθέτουμε, ώστε την ώρα που θα παρουσιαστεί κάποιος στο στρατό να είναι πιο πολύ έτοιμος".
'Ερχονται δύσκολες μέρες
Εντούτοις, η συνέχεια ακούγεται διαφορετική, καθώς όπως σημειώνει ο ίδιος, η Πατριωτική Πολιτοφυλακή ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο και "ακουμπάει" σε άλλα πεδία.
"Εμείς το πάμε ένα βήμα παραπέρα", υποστηρίζει ο κ. Ανεστόπουλος.
"Θεωρούμε ότι έρχεται μια δύσκολη κατάσταση και σε κείνη τη δύσκολη κατάσταση, που ποτέ να μην έρθει κι αχρείαστοι να είμαστε, να μας βρει προετοιμασμένους. Είναι μια πρωτοβουλία παράπλευρη από τα σώματα ασφαλείας. Κάποιος που εκπαιδεύεται είναι πιο ικανός να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση".
Πάντως δεν προτρέπουν τα μέλη της ομάδας να πάρουν τα όπλα.
"Όχι εμείς δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση. Δεν λέμε στα μέλη μας να πάρουν όπλα. Όταν θέλει κάποιος να εκπαιδευτεί σε πραγματικά πυρά τον προτρέπουμε να γραφτεί με όλες τις νόμιμες διαδικασίες, σε μια σκοπευτική λέσχη και να ακολουθήσει ότι του πουν εκεί. Εμείς απαγορεύουμε να φέρει κάποιος κυνηγετικό όπλο, ακόμη κι αεροβόλο με μεταλλικές μπίλιες. Επιτρέπουμε ό, τι επιτρέπει ο νόμος".
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, χιλιάδες είναι εκείνοι οι οποίοι εκπαιδεύονται στην Ελλάδα, στην οποία σημειώνει πως δεν επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση στην εξάσκηση των όπλων.
"Αλλά να είστε σίγουροι ότι χιλιάδες άτομα, κάθε χρόνο, φεύγουν στη Βουλγαρία, στην Ουγγαρία, και σε άλλες χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης, όπου επιτρέπεται επί πληρωμή η εκπαίδευση σε οποιοδήποτε όπλο θέλει ο καθένας κι εκπαιδεύονται μια χαρά", τονίζει.
Επισημαίνει παράλληλα πως η χρεοκοπία δεν είναι απλώς πιθανή, είναι βέβαιη.
"Πάμε σε ερημικές περιοχές και βουνά κι εκεί τα τάγματα πολιτοφυλακής αποτελούμενα, κυρίως, από απόστρατους για να αναλάβουμε ένοπλη δράση αν, κι όταν, διασαλευτεί η Δημόσια Τάξη σε περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας.
Εμείς ποντάρουμε σε μια κρίσιμη ώρα. Μόνο τότε θα ενεργοποιηθούμε. Το ποια είναι αυτή η κρίσιμη ώρα περιμένουμε κάποιο χάος . Ένα αντικειμενικό χάος. Η χρεοκοπία αναγκαστικά θα οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις στη χώρα μας. Όταν έρθει εκείνη η κρίση ώρα να είστε σίγουροι ότι κάθε Έλληνας σ αυτό τον τόπο θα έχει κι από ένα όπλο. Όπλα βρίσκονται την ώρα του πολέμου".
Συμμετοχή στις πορείες του Φλεβάρη
Ο κ. Ανεστόπουλος, παραδέχεται πως υπάρχει πολιτικό σκέλος της ομάδας το οποίο μάλιστα συμμετείχε στις πορείες της 12ης Φεβρουαρίου.
Τονίζει όμως ότι δεν υπήρξε συμμετοχή στα επεισόδια, πως δεν τους ενδιαφέρουν οι πορείες ούτε έχουν σχέση με την καταστολή διαμαρτυριών.
Εν ολίγοις, βρίσκονται σε ετοιμότητα για άλλες περιπτώσεις.
"Μας προκαλεί και μας ενοχλεί στο σημείο όπου κάποιος εγκληματίας εκμεταλλεύεται αυτή την ένταση του πληθυσμού, την πολιτική αγανάκτηση και πάει και κλέβει και πλιατσικολογεί. Αυτό αν το πολλαπλασιάσουμε επί χίλια καταλαβαίνετε για τι είδους χάους μιλάω.
Και καταλαβαίνετε γιατί τότε εάν η εγκληματικότητα φτάσει στο σημείο να ανοίγει κάθε κατάστημα κάποια στιγμή στην Ελλάδα.
Κι αν κάποιοι Ουτσεκάδες, Αυτονομιστές της Θράκης τολμήσουν να πάρουν τα όπλα, εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας και του λαού μου και του πληθυσμού μου ναι τότε θα κατεβούμε και μεις. Τότε αρχίζει η δική μας ώρα. Όχι μόνο η δική μας αλλά όλων των εφέδρων".
Και συνεχίζει:
"Βεβαίως να βλέπω τον Ουτσεκα η τον εγκληματία να χτυπάει με τα καλάσνικοφ τον πληθυσμό μου ή το οποιοδήποτε τμήμα αστυνομίας να μην επαρκούν οι δυνάμεις να ανταποκριθούν και εγώ θα κάτσω να περιμένω να με πυροβολήσει ο απέναντι.
Εφόσον δεν θα επαρκούν οι δυνάμεις ασφαλείας να αντιμετωπίσουν την κατάσταση θα αναγκαστούν να τραβήξουν οι κύριοι πολιτικοί το στρατό από τα σύνορα για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση.
Είμαι αρμόδιος για την ασφάλεια της οικογένειας μου. Κι όταν κρίνω ότι η πολιτεία δεν μου διασφαλίζει την ασφάλεια μου θα πάρω και εγώ τα μέτρα που πρέπει".                                            ΠΗΓΗ:news247.gr

ΠΩΣ ΦΘΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ

του Όμηρου Αλεξάνδρου*
Η χούντα το 1974 παραδίδει στον "Εθνάρχη" υγιές χρέος 330 εκατ. δραχμές (υγιές διότι λόγω της μεγάλης βιομηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης το χρέος αυτο-εξοφλείτο). Ο "Εθνάρχης" μετατρέπει το χρέος μετά από 7 χρόνια σε 8 δις (σημειώστε πετρελαϊκή κρίση του 1977). Ο Ανδρέας κλείνει με δυο τρόπους (υπερ-πολλαπλασιασμός μισθών και εισφορών μέσα σε μια νύχτα, & των απεργιών) όλες τις ισχυρές ελληνικές βιομηχανίες.


Μιλάμε για βιομηχανίες όπως η ΙΖΟΛΑ,ΠΙΤΣΟΣ, ΕΛΙΝΤΑ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ κτλ, και ο Παπανδρέου εφαρμόζει το οικονομικό τερτίπι που λέγεται "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο κράτους, δηλαδή παίρνει δάνεια (από τις τράπεζες του Ροκφέλερ που πρωτύτερα είχαν σχεδιάσει οργανώσει και χρηματοδοτήσει την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ) και μοιράζει τα χρήματα στους πολίτες, δηλαδή γεμίζει την αγορά με χρήμα (όχι όμως υγιή χρήματα, αλλά δανεικά, με ασύλληπτους τόκους). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα για πρώτη φορά η Ελλάδα να καταναλώνει περισσότερα από αυτά που παράγει, βυθίζοντας την οικονομία της πολύ περισσότερο στο DEBT BASE BANKING SYSTEM.

Σκοπός του "Τσοβόλα δώστα όλα" δεν ήτανι η φιλανθρωπία όπως πιστεύει ο λαός, αλλά:

1ον να αρχίσει ο λαός τα μεγάλα έξοδα και να συνηθίσει στα μεγάλα έξοδα

2ον να "δέσει" την Ελλάδα με τα δάνεια στις Τράπεζες

3ον για να ενεργοποιηθεί εν καιρώ το "EASY MONEY SYSTEM" σε επίπεδο φυσικών προσώπων και πολύ αργότερα το "TIGHT MONEY SYSTEM" σε επίπεδο πρώτα φυσικών προσώπων και αργότερα σε επίπεδο Κράτους.
Ο Μητσοτάκης έπειτα, βασιζόμενος στην κατάντια των ΔΕΚΟ που είχε φέρει ο  Παπανδρέου, θέλησε να αρπάξει την ευκαιρία και να τις "χαρίσει" σε ιδιώτες με το αζημίωτο φυσικά. Ο Σημίτης φέρνει την Goldman Sachs για να φτιάξει ένα SWAP (Δημιουργική Λογιστική) για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά και να μπούμε στο Ευρώ. Η Goldman Sachs για αυτό το SWAP πήρε πάνω από 1 δις ευρώ από την Ελλάδα.

Ο Σημίτης λοιπόν κάνει την συμφωνία με την Goldman Sachs μέσω του Πέτρου Χριστοδούλου. (Ο Πέτρος Χριστοδούλου εκτός από την Goldman Sachs ήταν σύμβουλος και στην JP Morgan,γίνεται διευθυντής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.) Αυτό το SWAP ήταν και η βάση της δικαιολογίας της σημερινής κατάρρευσης, διότι η Goldman Sachs γνώριζε τα βαθύτερα κατατόπια της ελληνικής οικονομίας.
Το ερώτημα είναι όμως, γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, ενώ ξέρανε το κόλπο, κάνανε τα στραβά μάτια;

Όπως μας ενημερώνει Γερμανός οικονομολόγος, κάνανε τα στραβά μάτια διότι η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική χώρα, άρα δεν είναι ανταγωνιστής της Γερμανίας ή της Γαλλίας, αντιθέτως είναι μια καλή αγορά και ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν επάνω μας, διότι θα μας δανείζανε με τόκο, και τα δανεικά πριν
φτάσουνε εδώ θα τα ξαναπαίρνανε πίσω λόγω VW, BMW, Mercedes, Opel, Audi, Bosch, Siemens, Miele, AEG, Lidl, Renault, Peugeot, Citroen, Carrefοur, αγορά οπλικών συστημάτων κτλ κτλ...

Όταν έπειτα, το 99% του ελληνικού λαού είχε παίξει στο χρηματιστήριο και η όλη κατάσταση είχε φτάσει στο ζενίθ, ήρθε η ώρα του Σόρρος. Σκάει μύτη ο Σόρρος και ξεκινάει το κατρακύλισμα. Με αποτέλεσμα να πάρουν όλα τα λεφτά του λαού που νωρίτερα τους τα είχαν δώσει με "EASY MONEY SYSTEM"
σε επίπεδο κράτους μέσω του Ανδρέα. Ο σκοπός όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, ίσα ίσα μόλις ξεκινούσε.

Το 2000, Σημίτης και Σόρρος, τραβάνε όλο το χρήμα που είχε διοχετεύσει ο Παπανδρέου μέσω του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα να μείνει η Ελλάδα-αγορά χωρίς ρευστό αλλά με τεράστιους τόκους των δάνειων του Ανδρέα Παπανδρέου να μας βαραίνουν.

Ο Κώστας Καραμανλής μετά, το μόνο σωστό πράγμα που έκανε στην ζωή του ήταν να κλείσει την συμφωνία με την Ρωσία για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης. Αυτό στην Αμερική θα έκανε ασύλληπτο κακό διότι:

1. Θα κερδίζαμε υγιή χρήματα ξανά, μετά από 30 χρόνια.

2. Ποιος θα τολμούσε να πειράξει τα συμφέροντα του Πούτιν;

3. Αν το παραμύθι "μπαμπούλας Τουρκία" κατέρρεε, τα κέρδη και η επιρροή της Αμερικής θα εξανεμίζονταν, διότι αφ' ενός δεν θα μας δάνειζαν πλέον αυτοί, θα σταματούσαμε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα από αυτούς (στην Ε.Ε. αγοράζουμε οπλικά συστήματα από Αμερική τόσα, όσα οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.μαζί), και σε καιρό πολέμου οι Αμερικάνοι δεν θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν εφόσον τα οπλικά συστήματα δεν θα ήταν δικά τους. Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι ήταν που έπρεπε να πέσει ο αποτυχημένος Καραμανλής, και στην θέση του να έρθει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Το υποτιθέμενο κρατικό χρέος μας ήταν 320 δις (χώρια αυτά που χρωστάνε οι Έλληνες ως φυσικά πρόσωπα στις τράπεζες μέσω καταναλωτικών,στεγαστικών, επιχειρηματικών και πιστωτικών καρτών- που είναι 280 δις). Από αυτά τα 320 δις, το 60% ήταν σε κρατικά ομόλογα. Κρατικά ομόλογα σημαίνει ότι το κράτος βγάζει ομόλογα, και μέσω κάποιας τράπεζας ο επενδυτής τα αγοράζει με σκοπό κάποιο κέρδος, άρα ενώ φαίνεται ως χρέος ΔΕΝ είναι χρέος, αφού ο επενδυτής έχει πληρώσει την τράπεζα για αυτά. Αυτό σημαίνει ότι εφόσον δεν τα χρωστάμε, κανείς δεν έχει αξίωση να μας ζητήσει κάτι ως αντάλλαγμα.

Με τις υπογραφές στο ΔΝΤ όμως, ο Γιώργιος Παπανδρέου ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕ αυτά τα 200 ΔΙΣ (60%) του χρέους-ομολόγων από ανύπαρκτα σε υπαρκτά, και εφόσον τώρα είναι υπαρκτά ζητάνε αξιώσεις αυτοί στους οποίους χρωστάμε. Πόσο τυχαίο είναι το γεγονός ότι ο Παπανδρέου, το πρώτο πράγμα που έκανε ως πρωθυπουργός ήταν να καταμετρήσει και να κοστολογήσει την κρατική περιουσία που ω, τι ειρωνεία, ήταν όσο και το έλλειμμά μας;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, όπως μας ενημερώνει ο Γιώργος Δελαστίκ στην Ε.Ε. είμαστε οι έβδομοι σε χρέος, στην Ευρώπη πάρα πολύ πίσω, και δεν χρωστάμε περισσότερα από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η Ιταλία χρωστάει 1,4 ΤΡΙΣ, η Ισπανία 1,1 ΤΡΙΣ η Ιρλανδία 870 ΔΙΣ κτλ κτλ... Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί που ήρθαν εδώ για επίβλεψη, χρωστάνε περισσότερα από ότι εμείς...

Το χρέος είναι το μέσο χειραγώγησης ενός κράτους. Δεν δημιουργείται από τα ελλείματα του, αλλά από την συνεχή αναχρηματοδότησή του. Με λίγα λόγια, οι Γερμανοί εφευρέτες της οργανωμένης λαμογιάς και κερδοσκοπίας, οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι που μας πάσαραν μάλιστα το ΜΑΡΚΟ 2 (δηλαδή το Ευρώ), έρχονται να μας την πουν και να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα για την καταγωγή και την εθνικότητά μας. Ε όχι! Δεν θα τους περάσει!                                                           ΠΗΓΗ:www.elkeda.gr

Τρέμουν τον ξεσηκωμό της 25ης Μαρτίου

ΠΕΡΙ «ΒΙΑΣ» ο λόγος. «Ξαφνικά» τα κανάλια της διαπλοκής και του Μνημονίου ανακάλυψαν καινούργια λέξη: «Βία». Και σπεύδουν να την καταδικάσουν. Ποια «βία» όμως; Αυτή που απορρέει από τους πολίτες όταν αγανακτούν και αποδοκιμάζουν. Είτε πολιτικούς, είτε δημόσιους λειτουργούς, είτε οπαδούς του ΠΑΣΟΚ και του Μνημονίου, όπως ο Γιώργος Νταλάρας.
Γι’ αυτές τις περιπτώσεις επιστράτευσαν τη λέξη και όλη την εβδομάδα την ακούγαμε ως επωδό στα διαπλεκόμενα δελτία. Η αντίδραση έγινε «βία». Η αγανάκτηση έγινε και αυτή «βία». Το ως εδώ και μη παρέκει μετονομάστηκε επίσης σε «βία». Και όλοι καταδικάζουν τη «βία».
Όμως, οι λιποθυμίες των μαθητών στα σχολεία δεν είναι βία. Οι διακοπές του ρεύματος δεν είναι βία. Τα λεφτά και οι περιουσίες των πολιτών που υφαρπάζονται δεν είναι βία. Ο τρόπος με τον οποίο μιλά ο Πάγκαλος δεν είναι βία. Ο Παπανδρέου που μας έστειλε στο Μνημόνιο και καταφέρεται και αυτός εναντίον της βίας δεν είναι βία. Ο Βενιζέλος που πάει κόντρα και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας δεν είναι βία.
Το ότι θα βάζουν χέρι και στο μισθό αυτού που δεν έχει να πληρώσει τα χαράτσια δεν είναι βία. Οι περικοπές των φαρμάκων σε ηλικιωμένους, αρρώστους και ασφαλισμένους που πλήρωσαν μια ζωή για να τα έχουν στα γεράματα τους δεν είναι βία. Η μετακίνηση αποτυχημένων υπουργών σε άλλα υπουργεία ως επιβράβευση της ανικανότητάς τους δεν είναι βία. Το να βγαίνεις και να λες στον κόσμο «με ζηλεύετε, επειδή από την Κοκκινιά κατάφερα να αποκτήσω σπίτι μεγάλο και είμαι σίγουρος ότι θα θέλατε και εσείς το ίδιο», δεν είναι βία, είναι σοσιαλισμός. Ε;
Μα, υπάρχει τίποτα πιο βίαιο από τον Διονύσιο Σολωμό «που με βία μετράει τη γη»; Η διαπλοκή θα τον είχε καταδικάσει για τους στίχους του. Φυσικά! Διότι αυτή είναι η νέα σκλαβιά. Και τρέμει τον ξεσηκωμό του Γένους. Την 25η Μαρτίου…

Παναγιώτης Τιμογιαννάκης στον “Τύπο της Κυριακής”

Γεωργιάδης: Στη Χρυσή Αυγή είναι τραμπούκοι! Ελπίζω να μην μπουν στη Βουλή

Ο Άδωνης Γεωργιάδης, προέβη σε δηλώσεις για τη Χρυσή Αυγή και τις δημοσκοπήσεις που την «φέρνουν» να μπαίνει στο Κοινοβούλιο τονίζοντας πως τα μέλη της είναι τραμπούκοι…

«Θέλω να πιστεύω ότι η Χρυσή Αυγή δεν θα μπει στη Βουλή και δεν θα βρεθούμε εκτεθειμένοι διεθνώς με ναζιστικούς χαιρετισμούς στη Βουλή». είπε ο κ. Γεωργιάδης και πρόσθεσε: «Εμένα μου έχουν επιτεθεί δύο φορές, με θεωρούν ακροαριστερό. Είναι τραμπούκοι».                        ΠΗΓΗ:www.tsantiri.gr

«Η ανάγκη με οδήγησε στο να πουλήσω το έπαθλο του Σπύρου Λούη»

Ο εγγονός του θρυλικού «νερουλά», του ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη, σοκάρει με την λεγόμενά του καθώς σε συνέντευξή του, δήλωσε πως υποχρεώθηκε να «βγάλει στο σφυρί» το έπαθλο του παππού του για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στα έξοδά του.
Σε συνέντευξή του στο Έθνος της Κυριακής ο εγγονός του Σπύρου Λούη μιλάει για τη δύσκολη απόφαση που πήρε να πουλήσει το έπαθλο του παππού του, από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «η ανάγκη με υποχρέωσε να δώσω το έπαθλο. Οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού τού είπαν ότι δεν αποτελεί κειμήλιο και δεν τους ενδιαφέρει και έτσι ο ελληνικός αυτός θησαυρός θα βγει στο σφυρί από τον οίκο Christie’s».
Ο οίκος δημοπρασιών Κρίστις ανακοίνωσε ότι η αξία του ασημένιου κυπέλλου ύψους 15 εκατοστών, που βρίσκεται στην οικογένεια του Σπύρου Λούη εδώ και 116 χρόνια, εκτιμάται μεταξύ 120.000 και 160.000 λιρών (143.000 έως 190.000 ευρώ).
Ο οίκος Κρίστις σημείωσε επίσης ότι αυτό το κύπελλο θα είναι το κεντρικό κομμάτι της δημοπρασίας που θα πραγματοποιηθεί στις 18 Απριλίου, μόλις τρεις μήνες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο, ενώ στην ίδια δημοπρασία θα παρουσιαστούν αυθεντικές αφίσες και πυρσοί των Ολυμπιακών Αγώνων.
«Αυτό είναι μάλλον ένα από τα πιο εντυπωσιακά αντικείμενα των αναμνηστικών από τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έχουμε δει» δήλωσε η Νικολέτ Τόμκινσον, ειδική του Κρίστις.                   ΠΗΓΗ:www.tsantiri.gr

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ: Πενήντα-πέντε χρόνια ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Ο ωραίος Έλληνας, «O μικρός ποιητής της ΕΟΚΑ»

Ο αθάνατος Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1938, στο χωριό Τσάδα της επαρχίας Πάφου. Ο μικρός Βαγορής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου, από τη Λάπηθο, και εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά, απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο έφηβος ήρωας ποιητής... Πέρασε και τις έξι τάξεις του δημοτικού σχολείου με άριστα. Από μικρός είχε αρχίσει να αναπτύσσει το συγγραφικό του ταλέντο, συνδυάζοντας τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα με τον μεγάλο του πόθο... την Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα: «Την Ελλάδα αγαπώ αλλά και σένα. Μ’ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό. Τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα, τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό».                                                                                                       
Την 1η Ιουνίου 1953 οι Άγγλοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν τη στέψη της νέας βασίλισσας Ελισάβετ, σε όλες τους τις αποικίες, ανάμεσα και η Κύπρος. Στην Πάφο, στο «Ιακώβειο Γυμναστήριο», αναρτάται η αγγλική σημαία, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές, οι οποίοι οργανώνουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και ζητούν την αφαίρεση της αγγλικής σημαίας από τα προπύλαια του σχολείου τους. Οι συγκρούσεις αρχίζουν... Ο 15χρονος τότε Βαγορής αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει την αγγλική σημαία, την οποία οι άλλοι μαθητές ξεσκίζουν και της δίνουν φωτιά. Από εκείνη τη στιγμή... από εκείνη την πρώτη του επαναστατική πράξη, ο Ευαγόρας νιώθει έτοιμος να σπάσει με μιας τις αλυσίδες της σκλαβιάς και να πάρει την ανηφοριά... που πάει στη λευτεριά.
                                                                                                                                                  
Οι διαδηλώσεις επεκτείνονται... Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την Αστυνομία, η οποία ενισχύεται και από Τούρκους. Έρχεται, όμως, διαταγή από το διοικητή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί, γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσας να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές ελεύθεροι τώρα ορμούν σαν χείμαρρος και παρασύρουν ό,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για τη στέψη.
Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος, όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας.
Τον Ιανουάριο 1955, ο Ευαγόρας βρέθηκε και πάλι στην πρώτη γραμμή. Σε δίκη, του επιβάλλεται πρόστιμο 10 λιρών επειδή συμμετείχε σε μαθητική διαδήλωση για την απελευθέρωση των συλληφθέντων μελών πληρώματος του πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος», που κουβαλούσε στην Κύπρο όπλα για τον αγώνα της ΕΟΚΑ που θα άρχιζε.

Η εκδρομή στην Ελλάδα
Το καλοκαίρι του ιδίου χρόνου, ο Ευαγόρας πραγματοποίησε το μεγάλο του όνειρο: Επισκέπτεται τη μεγάλη του αγάπη... τη Μητέρα Ελλάδα με την καθιερωμένη εκδρομή των μαθητών της προτελευταίας τάξης του σχολείου του. Γράφει: «Αύριο ξεκινούμε για την πατρίδα, γιαλούς θε να περάσουμε και στεριά. Μαζί μας θε να πάρουμε την ελπίδα, ταχιά πως θα μας έρθει κι η Λευτεριά».

Πολλοί από τους συμμαθητές του είχαν μείνει στην Ελλάδα για να τελειώσουν το Γυμνάσιο, ο Βαγορής όμως επέστρεψε κι όταν η μητέρα του τον ρώτησε γιατί δεν προτίμησε να μείνει κι αυτός εκεί αποφεύγοντας τους τόσους κινδύνους της επαναστατημένης Κύπρου, η απάντησή του ήταν: «Εγώ δεν πήγα για να μείνω. Χρειάζομαι εδώ».
Στις 17 Νοεμβρίου 1955, ο Ευαγόρας και οι συμμαθητές τού σχολείου του συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν διαδήλωση, που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολούν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο πατέρας του Παλληκαρίδη ανήσυχος τρέχει στο σχολείο, τον βρίσκει και του ζητάει να πάει αμέσως σπίτι. Ο Ευαγόρας υπακούει και υπόσχεται να πάει. Ο πατέρας, καθώς επιστρέφει στο σπίτι, συναντά ένα μαθητή, που του λέει φοβισμένα: «Τον Ευαγόρα τον συλλάβανε σαν πήγαινε σπίτι».
Ο Ευαγόρας επιτέθηκε και τραυμάτισε δυο Άγγλους στρατιώτες που κακοποιούσαν έναν μαθητή του γυμνασίου. Αυτόματα συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Ο ίδιος δεν παραδέχεται την κατηγορία και η δίκη του ορίζεται στις 6 Δεκεμβρίου.

«ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ»
Στα βουνά με την ευχή του πατέρα του…
ΣΤΙΣ 5 Δεκεμβρίου 1955, παραμονή της ημέρας που ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης θα εμφανιζόταν μπροστά στον Άγγλο δικαστή, πλησίασε τον πατέρα του: «Πατέρα, αύριο είναι η δίκη μου. Ξέρω ότι από το δικαστήριο θα γλιτώσω, μα η Αστυνομία θα με συλλάβει και θα με στείλει στο Κάστρο. Εγώ στη φυλακή δεν μπορώ να μείνω. Αν δεν μπορέσω να δραπετεύσω, θα σκοτώσω κανέναν από τους φρουρούς και θα με σκοτώσουν. Προτιμώ να φύγω, να βγω στο βουνό».
- «Παιδί μου, εκεί που θα πας πρόσεξε προ πάντων να είσαι τίμιος και ηθικός… πήγαινε στην ευχή μου».
Μα δεν θα αποχαιρετούσε μόνο τον πατέρα… ήταν και το σχολείο του, η τάξη του, οι συμμαθητές του. Είναι απόγευμα και κανένας τούτη την ώρα δεν βρίσκεται εκεί. Κι αύριο θα 'ναι πολύ αργά, σκέφτεται. Έτσι ο αποχαιρετισμός έπρεπε να γίνει γραπτώς… Μπαίνει στην αδειανή αίθουσα της τάξης του, αφήνει πάνω στην έδρα ένα χαρτί, με τίτλο «Εγερτήριο σάλπισμα» και τρέχει ν’ ανέβει τα μονοπάτια της ελευθερίας.

Το πρωί οι συμμαθητές του διαβάζουν: «Παλιοί συμμαθηταί. Αυτήν την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μην τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό μονάχα.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Θ’ αφήσω αδέλφια, συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα μέσ’ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές. Ψάχνοντας για τη Λευτεριά, θα 'χω παρέα μόνη κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές. Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα 'ρθει το καλοκαίρι, τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά. Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά .
»Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’ ένα παλάτι, το ξέρω θα'ν απάτη, δεν θα'ν αληθινό. Μες στο παλάτι θα γυρνώ, ώσπου να βρω το θρόνο, βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ’ αυτόν. Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ. Γεια σας, παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει έναν χαμένο αδελφό, έναν παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά, ας πάρει μονοπάτια, να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με βρει εκεί». Ευαγόρας Παλληκαρίδης

                          «Αδέλφια, συνεχίστε τον αγώνα»
13 ΜΑΡΤΙΟΥ 1957: Κοντεύουν μεσάνυχτα… Τη σιωπή της νύχτας και των φυλακών σπάει μια βροντερή σταθερή φωνή. Ο 18χρονος Παλληκαρίδης σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο. Σε λίγο έρχονται οι δήμιοί του. Βροντοφωνάζει. «Γειά σας, αδέλφια. Γειά σας, λεβέντες. Ελπίζω να 'μαι ο τελευταίος που εκτελούν. Αδέλφια, συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός, υπερήφανος». Οι συγκρατούμενοί του φωνάζουν:
- «Θάρρος, Παλληκαρίδη, θάρρος, Παλληκαρίδη».
- «Θάρρος έχω πολύ. Αυτήν τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος».
Απόλυτη ησυχία. Αυτήν τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης. 12:02, ο 18χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε τη… γη των ηρώων.
«Όλη η φύση κοιμάται. Τη ναρκώνει το κρύο. Και γω φεύγω λαλώντας το στερνό μου αντίο. Και τη μάνα φιλώντας την κοιτάζω να κλαίει. Μάνα μην κλαις της λέω, μάνα μην κλαις και κλαίω. Κι όλο πάω και τρέχω. Και το δάκρυ της σβήνει για μια μόνο στιγμούλα, και μιαν άλλη μανούλα την Ελλάδα μας έχω, που όλο κλαίει κι εκείνη».

«Θα αvτιμετωπίσω με θάρρoς τηv αγχόvη...»

«…Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο».

Ο Ευαγόρας βγήκε στo βoυvό αvτάρτης για vα βoηθήσει στηv απελευθέρωση της πατρίδας τoυ. Στις 18 Δεκεμβρίου 1956, μαζί με άλλους δύο συναγωνιστές του, μετέφεραν με ζώα, όπλα και τρόφιμα από τη Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι δύο συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο ίδιος συνελήφθη για μεταφορά όπλου. Την ώρα της σύλληψής του, δήλωσε στους Άγγλους: «Είμαι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και πολεμώ για την πατρίδα μου».
Τον μεταφέρουν στο στρατόπεδο «Δασούδι», όπου τον βασανίζουν. Ο Ευαγόρας δεν λυγίζει. Οι Άγγλoι επέτρεψαv στov πατέρα τoυ vα τov δει. Είχε τα χάλια τoυ από τα βασαvιστήρια. Τα μάτια τoυ ήταv μαυρισμέvα και τo πρόσωπό τoυ μωλωπισμέvο. Αvησύχησε o γερo-πατέρας τoυ. Αυτός, όμως, απέφευγε τη ματιά τoυ:
- Συvήθισα vα πλαγιάζω στα σκoτειvά, πατέρα, και μoυ 'χoυv αvαμμέvo τo φως όλη τη vύκτα. Αυτό μ' εvoχλεί, τoυ είπε.
Γύρισε και κoίταξε επίμovα τov πατέρα τoυ. Αυτός κατάλαβε. Δεv ήθελε vα τoυ πει ότι τov είχαv βασαvίσει.
                                 Παρά τα βασανιστήρια, ο Ευάγορας δεν υπέκυψε, έτσι οι Άγγλοι κατέφυγαν στον πατέρα του… Τov απείλησαv ότι η κατηγoρία εvαvτίov τoύ γιoυ τoυ είvαι θάvατoς και τov κάλεσαv vα μιλήσει στov Ευαγόρα.
- Όχι, χίλιες φoρές όχι, τoυς απάvτησε.
Η μητέρα του τους απάντησε: Δεv γέvvησα εγώ παιδί πoυ vα τo πoυv πρoδότη.
Τότε ο Βαγορής μεταφέρεται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, κατηγορούμενος για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και η δίκη ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου 1957. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού, παρά τις αντιρρήσεις του, παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο:
«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο, όμως, το οποίον έχω να είπω, είναι τούτο. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Ο απαγχovισμός τoυ oρίστηκε στις 13 Μαρτίoυ 1957.

Την επόμενη ημέρα της καταδίκης του Παλληκαρίδη, οι μαθητές τού Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρτινγκ, με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος αρχίζει μια γιγαντιαία προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Ωστόσo, παρά τα πoλλά διαβήματα πoυ έγιvαv για vα δoθεί χάρη στov Παλληκαρίδη, o Άγγλoς κυβερvήτης Σερ Τζοv Χάρτινγκ επέμειvε μέχρι τo τέλoς στηv εκτέλεσή τoυ λέγovτας ότι «η δικαιoσύvη δεv πρέπει vα επηρεάζεται από τα αισθήματα».

Ο Ευαγόρας δεν πτοείται. Στις 16 ημέρες που μεσολάβησαν μέχρι τον απαγχονισμό του, εντυπωσίασε τους πάντες για την εγκαρτέρησή του, την αταλάντευτη πίστη του στο σκοπό για τον οποίο θα έδινε τη ζωή του και για την ηθική ενίσχυση που πρόσφερε στους δικούς του και στους συγκρατούμενούς του. Στις αδελφές τoυ, πoυ τov επισκέφθηκαv στo κελί τoυ μελλoθαvάτoυ, είπε τηv τελευταία τoυ επιθυμία: «Η τελευταία μoυ επιθυμία είvα vα μην oδηγηθεί άλλoς στηv αγχόvη και vα λυθεί τo Κυπριακό». Στoυς δικηγόρoυς τoυ, πoυ τov πληρoφόρησαv για τηv απόφαση τoυ Κυβερvήτη vα υπoγράψει τo διάταγμα εκτέλεσής τoυ, είπε: «Θα αvτιμετωπίσω με θάρρoς τηv αγχόvη...»

«Η πιo όμoρφη ημέρα της ζωής μoυ»
Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ ετoιμαζόταv πια vα oδηγηθεί πρoς τηv αγχόvη. Στηv αδελφή τoυ έγραφε λίγες στιγμές πριv από τη εκτέλεσή τoυ απoχαιρετώvτας τηv και παρακαλώvτας τηv vα δώσει στo παιδί της τo όvoμα Ελευθερία: «Ώρα 7.30 μ.μ. Η πιo όμoρφη ημέρα της ζωής μoυ. Η πιo όμoρφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί. Αγγελoύδι δεv είvαι μ' αγγελoύδι όμως μoιάζει, μια μικρή μπεμπεκoύλα δέστε πώς με κoιτάζει. Στηv αθώα ματιά της κάπoια αχτίδα πλαvιέται κι έv' αστέρι καιvoύργιo λες μαζί της γεvvιέται. Ναι. Τo ξέρω. Καθέvας μας έτσι αθώoς γεvvήθηκε στα πυκvά σκoτάδια κι όταv έφευγε τo θυμήθηκε (κατάλαβε). Κι η καρδιά τoυ ήταv άδεια κι ίσως vα 'ταv αργά. Ναι, όλoι γεvvηθήκαμε τόσo αθώoι, όπως η βαφτιστικιά μoυ. Κι όλoι αλλάξαμε. Λυπoύμαι πoυ δεv πρόφτασα vα τηv βαφτίσω. Μα δεv πειράζει. Μπoρεί vα τo κάvεις εσύ. Και σαv μεγαλώσει, φρόvτισε γι' αυτήv και ρώτησε τηv... "γιατί έκλαψε σαv τηv φίλησα;". Τo όvoμα πoυ θα της δώσεις θέλω vα είvαι πεvτασύλλαβo και vα θυμίζει εκείvη για τηv oπoία ήρθα έως εδώ. Να θυμίζει εκείvη για τηv oπoία o πoιητής Σoλωμός έγραψε τo πιo όμoρφo τραγoύδι τoυ. Εκείvη τηv oπoία κάθε άρρωστoς επιθυμεί πιo πoλύ απ'όλα. Κατάλαβες,αδελφή μoυ;
»Κατά τα άλλα, μη λυπάστε. Ίσως vα είvαι μια δίκαιη τιμωρία. Ίσως vα θέλει o Θεός vα μας δoκιμάσει. Πάvτα υπάρχει ελπίδα. Λυπoύμαι πoυ θ' αφήσω πίσω κάπoια πρόσωπα αγαπημέvα. Λυπoύμαι πoυ θα λυπήσω, μα δεv πειράζει. Γειά σoυ, μεγάλη μoυ αδελφή. Δεν θα γελάσoυμε ξαvά λέγovτας πελλάρες. Δεν θα μιλήσoυμε oύτε για τα σoβαρά μας. Τo καθετί γεvvιέται και πεθαίvει. Τι σήμερα, τι αύριo; Γεια σας φoρ έβερ (για πάvτα). Σας φιλώ όλoυς γραπτώς και εξ απoστάσεως».
Ευαγόρας                                                                                                                                                   ΠΗΓΗ:www.facebook.comΚΑΡΟΛ ΓΡΙΒΑ

Οι "ξοφλημένοι"...

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Έχει και τα καλά του το Μνημόνιο. Καταπίνει πολιτικούς, τους απαξιώνει σε χρόνο dt.
Ευλογία είναι αυτό. Δείτε για παράδειγμα πόσα χρόνια έσερνε ο Καρατζαφέρης τον λαικισμό του από κανάλα σε κανάλα. Χρειάσθηκαν κάτι μήνες συγκυβέρνησης για να απαξιωθεί εντελώς, να ξεφουσκώσει, ένας παραγινωμένος  πολιτικός πελτές.
Το φαινόμενο Καρατζαφέρη δείχνει βέβαια και τον πολιτική μαλθακότητα στην οποία βούλιαζε για χρόνια η κοινωνία μας. Παρακολουθούσαμε αποχαυνωμένοι έναν ρήτορα, εκ του προχείρου, ο οποίος είχε μαζέψει δίπλα του ένα τσούρμο πολιτικούς τυχοδιώκτες να κερδίζει διαρκώς έδαφος και παρουσία στη βουλή.
Είχαμε φθάσει σαν πολίτες  σε τέτοια προσωπική σύγχυση που δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε το αυτονόητο. Τους καιροσκόπους, τους πολιτικάντηδες, εκείνους που γυαλίζει το μάτι τους για αρπαχτή. Και τέτοιοι δυστυχώς υπάρχουν σ’ όλα τα κόμματα-όχι μόνο στο ΛΑΟΣ.
Μόνο που όλους αυτούς εμείς τους στείλαμε στη βουλή. Εγώ κι εσύ που σήμερα τους λοιδορούμε. Εμείς, οι πολίτες, δεν είχαμε την ωριμότητα να επιλέξουμε με σοβαρότητα τους εκπροσώπους μας. Στείλαμε στη βουλή έναν απίστευτο συρφετό, δίχως αξιολόγηση, δίχως κριτήρια: από cover girls έως συνδαιτημόνες τοκογλύφων και από αχυρανθρώπους της σκοτεινής διαπλοκής έως  μέντιουμ, αστρολόγους και σεξολόγους.
Στείλαμε ανθρώπους που εγκατέλειπαν στις κρίσιμες ψηφοφορίες τα έδρανα της βουλής και με την ίδια ευκολία πουλούσαν την ψήφο τους σε συμφέροντα πάσης φύσεως.
Την γύμνια αυτού του πολιτικού πληρώματος έρχεται να αναδείξει βίαια η κρίση, η ανέχεια, το οικονομικό τέλμα. Μαζί και τη γύμνια της προσωπικότητας καθενός από μας.
Αρκεί να καθίσει κανείς σε πολυσύχναστα μέρη και να κόβει φάτσες. Να δει έναν έναν ξεχωριστά τους περαστικούς. Σπάνια θα περάσει από μπροστά σου μια έξυπνη φάτσα, ένα σπιρτόζικο βλέμμα. Οι περισσότεροι παραμιλάνε ενώ από τους υπόλοιπους η ανοησία ξεχειλίζει. Ρατσιστικό ακούγεται αυτό. Μόνο που είναι ο δικός τους ρατσισμός, ο ρατσισμός της ηλιθιότητας που πληρώνουμε όλοι: Η ψήφος τους μετράει το ίδιο όσο και η δική σου στη κάλπη.
Αφήσαμε για το τέλος την ανεκδιήγητη Παπαρήγα. Χρειάσθηκε το Κίνημα της Πατάτας για να ξεγυμνώσει τον προσωπικό της σταλινισμό, την ανεπάρκειά της, το μίσος για οτιδήποτε δεν ελέγχει η ίδια, για ότι την ξεπερνάει.
Η γαντζωμένη την εξουσία Παπαρήγα, ο βερμπαλιστής Καρατζαφέρης, ο ολίγιστος Παπανδρέου, είναι οι πρώτοι πολιτικοί αρχηγοί που βγήκαν εκτός λειτουργίας εξαιτίας του Μνημονίου. Ακολουθούν με φόρα οι Σαμαράς και ο (μάλλον) τελειωμένος Βενιζέλος.
Και έπεται συνέχεια…                                                                                                                               ΠΗΓΗ:kourdistoportocali.com

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ "Η ΑΡΕΤΗ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ" 11.03.2012

Θέτει και όρους η δοσιλογική αριστερά!!

Γράφει η Σοφία
Το ρεπουσοχωριό θέτει όρους για συνεργασία με κυβέρνηση. Ενώ δεν έχουν γίνει καν εκλογές αυτοί κόβουν την πίτα.
Τα άτομα δεν παίζονται…..

Υπό τρεις προϋποθέσεις η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε κυβέρνηση συνεργασίας

«Η συμμετοχή μας στην οποιαδήποτε κυβέρνηση συνεργασίας θα εξαρτηθεί από τρεις προϋποθέσεις. Η μία προϋπόθεση είναι η προγραμματική συμφωνία. Η δεύτερη προϋπόθεση είναι οι φερέγγυες πολιτικές πρακτικές και το τρίτο στοιχείο είναι συνάρτηση το πώς θα διαταχθούν οι πολιτικές δυνάμεις» δήλωσε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης κουβέλης.

Σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, ο κ. Κουβέλης προσθέτει ότι στην ΔΗΜΑΡ δεν θα δηλώσουν αδιάφοροι για την ακυβερνησία της χώρας στο ενδεχόμενο που η χώρα δεν θα έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Λέει επίσης ότι «τα δημοσκοπικά ευρήματα όσο κι αν μας ενθαρρύνουν δεν μας δημιουργούν εφησυχασμούς. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά την ρευστότητα της κοινωνίας αλλά και την ρευστότητα της πολιτικής».
Υπογραμμίζει πως δεν υπάρχει περιθώριο συνεργασίας με στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές την πολιτική που ακολουθούν τα τελευταία χρόνια και τα οποία τις τελευταίες ημέρες «μας καλούν να δηλώσουμε, αν θα συνεργαστούμε μαζί τους. Αριστερό άλλοθι σε μια τέτοια εξέλιξη, εμείς δεν θα δώσουμε» αναφέρει ο κ. Κουβέλης.
Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ δεν βλέπει ότι υπάρχει περιθώριο συνεργασίας με τα κόμματα της αριστεράς λόγω των συγκεκριμένων θέσεων που διατυπώνουν.
«Το ΚΚΕ έχει το δικό του δρόμο και πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επίσης τη δική του πολιτική με την έντονη αμφισημία αναφορικά με τα ζητήματα της Ευρώπης και της ευρωζώνης αλλά και σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις» αναφέρει ο κ. Κουβέλης.
Τέλος, τάσσεται υπέρ της αναδιαπραγμάτευσης και αναθεώρησης ρυθμίσεων της δανειακής σύμβασης με κύρια αναφορά όμως στην περαιτέρω δανειακή στήριξη της χώρας και με έμφαση στο πλαίσιο ενός πενταετούς αναπτυξιακού προγράμματος που οφείλει η χώρα άμεσα να δρομολογήσει. Τέλος επαναλαμβάνει «ότι τα μέτρα δεν είναι μόνο άνισα , δεν είναι μόνο άδικα αλλά είναι και κοινωνικά ανήθικα και αναποτελεσματικά».                                                                                            ΠΗΓΗ:olympia.gr

Δ. ΧΟΝΔΡΟΚΟΥΚΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΣΤΙΒΟΥ ΣΤΟ ΑΛΜΑ ΕΙΣ ΥΨΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Το πρώτο της μετάλλιο πανηγυρίζει η ελληνική ομάδα στίβου στο Παγκόσμιο κλειστού της Κωνσταντινούπολης, με τον Δημήτρη Χονδροκούκη να αναδεικνύεται παγκόσμιος πρωταθλητής στο ύψος.

Κόντρα σε κάθε προγνωστικό, ο Έλληνας πρωταθλητής με επίδοση στα 2.33μ, που είναι νέο ατομικό ρεκόρ, άφησε πίσω του αστέρες του αθλήματος, όπως είναι ο Ιβάν Ούκοφ, ο οποίος περιορίστηκε στην 3η θέση με 2.31μ και ο Αντρέι Σιλνόφ που τερμάτισε δεύτερος με 2.33μ. ΄
Έχοντας κάνει ήδη μια εκπληκτική σεζόν μέσα στο 2011, με την 5η θέση στο Παγκόσμιο της Νταεγού το περασμένο καλοκαίρι και την ίδια θέση στο Ευρωπαϊκό κλειστού στίβου λίγους μήνες νωρίτερα νωρίτερα, ο Χονδροκούκης συνέχισε την παράδοση που θέλει την Ελλάδα να βγάζει εξαιρετικούς άλτες, κάνοντας την υπέρβαση στην Πόλη.
Ο 24χρονος πρωταθλητής μας έδειξε να βρίσκεται σε πολύ καλή μέρα από το ξεκίνημα του τελικού. Πέρασε με την πρώτη τα 2.20μ και τα 2.24μ., με τη δεύτερη τα 2.28μ και τα 2.31μ, ενώ στη συνέχεια ανέβασε τον πήχη στα 2.33μ, ένα εκατοστό παραπάνω από το ατομικό του ρεκόρ. Και όχι μόνο δικαιώθηκε με το ρίσκο που πήρε, αλλά ανέβηκε και στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου. Δοκίμασε στη συνέχεια στα 2.35μ, αλλά είχε δύο αποτυχημένες προσπάθειες. Κανείς όμως δεν επρόκειτο να του κλέψει τη δόξα, αφού ο Σλίνοφ δεν κατάφερε με τη σειρά του να περάσει το συγκεκριμένο ύψος, ενώ ο Ούκοφ δεν μπόρεσε να περάσει τα 2.33μ.
«Δεν το περίμενα»

«Είμαι πολύ χαρούμενος. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια όλα όσα αισθάνομαι. Δεν περίμενα ότι θα κατακτήσω το χρυσό μετάλλιο. Ήθελα να μπω μέσα και να κάνω έναν δυνατό αγώνα. Μετά το 2,31 μ. σκέφτηκα ότι πρέπει να συγκεντρωθώ για να πάω παραπάνω. Πάντα σκέφτομαι ρεαλιστικά. Δεν θέλω να κοιτάζω πέρα από αυτά που μπορώ», δήλωσε εμφανώς συγκινημένος μετά τον αγώνα ο Χονδροκούκης.

Και συμπλήρωσε: «Στον αγώνα υπήρχαν πολλοί και καλοί αθλητές, άρα ήξερα πως δεν θα ήταν εύκολο. Το να σκέφτομαι όμως τα μετάλλια είναι κάτι φυσιολογικό». Ερωτηθείς για το αν μπορεί να ξεπεράσει το πανελλήνιο ρεκόρ του Παπακώστα (2,35 μ.) είπε: «Ο Παπακωστας ήταν σπουδαίος άλτης. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυο σπουδαίοι άλτες, εγώ και ο Κώστας. Πιστεύω πως έχουμε τις ίδιες πιθανότητες να βελτιώσουμε το ρεκόρ».
Τέταρτος ο Μπανιώτης
Εξαιρετική και η παρουσία του Κώστα Μπανιώτη, ο οποίος ήταν τέταρτος με καλύτερο άλμα στα 2.31μ. Ο 26χρονος πρωταθλητής μας πέρασε με την πρώτη προσπάθεια τα 2.20μ και 2.24μ, με τη δεύτερη τα 2.28μ και τα 2.31μ και κυνήγησε με τη σειρά του το βάθρο, όμως είχε δύο αποτυχημένες προσπάθειες στα 2.33μ και μία στα 2.35μ.
«Προσπάθησα να κάνω το καλύτερο δυνατό. Ρίσκαρα στο 2,35 μ., καθώς ένιωσα πως μπορώ το κάτι παραπάνω. Δεν βγήκε και τελικά κατέλαβε και πάλι την τέταρτη θέση. Είναι σημαντικό που υπάρχουν δύο Έλληνες αυτού του επιπέδου», ήταν τα λόγια του Μπανιώτη μετά το τέλος των προσπαθειών του.

Αυτό ήταν το όγδοο ελληνικό μετάλλιο στην ιστορία του θεσμού και το τρίτο που κατακτά η Ελλάδα στο αγώνισμα του ύψους, καθώς ο Παπακώστας έχει δύο ασημένια, από το 1995 και 1997.

                                  ΠΗΓΗ:www.gazzetta.gr  

Η κυρά Δόμνα δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου για το μεγάλο ταξίδι.

Η κυρά Δόμνα δεν είναι πια ανάμεσά μας. Έφυγε το βράδυ του Σαββάτου για το μεγάλο ταξίδι. Όμως θα συνεχίσει να να τραγουδάει, να μιλά, να πετά και ν΄αγγίζει τις ψυχές όλων εκείνων που την αγάπησαν για τη φωτεινή τέχνη της και την πολύτιμη προσφορά της.

Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη 13 Μαρτίου στις 15:00, στο νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης. Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας. Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης. H μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922, ο πατέρας της, αιχμάλωτος στρατιώτης, λίγο αργότερα, με την Ανταλλαγή. Έζησε τα παιδικά της χρόνια μέσα στις απάνθρωπες αλλά παράλληλα πολύ ανθρώπινες και αλληλέγγυες συνθήκες της προσφυγιάς, κι εκεί απέκτησε τα λαϊκά ερείσματα της προσωπικότητάς της και την ατόφια συμμετοχικότητά της. Στο περιβάλλον αυτό είχε τα πρώτα μουσικά της ακούσματα απ’ τα οποία και πήγασε η αγάπη της για την παραδοσιακή μουσική.
Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.
Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής. Από τη θέση αυτή γνωρίζει τους σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς, οι οποίοι την εποχή εκείνη της εσωτερικής μετανάστευσης συρρέουν στην Αθήνα απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας, και τους οποίους το ΤΕΜ ηχογραφεί για τις εκπομπές του. Έτσι η Δόμνα εξοικειώνεται με όλα τα τοπικά μουσικά ιδιώματα. Παράλληλα κάνει μουσική επιμέλεια σε εκδόσεις δίσκων, θεατρικές εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες. Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το προσωπικό της αρχείο με δικά της μηχανήματα.
Το 1971 παραιτείται από την Ραδιοφωνία. Την ίδια χρονιά-σταθμό αποδέχεται την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου και πρωτοεμφανίζεται στο νεανικό και αντιχουντικό Ροντέο, δίνοντας μια μεγάλη έκτοτε στροφή στη σχέση των νέων με την παραδοσιακή μουσική. Τις σημαντικές αυτές εμφανίσεις ακολουθεί η συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μπαχ στο Λονδίνο, οργανωμένο από τη Λίλα Λαλάντη. Η λαμπρή καλλιτεχνική καριέρα της Δόμνας Σαμίου έχει ξεκινήσει θριαμβευτικά. «Πέρασε η ντροπή που είχαν για το δημοτικό τραγούδι», όπως δηλώνει σε συνέντευξή της η ίδια.
Το 1974 αρχίζει η συνεργασία με την Columbia και οι αλλεπάλληλες εκδόσεις LP. Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα Θωμόπουλο γυρίζουν στην ελληνική επαρχία είκοσι επεισόδια για την εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό».
Το 1981 ιδρύεται ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα Σαμίου με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής και κυρίως την έκδοση δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, μακρυά από τις απαιτήσεις των εμπορικών εταιριών.
Το έργο της ξεπερνά πια τα ελληνικά σύνορα. Εκδίδονται δίσκοι της στη Γαλλία και τη Σουηδία. Επί σαράντα περίπου χρόνια πραγματοποιεί σειρά συναυλιών από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που όχι μόνο συγκινούν τους Έλληνες της Διασποράς αλλά και αποκαλύπτουν στους ξένους μια ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους και με κάθε αφορμή είναι αναρίθμητες καθώς και οι τιμητικές προσκλήσεις και τα αφιερώματα, όπως π.χ. η επετειακή παράσταση για τα 70 της χρόνια: «Η Δόμνα Σαμίου στο Μέγαρο Μουσικής: η γνωστή και άγνωστη Δόμνα», τον Οκτώβριο του 1998.
Για τις ποικίλες δραστηριότητες της συνεργάζεται με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους μουσικούς, μουσικολόγους, λαογράφους, εθνομουσικολόγους αλλά και διδάσκει, μυεί και αναδεικνύει πρωτόβγαλτους νέους καλλιτέχνες. Aπό το 1994 δίνει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού για ενήλικες στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων της Αθήνας. Πάμπολλες είναι επίσης οι πρωτοβουλίες της και έμπρακτη και ανιδιοτελής η προσφορά της σχετικά με την βελτίωση της μουσικής εκπαίδευσης των παιδιών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αίτημα παιδαγωγικά πρωταρχικό και επιτακτικό κατά την ίδια.
Καταξιωμένη και αγαπητή για την προσφορά και την προσήνια της είδε το έργο της να αναγνωρίζεται πολλαπλά και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με αποκορύφωση την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο το 2005.
Περιστοιχιζόμενη από τους συνεργάτες, φίλους και υποστηρικτές της η Δόμνα συνεχίζει το έργο της με εκδόσεις υπομνηματισμένων με αναλυτικά κείμενα θεματικών CD, την οργάνωση του ανέκδοτου προσωπικού Αρχείου της και την προετοιμασία για ανάρτησή του στο διαδίκτυο.                                  

Το έργο της Δόμνας Σαμίου

Στη Δισκογραφία παρουσιάζονται οι δίσκοι βινυλίου και ακτίνας (LP και CD)  που επιμελήθηκε και εξέδωσε η Δόμνα Σαμίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είτε με το Σύλλογό της είτε με άλλες δισκογραφικές εταιρείες. Η χρονική απόσταση που χωρίζει τις συλλογές μεταξύ τους κάνει αισθητή την αλλαγή των αντιλήψεων γύρω από την παραδοσιακή μουσική, την ηχοληψία και την αισθητική στην έκδοση των δίσκων.
Στα Τραγούδια περιέχονται όλα τα μουσικά κομμάτια της δισκογραφίας αλφαβητικά. Έχουν κατηγοριοποιηθεί και ταξινομηθεί με βάση βιβλιογραφικές πληροφορίες και τις πληροφορίες καταγραφής τους. Για κάθε τραγούδι υπάρχει μικρό ηχητικό δείγμα, οι στίχοι και τεκμηριωτικό υλικό. Υπάρχει δυνατότητα αναζήτησης βάσει του τίτλου, των στίχων και του διαθέσιμου υλικού.
Η ενότητα Συναυλίες περιλαμβάνει μια επιλογή από τις περίπου χίλιες συναυλίες που πραγματοποίησε η Δόμνα Σαμίου από το 1960 ως το 2005, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρουσιάζονται ομαδοποιημένες, ανάλογα με το χώρο και το θέμα τους, με όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες όπως προγράμματα, αφίσες, φωτογραφίες, σχετικές αναφορές στον Τύπο κ.ά.
Στις Εκπομπές γίνεται αναφορά στη σειρά  «Μουσικό Οδοιπορικό», την οποία πραγματοποίησε η Δόμνα για την Ελληνική Τηλεόραση. Παρουσιάζεται με σχόλια ως προς το περιεχόμενό της και συνοδευτικό υλικό όπου υπάρχει.
Στην ενότητα Συνεργάτες παρουσιάζονται όλοι όσοι συνεργάστηκαν κατά καιρούς με τη Δόμνα. Οι πληροφορίες για το βιογραφικό τους σημείωμα, το οποίο διαμορφώθηκε σύμφωνα με τις ανάγκες του ιστοχώρου, αντλήθηκαν είτε από τους ίδιους είτε από άλλες πηγές. Για τον κάθε συνεργάτη υπάρχει αναλυτικός κατάλογος με τις συνεργασίες του, σχετικά δημοσιεύματα και φωτογραφίες.
Η ενότητα Δημοσιεύματα περιέχει το σύνολο των άρθρων από τον ελληνικό και ξένο Τύπο και αποσπάσματα από τις απομαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις της Δόμνας Σαμίου που φιλοξενούνται στο παρόντα ιστοχώρο. Όλοι οι τίτλοι συνοδεύονται από το διαθέσιμο τεκμηριωτικό υλικό και έχουν εμπλουτισθεί με συνδέσεις (link), ανάλογα με τις αναφορές τους, για να διευκολύνεται η πλοήγηση και η αναζήτηση της πληροφορίας από τον επισκέπτη.                                                                                       

                                     ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Η ρακένδυτη ΕΛΛΑΣ των 3.000.000 νεόπτωχων πανηγυρίζει!

Της Ζέζας Ζήκου

ΝΤΡΟΠΗ. Μόνο αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει αυτό που θα πρέπει να νιώθουν όλοι όσοι κρατούν την πολιτική και οικονομική εξουσία στα χέρια τους και διαβάζουν την έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας για τις συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και μάλιστα αφορούν το 2010, όταν τα Μνημόνια δεν είχαν ακόμη ναυαγήσει. Οταν δεν είχαμε ακόμη τη σφαγή σε μισθούς και συντάξεις, φόρους, χαράτσια, απολύσεις, χιλιάδες λουκέτα, ανεργία στο 21%. Ηδη τότε η Ελλάδα είχε 3 εκατομμύρια πολίτες οι οποίοι βρίσκονταν στα όρια της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, ήτοι στα όρια της πλήρους εξαθλίωσης. Επίσης, το 20,1% του πληθυσμού κινδυνεύει με φτώχεια. Χιλιάδες πολίτες δεν έχουν βασικά αγαθά, δεν έχουν σπίτι, 550.000 άνθρωποι ζουν σε οικογένειες που δεν εργάζεται κανείς ή εργάζεται με μερική απασχόληση. Το πιο συγκλονιστικό: πάνω από 1 στα 5 παιδιά (23%) ηλικίας 0-17 ετών κινδυνεύει με φτώχεια, ενώ 21% όσων βρίσκονται πάνω από 65 ετών έχουν κι αυτοί τεράστιο πρόβλημα. Ο κίνδυνος φτώχειας των νοικοκυριών με ένα γονέα και τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 33,4%, ενώ ο αντίστοιχος δείκτης για τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 21,6%. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και ακόμη χειρότερα... αυτοί πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη στην ιστορία διαγραφή κρατικού χρέους! Επιτυχία... Επιτυχία... Επιτυχία... ψελλίζουν εν χορώ! Εστησαν πάνω στα κοινωνικά ερείπια της Ελλάδας το πανούργο «εθελοντικό κούρεμα» που επινόησε η κυρία Μέρκελ. Αν δεν ήταν τόσο τραγική η κρίση που βιώνουμε, θα ήταν αστεία, με μια αίσθηση μαύρου χιούμορ, η ικανοποίηση που εξέφρασαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών για τη συμφωνία του PSI. Πώς, όμως, είναι δυνατόν κάτι που πραγματοποιείται υπό καθεστώς εκβιασμού να βαφτίζεται εθελοντικό; Ενώ τα νέα μέτρα λιτότητας και τα σενάρια Αρμαγεδδώνος τα έκρυψαν κάτω από το χαλί των καθώς πρέπει... αναλυτών. Η κατάσταση θα ήταν ελπιδοφόρα, αν δεν παιζόταν στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού που στέκει σαν χαμένος και δεν ξέρει τι να πρωτοπιστέψει. Θυμίζει κάτι φαρσοκωμωδίες που ξεκινούν με ένα μικρό ψέμα, το οποίο φέρνει ένα μεγαλύτερο και πάει λέγοντας. Το πρώτο ψέμα ήταν το Μνημόνιο... Οταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα πρώτα στοιχεία της ελληνικής κρίσης χρέους από το μοιραίο ζεύγος Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου, όλοι οι γνώστες μού επισήμαναν ένα απλό πράγμα. Χρειαζόταν αμέσως αναδιάρθρωση, ένα γενναίο haircut (κούρεμα)». Δεν θα ήταν το πρώτο στην Ιστορία ούτε το τελευταίο. Αυτό το haircut όμως είχε τότε μια μικρή ιδιαιτερότητα: επηρέαζε άμεσα την ΕΚΤ και κατ’ επέκτασιν όλη την, ιδιαίτερα ευάλωτη όπως αποδείχθηκε, οικονομία της Ευρωζώνης. Η πρώτη αντίδραση της Γερμανίας ήταν η απαγόρευση κάθε σκέψης για αναδιάρθρωση. Η δεύτερη αντίδραση, χρεοκοπία εντός του ευρώ για να μην κινδυνεύσει η Ευρωζώνη. Η τρίτη αντίδραση, έξοδος από το ευρώ και στάση πληρωμών. Η τέταρτη αντίδραση, εσωτερική υποτίμηση και γιγάντωση της ύφεσης. Και μετά ήρθε η σωτηρία... Δηλαδή, οι πιστωτές μας μάς κράτησαν στη ζωή με το πανούργο εθελοντικό «κούρεμα» «για να μη χρεοκοπήσουμε ατάκτως» κι εμείς θα τρώμε τις σάρκες μας. Και η μακάρια κυβέρνηση επαίρεται για το εθνοσωτήριο έργο της. Ομως, η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Ελληνες για τη «διάσωση» της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί μας γονατίζει. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται. Και όλοι μας αναρωτιόμαστε αν οι επερχόμενες εκλογές θα ανατρέψουν τη διαολεμένη αυτή κατάσταση και αν μπορεί να γίνει κάτι για να σταματήσει ο κατήφορος...

ΠΗΓΗ:www.kathimerini.gr