ΘΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΥΡΩ Ή ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ;

Θα θυμάστε όλοι όταν έπεσε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεϊν, την εικόνα με τους πολίτες να τραβούν με σχοινιά το άγαλμα του Σαντάμ και να το ρίχνουν κάτω.

Θα θυμάστε επίσης ότι ταυτόχρονα οι πολίτες «μπούκαραν» στις τράπεζες και
έκαιγαν τις στοίβες των Ιρακινών χαρτονομισμάτων που δεν είχαν πλέον καμία αξία. 

Στη συνέχεια το Ιράκ έβγαλε καινούργιο νόμισμα και η ζωή συνεχίστηκε, αλλά κανένας Ιρακινός δεν έχασε το σπίτι του. Και μην ξεχνάμε ότι το Ιράκ μόλις είχαν ηττηθεί σε κανονικό πόλεμο.

Βλέπετε λοιπόν ότι, αξία δεν έχει το νόμισμα που μπορεί να αλλάξει αμέσως, αντίθετα αξία έχουν τα σπίτια μας και γενικά οι περιουσίες μας, οι οποίες, εδώ στην Ελλάδα σιγά σιγά θα χαθούν, για να συνεχίσουμε εμείς να έχουμε χαρτονόμισμα το ευρώ.

Αφού το θέλουμε αυτό, ας το υποστούμε….

ΠΗΓΗ

Κώστας Κόλμερ: Η αποτυχία του ευρώ και η ελπιδοφόρα προοπτική της δραχμής

Ως νέος ΄Αμλετ , ο ΄Ελλην ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει στις  εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου μεταξύ μνημονικών και αντιμνημονικών κομμάτων. Δηλ. εν τελική αναλύσει , «να μπή κανείς ή να μη μπή» (στην δραχμή) δοθέντος ότι η ενδεχομένη αποδοκιμασία των ευρωφίλων κομμάτων σημαίνει αυτομάτως χρεοκοπία και επάνοδο εις κάποιου είδους εγχώριο νόμισμα.
Το δίλημμα ,εν τούτοις , δραχμή ή ευρώ είναι παραπειστικόν. Απλοποιεί μία σύνθετη υπόθεσιν: Εάν συμφέρει την ανάπτυξι της οικονομίας (ΑΕΠ) η χρήσι ξένου νομίσματος και δανεικών διά την αποτροπή  της χρεοκοπίας και όχι διά επενδύσεις ή εάν την εξυπηρετεί η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική και η αναστολή εξυπηρετήσεως του άλλως αδιατηρήτου δημοσίου χρέους οπότε η εισροή ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου και η ενίσχυσι των εξαγωγών δύνανται ν’ αυξήσουν υ γ ι ώ ς το ΑΕΠ και να μειώσουν την ανεργία.

Η παρελθούσα συμπεριφορά του ευρώ και η μεταπολεμική εμπειρία της δραχμής είναι ένας ασφαλής οδηγός της προτιμήσεως του ενός ή του άλλου νομίσματος, ενώ η οικονομική ανάπτυξις  είναι το επιδιωκόμενο μέσον , δια την καταπολέμησι της ανεργίας ,που υποσκάπτει τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας και δημογραφίας.
Η απόφασι παραμένει πολιτική επιλογή και υπ’αυτή την έννοια δεν έχει τόση σημασία ποίο κόμμα θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές αλλά υπό ποίαν μορφή του πολιτεύματος θα εφαρμόσει την μία ή την ετέρα λύσιν. Είναι προφανές ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και τα προαπαιτούμενα της ευρωχρηματοδοτήσεως του χρέους ενώ εκφράζονται ζωηρές αμφιβολίες  εάν  μία αριστερή κυβέρνησι δύναται να διαχειρισθή την νέα δραχμή , υπό την πίεσι του λεγομένου «πολιτικού κόστους» (πχ. η φορολόγησι των αγροτών) και της διευρύνσεως του δημοσίου (Σοβιετικό μοντέλο) στην οικονομία.
Η αποτυχία του ευρώ.
Όταν το 2002 κυκλοφόρησε το ευρώ (ίσο περίπου με 2 Γερμανικά μάρκα ) ,η Ελληνική οικονομία διήρχετο μίαν περίοδο σταθερότητος και σχετικής αναπτύξεως , αποτέλεσμα δύο υποτιμήσεων της δραχμής επί ΠΑΣΟΚ.Ο πληθωρισμός ήταν ανεκτός και η ανεργία υπό έλεγχο  ,παρά το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα των… σοσιαληστρικών κυβερνήσεων μετά το 1974 (βλ.άρθρ. 106 του Καραμανλικού συντάγματος που δημεύει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποζημίωσι)
Η επιλογή  του ευρώ υπήρξε μία καθαρώς πολιτική πράξι που δεν είχε καμμία απολύτως σχέσι με την οικονομική πραγματικότητα. Εστηρίζετο εις μαγειρευμένα στατιστικά στοιχεία και ανταλλαγές επιτοκίων (swap) ,διά την απόκρυψι του δημοσίου χρέους , από την οποία απόκρυψι η μεσολαβήσασα Γκόλντμαν Ζαξ έβγαλε μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων δολλαρίων κέρδος και ο τότε πρωθυπουργός Κ.Σημίτης επεδείκνυε  τα πρώτα ευρωνομίσματα λίαν υπερηφάνως στον Αμερικανό πρόεδρο Τζώρτζ Μπούς , ο ποίος απορούσε με το μέγεθος της εθελοδουλίας των γραικύλων.
Το ευρώ προεκάλεσε τρομακτικές παρενέργειες ειδικώς στην Ελλάδα : από της βαθείας μεταβολής της αντιλήψεως περί των τιμών στην αγορά (Price perception ,  λόγω  διαστολής της πιστωτικής επέκτασης) μέχρις  αφανών εκ πρώτης όψεως αλλ’ λίαν οδυνηρών αποτελεσμάτων διά τον ΄Ελληνα παραγωγό ,καταναλωτή και φορολογούμενο (εξ αιτίας του αφειδούς δανεισμού του δημοσίου στο εξωτερικό και της εν συνεχεία αγρίας φορολογίας των δια των τριών μνημονίων).
Το γενικό επίπεδο των τιμών  του ευρώ υπερδιπλασιάσθη στην Ελλάδα  απ’ την αύξησι της συνολικής ζητήσεως που παρέσχεν η ανεξέλεκτη Τραπεζική χρηματοδότησι .Ο Ελληνικός πληθωρισμό  απεκρύβη απ’ την κρατικοδίαιτη στατιστική υπηρεσία και η απώλεια ανταγωνιστικότητος έφθειρε συν τω χρόνω την συγκρισιμότητα της Ελληνικής παραγωγής με τις συναγωνίστριες χώρες στην διεθνή αγορά (ακόμη και στον Τουρισμόν όπου η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα) ενώ ο γνωστός στην εφορία φορολογούμενος… εκληθη να επωμισθή το τεράστιο δημόσιο χρέος που το 2014 υπερέβη το 172% του ΑΕΠ ενώ η παραδοσιακή φοροδιαφυγή έλαβε κολοσσιαίες διαστάσεις.
Τ’ αποτελέσματα της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής του ευρώ , η οποία βασικώς εξυπηρέτει την Γερμανία , που εξήγαγε την ανεργία της στο Ευρωπαϊκό νότο ,εφάνησαν στην χώρα μας πολύ ενωρίτερον της διεθνούς κρίσεως του 2008.
Η οικονομική ανάπτυξι , που αρχικώς είχε επιτυχυνθή λόγω της διοργανώσεως του Ολυμπιακών Παιγνίων (Olympic Games) το 2004, επεβραδύνθη ταχέως μέχρις εκμηδενήσεως το επόμενον έτος. Από του 2009 άρχισε μία πρωτοφανής ύφεσι να πλήττει την Ελληνική οικονομία με απώλεια συνολικώς μέχρις σήμερον του 40% του διαθεσίμου εισοδήματος και την ανεργία να πλησιάζει το τρίτο του ενεργού πληθυσμού (το άλλο 1/3 «ασχολείται» στο …δημόσιον λόγω πελατειακών σχέσεων των κομμάτων της κοινο-βολευτικής δημο-ακρατίας).
Η αδυναμία  εξυπηρετήσεως του δημοσίου χρέους έφερε το 2012 τα  Τρωηκά μνημόνια και το ΔΝΤ με τιμωρητική ουσιαστικώς διάθεσι και όχι με αναπτυξιακή προοπτική .Το μοιραίον λάθος επέτεινε την φθοροποιό δράσι του ξένου νομίσματος εις όλους τους τομείς της Ελληνικής οικονομίας σύν της προσελκύσεως δύο εκατομμυρίων λαθρομεταναστών λόγω του μετατρεψιμότητος  του ευρώ .
Η ψυχολογία της μάζης.
-Πώς εξηγείται , εν τοιάτη περιπτώσει , η σημερινή δημοτικότης του ευρώ στην Ελληνική κοινή γνώμη;
Η απάντησι δεν είναι οικονομική αλλά της ψυχολογίας της μάζης του πληθυσμού: Αφ’ενός μεν το αίσθημα (τουλάχιστον μέχρι πρότινος) ότι οι ΄Ελληνες προήχθησαν εις …Ευρωπαίους (μαζί με τις δραχμικές καταθέσεις που μετεβλήθησαν εν μια νυκτί εις σκληρό συνάλλαγμα) αφ’ ετέρου δε η απέχθεια της μεταβολής  των συνηθειών και η πνευματική ραστώνη της ακαδημαϊκής κοινότητος , μαζί με την συνεχή κινδυνολογία των μαζικών μέσων …παραπληροφορήσεως , επέτρεψαν τον σχηματισμό ενός λαϊκού ερείσματος υπέρ του ευρωπαϊκού νομίσματος .
Εν τούτοις , το λαϊκό ρεύμα του ευρώ ήδη εξασθενεί όχι μόνον στους ριζοσπάστες οπαδούς (το τρίτο κόμμα είναι αντιμνημονικό) αλλά και διά πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους που έχουν εθνική συνείδησι και καλούνται να πληρώσουν υπερόγκους φόρους. Τα Capital controls , το κλείσιμο και η κεφαλαιακή εξάχνωσι των Τραπεζών (που υπολειτουργούν επί 8 εβδομάδες !), τα αναλήψιμα 420 ευρώ ανά καταθέτη εβδομαδιαίως και  οι νέοι φόροι (+25%) του τρίτου μνημονίου αραιώνουν τους οπαδούς του ευρώ. Η αγωνία  μεταφέρεται τώρα στον Αλέξη Τσίπρα μήπως και δεν προλάβει τις εκλογές προτού επιπέσουν τα νέα εκκαθαριστικά της εφορίας επί της κεφαλής των ψηφοφόρων.
Εάν ‘όμως ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί στις 120 έδρες στην Βουλή , η πιθανότης επιστροφής στην δραχμή θα ενισχυθή όχι μόνον δι’εκείνους που έχουν μνήμη αλλά και δι’ όσους την απεχθάνονται ως όψιμοι «Ευρωπαίοι».
Στην εποχή της Δραχμής
Αντιθέτως προς την ευρωμνημονική , η εποχή της δραχμής εχαρακτηρίζετο από χαμηλή φορολογία , αύξησι της απασχολήσεως , δυναμική άνοδο των εξαγωγών στα Βαλκάνια , σταθερότητα και εξωστρέφεια του Τραπεζικού συστήματος και ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική για τον Τουρισμό και την  ναυτιλία , που εκάλυπταν το 40% του ΑΕΠ ενώ σήμερα μόλις το 25%.
Ως συνέπεια της ευελίκτου συναλλαγματικής πολιτικής της Τραπέζης της Ελλάδος προ του 1998, χιλιάδες νέες θέσεις μονίμου απασχολήσεως δημιουργήθησαν από  εφοπλιστικές ,νεοπαγείς και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην χώρα. Η δραχμή είχε διεθνοποιηθή και μάλιστα ανατιμηθή στα Βαλκάνια.Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών εκαλύπτοντο με «εξισορροπητικό δανεισμό» του μακαρίτου Ζολώτα 350-400 εκατομ. δολλάρίων  ετησίως και το δημόσιον χρέος ήταν κάτω του 60% του ΑΕΠ.
Το 2002 , με δημόσιον χρέος εις ευρώ άνω του 100% του ΑΕΠ, τίποτε δεν εδικαιολόγει την εγκατάληψι της δραχμής παρά μόνον η δολία προαίρεσι της κυβερνήσεως Σημίτη , η οποία  ενήχετο και στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου.  Δι’ ενός άλματος εις τα πρόσω  ,ο  Κ. Σημίτης («καθ’εξιν συνωμότης» κατά τον προφητάνακτα του ΠαΣοΚ) προσεπάθησε να αποσείσει το αμαρτωλό παρελθόν του ΠαΣοΚ και με την υπογραφείσα συμφωνία Σένγκεν , να εξυπηρετήσει τα Γερμανικά συμφέροντα.
Η εν συνεχεία  συμφωνία του Δουβλίνου  μετέβαλε την χώρα  εις χωματερή ανθρώπων ήδη από του 2003 ,όταν άρχισε να δέχεται ελευθέρως ξένους εργάτες και εν συνεχεία τους λαθρομετανάστες από την… «ηνωμένη Ευρώπη»! Όταν ο πρωθυπουργός Σημίτης όλως αντισυνταγματικώς παρέδωσε το «δακτυλίδι της εξουσίας» στον αιωνίως αιθεροβάμωνα «πρόεδρο» Γιώργο Α. Παπανδρέου («Λεφτά υπάρχουν» 2010 και «Κίνημα» το 2015) άρχισε η επιτάχυνσι του εκλογικού κύκλου που παρέλυσε την δημοσία διοίκησι και την χώρα με 13 ψηφοθηρίες από του 2009.
Υπάρχει βάσιμος υποψία ότι εάν το 2010 η χώρα είχε επανέλθη  στο εθνικό νόμισμα πολλά από τα σημερινά δεινά θα είχαν αποφευχθή και θα ευρίσκετο εις τροχιάν αναπτύξεως με  αναπόφευκτη την αναδιάρθρωσι του δημοσίου χρέους που είναι εξ ορισμού αδιατήρητο (ΔΝΤ). Αλλ’ απέλειπεν το πολιτικόν θάρρος και η γνώσις.
Με την εμμονή μέσα στην ευρωζώνη απωλέσθησαν 5 έτη αναπτύξεως και εξυγιάνσεως της οικονομίας  στα οποία έρχονται τώρα να προστεθούν αλλά τρία , υφεσιακά της συμφωνίας του Ιούλιου (17) Τσίπρα-Μέρκελ. Το ΑΕΠ θα μειωθή εφέτος 3% και Κύριος οίδεν πόσο του χρόνου. Η επανάληψις του πειράματος λιτότητος ουδένα εδίδαξε – ούτε τους οικονομολόγους του ΔΝΤ!
Είναι εν τούτοις γνωστόν από την Φυσική ότι το ίδιο πείραμα με τα ίδια συστατικά δεν μπορεί να επιφέρει διαφορετικό αποτέλεσμα. Η οικονομική ανάπτυξι της Ελλάδος  μέσα στο ευρώ είναι ματαιοπονία. Η αναζήτησι εναλλακτικού νομίσματος είναι ζήτημα χρόνου όχι πολιτικής επιλογής.
Το πολιτικό πρόβλημα
Παρά ταύτα το ζήτημα της υιοθεσίας δραχμής μετατίθεται από το οικονομικό στο πολιτικό πεδίο. Με κοινο-βολευτικές κυβερνήσεις χαμηλής ισχύος και 300 «βολευτές» στο α-βούλιο , τελείως ανευθύνους (222 εψήφισαν το τελευταίο μνημόνιο άνευ αναγνώσεως του) είναι ηλίου φαϊνώτερον ότι ο πληθωρισμός θα καλπάσει με την δραχμή. Πολύ ενωρίτερον οι οίκοι πιστωτικής ανυποληψίας MOODY’S , S+P , FITCH θα έχουν υποτιμήσει την Ελλάδα κάτω του σημερινού CC. Οπότε κάθε αξιοπιστία θα έχει χαθή.
Το εθνικό νόμισμα «θέλει –όχι- τον Γερμανό του» αλλά ένα ενάρετο και κυρίως αποτελεσματικό πολιτικό καθεστώς ,χωρίς συχνές προσφυγές στις κάλπες που αποδιοργανώνουν της οικονομική ζωή. Ένα τέτοιο είναι της Προεδρικής δημοκρατίας , με σαφή διάκρισι των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική υπό 5ετή πρόεδρον ,εκλεγόμενο εις δύο Κυριακάς μεταξύ των δύο επικρατεστέρων στην πρώτη Κυριακή και με ολιγομελή κυβέρνησι. Το νομοθετικό σώμα 150 αντιπροσώπων ανανεουμένων ανά διετίαν δεν ανατρέπει την κυβέρνησι εις περίπτωσιν απορρίψεως νομοθετήματος. Με την  δυνατότητα δημοψηφισμάτων δια της απ’ευθείας προσφυγή στον λαό και με την δικαιοσύνη και τις νομισματικές αρχές πλήρως ανεξάρτητες,  είναι μάλλον βέβαιον ότι το νέο δραχμικό καθεστώς θα είναι σταθερό. Κίνδυνος πληθωρισμού με ύφεσι 30% υπάρχει μόνο διά  τους αγνωστικιστάς της Οικονομικής – καθηγητάς και Κουϊσλινγκς
Το βασικό πλεονέκτημα του εθνικού νομίσματος είναι ότι εξασφαλίζει την ρευστότητα του Τραπεζικού συστήματος και συνδυάζει την εισοδηματική πολιτική με την τιμή του συναλλάγματος ,μείον τις αυτόνομες εισροές κεφαλαίου.
Η Ελλάς δεν έχει ανάγκη ξένου δανεισμού εάν χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια των Ελλήνων στο εξωτερικό και τον δημόσιο πλούτο αντί να τον εκχωρήσει στο German Looting  ( Market Watch 25.8) θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξι .Μπορεί να εκχωρήσει στο ιδιωτικό μανατζμεντ το 1/5 της δημοσίας περιουσίας και να εισπράξει 20 δις. εις διαστημα 2 ετών παρακρατώντας το 51% των Κοινοπρακτικών Εταιριών του δημοσίου , χωρίς εξωτερικό δανεισμό.
Η προσέλκυσι ιδιωτικών κεφαλαίων απαιτεί χαμηλή , σταθερή-αμετάβλητη- φορολογία και σοβαρή-αποτελεσματική κυβέρνησιν. Όχι καραγκιόζηδες στα υπουργεία (κι’αυτά όχι περισσότερα από 7 έως 8) και όχι στρατιές υπαλλήλων στο δημόσιον .Οι 800.000 δημ.υπάλληλοι πρέπει ν’αξιολογηθούν πλήρως από πλευράς αποδόσεως και ο αριθμός των να μειωθή δραστικώς συν τω χρόνω κι’ οι αρμοδιότητες του κράτους-δυνάστη  να περιορισθούν εις αυστηρώς κατασταλτικές και όχι προληπτικές παρεμβάσεις (δεκάδες οι υπογραφές και τ’απαιτούμενα πιστοποιητικά που ζητούνται διά την σύστασιν ανωνύμου εταιρίας ,την οποία ο Αντώνης Σαμαράς -όχι ο ΣΥΡΙΖΑ- μετέβαλε εις «ομόρρυθμο» με απεριόριστη ευθύνη των… μετόχων!).
Απομένει το δημόσιον χρέος που είναι άνω των 500 δις. ευρώ. Μετακυλισθησόμενο το χρέος με 1% ετησίως επί 50 χρόνια –οπότε η παρούσα εξυπηρέτησι περιορίζεται  στα 5 δις. ετησίως - όσο το επιτρεπόμενο  πρωτογενές πλεόνασμα , μπορεί να πληρωθή στο τέλος. Οπότε η Ελλάς δεν γίνεται χρεοκόπος ως η Γερμανία που δεν πλήρωσε δύο φορές το εξωτερικό της χρέος (1932 και 1950).
Τούτων ούτως εχόντων , η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική με σθεναρό έλεγχο των  Τραπεζών από Νομισματική Επιτροπή (Currency Committee) , διά την έγκρισι μόνο των επωφελών πιστώσεων  προστιθεμένης , με επαναφορά των «περιθωρίων» στις εισαγωγές και με δύο προϋπολογισμούς του κράτους , τον ένα τακτικό ισοσκελισμένο και το άλλον των επενδύσεων από πιστωτικά ,εγχώρια έσοδα (ομολογιακά λαχειοφόρα 5ετή δάνεια),η Ελληνική οικονομία μπορεί να επαναλειτουργήσει ασφαλώς και αποδοτικώς δια εξαλείψει την ανεργία , πράγμα βεβαίως ουδόλως εύκολον μετά την καταστροφή της Ελληνικής ιδιωτικής επιχείρησης ελέω ευρώ και Γερμανών.
Έσχατον είναι ένα μακροπρόθεσμο μέτρον: η αλλαγή νοοτροπίας του λαού που πρέπει να αγαπήσει την δημιουργία του πλησίον και η  πλήρης αναμόχλευσι του εκπαιδευτικού συστήματος ,με έμφασι στην τεχνική-επαγγελματικήν εκπαίδευσι ,που θ’απαλλάξει τους νέους από τα φροντιστήρια ,τα «πτυχία» και τον διορισμό στο δημόσιο.
 Μετεκπαίδευσι χρειάζεται και το εκπαιδευτικό προσωπικό , που σήμερα είναι σχεδόν αναχρονιστικό. Η επιστροφή στα θρανία είναι υποχρεωτική στους «πολιτικούς» που για εκλογικούς λόγους, όπως ο  πρωθυπουργός «με το ωραίο χαμόγελο» , κλείνουν επιχειρήσεις.

* Σημείωση Μ.Σ.: Ο Κώστας Κόλμερ είναι  από τους κορυφαίους συντηρητικούς οικονομολόγους αναλυτές του μεταπολέμου, έγκυρος αρθρογράφος και συγγραφέας πολλών καινοτόμων βιβλίων για την ελληνικήν οικονομία, δημοσιογράφος  του οποίου η γνώμη ακουγόταν με προσοχή και σεβασμό σε όλο το πολιτικό φάσμα, σε εποχή όπου πολιτική και δημοσιογραφία εκινούντο σε άλλο ποιοτικό επίπεδο. Για τη σημερινή οικονομική καταστροφή της χώρας είχε προειδοποιήσει ήδη από της εισδοχής μας στην Ευρωζώνη, εναντίον της οποίας είχε ταχθεί και με την συγγραφή ειδικού βιβλίου του. Η έκτοτε σταθερή αντίθεσή του στην απεμπόληση της δημοσιονομικής κυριαρχίας, τον κατέστησε αποσυνάγωγο ενός συστήματος επικοινωνίας καθολικά ελεγχόμενο από την ευρώδουλη πολιτικό-οικονομική διαπλοκή.  

Επανάληψη ανάρτησης της 1/2/2016

ΠΗΓΗ

Κ.Κόλμερ: Η αποτυχία του ευρώ και η ελπιδοφόρα προοπτική της δραχμής

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Ως νέος ΄Αμλετ , ο ΄Ελλην ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει στις  εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου μεταξύ μνημονικών και αντιμνημονικών κομμάτων .Δηλ. εν τελική αναλύσει , «να μπή κανείς ή να μη μπή» (στην δραχμή) δοθέντος ότι η ενδεχομένη αποδοκιμασία των ευρωφίλων κομμάτων σημαίνει αυτομάτως χρεοκοπία και επάνοδο εις κάποιου είδους εγχώριο νόμισμα.
Το δίλημμα ,εν τούτοις , δραχμή ή ευρώ είναι παραπειστικόν. Απλοποιεί μία σύνθετη υπόθεσιν: Εάν συμφέρει την ανάπτυξι της οικονομίας (ΑΕΠ) η χρήσι ξένου νομίσματος και δανεικών διά την αποτροπή  της χρεοκοπίας και όχι διά επενδύσεις ή εάν την εξυπηρετεί η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική και η αναστολή εξυπηρετήσεως του άλλως αδιατηρήτου δημοσίου χρέους οπότε η εισροή ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου και η ενίσχυσι των εξαγωγών δύνανται ν’ αυξήσουν υ γ ι ώ ς το ΑΕΠ και να μειώσουν την ανεργία.
Η παρελθούσα συμπεριφορά του ευρώ και η μεταπολεμική εμπειρία της δραχμής είναι ένας ασφαλής οδηγός της προτιμήσεως του ενός ή του άλλου νομίσματος, ενώ η οικονομική ανάπτυξις  είναι το επιδιωκόμενο μέσον , δια την καταπολέμησι της ανεργίας ,που υποσκάπτει τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας και δημογραφίας.
Η απόφασι παραμένει πολιτική επιλογή και υπ’αυτή την έννοια δεν έχει τόση σημασία ποίο κόμμα θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές αλλά υπό ποίαν μορφή του πολιτεύματος θα εφαρμόσει την μία ή την ετέρα λύσιν. Είναι προφανές ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμη και τα προαπαιτούμενα της ευρωχρηματοδοτήσεως του χρέους ενώ εκφράζονται ζωηρές αμφιβολίες  εάν  μία αριστερή κυβέρνησι δύναται να διαχειρισθή την νέα δραχμή , υπό την πίεσι του λεγομένου «πολιτικού κόστους» (πχ. η φορολόγησι των αγροτών) και της διευρύνσεως του δημοσίου (Σοβιετικό μοντέλο) στην οικονομία.

Η αποτυχία του ευρώ.

Όταν το 2002 κυκλοφόρησε το ευρώ (ίσο περίπου με 2 Γερμανικά μάρκα ) ,η Ελληνική οικονομία διήρχετο μίαν περίοδο σταθερότητος και σχετικής αναπτύξεως , αποτέλεσμα δύο υποτιμήσεων της δραχμής επί ΠΑΣΟΚ.Ο πληθωρισμός ήταν ανεκτός και η ανεργία υπό έλεγχο  ,παρά το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα των… σοσιαληστρικών κυβερνήσεων μετά το 1974 (βλ.άρθρ. 106 του Καραμανλικού συντάγματος που δημεύει τις ιδιωτικές επιχειρήσεις χωρίς αποζημίωσι)
Η επιλογή  του ευρώ υπήρξε μία καθαρώς πολιτική πράξι που δεν είχε καμμία απολύτως σχέσι με την οικονομική πραγματικότητα. Εστηρίζετο εις μαγειρευμένα στατιστικά στοιχεία και ανταλλαγές επιτοκίων (swap) ,διά την απόκρυψι του δημοσίου χρέους , από την οποία απόκρυψι η μεσολαβήσασα Γκόλντμαν Ζαξ έβγαλε μερικές εκατοντάδες εκατομμυρίων δολλαρίων κέρδος και ο τότε πρωθυπουργός Κ.Σημίτης επεδείκνυε  τα πρώτα ευρωνομίσματα λίαν υπερηφάνως στον Αμερικανό πρόεδρο Τζώρτζ Μπούς , ο ποίος απορούσε με το μέγεθος της εθελοδουλίας των γραικύλων.
Το ευρώ προεκάλεσε τρομακτικές παρενέργειες ειδικώς στην Ελλάδα : από της βαθείας μεταβολής της αντιλήψεως περί των τιμών στην αγορά (Price perception ,  λόγω  διαστολής της πιστωτικής επέκτασης) μέχρις  αφανών εκ πρώτης όψεως αλλ’ λίαν οδυνηρών αποτελεσμάτων διά τον ΄Ελληνα παραγωγό ,καταναλωτή και φορολογούμενο (εξ αιτίας του αφειδούς δανεισμού του δημοσίου στο εξωτερικό και της εν συνεχεία αγρίας φορολογίας των δια των τριών μνημονίων).
Το γενικό επίπεδο των τιμών  του ευρώ υπερδιπλασιάσθη στην Ελλάδα  απ’ την αύξησι της συνολικής ζητήσεως που παρέσχεν η ανεξέλεκτη Τραπεζική χρηματοδότησι .Ο Ελληνικός πληθωρισμό  απεκρύβη απ’ την κρατικοδίαιτη στατιστική υπηρεσία και η απώλεια ανταγωνιστικότητος έφθειρε συν τω χρόνω την συγκρισιμότητα της Ελληνικής παραγωγής με τις συναγωνίστριες χώρες στην διεθνή αγορά (ακόμη και στον Τουρισμόν όπου η χώρα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα) ενώ ο γνωστός στην εφορία φορολογούμενος… εκληθη να επωμισθή το τεράστιο δημόσιο χρέος που το 2014 υπερέβη το 172% του ΑΕΠ ενώ η παραδοσιακή φοροδιαφυγή έλαβε κολοσσιαίες διαστάσεις.
Τ’ αποτελέσματα της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής του ευρώ , η οποία βασικώς εξυπηρέτει την Γερμανία , που εξήγαγε την ανεργία της στο Ευρωπαϊκό νότο ,εφάνησαν στην χώρα μας πολύ ενωρίτερον της διεθνούς κρίσεως του 2008.
Η οικονομική ανάπτυξι , που αρχικώς είχε επιτυχυνθή λόγω της διοργανώσεως του Ολυμπιακών Παιγνίων (Olympic Games) το 2004, επεβραδύνθη ταχέως μέχρις εκμηδενήσεως το επόμενον έτος. Από του 2009 άρχισε μία πρωτοφανής ύφεσι να πλήττει την Ελληνική οικονομία με απώλεια συνολικώς μέχρις σήμερον του 40% του διαθεσίμου εισοδήματος και την ανεργία να πλησιάζει το τρίτο του ενεργού πληθυσμού (το άλλο 1/3 «ασχολείται» στο …δημόσιον λόγω πελατειακών σχέσεων των κομμάτων της κοινο-βολευτικής δημο-ακρατίας).
Η αδυναμία  εξυπηρετήσεως του δημοσίου χρέους έφερε το 2012 τα  Τρωηκά μνημόνια και το ΔΝΤ με τιμωρητική ουσιαστικώς διάθεσι και όχι με αναπτυξιακή προοπτική .Το μοιραίον λάθος επέτεινε την φθοροποιό δράσι του ξένου νομίσματος εις όλους τους τομείς της Ελληνικής οικονομίας σύν της προσελκύσεως δύο εκατομμυρίων λαθρομεταναστών λόγω του μετατρεψιμότητος  του ευρώ .

Η ψυχολογία της μάζης. 

-Πώς εξηγείται , εν τοιάτη περιπτώσει , η σημερινή δημοτικότης του ευρώ στην Ελληνική κοινή γνώμη;
Η απάντησι δεν είναι οικονομική αλλά της ψυχολογίας της μάζης του πληθυσμού: Αφ’ενός μεν το αίσθημα (τουλάχιστον μέχρι πρότινος) ότι οι ΄Ελληνες προήχθησαν εις …Ευρωπαίους (μαζί με τις δραχμικές καταθέσεις που μετεβλήθησαν εν μια νυκτί εις σκληρό συνάλλαγμα) αφ’ ετέρου δε η απέχθεια της μεταβολής  των συνηθειών και η πνευματική ραστώνη της ακαδημαϊκής κοινότητος , μαζί με την συνεχή κινδυνολογία των μαζικών μέσων …παραπληροφορήσεως , επέτρεψαν τον σχηματισμό ενός λαϊκού ερείσματος υπέρ του ευρωπαϊκού νομίσματος .
Εν τούτοις , το λαϊκό ρεύμα του ευρώ ήδη εξασθενεί όχι μόνον στους ριζοσπάστες οπαδούς (το τρίτο κόμμα είναι αντιμνημονικό) αλλά και διά πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους που έχουν εθνική συνείδησι και καλούνται να πληρώσουν υπερόγκους φόρους. Τα Capital controls , το κλείσιμο και η κεφαλαιακή εξάχνωσι των Τραπεζών (που υπολειτουργούν επί 8 εβδομάδες !), τα αναλήψιμα 420 ευρώ ανά καταθέτη εβδομαδιαίως και  οι νέοι φόροι (+25%) του τρίτου μνημονίου αραιώνουν τους οπαδούς του ευρώ. Η αγωνία  μεταφέρεται τώρα στον Αλέξη Τσίπρα μήπως και δεν προλάβει τις εκλογές προτού επιπέσουν τα νέα εκκαθαριστικά της εφορίας επί της κεφαλής των ψηφοφόρων.
Εάν ‘όμως ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί στις 120 έδρες στην Βουλή , η πιθανότης επιστροφής στην δραχμή θα ενισχυθή όχι μόνον δι’εκείνους που έχουν μνήμη αλλά και δι’ όσους την απεχθάνονται ως όψιμοι «Ευρωπαίοι».

Στην εποχή της Δραχμής

Αντιθέτως προς την ευρωμνημονική , η εποχή της δραχμής εχαρακτηρίζετο από χαμηλή φορολογία , αύξησι της απασχολήσεως , δυναμική άνοδο των εξαγωγών στα Βαλκάνια , σταθερότητα και εξωστρέφεια του Τραπεζικού συστήματος και ευέλικτη συναλλαγματική πολιτική για τον Τουρισμό και την  ναυτιλία , που εκάλυπταν το 40% του ΑΕΠ ενώ σήμερα μόλις το 25%.
Ως συνέπεια της ευελίκτου συναλλαγματικής πολιτικής της Τραπέζης της Ελλάδος προ του 1998, χιλιάδες νέες θέσεις μονίμου απασχολήσεως δημιουργήθησαν από  εφοπλιστικές ,νεοπαγείς και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην χώρα. Η δραχμή είχε διεθνοποιηθή και μάλιστα ανατιμηθή στα Βαλκάνια.Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών εκαλύπτοντο με «εξισορροπητικό δανεισμό» του μακαρίτου Ζολώτα 350-400 εκατομ. δολλάρίων  ετησίως και το δημόσιον χρέος ήταν κάτω του 60% του ΑΕΠ.
Το 2002 , με δημόσιον χρέος εις ευρώ άνω του 100% του ΑΕΠ, τίποτε δεν εδικαιολόγει την εγκατάληψι της δραχμής παρά μόνον η δολία προαίρεσι της κυβερνήσεως Σημίτη , η οποία  ενήχετο και στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου.  Δι’ ενός άλματος εις τα πρόσω  ,ο  Κ. Σημίτης («καθ’εξιν συνωμότης» κατά τον προφητάνακτα του ΠαΣοΚ) προσεπάθησε να αποσείσει το αμαρτωλό παρελθόν του ΠαΣοΚ και με την υπογραφείσα συμφωνία Σένγκεν , να εξυπηρετήσει τα Γερμανικά συμφέροντα.
Η εν συνεχεία  συμφωνία του Δουβλίνου  μετέβαλε την χώρα  εις χωματερή ανθρώπων ήδη από του 2003 ,όταν άρχισε να δέχεται ελευθέρως ξένους εργάτες και εν συνεχεία τους λαθρομετανάστες από την… «ηνωμένη Ευρώπη»! Όταν ο πρωθυπουργός Σημίτης όλως αντισυνταγματικώς παρέδωσε το «δακτυλίδι της εξουσίας» στον αιωνίως αιθεροβάμωνα «πρόεδρο» Γιώργο Α. Παπανδρέου («Λεφτά υπάρχουν» 2010 και «Κίνημα» το 2015) άρχισε η επιτάχυνσι του εκλογικού κύκλου που παρέλυσε την δημοσία διοίκησι και την χώρα με 13 ψηφοθηρίες από του 2009.
Υπάρχει βάσιμος υποψία ότι εάν το 2010 η χώρα είχε επανέλθη  στο εθνικό νόμισμα πολλά από τα σημερινά δεινά θα είχαν αποφευχθή και θα ευρίσκετο εις τροχιάν αναπτύξεως με  αναπόφευκτη την αναδιάρθρωσι του δημοσίου χρέους που είναι εξ ορισμού αδιατήρητο (ΔΝΤ). Αλλ’ απέλειπεν το πολιτικόν θάρρος και η γνώσις.
Με την εμμονή μέσα στην ευρωζώνη απωλέσθησαν 5 έτη αναπτύξεως και εξυγιάνσεως της οικονομίας  στα οποία έρχονται τώρα να προστεθούν αλλά τρία , υφεσιακά της συμφωνίας του Ιούλιου (17) Τσίπρα-Μέρκελ. Το ΑΕΠ θα μειωθή εφέτος 3% και Κύριος οίδεν πόσο του χρόνου. Η επανάληψις του πειράματος λιτότητος ουδένα εδίδαξε – ούτε τους οικονομολόγους του ΔΝΤ!
Είναι εν τούτοις γνωστόν από την Φυσική ότι το ίδιο πείραμα με τα ίδια συστατικά δεν μπορεί να επιφέρει διαφορετικό αποτέλεσμα. Η οικονομική ανάπτυξι της Ελλάδος  μέσα στο ευρώ είναι ματαιοπονία. Η αναζήτησι εναλλακτικού νομίσματος είναι ζήτημα χρόνου όχι πολιτικής επιλογής.

Το πολιτικό πρόβλημα

Παρά ταύτα το ζήτημα της υιοθεσίας δραχμής μετατίθεται από το οικονομικό στο πολιτικό πεδίο. Με κοινο-βολευτικές κυβερνήσεις χαμηλής ισχύος και 300 «βολευτές» στο α-βούλιο , τελείως ανευθύνους (222 εψήφισαν το τελευταίο μνημόνιο άνευ αναγνώσεως του) είναι ηλίου φαϊνώτερον ότι ο πληθωρισμός θα καλπάσει με την δραχμή. Πολύ ενωρίτερον οι οίκοι πιστωτικής ανυποληψίας MOODY’S , S+P , FITCH θα έχουν υποτιμήσει την Ελλάδα κάτω του σημερινού CC. Οπότε κάθε αξιοπιστία θα έχει χαθή.
Το εθνικό νόμισμα «θέλει –όχι- τον Γερμανό του» αλλά ένα ενάρετο και κυρίως αποτελεσματικό πολιτικό καθεστώς ,χωρίς συχνές προσφυγές στις κάλπες που αποδιοργανώνουν της οικονομική ζωή. Ένα τέτοιο είναι της Προεδρικής δημοκρατίας , με σαφή διάκρισι των τριών εξουσιών. Η εκτελεστική υπό 5ετή πρόεδρον ,εκλεγόμενο εις δύο Κυριακάς μεταξύ των δύο επικρατεστέρων στην πρώτη Κυριακή και με ολιγομελή κυβέρνησι. Το νομοθετικό σώμα 150 αντιπροσώπων ανανεουμένων ανά διετίαν δεν ανατρέπει την κυβέρνησι εις περίπτωσιν απορρίψεως νομοθετήματος. Με την  δυνατότητα δημοψηφισμάτων δια της απ’ευθείας προσφυγή στον λαό και με την δικαιοσύνη και τις νομισματικές αρχές πλήρως ανεξάρτητες,  είναι μάλλον βέβαιον ότι το νέο δραχμικό καθεστώς θα είναι σταθερό. Κίνδυνος πληθωρισμού με ύφεσι 30% υπάρχει μόνο διά  τους αγνωστικιστάς της Οικονομικής – καθηγητάς και Κουϊσλινγκς
Το βασικό πλεονέκτημα του εθνικού νομίσματος είναι ότι εξασφαλίζει την ρευστότητα του Τραπεζικού συστήματος και συνδυάζει την εισοδηματική πολιτική με την τιμή του συναλλάγματος ,μείον τις αυτόνομες εισροές κεφαλαίου.
Η Ελλάς δεν έχει ανάγκη ξένου δανεισμού εάν χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια των Ελλήνων στο εξωτερικό και τον δημόσιο πλούτο αντί να τον εκχωρήσει στο German Looting  ( Market Watch 25.8) θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξι .Μπορεί να εκχωρήσει στο ιδιωτικό μανατζμεντ το 1/5 της δημοσίας περιουσίας και να εισπράξει 20 δις. εις διαστημα 2 ετών παρακρατώντας το 51% των Κοινοπρακτικών Εταιριών του δημοσίου , χωρίς εξωτερικό δανεισμό.
Η προσέλκυσι ιδιωτικών κεφαλαίων απαιτεί χαμηλή , σταθερή-αμετάβλητη- φορολογία και σοβαρή-αποτελεσματική κυβέρνησιν. Όχι καραγκιόζηδες στα υπουργεία (κι’αυτά όχι περισσότερα από 7 έως 8) και όχι στρατιές υπαλλήλων στο δημόσιον .Οι 800.000 δημ.υπάλληλοι πρέπει ν’αξιολογηθούν πλήρως από πλευράς αποδόσεως και ο αριθμός των να μειωθή δραστικώς συν τω χρόνω κι’ οι αρμοδιότητες του κράτους-δυνάστη  να περιορισθούν εις αυστηρώς κατασταλτικές και όχι προληπτικές παρεμβάσεις (δεκάδες οι υπογραφές και τ’απαιτούμενα πιστοποιητικά που ζητούνται διά την σύστασιν ανωνύμου εταιρίας ,την οποία ο Αντώνης Σαμαράς -όχι ο ΣΥΡΙΖΑ- μετέβαλε εις «ομόρρυθμο» με απεριόριστη ευθύνη των… μετόχων!).
Απομένει το δημόσιον χρέος που είναι άνω των 500 δις. ευρώ. Μετακυλισθησόμενο το χρέος με 1% ετησίως επί 50 χρόνια –οπότε η παρούσα εξυπηρέτησι περιορίζεται  στα 5 δις. ετησίως - όσο το επιτρεπόμενο  πρωτογενές πλεόνασμα , μπορεί να πληρωθή στο τέλος. Οπότε η Ελλάς δεν γίνεται χρεοκόπος ως η Γερμανία που δεν πλήρωσε δύο φορές το εξωτερικό της χρέος (1932 και 1950).
Τούτων ούτως εχόντων , η επάνοδος στην εθνική νομισματική πολιτική με σθεναρό έλεγχο των  Τραπεζών από Νομισματική Επιτροπή (Currency Committee) , διά την έγκρισι μόνο των επωφελών πιστώσεων  προστιθεμένης , με επαναφορά των «περιθωρίων» στις εισαγωγές και με δύο προϋπολογισμούς του κράτους , τον ένα τακτικό ισοσκελισμένο και το άλλον των επενδύσεων από πιστωτικά ,εγχώρια έσοδα (ομολογιακά λαχειοφόρα 5ετή δάνεια),η Ελληνική οικονομία μπορεί να επαναλειτουργήσει ασφαλώς και αποδοτικώς δια εξαλείψει την ανεργία , πράγμα βεβαίως ουδόλως εύκολον μετά την καταστροφή της Ελληνικής ιδιωτικής επιχείρησης ελέω ευρώ και Γερμανών.
Έσχατον είναι ένα μακροπρόθεσμο μέτρον: η αλλαγή νοοτροπίας του λαού που πρέπει να αγαπήσει την δημιουργία του πλησίον και η  πλήρης αναμόχλευσι του εκπαιδευτικού συστήματος ,με έμφασι στην τεχνική-επαγγελματικήν εκπαίδευσι ,που θ’απαλλάξει τους νέους από τα φροντιστήρια ,τα «πτυχία» και τον διορισμό στο δημόσιο.
 Μετεκπαίδευσι χρειάζεται και το εκπαιδευτικό προσωπικό , που σήμερα είναι σχεδόν αναχρονιστικό. Η επιστροφή στα θρανία είναι υποχρεωτική στους «πολιτικούς» που για εκλογικούς λόγους, όπως ο  πρωθυπουργός «με το ωραίο χαμόγελο» , κλείνουν επιχειρήσεις.

Αφού το ευρώ είναι ταμπού, μη διαμαρτύρεστε για τα επερχόμενα περισσότερα δεινά..

Δεν καταλαβαίνω γιατί οι υποστηρικτές του ευρώ, διαμαρτύρονται για τη μείωση των μισθών και των συντάξεών τους. Τα δάνεια που μας παρέχουν σε ευρώ οι υπερκυβερνήτες από τη Φραγκφούρτη, μόλις και μετά βίας φτάνουν για την κάλυψη των βασικών εξόδων του κράτους για τρέχοντες μισθούς και συντάξεις, ενώ έχουν ανασταλεί οι πληρωμές προμηθευτών, εφ’ άπαξ αποζημιώσεων, νέων συντάξεων,κλπ. Αυτό είναι το τίμημα για το ταμπού της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν βασικά υλικά όπως λχ. χειρουργικά γάντια, ο στρατός και η αστυνομία δεν έχουν καύσιμα για να κινήσουν τα οχήματά τους, τα σχολεία δεν έχουν πετρέλαιο για να θερμάνουν τις αίθουσες, οι κρατικές υποδομές καταρρέουν από έλλειψη συντήρησης, οι επιχειρήσεις κλείνουν ή δραπετεύουν στο εξωτερικό, η ανεργία πετάει στα ύψη σε επίπεδα 30%, το κράτος έχει ανείσπρακτους φόρους περισσότερα από 52 δις ευρώ.
Αλλά υπάρχουν και άλλα νέα για τους οπαδούς του ευρώ. Η κατάσταση θα χειροτερεύσει. Ο έλεγχος των εσόδων του κράτους βρίσκεται στα χέρια της Τρόικας, καθώς όλες οι δημόσιες εισπράξεις κατατίθενται σε δεσμευμένο λογαριασμό που ελέγχεται απ’ αυτήν με τη συμφωνία της 16ης Φεβρουαρίου 2012.
Με δεδομένο ότι δεν προβλέπεται η εισροή άλλων ερωδανείων, αν τα κρατικά έσοδα είναι λιγότερα από τα έξοδα κατά την τρέχουσα περίοδο, κάτι που είναι βέβαιο, θα υπάρξουν και άλλες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και βαρύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις. Εννοείται ότι οι τόκοι για τα προηγούμενα δάνεια είναι τα πρώτα που καταβάλλονται και κατά συνέπεια, τα κρατικά έσοδα πρέπει να είναι πολύ περισσότερα από τα αντίστοιχα έξοδα.
Γι’ αυτό, οι ξεροκέφαλοι λάτρεις του ευρώ ας ετοιμάζονται για να σφίξουν και άλλο τη ζώνη. .......

Ασφαλώς και δεν έχουν δικαίωμα να ομιλούν ή να διαμαρτύρονται για τα ισχύοντα και τα επερχόμενα δεινά. Αφού το ευρώ είναι ταμπού κατ’ αυτούς, είναι το ιερό εθνικό μας νόμισμα στο οποίο ομνύουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, καλύτερα να σιωπούν.
Η μονομανής και ανόητη ευρωλαγνία προστατεύει τις σφαγιαστικές Μνημονικές επιλογές, καταστρέφει την ανταγωνιστικότητα της χώρας και το εναπομείναν παραγωγικό της δυναμικό. Στο βωμό του ευρωταμπού, οι μισθοί, οι συντάξεις, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι κοινωνικές παροχές, το εκπαιδευτικό σύστημα, η αξία της κινητής και ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων πολιτών και του ίδιου του κράτους, τα πάντα υποτιμούνται και θα υποτιμηθούν σε τριτοκοσμικά επίπεδα.
Έτσι λοιπόν, αυτοί που θέλουν να παραμείνουμε στο ευρώ, οφείλουν να καταλάβουν το αυτονόητο, ότι δηλ. δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη φτώχεια και την υποτέλεια χωρίς τέλος. Ας βάλουν λοιπόν το κεφάλι στην άμμο, όπως οι στρουθοκάμηλοι και ας μη διαμαρτύρονται για το Μνημόνιο και τις αρπακτικές του πρακτικές.
O Anastassios D. Retzios, Ph.D, είναι Πρόεδρος της Bay Clinical R&D Services San Ramon, California 94582, USA
ΠΗΓΗ

Μάχη μέχρις εσχάτων... Γενική Πολιτική Απεργία

Κυβέρνηση και κυβερνητικά κανάλια έχουν εκτροχιαστεί τις τελευταίες μέρες μπροστά στον φόβο της γενίκευσης του πιο ιερού όπλου που έχουν οι πολίτες ως δικαίωμα και καθήκον ενάντια σε ένα κράτος συνώνυμο της αυθαιρεσίας.
Η κυβέρνηση κόπτεται για την παραγωγική δραστηριότητα η οποία διακόπτεται από τις απεργίες των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των αγροτών. Μετά κραυγάζει ενάντια στους παράνομους απεργούς και τους εγκαλεί στην τάξη απειλώντας με απολύσεις και κάνοντας επίταξη.

Από που μπορεί να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει. Είναι να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα. Αλλά ας τα πάρουμε ένα ένα.

Καταρχήν προσπαθούν να στρέψουν μια επαγγελματική ομάδα ενάντια στην άλλη και τους πολίτες εναντίον όλων χρησιμοποιώντας μισθολογικά κριτήρια αλλά χρησιμοποιώντας και το δικαίωμα του πολίτη να μπορεί να πάει στην εργασία του.
Ποιος πολίτης μπορεί να «ευχαριστηθεί» για το τσεκούρωμα του μισθού του άλλου ή για το τσεκούρωμα του μισθού ολόκληρης επαγγελματικής ομάδας

Σκοπός μας είναι να μειωθούν οι μισθοί ή να αυξηθούν;
Οι πολίτες εμποδίζονται και δυσκολεύονται από τις απεργίες να πάνε στις δουλειές τους;
Πόσοι από αυτούς θα έχουν δουλειά μέσα στους επόμενους μήνες;
Και εάν έχουν δουλειά για πόσα χρήματα θα δουλεύουν;

Ο υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ ωχριά μπροστά στην κυβερνητική προπαγάνδα αλλά και σε αυτήν των δημοσιογράφων-υπαλλήλων τους. Προσπαθούν την σύγκρουση να μην την έχεις με την κυβέρνηση αλλά με τους συνανθρώπους σου.

Η κυβέρνηση μιλά επίσης και για παρανομία ή ανομία στους κόλπους των απεργών. Ξεχνούν τους γαλάζιους ή τους πράσινους βουλευτές που ανέβαιναν σε τρακτέρ ή παρευρίσκονταν μαχητικά σε απεργίες ενάντια στις αντίπαλες κυβερνήσεις.
Πως μπορεί η κυβέρνηση να μιλά για ανομία όταν η κυρία Ν. Μπακογιάννη απαλλάχτηκε με βούλευμα για το ένα εκατομμύριο αφορολόγητα δολάρια; 
Πως μπορεί η συγκυβέρνηση να μιλά για παράνομους απεργούς την στιγμή που οι ίδιοι έχουν κακοδιαχειριστεί, καταχραστεί ή κλέψει το δημόσιο χρήμα; 
Αυτή είναι η δημοκρατία τους; Φοβούνται το δικαίωμα του εργαζόμενου στην απεργία ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν μέσω των τηλεοπτικών καναλιών τους να βαφτίσουν άσπρο το μαύρο;

Θα γράψω κάτι που έχω αναφέρει άπειρες φορές μέχρι που οι συμπολίτες μου να καταλάβουν. Τους δημόσιους οργανισμούς τους διαχειρίζονταν οι ίδιοι οι υπουργοί ή πρωθυπουργοί διορίζοντας στην διεύθυνση αυτών δικά τους άτομα που θα θέλουν αλλά και θα είναι ικανά να ακολουθήσουν την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική.
Είναι εντελώς άτοπο να κατακεραυνώνουν και να ρίχνουν το ανάθεμα στον δημόσιο τομέα που οι ίδιοι διαχειρίζονταν ή είναι ανίκανοι ως πολιτικοί άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες της ανικανότητας να καταστήσουν υγιείς και όχι ζημιογόνους.

Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες ο διευθύνοντας σύμβουλος κάθε οργανισμού όταν επί της θητείας του ένας οργανισμός (πόσο μάλλον δημόσιος οργανισμός) «μπαίνει μέσα» καταρχήν παραιτείται και κατόπιν δέχεται τις ποινικές συνέπειες. Στην Ελλάδα των τελευταίων 40 τουλάχιστον ετών οι κυβερνήσεις με τα όργανά τους ακολούθησαν ζημιογόνα πολιτική χωρίς κανένας να παραιτηθεί, χωρίς κανένας να υποστεί τις ποινικές ευθύνες.

Το δημόσιο δεν είναι κάτι το αόριστο,κάποιος το διαχειρίζονταν. Στο ΙΚΑ, στην ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στον ΟΣΕ υπήρχε πάντα ένας διαχειριστής διορισμένος από την κυβέρνηση. Δεν υπήρχαν μόνο κακοί υπάλληλοι που δεν εργάζονταν ή έκλεβαν τον οργανισμό. Αυτός ο κάποιος διαχειριστή ποτέ ή σχεδόν ποτέ λοιπόν δεν πήγε σπίτι του ή δεν πέρασε από δίκη. Μόνιμη καραμέλα όμως στα κυβερνητικά χείλη είναι ότι δεν μπορούμε να ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωη.
Με λίγα λόγια οτιδήποτε και αν έχουν πράξει, και αν μας έχουν φτάσει με τις πολιτικές τους εδώ πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο σε αντίθεση με τον απεργό που πρέπει να περάσει από την αυτόφορη διαδικασία αν δεν υπακούσει και δεν υποταχτεί στην αυθαίρετη πολιτική των υπαλληλίσκων του Βερολίνου. Θέλησαν να σε ενοχοποιήσουν λέγοντας ότι και εσύ συνέβαλλες στην ανομία τόσων χρόνων και αν δεν αισθάνεσαι ένοχος και αντιδράσεις τότε είσαι παράνομος.

Τα πράγματα αγαπητέ συμπολίτη μου όμως δεν είναι έτσι. Εδώ και τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις είχαν χρέος και καθήκον να παρέχουν άρτια παιδεία, άρτια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να επιβάλλουν την νομιμότητα σε κάθε τομέα ευθύνης τους, να στέλνουν στο σπίτι του όποιον δεν μπορεί να κάνει καλά την δουλειά του στους δημόσιους οργανισμούς, να χρησιμοποιήσουν ένα κοινωνικό managementώστε οι δημόσιοι οργανισμού να είναι εύρωστοι και ταυτόχρονα να προσφέρουν ποιοτικά αγαθά και υπηρεσίες, να λογαριάζουν το ιερό δημόσιο χρήμα στις κατασκευές κλπ κλπ κλπ.
Σε μια ευνοούμενη πολιτεία οι κυβερνήσεις και αυτοί που τις απαρτίζουν είναι υπηρέτες του πολίτη και διαχειριστές του δημόσιου χρήματος. Η διαχείριση των οικονομικών δεν πήγε καθόλου καλά, ανομία, ανισότητα και παρανομία υπήρχε σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, οπότε το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να πάνε σπίτι τους αφού πρώτα δικαστούν και υποστούν τις συνέπειες του νόμου όπως θα έκανε κάθε τίμιος πολιτικός σε κάθε ευνοούμενη κοινωνία.

Το χρέος που υποτίθεται ότι έχεις είναι χρέος αυτών. Ο μισθός σου και η σύνταξή σου πρέπει να είναι αξιοπρεπής, η παιδεία για το παιδί σου η καλύτερη όπως και η ιατροφαρμακευτική σου περίθαλψη. Δεν μπορούν να ζητήσουν από εσένα τα ρέστα. Έκανες το λάθος λόγω της προπαγάνδας και της παιδείας που σου πρόσφεραν και τους εξέλεξες και τους επανεξέλεξες ξανά και ξανά αλλά η διαχείριση αυτής της πατρίδας δεν ήταν στα χέρια σου. Υπόλογοι είναι αυτοί.

Καθήκον και υποχρέωση λοιπόν όλων μας είναι σε οποιαδήποτε σπίθα αντίστασης υπάρχει, σε οποιοδήποτε αγώνα και απεργιακή κινητοποίηση να συμμετέχεις ή τουλάχιστον να μην τον εμποδίζεις. Έχεις υποχρέωση στον εαυτό σου, στους συμπολίτες σου, στους οικείους σου να βάλεις ένα τέλος σε αυτήν την μπόχα τόσων ετών και να διεκδικήσεις τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ.

Καλώ λοιπόν σε Γενική Πολιτική Απεργία όλους όσους ακόμα θέλουν να είναι ελεύθεροι και να αποδώσουν δικαιοσύνη. Οι σειρήνες τριγύρω είναι πολλές αλλά εσύ πρέπει να ζήσεις ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ.
 

Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

ΠΗΓΗ

ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗ

Πάλι νύχτωσε απότομα. Το καταλαβαίνεις από τον κρότο που κάνει η σιδερένια πόρτα καθώς κλείνει, και που κάθε φορά θυμίζει τον ήχο καμπάνας, μια Κυριακή, λίγο πριν κάποια κηδεία. Το καταλαβαίνεις από τον αντίλαλο που εξαπλώνεται και τελικά χάνεται στον τεράστιο, ατέλειωτο διάδρομο. Εκεί που εξαντλείται η ζωή σου όλη και ξεκινά πάλι απ’ την αρχή. Στο φαύλο κύκλο που διαγράφουν οι αναμνήσεις σου, τα όνειρα τ’ ανεκπλήρωτα, τα λάθη και τα πάθη που δεν μπόρεσες να αποφύγεις γιατί ήθελες να αρπάζεις την κάθε ημέρα από το λαιμό, να τη σφιχταγκαλιάζεις, δίνοντάς της τα πιο έντονα φιλιά. Και δεν ξέρεις αν ονειρεύτηκες τη ζωή ή έζησες το όνειρο, καθώς μπερδεύεσαι μέσα στα θολά τα ξημερώματα, και στριφογυρνάς ξεσκέπαστος στο μονό σου το κρεβάτι σε στάση εμβρύου. Και λες ότι τώρα θα ξυπνήσεις και θα είναι όλα όπως πριν αλλά τελικά η φυλακή έχει μεγαλώσει, έχει βάλει κάγκελα γύρω από το κεφάλι σου και πλέον φρουρείται το μυαλό σου το ίδιο. Φυλακή. Την έβλεπες μόνο σε εφιάλτες που κοιμόντουσαν μαζί σου. Τώρα ο εφιάλτης ζωντάνεψε και εδώ ξύπνημα με ανακούφιση πια δεν έχει.
Καλημέρα. Όσο κι αν αυτή η λέξη περιέχει αισιοδοξία για την απαρχή μιας νέας ημέρας, μου κάθεται στο λαιμό όταν τη λένε εδώ μέσα. Είναι γιατί πεθύμησα τις καλημέρες των παιδιών μας που έτρεχαν με τη γοητευτική άγνοια κινδύνου κι έπεφταν πάνω μου και γινόμασταν όλοι ένα κουβάρι ευτυχίας. Είναι γιατί μου λείπει η καλημέρα των ματιών σου έτσι όπως διαπεραστικά με καλωσόριζαν τα πρωινά στη βεράντα του σπιτιού μας. Τότε που μου έδινες πορτοκάλι και ελληνικό καφέ και ήλιο και αγκαλιές και τα χείλη σου που είχαν τη μυρωδιά των πρώτων ημερών της Άνοιξης. Πόσο γρήγορα ξεπαγιάσαμε. Λες και οι εποχές εδώ διαφοροποιούνται, αντιστρέφονται, λες και κάνει κρύο τα καλοκαίρια και καύσωνα τους χειμώνες.Τελικά το αγαθό της ελευθερίας περιέχει πολύ περισσότερα πράγματα από όλα όσα διατυπώνουν οι θεωρητικές αναζητήσεις περί του εγκλεισμού και του σωφρονισμού και του παραδειγματισμού. Η ελευθερία περιέχει άπειρες μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που τονίζουν τη ζωή σου. Είναι σαν το χαμόγελο το αινιγματικό σε έναν πίνακα ζωγραφικής, είναι σαν την ίδια αυτή την υπογραφή του ζωγράφου που δίνει ταυτότητα στον πίνακα.
Πλέον, υπογράφουν άλλοι για τη ζωή μου αυτή, καθορίζοντας εκείνοι τις μικρές της λεπτομέρειες. Φύλακες, διευθυντές, ειδικοί επιστήμονες, πρόεδροι, δήμαρχοι και βουλευτές, δημοσιογράφοι έρχονται και ξανάρχονται και θέλουν να μας ακούσουν και να τους πούμε για τις ιδέες μας και για ποιο λόγο μπήκε ο καθένας μας στη στενή και μας καλούν να γίνουμε οι Πρωταγωνιστές. Να πούμε για τα χαβιάρια, για τους VIP κρατούμενους, για τις πισίνες και τα πάρε δώσε με τους φρουρούς, για την αστική διαστρωμάτωση των ανθρώπων μέσα στη φυλακή, για τις πρέζες που εξαπλώνονται, για τα κελιά με τους στοιβαγμένους τους ανθρώπους, για το αν έχουμε μετανοιώσει για τις πράξεις μας και αν αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να πληρώσουμε για τα λάθη μας, για το αν έχουμε αφήσει οικογένειες, έρωτες, πατεράδες και μανάδες εκεί έξω, να μιλήσουμε για την ενοχή και την αθωότητα, για την ελευθερία και τη φυλάκιση, για τη βία, τη σωματική, την εγκεφαλική, την οικονομική, την κρατική, την ανωτέρα βία. Τη βία με την οποία μας κλείνουν την πόρτα κάθε βράδυ. Διαφημίσεις. Mega mou.
Είναι κάποιες τέτοιες στιγμές που δεν τα αντέχεις όλα αυτά, δεν αντέχεις τους συγκρατούμενούς σου, δεν αντέχεις τον εαυτό σου και κυρίως τον πιο βάναυσο φύλακα απ’ όλους τους φύλακες εδώ μέσα. Τη συνείδησή σου. Και θες να ουρλιάξεις, να σκίσεις τα ρούχα σου, να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, να καρφώσεις τα μάτια σου στα κάγκελα, αλλά μεζεύεσαι πάλι στο κλουβί σου σαν πουλάκι πληγωμένο και ξεσπάς σε κλάματα, κλαις συνέχεια, μέχρι που σου γίνεται συνήθεια και πλέον, ακόμα κι αν χαμογελάς, εσύ εξακολουθείς να κλαις. Κλητήρια θεσπίσματα, κατηγορητήρια, καταθέσεις, μπλέκονται στα πόδια σου καθώς παραπατάς ανάμεσα σε στάχτες και φράσεις σε τατουάζ και μέρες όρθιες που διαγράφονται στους σάπιους τοίχους. Μου λες ότι έβαλες τη δικογραφία σου κάτω από το μαξιλάρι, για γούρι, έτσι, για να έχεις για προσκεφάλι τη Δικαιοσύνη. Θα τα καταφέρουμε στο Εφετείο, θα πειστεί ο Εισαγγελέας ότι δεν είχα δόλο και δεν πλήρωσα τους φόρους μου γιατί προτίμησα να ταΐσω τα παιδιά μου, ότι αντί για Φόρο Προστιθέμενης Αξίας διάβαζα Φαγητό Πάλι Αύριο. Ένοχος όπως κατηγορείται.
Τελευταία οι παραισθήσεις εξαπλώθηκαν κι έφτασαν μέχρι τα αυτιά μου. Ήχοι ανύπαρκτοι, φράσεις θολές, που με αναστατώνουν, που τελικά τις ακούω μονάχα εγώ. “Αγάπη μου, σε περιμένω στο σπίτι μετά τη δουλειά”, “έλα, τι έγινε ρε παιδιά, αυτόφωρο, για ποιο πράγμα ρε παιδιά”, “απολύσανε τη γυναίκα μου, κυρ Αστυνόμε, εντάξει δεν πλήρωσα, είμαι φοροοφειλέτης”, “μπαμπά μου που είσαι;”, “αλλά δείξτε λιγάκι ανθρωπιά”, “άνθρωποι είστε ή μήπως είστε όλοι μερικά καλοντυμένα καθίκια;”, “μπαμπάκα μου;” “μη βαράτε ρε, εντάξει βράζει η ψυχή μου ρε, δεν το καταλαβαίνετε, εν βρασμώ ζωής ρε, μου τη βράσατε τη ρημάδα τη ζωή μου”, “τι θα πει χωρίς αναστολή, τι θα πει περιμένουμε την κλούβα, τι θα πει άλλαξανε οι Νόμοι και οι παρανόμοι;”, “μπαμπά δεν θα παίξουμε σήμερα;”. Σιγή. Στο βάθος ακούγεται η τηλεόραση της Φυλακής. Κάποιος ξέχασε να ρυθμίσει την ένταση και βγάζει ειδήσεις παραμορφωμένες. Καλεσμένος απόψε ο Υπουργός Οικονομικών. Αντίλαλοι. ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΕΤΣΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΘΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΦΥΛΑΚΗ. ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗ. ΤΕΛΕΙΩΣΑΝΕ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ. ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ. Διαφημίσεις.
Αλήθεια mou.                                                                                                                                            ΠΗΓΗ