Η προπαγάνδα των αριστερών στη "λάθος" μετάφραση του ρητού του Ισοκράτη περί παιδείας και Ελληνικής φυλής...!!

γράφει η Δέσποινα Δημότση Από την παραπληροφόρηση των ημερών μας, δεν θα έμεναν απ’ έξω και τα αρχαία μας συγγράμματα, τα οποία κάποιοι «αλλάζουν» όπως τους βολεύει για να περάσουν τις απόψεις τους και τα σχέδιά τους.



Αυτό το καταφέρνουν μερικώς διότι οι περισσότεροι από εμάς δεν διασταυρώνουμε τις πληροφορίες μας από τις πηγές (από τις βιβλιοθήκες δηλαδή) και «καταπίνουμε» όποια πληροφορία μας δοθεί. Το διαδίκτυο είναι μερικές φορές πηγή παραπληροφόρησης και προπαγάνδας διότι μία ψευδή είδηση μπορεί να αναρτηθεί χωρίς να τεκμηριωθεί από πολλές ιστοσελίδες και να την πιστέψουμε ως αληθινή.

Θα θυμάστε όλοι το περίφημο «ρητό του Ισοκράτη» το οποίο αναφερόταν στην Δημοκρατία μας που αυτοκαταστρέφεται και το οποίο κυκλοφόρησε τον θερμό Δεκέμβρη του 2008 και συνεχίζει να κυκλοφορεί μέχρι και σήμερα. Το ψευτο-ρητό αυτό λοιπόν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα καλοστημένο σχέδιο παραπληροφόρησης και που συνδεόταν με τα γεγονότα του Δεκέμβρη με σκοπό να πείσει τους πολίτες ότι το πολίτευμα μας αυτοκαταστρέφεται από εμάς τους ίδιους. Έγραφαν λοιπόν πολλές εφημερίδες και ιστοσελίδες το ψευτο-ρητό το οποίο το είχαν βαπτίσει ως ρητό του Ισοκράτη : 

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία». 

Είναι ιεροσυλία να χρησιμοποιείται το όνομα του Ισοκράτη (ή οποιουδήποτε άλλου αρχαίου συγγραφέως μας) για να υποκινούνται σχέδια και απόψεις μερικών. Το πραγματικό ρητό του Ισοκράτη λοιπόν, το οποίο και τροποποιήθηκε και αλλοιώθηκε είναι, από το βιβλίο του «Αεροπαγητικός Λόγος», το παρακάτω :

«Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (ενν. στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους». Δεν μιλάει πουθενά για Δημοκρατία που αυτοκαταστρέφεται λοιπόν. 

Παρόμοια αλλοίωση και πάλι με «πρωταγωνιστή» τον Ισοκράτη (φαίνεται τον προτιμούν ίσως γιατί δεν διαβάζεται όσο π.χ. ο Πλάτων), είναι το κείμενο για τους μετέχοντες στην Ελληνική παιδεία. Πουθενά δεν αναφέρει ο Ισοκράτης και κανένας άλλος Έλληνας συγγραφέας ότι «Έλληνες είναι όσοι μετέχουν στην Ελληνική παιδεία», αλλά ο Ισοκράτης στο έργο του «Πανηγυρικός» μας τα λέει εντελώς διαφορετικά : «Τόσο πολύ ξεπέρασε η πόλη μας (η Αθήνα) τους υπόλοιπους ανθρώπους στη σκέψη και στο λόγο, ώστε οι μαθητές της έγιναν δάσκαλοι των άλλων, και το όνομα των Ελλήνων το έχει κάνει να φανερώνει όχι πλέον τη φυλή αλλά τη διάνοια, με αποτέλεσμα περισσότερο να αποκαλούνται Έλληνες αυτοί που μετέχουν στη δική μας παιδεία παρά στην κοινή καταγωγή». Γι αυτό και η γλώσσα μας μιλάει για Ελληνιστές δηλ. τους αλλοδαπούς καθηγητές των Ελληνικών όπως π.χ. η Γαλλίδα Ελληνίστρια Ζακλίν Ντε Ρομιγύ ή ο Ισπανός Ελληνιστής Χουάν Κοντέρχ!!! Επικροτεί δηλαδή ο Ισοκράτης όσους είναι φιλέλληνες και διαδίδουν τον Ελληνικό πολιτισμό, τους θεωρεί πολύ σημαντικούς και άξιους (όπως και είναι). Να σημειωθεί ότι ο Πανηγυρικός συντάχθηκε για να απαγγελθεί στην εκατοστή Ολυμπιάδα το 380 π.Χ. στην οποία συμμετείχαν μόνο Έλληνες.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφεύγουμε να διαβάζουμε λανθασμένα κείμενα; Να διαβάζουμε κατευθείαν τις πηγές και αν δεν έχουμε τον χρόνο για να το κάνουμε αυτό, να ψάχνουμε όσο μπορούμε με σκοπό την διασταύρωση πληροφοριών. Κοινώς, δεν πρέπει να «καταπίνουμε» ότι μας σερβίρεται και ιδιαίτερα όταν αυτό δεν έχει κάποια πηγή και θεωρείται «ύποπτο». Δυστυχώς πολλοί καθηγητές δεν γνωρίζουν όσο θα έπρεπε τις πηγές με αποτέλεσμα το λάθος να «εκκολάπτεται» από το σχολείο και να φτάνει μέχρι την πληροφόρηση έντυπη ή διαδικτυακή. 

Πηγές : Ισοκράτης, Απόσπασμα επιστολής τής φιλολόγου Άννας Τζιροπούλου – Ευσταθίου, πρός τόν πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ. Κων. Στεφανόπουλο, τήν 6η Νοεμβρίου τού 2000, η οποία εδημοσιεύθη σέ τεύχος τού περιοδικού “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ”) 

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Παρατηρητής” στις 26/1/2011 Αρ. Φ. 872

«Αγριεύει» η Εφορία – Διασταυρώσεις μέσω πιστωτικών καρτών και ΔΕΚΟ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ;

Όλο και πιο... απαιτητικός γίνεται ο Μεγάλος Αδελφός που φιλοδοξεί να «στήσει» το υπουργείο Οικονομικών, έτσι ώστε να μπορεί από την επόμενη χρονιά να πραγματοποιεί διασταυρώσεις ευρείας κλίμακας, αξιοποιώντας στοιχεία από τις πληρωμές με πιστωτική κάρτα έως και τη κατανάλωση... νερού!
Σε συνέχεια Απόφασης που υποχρεώνει τράπεζες, θεραπευτήρια, ΔΕΚΟ, εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, ασφαλιστικές εταιρίες και Ταμεία, να γνωστοποιούν για τις συναλλαγές και τις δαπάνες των πελατών τους, έτσι ώστε να μεγαλώσει τη βάση δεδομένων του εν όψει των εξαντλητικών διασταυρώσεων για το πόθεν έσχες μισθωτών, συνταξιούχων, ελευθέρων επαγγελματιών, που πρόκειται να ξεκινήσουν την επόμενη χρονιά, με νέα Απόφαση το υπουργείο απαιτεί την αποστολή στοιχείων στο ΚΕΠΥΟ από τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης αλλά κι από όλα τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που λειτουργούν νόμιμα στη χώρα, ήτοι Πανεπιστήμια, Κολλέγια, Παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων, Φροντιστήρια κ.λ.π..
Τα στοιχεία αυτά αφορούν στους ΑΦΜ και στο ονοματεπώνυμο των υπόχρεων προς πληρωμή αλλά και τα καταβληθέντα δίδακτρα, με την επισήμανση ότι έως τις 20 Δεκεμβρίου θα πρέπει να έχουν αποσταλεί τα πρώτα στοιχεία.
Πιο αυστηρό γίνεται το υπουργείο Οικονομικών και απέναντι στις τράπεζες, καθώς απαιτεί πλέον στοιχεία από το 2009- και όχι από το 2010- που αφορούν στην ύπαρξη και κίνηση επενδυτικών χαρτοφυλακίων δηλαδή επενδύσεις σε αμοιβαία, μετοχές, ομόλογα, πολύτιμα μέταλλα, στην ύπαρξη θυρίδων και στην αγορά χρυσών λιρών- ράβδων χρυσού. Επιπλέον οι τράπεζες θα πρέπει να αποστείλουν στοιχεία και για τις συναλλαγές σε ελληνικά ΑΤΜ από κάρτες που εκδόθηκαν εκτός Ελλάδας, με την επισήμανση ότι τα πρώτα στοιχεία θα πρέπει να τεθούν στη διάθεση του ΚΕΠΥΟ έως τις 20 Νοεμβρίου.

ΠΗΓΗ

Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Τώρα είμαι στον παράδεισο μαζί με τα αγγελάκια μαμά. Μην ανησυχείς, είμαι καλά. Γιατί το έκανες αυτό μαμά; Ήθελα τόσο πολύ να αντικρίσω το χαμογελό σου, να δω τον ήλιο,.ΝΑ ΖΗΣΩ.
Δέν πειράζει μαμά αν σταμάτησες να με αγαπάς. Μπορώ να σε δω από εδώ που είμαι οπότε δεν θα σε ξεχάσω ποτέ...
Συγγνώμη αν έκανα κάτι κακό μαμά. Θέλω να με αγαπάς και πάλι!

Εγώ σε αγαπάω μαμά!!!

-----------------------------
ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ...
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ Η ΟΧΙ
Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ                                                                                           ΠΗΓΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΟΝ GAP ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ.ΕΤΣΙ ΘΑ ΖΗΤΕ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΑΣ ΚΡΕΜΑΣΟΥΜΕ.ΒΙΝΤΕΟ

Πήγε να φάει ένα πιάτο φαί ο καημένος ο Γιωργάκης Παπανδρέου το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου σε ένα εστιατόριο του Βερολίνου όπου βρέθηκε από την Αμερική όπου δίδαξε!
Μόνο που κανείς δεν του είχε πει ότι σε διπλανό μαγαζί ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί Έλληνες για να ακούσουν κάποια ελληνικά μουσικά συγκροτήματα.
Κάποιος λοιπόν είδε τον ΓΑΠ και έριξε το σύρμα.
Σύμφωνα με την ενημέρωση που εξασφάλισε το diktionews.gr αρκετοί Έλληνες εισέβαλαν στο εστιατόριο όπου βρισκόταν ο Γιωργάκης και τον «στόλισαν» δεόντως.
Τι να κάνει λοιπόν ο άνθρωπος. Μάζεψε τα... βρεγμένα του κι όπου φύγει, φύγει.
Δείτε το video και ακούστε τα «γαλλικά» των συμπατριωτών μας στον πρώην πρωθυπουργό:

                                    ΠΗΓΗ

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟ 1940 Αφιερωμένο στα μέλη του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ

Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο ακούμε τις βαθυστόχαστες και ψεύτικες ανακοινώσεις των αριστερών κομμάτων για την επέτειο του ΟΧΙ....και αναρωτιόμαστε...

Πόσοι από τους αριστερούς εν έτη 2012 γνωρίζουν το μανιφέστο που εξέδωσε η ΚΕ του ΚΚΕ ένα μήνα μετά το ιστορικό ΟΧΙ του Μεταξά προς τους Ιταλούς;;;;;

μάλλον λίγοι....δείτε το:

(7 Δεκεμβρίου 1940)

«Ό πόλεμος αυτός πού προκλήθηκε από τή βασιλο-μεταξική σπείρα, πού διατάχτηκε από τους εγγλέζους ιμπεριαλιστές, δεν μπορεί να έχει την παραμικρή σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδος μας. Ούτε είναι βέβαια «πόλεμος κατά του φασισμού», όπως δήλωσε κυνικά ό άρχιφασίστας Μεταξάς, ό δήμιος τοϋ λαού μας. Μα ούτε και πόλεμος γιά την απελευθέρωση των ελληνικών μειονοτήτων της Αλβανίας απ το ζυγό τοϋ ιταλικού φασισμού και τής Αλβανικής άστοτσιφλικάδικης κλίκας, γι αυτό ό πόλεμος αυτός δεν μπορεί νάχει καμμιά σχέση με την ελευθερία» 

(έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α' «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σ. 509-510).


Πόσοι γνωρίζουν γιατί ο Νάσος Θεοδωρίδης (μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης και συνεργάτης του Τσίπρα)... γράφει με τόση άνεση άρθρα στην ΑΥΓΗ όπου θεωρεί ανούσιο το έπος του 40 και ισχυρίζεται πως δεν χρειαζόταν να γίνει πόλεμος με τους Ιταλούς;
 γιατί πολύ απλά τα ίδια έγραφαν και οι αντίστοιχοι αριστεροί το 40...και μάλιστα την ώρα που άλλοι Έλληνες πολεμούσαν στην Πίνδο
δείτε:

Για το ΚΚΕ υπεύθυνος τοΰ πολέμου ήτο «η Βασιλομεταξικη σπειρα» και εις κυριον άρθρον τοϋ «Ριζοσπάστη» (17 Ιουνίου 1941) οι κουκουέδες άδιαντρόπως πλαστογραφούν την Ίστορίαν, ληομονοΰν ότι μας έπετέθηοαν οι Ιταλοί κι' αποδίδουν την εΰθύνην του πολέμου στό καθεστώς της 4ης Αύγουστου. Ιδού τί γράφουν: 

Μόνον ό τύπος του κόμματος μας στάθηκε ό μοναδικός και ατρόμητος πολέμιος των μεγάλων αυτών έχτρων της Ελλάδας κι' ανάμεσα στο διωγμό το φοβερό που οργάνωσαν εναντίον τον τα όργανα της διχτατορίας, κατάφερε ώς το τέλος να συνεχίσει την έκδοση τον και να χτυπά αλύπητα κι' ανειρήνευτα τον πρώτο εχτρό της χώρας μας, τη μισητή Βασιλο-μεταξική σπείρα. Μόνον ό τύπος μας ξεσκέπασε έγκαιρα τό ξεπούλημα της χώρας μας ατούς Εγγλέζους ληστές ιμπεριαλιστές και συνεπούμενα την έξοδο της Ελλάδας άπ' την ουδετερότητα. Μόνον ό «Ρί-ζος» μας βροντοφώναξε για τον κίνδυνο που διέτρεχε ή χώρα μέ την έξοδο της στον ιμπεριαλιστικό
πόλεμο στο πλευρό των Εγγλέζων και ενάντια στον άξονα, χωρίς κανένα συμφέρον για το Λαό μας μα μονάχα για τα συμφέροντα τοϋ Εγγλέζικου κεφαλαίου, της Βασιλομεταξικής κλίκας και μιας γκρού-πας της ντόπιας πλουτοκρατίας και καλούσε το λαό μας να παλαίιρει για την ουδετερότητα τον κι ανεξαρτησία της χώρας μας. Και μέσα στη συνέχεια τον καταστροφικού για το λαό μας πολέμου, μέσω τοϋ «Ρίζου» υπέδειξε το κόμμα μας σαν μοναδική σωτηρία για τη χώρα μας την ανατροπή της πουλημένης διχτατορικής σπείρας, την ανάληψη της εξουσίας άπό μια Κυβέρνηση Μετώπου Εθνικής - Σωτηρίας -Ειρήνης, πού θά υπέβαλλε προτάσεις ειρήνης στον "Αξονα χωρίς προσαρτήσεις κι αποζημιώσεις και θά προσανατολίζονταν οικονομικά και πολιτικά μέ τήν Ε.Σ.Σ.Δ.
και:

"Ο τορπιλισμός της Έλλης είναι το πιο σοβαρό σημάδι που δείχνει πως η δικτατορία είναι πουλημένη στους Άγγλους ιμπεριαλιστές και πως η Ιταλία πασχίζει να την ξαναφέρει στα νερά της. Δεν έχει σημασία, γιατί την Ιταλική εισβολή την προκαλεί αυτή τη φορά η τυχοδιωκτική πολιτική της βασιλο-μεταξικής δικτατορίας που δημιουργεί στην Ιταλία ανησυχίες για την ασφάλεια των νώτων της..." 

("ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα" τόμος Δ΄, σελ 500-504)
paspartoy 


δείτε τι έγραφαν και πριν την έναρξη του πολέμου...καλώντας εμμέσως πλην σαφώς να πούμε ΝΑΙ σε οποιεσδήποτε επιδιώξει των Ιταλών...κάνοντας προτάσεις ειρήνης στον "Αξονα και στρεφόμενοι προς την ΕΣΣΔ 

Η Κ.Ε. του ΚΚΕ εις Μανιφέστον της 20 Απριλίου 1940 ( «Ριζοσπάστης» 2 Μαΐου 1940) διεκήρυξε: 

«Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των άγγλογάλλων, συντελούμενον μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τους με την Ίταλίαν, σημαίνει -ούτε λίγο οϋτε πολύ- πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω ατά ελληνικά εδάφη και εξουσιοδότηση τους νά μην αφήσουν πέτρα πάνω στην άλλη, στην δυστυχισμένη πατρίδα μας» 

(έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α' «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 498). 


Ακόμη το ΚΚΕ την 30ην Απριλίου 1940 κυκλοφορεί προκήρυξιν προς τον Έλληνικόν Λαόν, οπού έλεγε τα ακόλουθα: 


«Ό πόλεμος, όπου ή δικτατορία ετοιμάζεται να σκοτώσει τα παιδιά σου, να φέρει τον θάνατον στα γυναικόπαιδα και την καταστροφή και τον αφανισμό σε ολόκληρη τή χώρα, δεν είναι αγώνας για την πατρίδα μας... Ό πόλεμος πού ετοιμάζει ή δικτατορία θα μας οδηγήσει ατή μοίρα του Πολωνικού λαού. Ή δικτατορία κατεβαίνει στον πόλεμο αυτό με μοναδικό «σύμμαχο» την ίμπεριαλιστικήν Αγγλία» 
(έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ με τίτλο: «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1931», τόμ. Α' «Το ΚΚΕ άπό το 1918 ώς το 1926» εις παράρτημα κειμένων της περιόδου 1932-1941, σελ. 507-508).                                                                               ΠΗΓΗ

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Μας είπαν πως θα επαναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο και τους ψηφίσαμε. Μας μίλησαν για κυβέρνηση εθνικής ενότητας και τους πιστέψαμε. Σήμερα, εφαρμόζουν κατά γράμμα το μνημόνιο που είχαν δεσμευτεί ότι θα επαναδιαπραγματευτούν. Σήμερα, κυβερνάει η Ν.Δ. με το ισχνό ποσοστό της και οι άλλοι δύο, απλά, ακολουθούν. Δεν ήταν αυτό που τους ζητήσαμε να κάνουν. Μας εξαπάτησαν.
Σήμερα, αυτή η κυβέρνηση που έχει χάσει πια κάθε νομιμοποίηση στα μάτια του λαού, ετοιμάζεται να επιβάλλει με τη βία μέτρα γενοκτονίας των ελλήνων, ξεπουλώντας παράλληλα την εθνική κυριαρχία – κομμάτι κομμάτι.
Οι πουλημένοι εργατοπατέρες, εξαγγέλουν 24ωρες απεργίες κοροϊδεύοντας και εξαντλώντας τους εργαζόμενους που συμμετέχουν όλο και λιγότερο. Οι διαδηλώσεις που προγραμματίζονται, μπορεί να δείξουν τη δύναμη του λαού, αλλά
, όπως και πριν, δε θα φέρουν αποτέλεσμα και όπως και πριν, θα κατασταλούν με τη βία από την κυβέρνηση που θα προκαλέσει προβοκάτσιες, καίγοντας την Αθήνα και τρομοκρατώντας το πλήθος για να το διαλύσει.
Οπως και πριν, η κυβέρνηση που πια, δεν ελέγχει ούτε τα σώματα ασφαλείας, ετοιμάζεται να φέρει νέα μέσα καταστολής αλλά και ευρω-αστυνομία για να αντιμετωπίσει τα οργισμένα πλήθη. Το μόνο που θα καταφέρει είναι να προκαλέσει αιματοχυσία.
Για μας, τους απλούς πολίτες, απομένουν δύο κινήσεις:
                    ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Ή όλα, ή τίποτα. Ή τώρα, ή ποτέ. Χάνοντας μεροκάματα για να κερδίζουν χρόνο οι εργατοπατέρες, δε μας οδηγεί πουθενά. Διεμβολίζοντας τις πουλημένες διοικήσεις των συνδικάτων, πρέπει να πιέσουμε και να εκβιάσουμε για την τελική λύση. Ηρθε η ώρα να τα δώσουμε όλα, για να σώσουμε το μέλλον μας, τις ζωές μας.
                     ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ. Η ζωή αυτής της κυβέρνησης, η πολιτική εκβιασμού της τρόικας στηρίζεται στις εισπράξεις των φόρων. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, για τη σωτηρία του οποίου θυσιάζονται οι ζωές μας, στηρίζεται στις συναλλαγές. Ας σταματήσουμε κάθε συναλλαγή με τις τράπεζες, κάθε πληρωμή φόρου στην εφορία και στη ΔΕΗ. Ας προκαλέσουμε αυτό που τόσο πολύ φοβούνται και χρησιμοποιούν ως πρόσχημα οδηγώντας έναν ολόκληρο λαό στην καταστροφή.
ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ, AMEΣΑ! MIA ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ!

Γιώργος Γυπάκης

Γιατί ο ναζισμός και ο φασισμός δεν κατάφεραν να φτάσουν ποτέ τον Ελληνικό Εθνικισμό...

Ανήμερα της επετείου του έπους του ‘40 σήμερα και ήδη τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας αλλά και σύγχρονοι λωποδύτες της πολιτικής στα κανάλια της διαπλοκής, άρχισαν τα καθιερωμένα εμετικά λογύδριά τους περί φασιστικών καταλοίπων, για ναζιστικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που... 

θέλουν κάποιοι να αναβιώσουν σήμερα και έμμεσα χτυπούν την βαθιά γενετική ρίζα των Ελλήνων που αφορά την έννοια του Έθνους και της φυλής. Κατηγορούν πολλούς ότι είναι Μεταξικοί και θιασώτες της 4ης Αυγούστου, μπροστά στο μίσος αυτών των ανθελλήνων το ιστορικό λάθος που διαπράττουν περνά απαρατήρητο. Οι Έλληνες από την στιγμή της ύπαρξης τους στην γη πριν πολλές χιλιάδες χρόνια ήταν οι πρώτοι που έδωσαν την έννοια της φυλής και του Έθνους.

Η έννοια της πανελλήνιας Εθνικής συνείδησης, έστω και σε πρώιμο στάδιο• και η γνώση ότι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία που ενώνουν τις διάφορες Ελληνικές φυλές και πόλεις-κράτη, κάτω από τον όρο «Έλληνες» δεν απουσιάζει («οἱ δὲ Ἕλληνες κατὰ τάξις τε καὶ κατὰ ἔθνεα κεκοσμημένοι ἦσαν» [«ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «πολύμνια»]), όπως δεν απουσιάζει και η κατανόηση της Ελληνικότητας («τὸ Ἑλληνικὸν ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα» [«ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «ουρανία»]).

Τα ιστορικά τεκμήρια είναι αρκετά. Ενδεικτικά: στους ολυμπιακούς αγώνες συμμετείχαν αποκλειστικά Έλληνες και την εξακρίβωση της Ελληνικότητάς τους την είχαν στην ευθύνη τους οι ελλανοδίκες η ελληνοδίκες (ελλην+δικη). Ο Ηρόδοτος αναφέρει χαρακτηριστικά την περίπτωση του βασιλέα της Μακεδονίας Αλέξανδρου Α' που αφού απέδειξε την ελληνικότητα του συμμετείχε στους αγώνες:• Ἀλέξανδρος δὲ ἐπειδὴ ἀπέδεξε ὡς εἴη Ἀργεῖος, ἐκρίθη τε εἶναι Ἕλλην καὶ ἀγωνιζόμενος στάδιον συνεξέπιπτε τῷ πρώτῳ» [«ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «τερψιχόρη»])

Στο εδάφιο 24 του πανηγυρικού του Ισοκράτους που είχε γράψει για τους εκατοστούς ολυμπιακούς αγώνες και αναγνώστηκε εκεί αναφέρει:«κατοικούμε σ’ αυτήν την χώρα, χωρίς να έχουμε εκδιώξει άλλους από εδώ, ούτε την καταλάβαμε βρίσκοντάς την έρημη, ούτε είμαστε μιγάδες ανακατεμένοι από διάφορα έθνη ανθρώπων, αλλά υπάρχουμε καλώς και γνησίως, διότι κατέχουμε την χώρα στην οποία γεννηθήκαμε και ζούμε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας μας, αφού είμαστε αυτόχθονες…»

Μνημεία της συνέχειας της ελληνικότητας των Ελλήνων αλλά και τις έννοιας του Έθνους είναι ακόμα η επιγραφή του Σιμωνίδη μετά την μάχη του Μαραθώνα: «Ελλήνων προμαχούντες αθηναίοι μαραθώνι, χρυσοφόρων μήδων εστόρεσαν δύναμιν» (μετάφραση: «αμυνόμενοι υπέρ των Ελλήνων οι αθηναίοι στον μαραθώνα, κατέστρεψαν τη δύναμη των χρυσοφορεμένων περσών»). Να θυμίσουμε, ότι στην νικηφόρα μάχη του μαραθώνα, απέναντι από τους 55.000 πέρσες, μαζί με τους 10.000 αθηναίους, συντάχθηκαν και 1.000 πλαταιείς, ενώ υπήρχε και στρατιωτική βοήθεια 1.000 οπλιτών από την Σπάρτη, που όμως έφτασε καθυστερημένα στο πεδίο της μάχης.

Αλλά και το σημείο μέσα από την τραγωδία Πέρσαι που μας αφηγείται ο Αισχύλος ο οποίος υπήρξε και μαραθωνομάχος και σαλαμινομάχος μας λέει: Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών». (μετάφραση: «εμπρός, τέκνα των Ελλήνων, ελευθερώστε την πατρίδα, ελευθερώστε τα παιδιά σας, τις γυναίκες σας, τα ιερά των πατρογονικών θεών σας, τους τάφους των προγόνων σας• τώρα ο αγώνας είναι για τα πάντα»).

Θα μπορούσαμε να σας παραθέσουμε δεκάδες ακόμα αναφορές ιστορικών πάνω σε αυτό το θέμα αλλά πρέπει να επικεντρωθούμε αλλού. Ο ναζισμός και ο φασισμός υπήρξαν τρόποι έκφρασης του γερμανικού και του ιταλικού εθνικισμού και δημιουργήθηκαν μόνο γι αυτούς τους λαούς. Μας πολέμησαν με μίσος και με λύσσα και βρήκαν μπροστά τους γνήσιους απογόνους των Πλαταιών και της Σαλαμίνας.

Βρήκαν μπροστά τους μια χώρα ισχυρή ανοικοδομημένη κάτω από την σκέπη του Εθνικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου που ο αρχηγός Ιωάννης Μεταξάς ήταν επικεφαλής του. Ο γνήσιος Έλλην, ο γνήσιος Εθνικιστής ετοίμασε το Έθνος για πόλεμο μέχρι εσχάτων και έδωσε την κατάλληλη απάντηση στους βάρβαρους που θέλησαν να περάσουν δια περιπάτου στην πατρίδα μας και αν δεν είχε δολοφονηθεί ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά. Σήμερα λοιπόν επειδή το αρχέγονο των Ελλήνων αρχίζει να ξυπνά, όλα αυτά τα σκοτεινά κέντρα του τότε και του σήμερα ξεκίνησαν μια λυσσαλέα επίθεση στον Ελληνικό Εθνικισμό, στην μόνη δηλαδή αυθεντική έννοια αυτής της λέξης καθώς λίγοι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη μπορούν να αποκαλούνται έθνη και όχι συνονθύλευμα.

Έχουν δοκιμάσει να μπολιάσουν με έννοιες ναζισμού και φασισμού όλους εμάς για να χάσουμε το έρεισμά μας στον λαό αλλά απέτυχαν -ο Ελληνικός λαός αγκαλιάζει και θέλει δίπλα τον ανθό της Ελληνικής φυλής, τους μαχητές του Έθνους και της πατρίδας, στην πρωτοπορία αυτούς που δείχνουν τον φωτεινό δρόμο του Ελληνισμού και κάνουν τους σκοταδιστές να χάνουν τον ύπνο τους. Ερχόμαστε κύριοι, είμαστε πολλοί, είμαστε χιλιάδες και αποφασισμένοι να πέσουμε υπέρ λαού και πατρίδος μέχρι την τελευταία ρανίδα τους αίματος μας. Όχι, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με ναζί και φασίστες γιατί για εμάς οι έννοια του Εθνικισμού και της πατρίδας πατάει πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω και έχει πολλές δάφνες δόξας και ποταμούς αίματος για να υπάρχει ως σήμερα. Είμαστε αμείλικτοι τιμωροί όλων όσων σταθούν εμπόδιο μας μπροστά στον αγώνα για την απελευθέρωση του Έθνους.

Ζήτω η Αιώνια Ελλάς
Ζήτω το Έθνος

Μαύρος Καβαλάρης                                                                                                                                   ΠΗΓΗ

ΣΥΡΙΖΑ: Μύθος το αλβανικό έπος, απλή διέλευση η εισβολή των Ιταλών!!!! ΑΚΟΥΣ ΗΛΙΘΙΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ;

Μετά το συνωστισμό της Ρεπούση μας προέκυψε νέος… Ρεπούσης, αυτή τη φορά για το αλβανικό έπος. Η εφημερίδα Αυγή, κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ δημοσιεύει άρθρο όπου το στέλεχος του κόμματος, Νάσος Θεοδωρίδης, χαρακτηρίζει το Αλβανικό έπος «μύθο» και ότι η Ελλάδα μπήκε σε ένα ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ότι υπήρχαν λιποτάκτες που εκτελέστηκαν, ότι ο πόλεμος στα βουνά ήταν ταξικός αφού εκεί πολεμούσαν οι φτωχοί ενώ κάποιοι άλλοι βρίσκονταν στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας και άλλα τέτοια.
Αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο: Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Η άγρια σύγκρουση που ξετυλίχτηκε πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας έδειξε ανάγλυφα την ταξική της φύση. Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους έδιναν τις διαταγές. Και ακόμα πιο πίσω, στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, ο αρχιστράτηγος Παπάγος και το επιτελείο της «Αυτού Μεγαλειότητας»…
Και συνεχίζει λέγοντας ότι η μορφολογία του εδάφους και η ανετοιμότητα των Ιταλών, κι όχι ο ηρωισμός των Ελλήνων φαντάρων, ήταν αυτά που έδωσαν τη μάχη.
Προφανώς ο στόχος του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ είναι να προκαλέσει αμφισβητώντας το αλβανικό έπος την ημέρα της εθνικής εορτής. Δεν ξέρουμε αν το κάνει κατά παραγγελία από τον Τσίπρα ή λόγω της προσπάθειάς του να αυτοπροβληθεί ως μεγάλος ιστορικός αναλυτής.
Ωστόσο, θα πρέπει να σημειώσουμε ορισμένα σημεία με αφορμή το άρθρο του.
Κατ’ αρχάς κάθε αγώνας έχει και ταξικά στοιχεία ωστόσο στην περίπτωση του Ελληνοϊταλικού πολέμου στη Βόρεια Ήπειρο και την Αλβανία αυτό που επικράτησε ήταν το εθνικό στοιχείο, όπου εθνικό όχι αυτό που πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή. Ήταν η αγάπη για την πατρίδα και η πίστη ότι δεν μπορεί κανείς να περάσει από την Ελλάδα κάνοντας παρέλαση. Αυτό κινητοποίησε χιλιάδες φτωχούς Έλληνες να πάρουν τα όπλα. Ευτυχώς ζουν ακόμη πατεράδες και παππούδες μας για να μας διηγηθούν τον ενθουσιασμό της χώρας και την εθνική ενότητα για την αντιμετώπιση του κινδύνου.
Προφανώς δε γινόταν κανένα πάρτι στα βουνά. Προφανώς οι ψείρες, η φτώχεια, η πείνα και το κρύο κάνουν τον άνθρωπο να λυγίσει. Προφανώς και θα υπήρχαν λιποτάκτες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε αντέχουν το ίδιο. Ας ρωτήσουν πολλούς δηλωσίες αριστερούς για να μάθουν.
Και προφανώς στους πολέμους πηγαίνουν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Σε κανέναν πόλεμο δεν ήταν στην πρώτη γραμμή οι αριστοκράτες και οι αστοί. Αυτό τι σημαίνει; Ότι το αλβανικό έπος δεν εξέφραζε την ενότητα του ελληνικού λαού επειδή κάποιοι στρατηγοί ήταν στην Αθήνα;
Μας λέει η στελεχάρα του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι μύθος το αλβανικό έπος διότι δε νίκησαν οι Έλληνες. Έχασαν οι Ιταλοί λόγω της ανετοιμότητάς τους και της μορφολογίας του εδάφους. Δηλαδή επειδή οι Ρώσοι εκμεταλλεύτηκαν το βαρύ χειμώνα και νίκησαν τους ναζί, αυτό δε σημαίνει ότι πολέμησαν ηρωικά αλλά όλα τα έκαναν τα… χιόνια.
Επίσης, το άρθρο αναφέρει ότι το τελεσίγραφο του Μουσολίνι ήταν μια… απλή διέλευση των Ιταλικών δυνάμεων από την Ελλάδα, κι άρα η χώρα μας θα μπορούσε να είχε αποφύγει τον πόλεμο. Κι ότι φταίει ο εθνικιστικός παροξυσμός για τη… σύμπλευση του ελληνικού λαού με τον Μεταξά.
Μα ποιος χέστηκε για τον Μεταξά κύριε; Ο ελληνικός λαός όταν του είπαν ότι έχουμε πόλεμο δε σκέφτηκε αν ήταν απλή διέλευση. Τα σύνορά του ήθελε να φυλάξει. Αν για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι απλή διέλευση ας αφήσουμε τους Τούρκους να κάνουν μια τέτοια… απλή διέλευση μέχρι το Σύνταγμα.
Θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς απλή διέλευση και την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν ή των Αμερικανών στο Ιράκ, κι έτσι τίποτε δεν θα ήταν πόλεμος και κανείς δεν θα σκοτωνόταν.
Με τη λογική αυτή φυσικά ο αδύναμος θα άφηνε τον ισχυρό να εισβάλει στη χώρα του και δεν έγινε και τίποτε βρε αδερφέ. Μια απλή εισβολή.
Κι έτσι, θα σβήναμε με μια μονοκονδυλιά το αλβανικό έπος, τους Έλληνες που πολέμησαν σαν ήρωες Ιταλούς και Γερμανούς, την εθνική αντίσταση. Γιατί να κάνουν αντίσταση, μια απλή διέλευση των ναζί ήταν.
Το άρθρο που προκάλεσε σάλο έφερε και ανακοίνωση της ΝΔ. η οποία ρωτά τον Αλ. Τσίπρα:  ”Συμφωνεί ή όχι με όσα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα του κόμματος «ΑΥΓΗ», γραμμένα από στενό του συνεργάτη και χαρακτηρίζουν «μύθο» το αλβανικό έπος;
Συμφωνεί ή όχι με το άρθρο που υποστηρίζει πως πολλοί Έλληνες στρατιώτες λιποτάκτησαν και δεν ήταν το φρόνημα των Ελλήνων και η θέλησή τους που οδήγησε στη μεγάλη νίκη, αλλά το ότι οι Ιταλοί ήταν ανέτοιμοι και η μορφολογία του εδάφους ευνοϊκή;
Συμφωνεί ή όχι με το γνωστό στέλεχός του ΣΥΡΙΖΑ Νάσο Θεοδωρίδη, που απαιτεί μάλιστα να αλλάξουν τα σχολικά βιβλία για να αποκατασταθούν τα «ψεύδη»; Ο κ. Τσίπρας ας αποδοκιμάσει, πρώτα, εμπράκτως τις ακραίες συνιστώσες του και ύστερα ας επικαλεστεί το παράδειγμα του έπους του 1940- 41, που έκανε όλον τον πλανήτη να λέει πως «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Πάντως, το άρθρο πήρε την πρώτη απάντηση από άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ τον Γιάννη Χατζηαντωνίου ο οποίος όπως χαρακτηριστικά σημείωνε με αφορμή το άρθρο του Νάσου Θεοδωρίδη «Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται νέο πολιτικό υποκείμενο. Ένα νέο, πατριωτικό, δημοκρατικό και ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς, ηγεσία των εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού. Απόψεις όπως αυτή του Ν.Θ., σεβαστές ως ιδιαιτερότητα, είναι απόψεις που δεν μπορούν να είναι απόψεις ενός κόμματος που διεκδικεί να καθορίζει τη μοίρα του λαού και το μέλλον της χώρας».
Το άρθρο της Αυγής
69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (αλλά εξίσου φασιστικός). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Η άγρια σύγκρουση που ξετυλίχτηκε πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας έδειξε ανάγλυφα την ταξική της φύση. Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι αξιωματικοί με τις ορντινάτσες τους έδιναν τις διαταγές. Και ακόμα πιο πίσω, στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, ο αρχιστράτηγος Παπάγος και το επιτελείο της «Αυτού Μεγαλειότητας»…
Υπάρχουν πολλοί μύθοι για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Ο πρώτος είναι ότι οι φαντάροι μας με εφ’ όπλου λόγχη στείλανε τους δειλούς εχθρούς στα βάθη της Αλβανίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Ο ελληνικός στρατός ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτή τη σύγκρουση. Ήδη από την άνοιξη1939 το Γενικό Επιτελείο Στρατού είχε καταστρώσει ανάλογα σχέδια. Και από τον Ιούνη 1940 ο ελληνικός στρατός βρισκόταν ουσιαστικά σε κατάσταση «μυστικής επιστράτευσης». Στα σχολικά βιβλία και στα πατριωτικά αφιερώματα η «θέληση» και το «φρόνημα» ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για το «έπος της Αλβανίας». Η αλήθεια είναι ότι ήταν η μορφολογία του εδάφους, το βεβιασμένο της ιταλικής επίθεσης -με όλες τις δυσκολίες ανεφοδιασμού από τα ακατάλληλα λιμάνια της Αλβανίας- και μια πολύ ισχυρή ελληνική στρατιωτική μηχανή.
Επίσης αποκρύπτεται ότι υπήρχαν πολλοί που αρνούνταν να υποταχτούν σε αυτήν τη χαρούμενη εικόνα της “εθνικής πανστρατιάς”. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Θ. Χατζής, μετέπειτα γραμματέας του ΕΑΜ αναφέρει στις αναμνήσεις του ότι στις αρχές Νοέμβρη εκτελέστηκαν επί λιποταξία τέσσερις φαντάροι του συντάγματός του, επειδή είχαν λείψει μόνο μια μέρα και ξαναγύρισαν: «Απογοήτευση και πένθος έπεσε στο Σύνταγμα. Στην πορεία μάθαμε πως και σε άλλα Συντάγματα έγιναν παρόμοιες δίκες για μικρές πειθαρχικές παραβάσεις και επακολούθησαν διαδοχικές εκτελέσεις, κατά περίεργη ‘συγκυρία’ μόνο Μακεδόνων που μιλούσαν τη σλαβική γλώσσα και όλοι τους σχεδόν ήταν χαρακτηρισμένοι ‘βουλγαροκομμουνιστές’”.
Ήταν και κάτι άλλο που ερέθιζε τους φαντάρους. Οι καλαμαράδες της Αθήνας παρουσίαζαν τον πόλεμο σαν τρικούβερτο γλέντι με χαρές και τραγούδια για τους Έλληνες φαντάρους. Κρύβανε την πραγματικότητα. Συνήθως στα αφιερώματα για την 28η Οκτωβρίου, βλέπουμε επίκαιρα της εποχής με τα πλήθη ενθουσιασμένα να χαιρετάνε εκείνους που φεύγουν για το μέτωπο. Πράγματι, κάθε φορά που αρχίζει ένας τέτοιος πόλεμος, η πλειοψηφία παρασύρεται από ένα κύμα εθνικισμού και πολεμόχαρων αισθημάτων. Όμως, καθώς περνούν οι μέρες, φανερώνεται όχι μόνο η φρίκη του πολέμου αλλά και ποιος την πληρώνει, οπότε οι διαθέσεις αλλάζουν.
Ο Δ. Λουκάτος καταγράφει αυτή την αλλαγή στο ημερολόγιο που κρατούσε και έχει δημοσιευτεί με τίτλο «Οπλίτης στο Αλβανικό Μέτωπο Ημερολογιακές Σημειώσεις 1940-’41»: «Ένα περίεργο πράγμα. Κανείς απ΄ όλους τους ‘Εμπέδους’ δεν θέλει να φύγει για το Μέτωπο. Όλοι θα ‘τανε ευτυχείς αν τους κρατούσανε εδώ. Πού είναι λοιπόν τα φανταχτερά λόγια ‘οι φαντάροι μας αδημονούν να μεταβούν εις την πρώτην γραμμήν;».                                                                         ΠΗΓΗ                                                             

Η ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ (ΕΥΖΩΝΕΣ) ΠΑΡΕΛΑΥΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ 28.10.2012

Ο ΤΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και επισκέφθηκε τον...

Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου. Παραβρέθηκε στη επιμνημόσυνη δέηση για τους προγόνους του, Βασιλείς Κωνσταντίνο και Γεώργιο οι οποίοι εισήλθαν πανηγυρικά στη Θεσσαλονίκη στις 27 και 28 Οκτωβρίου του 1912.
Ακολούθως μετέβη στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο, για να επισκεφτεί την έκθεση «κειμήλια απελευθέρωσης 1912- 1913». Ο Μητροπολίτης Άνθιμος του απένειμε το μετάλλιο της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης για την συμπλήρωση 100 ετών από την απελευθέρωση της πόλης.

ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ

Οι πύλες της κολάσεως έχουν ανοίξει με αποκλειστική ευθύνη των δωσίλογων του ντόπιου νεοταξισμού. Πουλήσατε τα πάντα και θα αντισταθούμε υπέρ πάντων. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και η εθνική αντίσταση το μόνο χρέος των Ελλήνων. Καταργήσατε το αφορολόγητο και δώσατε στις τράπεζες τον αέρα της εισόδου σε απόρρητα φορολογικά και άλλου είδους ιδιωτικά δεδομένα. Οδηγείτε τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων στα ύψη προς δόξαν των παγκόσμιων και ντόπιων τραπεζιτικών συμφερόντων. Μονιμοποιείται τα χαράτσια που θα ήταν τάχα προσωρινά μειώνοντας ακόμη κι από αυτά την ασπίδα του αφορολόγητου ορίου. Αυξάνονται μάλιστα όπως μαθαίνουμε γενικότερα οι συντελεστές που αφορούν την εισφορά «αλληλεγγύης» προς τοκογλύφους!

Μας λένε ψευδώς πολιτικάντηδες και καθεστωτικά ΜΜΕ ότι τα μέτρα που έρχονται είναι η μόνη λύση που θα μας βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο που μας έφεραν οι ίδιοι με τις αρπακτικές πολιτικές και τις νεοταξικές εντολές. Διαψεύδονται όμως από τους ίδιους τους φίλους τους και εντολείς τους, όπως το ΔΝΤ που αναφέρει ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αυξηθεί σταδιακά φτάνοντας το 2014 στο 170,6% του ΑΕΠ κονιορτοποιώντας κάθε υποτιθέμενο αρχικό στόχο!

Είναι προφανές ότι όταν φτωχοποιείς τον μόνο αιμοδότη της ελληνικής οικονομίας που είναι ο ελληνικός λαός δεν μπορείς να εισπράξεις τίποτα εκ του μηδενός. Εμείς τροφοδοτούμε το κράτος μας με τους φόρους κι όχι όπως λένε κάποιοι ψευδώς τα δάνεια που μας καταστρέφουν. Τα δάνεια και τα μνημόνια έχουν μόνο δύο στόχους. Τη συσσώρευση πλούτου στις τράπεζες και την πώληση της Ελλάδος αντί πινακίου φακής.

Όμως η Ελλάς δεν πουλιέται ούτε για όλο το χρυσάφι της γης. Οι Έλληνες πολεμούν για να κρατήσουν δική τους την πατρογονική γη. Φαίνεται όμως πως κάποιοι το ξεχνούν αυτό. Επιδιώκουν τη λήθη με το άγος της αυξήσεως των δεινών μας. Γι’ αυτό το λόγο παραδίδουν το μηχανισμό διαμόρφωσης των μισθών στους υποταγμένους πολιτικάντηδες και δια αυτών στους τοκογλύφους, διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που θέσπισε με το εργατικό του δίκαιο ο Εθνάρχης Μεταξάς, καταργούν το επίδομα γάμου, κάνουν την τεκνοποίηση τεκμήριο φόρου, μειώνουν το χρόνο και τις αποζημιώσεις των απολύσεων, πωλούν τους ενεργειακούς φορείς και τα λιμάνια, μειώνουν μισθούς και συντάξεις περαιτέρω, φορτώνουν φόρους στην ελληνική επιχειρηματικότητα. Διαλύουν τα πάντα όταν συμπατριώτες μας αφήνουν άταφους νεκρούς λόγω της ανέχειας. Εκεί φτάσαμε.

Όμως το «ελληνικό» κράτος πληρώνει ακόμη συντάξεις σε αλλοδαπούς που εργάζονται μόλις ένα χρόνο στην πατρίδα μας έχοντας ολόκληρη την προϋπηρεσία τους στις χώρες καταγωγής τους. Οι πολιτικάντηδες και το σύστημα κάνουν πλάτες σε όσους έχουν βγάλει χρήματα στο εξωτερικό χάνοντας τάχα το αποδεικτικό υλικό σαν τη λίστα Λαγκάρντ. Και ενώ κάνουν τάχα πως αντιστέκονται, υποθηκεύουν το ελληνικό πετρέλαιο, αέριο και χρυσό σε διεθνή τραπεζικό λογαριασμό που θα διαχειρίζονται οι ίδιοι οι τοκογλύφοι του νεοταξισμού. Τα δε χρήματα του δανείου ομοίως οδεύουν σε διεθνή λογαριασμό και από εκεί όπως πάντα στις γνωστές θυρίδες.

Οτιδήποτε παράγει η Ελλάς και θα βγάλει η ελληνική γη έχουν ήδη εκχωρηθεί στους ψευτοσυμμάχους. Τίποτα δεν μας ανήκει τούτη την ώρα. Την ίδια στιγμή το προδοτικό καθεστώς των γραικύλων παραχωρεί το περιστύλιο του Ζαππείου το οποίο μισθώθηκε από την τουρκική πρεσβεία για να γίνει η δεξίωση για την 89^η επέτειο από την ανακήρυξη της τουρκικής «δημοκρατίας» που υπήρξε το απεχθές αποτέλεσμα της τουρκικής κατάκτησης ελληνικών εδαφών και της δολοφονίας Ελλήνων από τον αρχισφαγέα Κεμάλ και το αιμοσταγές τουρκικό κράτος! Μ’ αυτήν την πράξη το ελληνόφωνο καθεστώς νομιμοποιεί και αναγνωρίζει πάσα κατάκτηση και τις σφαγές διαπράττοντας ξεκάθαρα εσχάτη προδοσία.

Από την άλλη πλευρά μια τουρκική ναυπηγική εταιρία, βλέποντας πως έχει να κάνει με απογόνους του Εφιάλτη στο πολιτικό μας σύστημα, υιοθέτησε ως έμβλημά της το θυρεό του ελληνικού πολεμικού ναυτικού! Και στην Ελεύθερη Θράκη Μας ο Έλληνας Πομάκος Ιμάμης του χωριού Σώστης κατήγγειλε ότι του ασκήθηκε τρομοκρατία και κοινωνικός αποκλεισμός από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και τους εγκαθέτους του ώστε να οδηγηθεί σε παραίτηση. Η κοσσοβοποίηση της Θράκης Μας συνεχίζεται και οι ελληνόφωνες αρχές ανησυχούν μην χαλάσουν οι διακρατικές επαφές και επομένως η ζητηθείσα από τους αμερικανοσιωνιστές συγκυριαρχία. Παράλληλα μαθαίνουμε ότι το φυσικό αέριο στην Κύπρο θα ξεπεράσει τα 7 δισεκατομμύρια  κυβικά μέτρα.

Η Ελλάς ωστόσο πουλάει τον μοναδικό τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο που διαθέτει από κοινού με την Κύπρο και κλείνει για οικονομικούς λόγους διπλωματικές υπηρεσίες της στο εξωτερικό πουλώντας ταυτόχρονα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Πράττει δε πάντα ταύτα όταν οι Βρυξέλλες και οι ΗΠΑ πιέζουν τη χώρα μας να αποδεχτεί την είσοδο των Σκοπίων σε ΕΕ και ΝΑΤΟ άνευ επιλύσεως του ζητήματος σφετερισμού της Μακεδονίας μας στην ονομασία τους. Στο Δομοκό όπως και σε άλλες περιοχές μας ανοίγει αλβανικό σχολείο όταν η αλβανική προπαγάνδα διδάσκει σε βάρος μας αλυτρωτισμό και η Βόρειος Ήπειρος παραμένει σκλαβωμένη.

Το ελληνόφωνο κράτος βιάζεται να ξεπουλήσει όταν η Ρωσία τίθεται σε σφοδρή αντιπαράθεση με Τουρκία και ΝΑΤΟ. Οι δε προπαγανδιστές εντός και εκτός συνόρων διαβλέπουν μια νέα Βαϊμάρη στην Ελλάδα, βλέπουν τάχα βιαιότητα ενάντια στους λαθρομετανάστες και τρέμουν κυριολεκτικά από την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Αλλά δεν τρέμουν από την πραγματική λαθρομεταναστευτική εγκληματικότητα ούτε από τις απειλές των προστατών ακροαριστερών και των προστατευόμενων κάτω από σπίτια Ελλήνων που έχουν στο μπαλκόνι ελληνική σημαία.

Όμως η Ελλάς θα απελευθερωθεί, η ελληνική παραγωγή θα κινηθεί και η πατρίδα μας θα αποδοθεί μεγάλη και υγιής στους Έλληνες μαζί με τον πλούτο της και την αναδιάρθρωση συμμαχιών. Θα φροντίσει για όλα τούτα το Εθνικοκοινωνικό Κίνημα.                                          ΠΗΓΗ

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ :«Να μην γιορτάζουμε το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου»

Τελικά όπως φαίνεται οι “προοδευτικές” ιδέες των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για τον εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου δεν αποτελούν αποκλειστικότητα αυτών των ατόμων αφού και τα στελέχη ενός άλλου συγγενούς ιδεολογικά κόμματος προς το ΣΥΡΙΖΑ συναγωνίζονται σε αυτό το «άθλημα» για την διατύπωση των πιο απίστευτων και προκλητικών προτάσεων που θα μπορούσε κανείς να κάνει.
Αυτό πραγματικά διαπιστώνει ο αναγνώστης στην ανακοίνωση των Οικολόγων Πράσινων στην επίσημη ιστοσελίδα τους όπου σύμφωνα με το κόμμα  «στη χώρα μας υφίσταται μια άλλη "πρωτοτυπία". (την 28^η Οκτωβρίου) Γιορτάζεται η εμπλοκή σ' έναν πόλεμο και όχι η λήξη του, όπως συμβαίνει σ' όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Οι πόλεμοι μόνο στα χαρτιά έχουν νικητές. Παντού μετριούνται πληγές, απώλειες, τραύματα και συνέπειες, που απασχολούν τις κοινωνίες πολλές δεκαετίες μετά. Και ο κάθε επόμενος πόλεμος είναι αναπόφευκτα πιο καταστροφικός και οδυνηρός από τον προηγούμενο. Ας μην ξεχνάμε επιπλέον, ότι την 28η Οκτωβρίου γιορτάζουμε το Μεταξικό "όχι", τη στιγμή που η ΧΑ επικαλείται το Μεταξικό καθεστώς για να καλύψει τους ναζιστικούς χαιρετισμούς της. Σαφώς σήμερα η γιορτή του "όχι" δίνει χώρο για ένα επικίνδυνο "ναι" στην προπαγάνδα της Χ.Α. (http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=3792:2012-10-26-09-24-12&catid=1:press-releases).
Με λίγα λόγια οι "Οικολόγοι Πράσινοι" ρίχνουν μια πραγματικά πρωτοποριακή ιδέα την οποία ούτε ο Νάσος Θεοδωρίδης δεν σκέφτηκε, να μην γιορτάζουμε το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου γιατί το ''ΟΧΙ" το είπε ο Μεταξάς και έτσι δίνουμε επιχειρήματα στην προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής αλλά και γιατί η 28η Οκτωβρίου 1940 "ήταν η αρχή του πολέμου".  
Τι άλλο να πει κανείς πια για το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας ειδικά για αυτό που παρουσιάζεται ως η εναλλακτική λύση στην πολιτική παρακμή που ζούμε όταν αυτοί που ζητούν την ψήφο μας ως μία άλλη πολιτική πρόταση είναι εκτός τόπου και χρόνου, λες και δεν ζούν σε αυτή την χώρα και δεν γνωρίζουν την ταυότητα και τα "πιστεύω" του ελληνικού λαού. Κρίμα….                                               ΠΗΓΗ

ΗΜΑΣΤΑΝ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ...

                                 του Ευάγγελου Σταυριανάκη
Ο αγώνας και ο πόλεμος για τον Έλληνα είναι σαν τον ποδήλατο. Μια φορά το κάνεις και μετά δεν το ξεχνάς. Ο Έλληνας γεννήθηκε για να αγωνίζεται. Είτε στη στεριά είτε στη θάλασσα  έχοντας πάντοτε τα μάτια του ψηλά στον ουρανό.
Ένας ουρανός που αποτελεί ελπίδα και ελευθέρια για το ελληνικό πνεύμα. Ο Έλληνας ποτέ δεν σταμάτησε να παλεύει, να αγωνίζεται, να νικά. Μέσα από τη στάχτη του αναγεννιέται και αυτός και  η ίδια η ελευθερία.
Είμαστε ένας λαός που εκεί που νομίζεις ότι θα γονατίσει, εκείνη τη στιγμή σηκώνεται σπάζοντας τα δεσμά του.
Είμαστε ένας λαός που από την αρχαιότητα πολεμά και ταυτόχρονα δίνει πολιτισμό στο κόσμο. Τον παρέχει απλόχερα.
Είμαστε ένας λαός που έχει αξίες και ιδανικά. Αυτά φαίνονται στην μάχη. Αυτά κάνουν την μάχη γιορτή.
Είμαστε δεν ήμασταν. Ήμασταν , είμαστε και θα είμαστε.
Όσο και να ξεχνάμε, το ποδήλατο παραμένει ποδήλατο. Ας το πάρουν απόφαση…                                                                          ΠΗΓΗ

ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ ΦΥΛΑΝΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ.

Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος (28η Οκτωβρίου 1940)

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 23 Απριλίου 1941. Επίσημη έναρξη του Πολέμου θεωρείται η «επίδοση του τελεσιγράφου», ενώ μετά τις 6 Απριλίου 1941, με την επέμβαση των Γερμανών, συνεχίστηκε ως Ελληνοιταλικογερμανικός πόλεμος.

Ο πόλεμος αυτός ήταν το αποτέλεσμα της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία. Στα μέσα του 1940, ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες. Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική. Μετά την άρνηση του Πρωθυπουργού (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό, ότι ανεξάρτητα των όσων έχουν γραφεί κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα, ο πόλεμος αυτός δεν ήταν αιφνίδιος. Η επίδοση του τελεσιγράφου αναμενόταν ήδη από ημέρα σε ημέρα, η δε ημερομηνία αυτή της επίδοσης θεωρούνταν η πλέον πιθανή δεδομένου ότι αποτελούσε εθνική επέτειο του φασισμού στην Ιταλία από το 1925. Αλλά και από ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριών που είχε αναπτυχθεί τότε, σε συνδυασμό με διάφορα γεγονότα όπως αναφέρονται παρακάτω, οδηγούσαν με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πολεμική σύγκρουση κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε τουλάχιστον έτοιμη να την αντιμετωπίσει. Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση και μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, σχεδόν το ένα τέταρτο του εδάφους της Αλβανίας είχε καταληφθεί από τους Έλληνες. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο του 1941, απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή της Χειμάρρας. Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου, ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς. Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20 Απριλίου και με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνοϊταλικόγερμανικό πόλεμο.

Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής αποτέλεσε τη πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η νίκη των Ελλήνων επηρέασε την έκβαση ολόκληρου του πολέμου, καθώς υποχρέωσε τους Γερμανούς να αναβάλουν την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βοηθήσουν τους συμμάχους τους Ιταλούς που έχαναν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Η καθυστερημένη επίθεση τον Ιούνιο του 1941, ενέπλεξε τις γερμανικές δυνάμεις στις σκληρές συνθήκες του ρωσικού χειμώνα, με αποτέλεσμα την ήττα τους στη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας.

Στις 7 Απριλίου 1939, Ιταλικές δυνάμεις κατέλαβαν την Αλβανία. Έτσι η Ιταλία απέκτησε ουσιαστικά κοινά χερσαία σύνορα με την Ελλάδα. Η πράξη αυτή οδήγησε το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία να εγγυηθούν για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Ο Μεταξάς προσπάθησε να κρατήσει την ουδετερότητα της Ελλάδα παρά την ιδεολογική του συγγένεια με το φασισμό και το ναζισμό και τις οικονομικές σχέσεις που είχαν οικοδομηθεί με τη Ναζιστική Γερμανία. Ήδη από τον Μάρτη του 1939 η Ελληνική Διπλωματία συγκέντρωνα πληροφορίες για τις προθέσεις των δύο δικτατόρων στα Βαλκάνια και τον Αύγουστο του 1939 γίνεται γνωστό ότι οι προθέσεις για την Ελλάδα του 'Σιδηρού Συμφώνου' Ιταλίας - Γερμανίας ήταν η κατάληψη και ο διαχωρισμός : το ανατολικό τμήμα η Γερμανία το προόριζε σαν δώρο στην Βουλγαρία εάν της επέτρεπε την ελεύθερη διάβαση στο Αιγαίο και το Δυτικό στην Αλβανία η οποία θα χρησιμοποιόταν απ τους Ιταλούς σαν κατοχική αστυνομική δύναμη. (Βλέπε βιβλίο : The British Labour Government and the Greek Civil War , συγγραφέας Θανάσης Σφήκας, Αγγλία 1994). Τα γεγονότα επαληθεύτηκαν απολύτως μετακατοχικά. Έτσι ο Μεταξάς αποφάσισε να στραφεί ολοκληρωτικά προς το Αγγλικό στρατόπεδο το οποίο εννοούσε εξάλλου και ο αγγλόφιλος Βασιλιάς Γεώργιος Β΄, ο οποίος παρείχε μεν στήριξη στο «καθεστώς της 4ης Αυγούστου» αλλά οι σχέσεις του με τον Μεταξά είχαν ψυχρανθεί σημαντικά όταν ο δικτάτωρ προσπαθούσε να βρει τρόπο να εξασφαλίσει μια ουδετερότητα την οποία για ένα διάστημα όντως διαπραγματεύτηκε με τους Γερμανούς μέσω της πρεσβείας μας στη Μαδρίτη και τον αρχηγό της Αμπβερ Βίλχελμ φον Κανάρις, σημαντικού φίλου του φρανκικού καθεστώτος που πολυσύχναζε στην Ισπανία. Ο φον Κανάρις πάντως παρέθετε πολύ αόριστες εγγυήσεις που δεν έπεισαν τελικά τον Μεταξά , παρόλο που μερίδα των Ελλήνων διπλωματών του πρότειναν να τις αποδεχτεί. Ο ποιητής μας και τότε διπλωματικός Γιώργος Σεφέρης αναφέρει ότι μερικοί από αυτούς τους διπλωμάτες ήταν έτοιμοι να πιστέψουν οτιδήποτε προκειμένου να αποφύγουν την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και ότι οι γερμανικές εκείνες 'εγγυήσεις' δεν μιλούσαν καν για ουδετερότητα της Ελλάδας (Βλέπε αναφορά στο προηγούμενο βιβλίο του Θανάση Σφήκα)

Ο Χίτλερ , με προσωπικές του διπλωματικές κινήσεις μεταξύ Μάη και Ιούλιο 1939 στις οποίες δεν συμμετείχε καν η Ιταλία , εξασφάλισε την συμμαχία Ουγγαρίας , Ρουμανίας και Βουλγαρίας. Ο Μουσολίνι είχε θεωρήσει αρχικά τα ρουμανικά πετρέλαια σαν δικό του μελλοντικό λάφυρο στα Βαλκάνια και εξοργίστηκε από τις εξελίξεις. Ετοιμάζοντας λοιπόν τις δικές του κινήσεις πήρε απόφαση να επέμβει στα Βαλκάνια ήδη απ τις 11 Αυγούστου και η απόφαση για πόλεμο είχε παρθεί: «Ο Μουσολίνι συνεχίζει να μιλά για επίθεση-αστραπή κατά της Ελλάδας στα τέλη Σεπτεμβρίου». Στο μεταξύ, το αρχικό πλάνο για επίθεση στη Γιουγκοσλαβία μπήκε στο αρχείο, λόγω της γερμανικής αντίθεσης και της έλλειψης των αναγκαίων μεταφορικών μέσων.
Όταν ο Χίτλερ 1η Σεπτεμβρίου 1939 επιτίθεται στην Πολωνία , σε μια σαφής κίνηση για τις επιδιώξεις του στα ανατολικά, ο Μουσολίνι έμαθε τα γεγονότα εκ των υστέρων και όχι σαν συνεργαζόμενος σύμμαχος με την Γερμανία , κάτι τον οποίο τον εξόργισε έντονα. Στις 12 Οκτωβρίου 1940, οι Γερμανοί κατέλαβαν τις πετρελαιοπηγές της Πραχόβας, της Ρουμανίας. Το γεγονός αυτό, το οποίο και πάλι δεν είχε πληροφορηθεί από πριν, εξόργισε τον Μουσολίνι, ο οποίος το θεώρησε ως «επέμβαση» των συμμάχων του Γερμανών στη νοτιο-ανατολική Ευρώπη, μια περιοχή που η Ιταλία θεωρούσε ότι άνηκε στη δική της σφαίρα επιρροής. Τρεις μέρες αργότερα συνεκάλεσε σύσκεψη στη Ρώμη για να συζητηθεί η εισβολή στην Ελλάδα. Μόνον ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Πιέτρο Μπαντόλιο, προέβαλλε αντιρρήσεις, σημειώνοντας την ανάγκη να συγκεντρωθεί δύναμη τουλάχιστον 20 μεραρχιών πριν την εισβολή. Όμως, ο Διοικητής των δυνάμεων στην Αλβανία, Σεμπαστιάνο Βισκόντι Πράσκα (άτομο πάντως που χρωστούσε την θέση του στην υποταγή του στο κόμα ), υποστήριξε ότι μόνο 3 μεραρχίες αρκούσαν, και αυτές μάλιστα αφού θα έχει ήδη ολοκληρωθεί η πρώτη φάση του σχεδίου, δηλαδή η κατάληψη της Ηπείρου. Οι αξιωματικοί βεβαίωσαν τον Μουσολίνι ότι ο πόλεμος προς την Ελλάδα θα ήταν μια υπόθεση δύο εβδομάδων. Ο Υπουργός Εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο , ο οποίος υποστήριξε ότι θα μπορέσουν να βασιστούν και στην υποστήριξη προσωπικοτήτων της Ελλάδας, οι οποίοι θα εξαγοράζονταν εύκολα, ανέλαβε να βρει ένα «casus belli» (αιτία πολέμου). Την επόμενη εβδομάδα, ο βασιλιάς της Βουλγαρίας Βόρις Γ' προσεκλήθη να λάβει μέρος στην επιχείρηση ενάντια στην Ελλάδα, αλλά εκείνος αρνήθηκε, επειδή η Γερμανία εκείνη την στιγμή δεν ευνοούσε καθόλου ένα Βαλκανικό μέτωπο.

Στην Ιταλία είχε ήδη ξεκινήσει από νωρίς μια επιχείρηση προπαγάνδας κατά της Ελλάδας, ενώ παράλληλα είχε μπει σε εφαρμογή σχέδιο προκλητικών ενεργειών εις βάρος της Ελλάδας, όπως η πτήση ιταλικών αεροσκαφών εντός του ελληνικού εναέριου χώρου, επιθέσεις αεροσκαφών σε ελληνικά πλοία, με αποκορύφωμα τον τορπιλισμό και βύθιση του καταδρομικού Έλλη στο λιμάνι της Τήνου, κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Δεκαπενταύγουστου από ιταλικό υποβρύχιο. Παρά την αδιαμφισβήτητη ενοχή των Ιταλών, η Ελληνική Κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το πλοίο βυθίστηκε από πλοίο «αγνώστου εθνικότητας». Παρά το ότι με αυτό τον τρόπο διατηρήθηκε τύποις η ουδετερότητα, εντούτοις ο ελληνικός λαός είχε αρχίσει ήδη να υποψιάζεται τους πραγματικούς ενόχους

Το ιταλικό τελεσίγραφο και η ελληνική αντίδραση

Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι, παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξά τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Με αυτό, ο Ντούτσε ζητούσε να επιτραπεί η ελεύθερη διέλευση ιταλικών στρατευμάτων, τα οποία θα κατελάμβαναν απροσδιόριστα «στρατηγικά σημεία» εντός της ελληνικής επικράτειας. Ο Μεταξάς αρνήθηκε το τελεσίγραφο με τα λόγια: «Alors, c'est la guerre» (γαλλικά:«Λοιπόν, έχουμε πόλεμο») Η απάντηση στο ιταλικό τελεσίγραφο θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς αποτέλεσμα πίεσης της κοινής γνώμης, κατ' άλλους προσωπική ενέργεια και απόφαση. Σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η απόφαση του Μεταξά ήταν αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης, αφού η Ελλάδα προετοιμαζόταν χρόνια για επικείμενη επίθεση εχθρικών δυνάμεων.
Εντός ολίγων ωρών, ξεκίνησε η ιταλική επίθεση, ενώ ο Μεταξάς απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Κατόπιν αυτού, ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια και αντι-ιταλικά συνθήματα, ενώ εκατοντάδες εθελοντές σε ολόκληρη την επικράτεια, άνδρες και γυναίκες, έσπευδαν στα στρατολογικά γραφεία για να καταταγούν. Ολόκληρο το έθνος ενώθηκε ενάντια στην ιταλική επιθετικότητα. Ακόμη και ο φυλακισμένος ηγέτης του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Νίκος Ζαχαριάδης, έγραψε ανοικτή επιστολή, ζητώντας από το λαό να αντισταθεί, παρότι εξακολουθούσε να ισχύει το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ (περί μη επίθεσης μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γερμανίας), παραβαίνοντας έτσι την εκ Μόσχας κομματική γραμμή

Σχέδια επίθεσης και άμυνας

Το μέτωπο είχε μήκος περίπου 150 χιλιομέτρων και βρισκόταν σε μια εξ ολοκλήρου ορεινή περιοχή, η οποία επιπροσθέτως ήταν εξαιρετικά δύσβατη, λόγω του σχεδόν ανύπαρκτου οδικού δικτύου της. Η οροσειρά της Πίνδου χώριζε το θέατρο επιχειρήσεων στα δύο: αυτό της Ηπείρου και εκείνο της Δυτικής Μακεδονίας.
Το ιταλικό σχέδιο πολέμου, το επονομαζόμενο Emergenza G («Επείγουσα Ελλάς»), προέβλεπε την κατάληψη της χώρας σε τρεις φάσεις.

Η πρώτη ήταν η κατάληψη της Ηπείρου και των Ιονίων Νήσων. Ακολουθούσε, μετά την άφιξη των ενισχύσεων, μια επιδρομή προς τη Δυτική Μακεδονία μέχρι τη Θεσσαλονίκη, η οποία αποσκοπούσε στην κατάληψη της Βόρειας Ελλάδας. Το σχέδιο είχε συνταχθεί με την ελπίδα της παρέμβασης και της Βουλγαρίας, η οποία θα κατελάμβανε την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.

Το ιταλικό Γενικό Επιτελείο όρισε ένα Σώμα Στρατού για κάθε θέατρο επιχειρήσεων, τα οποία Σώματα σχηματίστηκαν από τις δυνάμεις που ήδη κατείχαν την Αλβανία. Το ισχυρότερο 25ο Σώμα «Τσαμουριά» (XXV Ciamuria) στην Ήπειρο, το οποίο αποτελούνταν από την 23η Μεραρχία Πεζικού «Φερράρα» (Ferrara), την 51η Μεραρχία Πεζικού «Σιένα» (Siena) και την 131 Τεθωρακισμένη Μεραρχία «Κένταυρος» (Centauro), συνολικά περίπου 30.000 άνδρες και 163 ελαφρά άρματα, θα βάδιζε προς τα Ιωάννινα, υποστηριζόμενο στα δεξιά από το "Παραλιακό Συγκρότημα", μια δύναμη αποτελούμενη από ένα Σύνταγμα Γρεναδιέρων και δύο Συντάγματα Ιππικού και στα αριστερά από την επίλεκτη 3η Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια» (Julia), η οποία θα προέλαυνε στην Πίνδο. Στο μέτωπο της Δ.Μακεδονίας, το 26ο Σώμα «Κορυτσά» (XXVI Corizza), αποτελούμενο από την 29η Μεραρχία Πεζικού «Πιεμόντε» (Piemonte) και την 49η Μεραρχία Πεζικού «Πάρμα» (Parma) θα τηρούσε αμυντική στάση. Συνολικά, η δύναμη που θα αντιμετώπιζαν οι Έλληνες ανερχόταν σε περίπου 85.000 άνδρες, υπό τις διαταγές του στρατηγού Σεμπαστιάνο Βισκόντι Πράσκα.

Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς, το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο κατάρτισε το σχέδιο «ΙΒ» («Ιταλία-Βουλγαρία», για την αντιμετώπιση μιας ταυτόχρονης συνδυασμένης επίθεσης από Ιταλία και Βουλγαρία. Το σχέδιο προέβλεπε επιβραδυντικές αμυντικές ενέργειες στην περιοχή της Ηπείρου, με βαθμιαία υποχώρηση στη φυσικά οχυρή γραμμή Άραχθος-Μέτσοβο-Αλιάκμονας-Βέρμιο, διατηρώντας την πιθανότητα μιας περιορισμένης επίθεσης στη Δυτική Μακεδονία. Το σχέδιο αναθεωρήθηκε δύο φορές στη συνέχεια, το «ΙΒα», προέβλεπε την άμυνα στη γραμμή των συνόρων και το «ΙΒβ», το οποίο προέβλεπε άμυνα κάπου ενδιάμεσα, μεταξύ συνόρων και γραμμής υποχώρησης. Στον υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο, διοικητή της 8ης Μεραρχίας, παραχωρήθηκε ελευθερία κινήσεων και αποφάσεων ανάλογα με την κατάσταση που θα διαμορφωνόταν στο πεδίο της μάχης.

Ο διοικητής της 8ης Μεραρχίας αποφάσισε ότι δεν θα παραχωρούσε αμαχητί εθνικό έδαφος και οργάνωσε την κύρια αμυντική τοποθεσία βόρεια των Ιωαννίνων στην περιοχή Ελαίας - Καλπακίου και κατά μήκος του ποταμού Καλαμά, παρά τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου, που υπογράμμιζαν ότι κύρια αποστολή των δυνάμεων του ήταν η κάλυψη της Δυτικής Μακεδονίας και η φρούρηση της διάβασης του Μετσόβου και των οδών προς Αιτωλοακαρνανία.
Οι κύριες ελληνικές δυνάμεις στην περιοχή όπου εκδηλώθηκε η ιταλική επίθεση, αριθμούσαν συνολικά περίπου 35.000 άνδρες και ήταν: Στην Ήπειρο η 8η Μεραρχία Πεζικού,υπό τον υποστράτηγο Χαράλαμπο Κατσιμήτρο. Στην περιοχή της Πίνδου, το «Απόσπασμα Πίνδου», υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, με δύναμη 2.000 ανδρών περίπου.

Οι Έλληνες είχαν μικρό πλεονέκτημα στο ότι οι μεγάλες μονάδες τους ( μεραρχίες) περιελάμβαναν 30% περισσότερο πεζικό (τρεις σχηματισμούς συνταγμάτων έναντι δύο ιταλικών) και ελαφρώς περισσότερο πυροβολικό και τουφέκια έναντι των ιταλικών, αλλά δεν είχαν καθόλου άρματα μάχης, ενώ οι Ιταλοί μπορούσαν να βασιστούν και στην απόλυτη υπεροπλία τους στον αέρα έναντι της μικρής τότε Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας. Επιπλέον, το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού του Ελληνικού Στρατού αναγόταν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ή προερχόταν από χώρες όπως η Γερμανία (σύμμαχος της Ιταλίας) αλλά και το Βέλγιο, η Αυστρία ή η Γαλλία, οι οποίες βρίσκονταν υπό κατοχή, πράγμα το οποίο είχε αρνητικές επιπτώσεις στην προμήθεια ανταλλακτικών και πολεμοφοδίων. Παρά ταύτα, πολλοί Έλληνες αξιωματικοί ήταν βετεράνοι μιας δεκαετίας συνεχών, σχεδόν, πολεμικών συγκρούσεων (Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-22) και ο Ελληνικός Στρατός, παρά τα περιορισμένα μέσα του, είχε αναδιοργανωθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τη δεκαετία του 1930. Τέλος, το ηθικό των Ελληνικού Στρατού, αντίθετα με τις προσδοκίες των Ιταλών, ήταν υψηλότατο, με τους άνδρες έτοιμους να αποκρούσουν την ιταλική επίθεση και να «πάρουν εκδίκηση για την Τήνο».
Μετά τον Πόλεμο, πολλοί Ιταλοί αξιωματικοί παρομοίαζαν την ελληνική αντίσταση στην Ήπειρο με αυτή των Τούρκων στα Δαρδανέλια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να την αποδώσουν και στη συμμετοχή προσφύγων (περίπου 25%) από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923

Φάσεις επιχειρήσεων

Αρχική ιταλική επίθεση (28 Οκτωβρίου 1940 - 13 Νοεμβρίου 1940)

Οι Ιταλοί επιτέθηκαν το πρωί της 28ης Οκτωβρίου και τα τμήματα προκάλυψης στη γραμμή των συνόρων συμπτύχθηκαν και κατέλαβαν νέες θέσεις άμυνας στα μετόπισθεν στα πλαίσια του επιβραδυντικού αγώνα. Οι μεραρχίες «Φερράρα» και «Κένταυρος» κινήθηκαν προς την περιοχή του Καλπακίου (στη θέση Ελαία), το «Παραλιακό Συγκρότημα» προωθήθηκε κατά μήκος της ακτής και η Μεραρχία «Σιένα» κινήθηκε στα νοτιοανατολικά του Καλπακίου προκειμένου να διαβεί τον ποταμό Καλαμά. Οι Ιταλοί συνάντησαν σημαντικές δυσκολίες στην προώθηση τους λόγω των καταστροφών στο οδικό δίκτυο και στις γέφυρες και των συνεχών βροχοπτώσεων που είχαν μετατρέψει τις ημιονικές οδούς σε βούρκο και τα ρυάκια σε ορμητικούς χειμάρρους.

Η σύμπτυξη των τμημάτων προκάλυψης ολοκληρώθηκε τη νύκτα της 29ης προς 30η Οκτωβρίου και στις 31 Οκτωβρίου όταν το ιταλικό Γενικό Επιτελείο ανακοίνωνε ότι: «οι μονάδες μας συνεχίζουν να προελαύνουν στην Ήπειρο και έφτασαν στον ποταμό Καλαμά, σε πολλά σημεία. Αντίξοες καιρικές συνθήκες και ενέργειες των υποχωρούντων εχθρών δεν επιβραδύνουν την προέλαση των δυνάμεών μας», οι δυνάμεις των Μεραρχιών «Φερράρα» και «Κένταυρος» άρχισαν να συγκεντρώνονται στην περιοχή της κύριας αμυντικής τοποθεσίας στο Καλπάκι. Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες στη θάλασσα δεν επέτρεψαν τη προσχεδιασμένη απόβαση στην Κέρκυρα.
Την 1η Νοεμβρίου, το ιταλικό Γενικό Επιτελείο έδινε προτεραιότητα στο μέτωπο της Αλβανίας έναντι αυτού της Αφρικής αλλά στο χρονικό διάστημα από 2 μέχρι 9 Νοεμβρίου οι επανειλημμένες προσπάθειες να διασπαστεί η κύρια αμυντική τοποθεσία συνετρίβησαν από τις δυνάμεις της 8ης Μεραρχίας, οπότε στις 9 Νοεμβρίου οι επιθέσεις διακόπηκαν και οι ιταλικές δυνάμεις στην Ήπειρο υποχώρησαν και έλαβαν θέσεις άμυνας, απειλούμενες από την αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων από την περιοχή της Πίνδου.

Η μεγαλύτερη απειλή για τις ελληνικές θέσεις διαγράφηκε από την διείσδυση των 11.000 ανδρών της Μεραρχίας Αλπινιστών «Τζούλια» στην Πίνδο με κατεύθυνση το Μέτσοβο και τη διάβαση της Κατάρας, η οποία απειλούσε να διαχωρίσει τις ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου από εκείνες της Δυτικής Μακεδονίας. Η «Τζούλια» αρχικά σημείωσε επιτυχίες, καθώς κατάφερε να απωθήσει τις λιγοστές δυνάμεις του Αποσπάσματος Πίνδου του συνταγματάρχη Δαβάκη, που είχε την ευθύνη για την άμυνα της περιοχής. Οι ολιγομελείς φρουρές στα φυλάκια κατά μήκος των συνόρων γρήγορα ανατράπηκαν από τους αλπινιστές και το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου, το σύνολο των δυνάμεων του Δαβάκη αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν υπό το βάρος της ιταλικής επίθεσης. Οι αλπινιστές συνέχισαν τις επιθέσεις τους την επόμενη μέρα και η κατάσταση για τις ελληνικές δυνάμεις έγινε απελπιστική. Το σύνολο των ανδρών του Αποσπάσματος Πίνδου είχαν προωθηθεί στην πρώτη γραμμή και ο Δαβάκης αναγκάστηκε να ζητήσει την βοήθεια των κατοίκων της περιοχής για τον ανεφοδιασμό τους. Μέσα από δύσβατα, ολισθηρά και ανεμοδαρμένα μονοπάτια, γέροντες, γυναίκες και παιδιά, μέσα στη νύχτα, στο τσουχτερό κρύο, στο χιόνι και στη λάσπη μετέφεραν στους μαχητές που κρατούσαν τις κορυφές των υψωμάτων πυρομαχικά, εφόδια και τρόφιμα και βοηθούσαν στη μεταφορά των τραυματιών στα μετόπισθεν. Ήταν η συμμετοχή του άμαχου πληθυσμού της περιοχής στο «Έπος της Πίνδου».

Το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο διέγνωσε έγκαιρα την απειλή και κατηύθηνε αμέσως όλες τις μονάδες που επιστρατεύονταν στην απειλούμενη περιοχή. Στις 31 Οκτωβρίου εκδηλώθηκε η πρώτη αντεπίθεση των Ελλήνων, η οποία σημείωσε μικρή επιτυχία. Οι Ιταλοί κατόρθωσαν στις 3 Νοεμβρίου να καταλάβουν τη Βοβούσα, ένα χωριό 20 χιλιόμετρα βόρεια του Μετσόβου, αλλά οι δυνάμεις τους δεν ήταν αρκετές για να διαφυλάξουν το αριστερό άκρο της προώθησης τους, στο οποίο αντεπιτέθηκαν οι ελληνικές δυνάμεις που είχαν σπεύσει στην περιοχή.
Ο συνταγματάρχης Δαβάκης δεν είχε την τύχη να συμμετέχει στην ελληνική αντεπίθεση, μια και στις 2 Νοεμβρίου, εκτελώντας προσωπικά αναγνώριση στην περιοχή του υψώματος του Προφήτη Ηλία Φούρκας τραυματίστηκε σοβαρά από εχθρικά πυρά και διακομίστηκε στο νοσοκομείο Κοζάνης και στην συνέχεια στην Αθήνα.

Οι ελληνικές δυνάμεις περικύκλωσαν αυτές της «Τζούλια» που εγκατέλειψαν τη Βοβούσα, στις 4 Νοεμβρίου. Μέχρι την 7η Νοεμβρίου διεξήχθηκαν ανηλεείς μάχες στην περιοχή μέσα σε αντίξοες καιρικές συνθήκες και οι αλπινιστές της «Τζούλια», που είχαν αποκοπεί από τα μετόπισθεν τους, πολέμησαν σκληρά για την επιβίωση τους. Στις 8 Νοεμβρίου ο διοικητής της «Τζούλια», στρατηγός Μάριο Τζιρότι, διέταξε να υποχωρήσουν νότια του όρους Σμόλικα κατά μήκος της βόρειας όχθης του Αώου προς την Κόνιτσα, όπου είχε προωθηθεί η 47η Μεραρχία «Μπάρι», η οποία αρχικά προοριζόταν για την απόβαση στην Κέρκυρα. Μέχρι τις 13 Νοεμβρίου οι ελληνικές δυνάμεις είχαν ανακαταλάβει τις συνοριακές διαβάσεις της Πίνδου, με εξαίρεση την περιοχή της Κόνιτσας, που κατείχε η μεραρχία Μπάρι μέχρι την 16η Νοεμβρίου. Αυτό ήταν και το τέλος της «Μάχης της Πίνδου».
Στη Δυτική Μακεδονία, ενόψει της έλλειψης δραστηριότητας από ιταλικής πλευράς και προκειμένου να ανακουφιστεί το μέτωπο της Πίνδου, το ελληνικό Γενικό Επιτελείο στις 31 Οκτωβρίου προώθησε στην περιοχή το Γ' Σώμα Στρατού (10η και 11η Μεραρχία Πεζικού και Ταξιαρχία Ιππικού) υπό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Τσολάκογλου με την εντολή να επιτεθεί στην Αλβανία, επίθεση η οποία λόγω προβλημάτων ανεφοδιασμού αναβλήθηκε για τις 14 Νοεμβρίου.

Η απροσδόκητη ελληνική αντίσταση κατέλαβε εξαπήνης το ιταλικό Γενικό Επιτελείο, το οποίο περίμενε ένα «στρατιωτικό πικ-νικ». Αρκετές μονάδες στάλθηκαν εσπευσμένα στην Αλβανία, ανώ τα αρχικά σχέδια για επικουρικές επιθέσεις σε ελληνικά νησιά ματαιώθηκαν. Εξοργισμένος από την αποτελμάτωση της επιχείρησης, ο Μουσολίνι στις 9 Νοεμβρίου ανασχημάτισε τη Διοίκηση Αλβανίας, αντικαθιστώντας τον Πράσκα με τον Ουμπάλντο Σόντου (Ubaldo Soddu), τέως υφυπουργό Πολέμου. Ο νέος διοικητής, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, διέταξε τις δυνάμεις του να διακόψουν κάθε επιθετική ενέργεια και να λάβουν θέσεις άμυνας. Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι η ιταλική εισβολή είχε αποτύχει.

Ελληνική αντεπίθεση και ακινητοποίηση (14 Νοεμβρίου 1940 - 8 Μαρτίου 1941)

Οι ελληνικές εφεδρείες άρχισαν να φτάνουν στο μέτωπο στις αρχές Νοεμβρίου, ενώ η αδράνεια της Βουλγαρίας επέτρεψε στο ελληνικό Γενικό Επιτελείο να μεταφέρει την πλειονότητα των μονάδων από τα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα και να τις αναπτύξει στο αλβανικό μέτωπο. Έτσι, ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος κατόρθωσε να πετύχει αριθμητική υπεροχή έναντι των Ιταλών ως τα μέσα Νοεμβρίου, πριν εξαπολύσει αντεπίθεση.

Έντεκα μεραρχίες πεζικού, δύο Ταξιαρχίες Πεζικού και η Μεραρχία Ιππικού υπο τον Υποστράτηγο Γεώργιο Στανωτά αντιμετώπιζαν δεκαπέντε ιταλικές μεραρχίες πεζικού και μια τεθωρακισμένη μεραρχία.
Το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας και το Γ' Σώμα Στρατου, ενισχυμένα με μονάδες από ολόκληρη τη Βόρειο Ελλάδα, εξαπέλυσαν επίθεση στις 14 Νοεμβρίου, με κατεύθυνση την Κορυτσά. Μετά από σκληρή μάχη στην οχυρωμένη μεθόριο, οι Έλληνες τη διέσπασαν στις 17 Νοεμβρίου και μπήκαν στην Κορυτσά στις 22. Λόγω της αναποφασιστικότητας του ελληνικού Γενικού Επιτελείου, οι Ιταλοί βρήκαν χρόνο να αναδιοργανωθούν και να μην καταρρεύσουν τελείως παρόλο που στο στράτευμά τους είχε ήδη ξεσπάσει κρίση με παραιτήσεις υψηλόβαθμων στρατιωτικών.
Η επίθεση από τη Δυτική Μακεδονία συνδυάστηκε με γενική επίθεση σε ολόκληρο το μήκος του Μετώπου. Το Α' και Β' Σώμα Στρατού προέλασαν στην Ήπειρο, και μετά από σκληρή μάχη κατόρθωσαν να καταλάβουν τους Αγίους Σαράντα, το Πόγραδετς και το Αργυρόκαστρο ως τις αρχές Δεκεμβρίου και τη Χειμάρρα την παραμονή των Χριστουγέννων. Είχε πλέον καταληφθεί ουσιαστικά ολόκληρη η Βόρεια Ήπειρος. Στις 10 Ιανουαρίου 1941, πριν την έλευση της βαρυχειμωνιάς, καταλήφθηκε και το στρατηγικής σημασίας οχυρωμένο πέρασμα της Κλεισούρας. Αλλά οι Έλληνες δεν κατόρθωσαν να προωθηθούν προς το Βεράτιο, ενώ απέτυχε και η επίθεσή τους προς την Αυλώνα. Στη μάχη για την Αυλώνα, οι Ιταλικές μεραρχίες «Λύκοι της Τοσκάνης», «Τζούλια», «Πινερόλο» και «Πουστέρια» υπέστησαν μεγάλες απώλειες, αλλά στα τέλη Ιανουαρίου η ελληνική προέλαση σταμάτησε. Οι Έλληνες σταμάτησαν λόγω αριθμητικής υπεροχής, πλέον, των Ιταλών, και λόγω της απομάκρυνσής τους από τα κέντρα ανεφοδιασμού.
Στο μεταξύ, ο στρατηγός Σοντού αντικαταστάθηκε στα μέσα Δεκεμβρίου από τον Ούγκο Καβαλλέρο (Ugo Cavallero). Στις 4 Μαρτίου, με την απειλή της γερμανικής επέμβασης έκδηλη, οι Βρετανοί έστειλαν τις πρώτες τους ενισχύσεις και πολεμοφόδια στους Έλληνες. Συγκεκριμένα, έστειλαν τέσσερεις μεραρχίες, εκ των οποίων δύο τεθωρακισμένες, που αριθμούσαν 57.000 στρατιώτες υπό τις διαταγές του στρατηγού Χένρι Ουίλσον (Henry Wilson).

Εαρινή ιταλική επίθεση (9 Μαρτίου 1941 - 23 Απριλίου 1941)

Η στασιμότητα συνεχίστηκε, παρά τις επιμέρους εχθροπραξίες, καθώς και οι δυο αντίπαλοι ήταν πολύ αδύναμοι για να ξεκινήσουν νέα μεγάλη έφοδο. Οι Έλληνες ήταν σε ακόμη μειονεκτικότερη θέση καθώς, έχοντας απογυμνώσει τα βόρεια σύνορά τους από όπλα και άνδρες για να κρατήσουν το αλβανικό μέτωπο, ήταν υπερβολικά ευάλωτοι σε μια πιθανή γερμανική επίθεση μέσω Βουλγαρίας.

Οι Ιταλοί, από την άλλη πλευρά, θέλοντας να πετύχουν μια νίκη στο αλβανικό μέτωπο πριν την επιβεβλημένη, πλέον, γερμανική εμπλοκή, συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους για μια νέα επίθεση με την κωδική ονομασία «Primavera» (Άνοιξη). Συγκέντρωσαν δεκαεπτά μεραρχίες έναντι των δεκατριών ελληνικών και υπό την επίβλεψη του Μουσολίνι προσωπικά, επιτέθηκαν ενάντια στο στενό της Κλεισούρας. Η επίθεση διήρκεσε από τις 9 ως τις 20 Μαρτίου, αλλά απέτυχε να απωθήσει τους Έλληνες, κερδίζοντας περιορισμένες μόνο περιοχές, όπως τη Χειμάρρα και μικρές εκτάσεις περί το Μπεράτι. Έκτοτε και μέχρι τη γερμανική επίθεση στις 6 Απριλίου, οι επιχειρήσεις αποκλιμακώθηκαν. Η σημαντικότερη μάχη της "εαρινής επίθεσης" ήταν η μάχη του υψώματος 731.

Κατά την έναρξη των εχθροπραξιών, το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό αποτελούνταν από το ήδη παλαιό θωρηκτό «Αβέρωφ», 10 αντιτορπιλικά (εκ των οποίων 4 παλαιά), αρκετές τορπιλακάτους και 6 παλαιά υποβρύχια. Στις αρχές του πολέμου περιορίστηκε στην προστασία των θαλάσσιων μεταφορών στο Αιγαίο πέλαγος, τόσο για την ολοκλήρωση της επιστράτευσης της χώρας, όσο και για τον ανεφοδιασμό της. Τα ελληνικά σκάφη αντιμετώπιζαν συνεχώς τον κίνδυνο επιθέσεων από ιταλικά αεροσκάφη και υποβρύχια, που επιχειρούσαν έχοντας ως βάση τα Δωδεκάνησα.

Ακολούθησαν περιορισμένες επιθετικές ενέργειες ενάντια σε ιταλικά σκάφη στα Στενά του Οτράντο. Τα αντιτορπιλικά προέβησαν σε τρεις θαρραλέες, αλλά άκαρπες νυχτερινές επιδρομές (14-15 Νοεμβρίου 1940, 15-16 Δεκεμβρίου 1940 και 4-5 Ιανουαρίου 1941). Οι ελληνικές επιτυχίες ήρθαν από τα υποβρύχια, τα οποία κατόρθωσαν να βυθίσουν μερικά ιταλικά μεταγωγικά. Από την ιταλική πλευρά, παρότι ο ιταλικός στόλος υπέστη σημαντικές ζημιές από το Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό κατά την Επιδρομή στον Τάραντα, τα ιταλικά αντιτορπιλικά και καταδρομικά συνέχισαν να επιχειρούν, καλύπτοντας τις νηοπομπές εφοδιασμού μεταξύ Ιταλίας και Αλβανίας. Τέλος, στις 28 Νοεμβρίου, μια ναυτική μοίρα βομβάρδισε την Κέρκυρα, ενώ στις 18 Δεκεμβρίου και στις 4 Μαρτίου, έβαλαν κατά ελληνικών παράλιων θέσεων στην Αλβανία. Αξίζει επίσης να σημειωθεί και η επιτυχία στα τέλη του 1940 του ελληνικού υποβρυχίου «Παπανικολής» με κυβερνήτη τον τότε πλωτάρχη Μιλτιάδη Ιατρίδη, το οποίο βύθισε ανοιχτά του Αυλώνα δύο έμφορτα ιταλικά μεταγωγικά. Στην ίδια περιοχή στις 29 Δεκεμβρίου 1940 βυθίστηκε αύτανδρο το υποβρύχιο Πρωτεύς με κυβερνήτη τον Μιχαήλ Χατζηκωνσταντή. Σημαντική δράση, επίσης, είχαν και τα άλλα υποβρύχια του στόλου (Κατσώνης, Νηρεύς, Τρίτων).
Από τον Ιανουάριο του 1941, το κύριο μέλημα του ελληνικού ναυτικού ήταν η κάλυψη των νηοπομπών από και προς την Αλεξάνδρεια, σε συνεργασία με το βρετανικό ναυτικό. Καθώς στις αρχές Μαρτίου ξεκίνησε η μεταφορά του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, ο ιταλικός στόλος αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον του. Καλά πληροφορημένοι όμως οι Βρετανοί, κατόρθωσαν να αμυνθούν με επιτυχία ενάντια στους Ιταλούς στη Ναυμαχία του Ακρωτηρίου Ταίναρου στις 28 Μαρτίου.
Με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, στις 6 Απριλίου, η κατάσταση άλλαξε άρδην. Η γερμανική υπεροπλία από αέρος προξένησε μεγάλες απώλειες σε ελληνικά και βρετανικά πλοία, ενώ η κατάληψη της κυρίως Ελλάδας και αργότερα της Κρήτης από την Βέρμαχτ σήμανε το τέλος των συμμαχικών ναυτικών επιχειρήσεων στον ελληνικό χώρο μέχρι την Εκστρατεία των Δωδεκανήσων το 1943.

Απολογισμός

Με την πτώση της Κρήτης το Μάιο του 1941, ολόκληρη η Ελλάδα βρέθηκε υπό τον απόλυτο έλεγχο των δυνάμεων του Άξονα. Για τα επόμενα τρία χρόνια υπέστη τη σκληρή Κατοχή από τις δυνάμεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε εκτεταμένη Αντίσταση, η οποία απελευθέρωσε τις περισσότερες ορεινές περιοχές ως το 1944.

Συγχρόνως, ελληνικές χερσαίες δυνάμεις και πλοία συνέχιζαν τον πόλεμο μαζί με τους Βρετανούς στη Βόρειο Αφρική, ακόμη και στην ίδια την Ιταλία. Με την γερμανική υποχώρηση από τα Βαλκάνια, τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 1944, η χώρα απελευθερώθηκε, αλλά πολύ σύντομα έπεσε στη δίνη ενός πολύνεκρου εμφύλιου πολέμου.

Δείτε μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες

ΠΗΓΗ